ตอนที่ 99 : ตงฟางเหอ !

ตอนที่ 99 : ตงฟางเหอ !

ผู้อาวุโสมังกรไฟรึหลงเหยียนคำรามออกมา เขารู้ว่าที่นี่อยู่ห่างจากเมืองปิ้นไห่ไม่มากนัก ตราบใดที่อีกฝ่ายยื้อเขาเอาไว้ที่นี่ได้ มันก็จะมีกำลังเสริมตามมาสมทบที่นี่

มันเพราะเขาไม่คิดที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่อีก ตอนที่เขาเผชิญหน้ากับผู้ปลุกพลังระดับทอง 2 คนจากตระกูลตงฟาง เขาก็ไม่คิดจะยั้งมือแม้แต่น้อย เขาพึ่งพลังป้องกันที่สูงของตัวเองรับการโจมตีเอาไว้

มือดาบ !

เขาใช้มือฟาดลงไป เขาอ้าปากออกเผยเขี้ยวอันแหลมคมกัดเข้าที่คอของผู้ปลุกพลังระดับทองคนหนึ่ง !

“แกร๊ง !” ลูกศรพุ่งเข้ามาเฉือนเข้าที่แก้มของหลงเหยียนพร้อมสะเก็ดไฟที่กระจายออกมา

“...” หัวหน้ายามที่เป็นผู้ปลุกพลังระดับทองที่โดนกัดคอหันกลับไปมองนักบวช

ทว่านักบวชยังทำการรักษาตงฟางเหออยู่ เขายังไม่อาจจะไปช่วยใครอื่นได้อีก เลือดไหลออกมาอย่างกับน้ำพุ เขาล้มลงไปกับพื้นไม่รู้เลยว่าจะเป็นรึตาย

หลงเหยียนใช้โอกาศนี้หลบลูกศรต่อ พร้อมยามที่เป็นผู้ปลุกพลังระดับเงินที่ใช้ดาบฟันเข้าที่ข้อมือของเขา !

ดาบนี้แผ่พลังออกมาทำลายเกล็ดของหลงเหยียนพร้อมเลือดที่ไหลออกมา

ก่อนที่เขาจะได้โจมตีต่อ ข้อมือของหลงเหยียนก็หดตัวลง เขาพึ่งกล้ามเนื้อที่ข้อมือในการตรึงดาบเอาไว้

มือขวาสับลงมาฟันเข้าใส่ยามคนนั้นอย่างไร้ปราณี

เลือดกับอวัยวะภายในกระจายออกมาจนทำให้ยามหลายคนต้องพากันถอยกลับไป

“บัดซบ !” ตงฟางไต้ซ่งสบถออกมา เขาดึงเอาธนูคริสตัลออกมาจากแหวนมิติ

“หวงไท่ ! ยื้อให้ฉันสักพัก !”  จากนั้นเขาก็ยกธนูคริสตัลขึ้นมาก่อนจะกัดนิ้วตัวเองหยดเลือดลงไปบนธนู

ตงฟางหวงไท่สีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาสำคัญ หากเขาปล่อยให้ผู้อาวุโสมสังกรไฟฆ่าคนอื่นได้อีก งั้นทุกคนก็จะตกอยู่ในอันตราย !

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และฟาดคทาลงไปที่พื้น

พื้นดินเริ่มสั่นไหว ดินเริ่มปูดขึ้นมา

ไม่นานก็มีโกเล็มหินสองตัวสูงประมาณ 7-8 ม.โผล่มาเดินหน้าเข้าหาหลงเหยียนภายใต้การควบคุมของตงฟางหวงไท่

หลงเหยียนใช้โอกาสนี้ฆ่าผู้ปลุกพลังระดับเงินไปอีกสองคน

มันมีผู้ปลุกพลังระดับทองที่เป็นหัวหน้ายามอีแค่คนเดียว !

สำหรับนักรบที่แข็งแกร่งแล้ว การได้กำจัดศัตรูคือสิ่งที่พวกเขาโปรดปรานที่สุด !

ยิ่งกว่านั้นนักรบอสูรอย่างหลงเหยียนที่ซึ่งไม่กลัวตาย มันยิ่งทำให้เขาคลั่งยิ่งกว่าเดิม !

การปกป้องจากเกล็ดมังกรรอบตัวเกิดขึ้นมาจากสายเลือดในตัว ไม่ว่าจะเป็นการป้องกันกายภาพรึการป้องกันเวทย์ก็ถือว่าสูงทั้งนั้น

ตอนที่สู้กับพวกต่อสู้ระยะประชิด เขาแค่พึ่งร่างกายที่แข็งแกร่งของตัวเองเข้าปะทะโดยตรงกับศัตรูเพื่อกำจัดศัตรูโดยเร็วที่สุด

ตอนที่จัดการกับพวกที่สู้ระยะไกล มันยิ่งง่ายกว่าเดิม

พวกนักเวทย์ทั่ว ๆ ไปไม่อาจจะทำอะไรเขาได้ พวกนักเวทย์ระดับสูงนั้นต้องใช้เวลานานในการเตรียมสกิล พวกนั้นไม่อาจจะทำอะไรเขาได้ในเวลาสั้น ๆ

เขาแค่ต้องพึ่งร่างกายที่แข็งแกร่งของตัวเองกันการโจมตีจากเวทย์ระดับต่ำก่อนจะเข้าไปถึงตัวอีกฝ่าย !

เพราะแบบนั้นหลงเหยียนถึงได้สร้างชื่อตัวเองในหมู่พวกนอกรีตได้ แม้แต่พวกผู้พิทักษ์ก็ยังไม่กล้าปะทะกับเขาโดยตรง

นี่เหมือนกับรถถังที่พร้อมจะชนทุกอย่าง !

ตูม !

โกเล็มหินใช้หมัดฟาดลงมา หลงเหยียนใช้มือทั้งสองข้างรับการโจมตีเอาไว้และต้องกระเด็นออกไปหลายเมตร !

แต่หลงเหยียนก็ยังแสดงสายตามุ่งมั่นออกมา เขาถีบพื้นอย่างแรงพร้อมตัวเขาที่พุ่งเข้าใส่โกเล็มหิน

ตูม  !

หมัดของทั้งสองเข้าปะทะกัน แต่ตอนนั้นเป็นโกเล็มหินที่พังลงไป

ตอนที่ฝุ่นกระจายออกมา เขาก็กระโดดขึ้นบนร่างโกเล็มหิน เขาใช้มือทั้งสองข้างทุบโกเล็มหินให้แตกเป็นชิ้น ๆ

“บัดซบ !” ตงฟางหวงไท่กังวลขึ้นมา เขาเรียกโกเล็มหินออกมาอีก 2 ตัวให้เข้าไปล้อมหลงเหยียนเอาไว้ !

เขาไม่อยากสู้เอาเป็นเอาตายแบบนี้

ปกติแล้วเขามักจะออกไปพร้อมกับพวกยามในการฆ่ามอนlเตอร์ เขาไม่ค่อยลงมือเอง

ตอนที่เขาฆ่ามอนlเตอร์ พวกมันก็อยู่ในสภาพปางตายแล้ว นี่คือวิธีที่ทำให้เขาก้าวมาถึงจุดนี้ได้

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับหลงเหยียนที่ผ่านการต่อสู้มามากมาย ตงฟางหวงไท่ก็เทียบไม่ติดเลยสักนิด

“พี่ใหญ่ ท่าไม่ดีแล้ว  !”

“เกือบแล้ว ! ยื้อไว้อีกนิด !”

ตูม !

ห่างออกไปไม่ไกลนัก มันมีเสียงดังขึ้นพร้อมโกเล็มหินที่โดนทำลายอีกครั้ง ร่างของหลงเหยียนพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

“อ๊า....” ตงฟางหวงไท่กลับกรีดร้องออกมา หัวหน้ายามที่อยู่ระดับทองและผู้ปลุกพลังระดับเงินรีบวิ่งออกไปรับมือหลงเหยียนเอาไว้ก่อน

ผู้ปลุกพลังระดับทองคนนี้เป็นนักรบ ทว่าหากเทียบกับนักรบมังกรอย่างหลงเหยียนแล้ว มันยังห่างชั้นกันมาก

ต่อหน้าการโจมตีของหลงเหยียน หัวหน้ายามก็ได้แต่พึ่งโล่ของตัวเองกันการโจมตีเอาไว้และถอยออกมาอย่างต่อเนื่อง

ตอนนั้นอยู่ ๆ มันก็มีร่างหนึ่งโผล่มาด้านหลังหลงเหยียน

มีลำแสงสีแดงเลือดพุ่งออกมา

จ้าวฉือเฉิง !

ตอนนั้นเขาโผล่มาด้านหลังหลงเหยียนและใช้มีดในมือแทงเข้าไป !

“บัดซบ !” หลงเหยียนฮึดฮัดออกมา มือขวาเขาอ่อนยวบลงในทันที มีดของจ้าวฉือเฉิงนั้นตัดเส้นเอ็นที่แขนขวาของเขา !

ถ้าไม่ใช่เพราะพลังป้องกันที่สูงของเขาแล้ว งั้นมีดนี่อาจจะตัดแขนเขาขาดไปเลยก็ได้ !

เมื่อเห็นว่าหลงเหยียนบาดเจ็บ ผู้ปลุกพลังระดับทองก็รู้สึกว่านี่คือโอกาส เขาเอาดาบสั้นออกมาแทงเข้าที่หลงเหยียน

“หาที่ตาย !”

“กรร !” หลงเหยียนคำรามออกมา เสียงคำรามนี้เหมือนเสียงคำรามของมังกรที่ดังมาจากคอของเขา เสียงคำรามนี้ทำให้หัวหน้ายามถึงกับตัวแข็งทื่อ !

แม้แต่จ้าวฉือเฉิงก็ยังชะงักไป 2-3 วินาที

“พวกขยะ !” หลงเหยียนสบถออกมาและใช้กรงเล็บตะปบเข้าที่หัวของหัวหน้ายามจนหัวอีกฝ่ายแตกเป็นชิ้น ๆ

เขาโยนร่างของหัวหน้ายามเข้าใส่ยามอีกคน จากนั้นตัวหลงเหยียนเองก็พุ่งเข้าหาตงฟางหวงไท่และตงฟางไต้ซ่งอีกครั้ง !

เขารับรู้ได้ถึงพลังจากลูกศรนี้

ลูกศรนี้เพียงพอที่จะทำให้เขาบาดเจ็บได้ !

“พี่ใหญ่ !” ตงฟางหวงไท่ตะโกนออกมา

“ได้แล้ว !” ตงฟางไต้ซ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

เมื่อตงฟางหวงไท่หันกลับมามองก็พบว่าตงฟางไต้ซ่งนั้นยกธนูขึ้นและยิงลูกศรคริสตัลที่เปล่งแสงสว่างจ้าออกมา !

มีไอเย็นแผ่ออกมาจากตัวลูกศร

เมื่อเห็นแบบนั้น หลงเหยียนที่พุ่งเข้าตงฟางไต้ซ่งนั้นก็ได้แต่ต้องยกแขนขวาขึ้นมา !

“ลูกศรน้ำแข็ง !” ตอนนั้นลูกศรก็ได้ถูกยิงออกมา มันหายไปจากอากาศมีแต่เสียงตัดสายลมดังขึ้น

ฟรึบ....

ภายใต้สายตาแปลกใจของทุกคน มันก็มีลูกบาศก์น้ำแข็งโผล่มาตรงหน้าตงฟางไต้ซ่งแช่แข็งทุกอย่างรอบตัวในระย 100 ม.ตรงหน้าเอาไว้

โลงศพน้ำแข็ง !

แม้แต่หลงเหยียนที่พุ่งมาตรงหน้าก็ยังโดนแช่แข็งไปด้วย !

“จบแล้ว...” ตงฟางไต้ซ่งถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“พี่ใหญ่ !” ตงฟางหวงไท่รีบวิ่งออกมาและพูดขึ้น  เขากลัวจริง ๆ

ระยะห่างระหว่างหลงเหยียนกับเขาห่างกันไม่ถึง 10 ม.

ถ้าตงฟางไต้ซ่งช้ากว่านี้สัก 1-2 วินาที เขาอาจจะตายไปเลยก็ได้ ! ตงฟางไต้ซ่งคิ้วขมวด ตระกูลตงฟางเสียหายอย่างมากกับการต่อสู้ครั้งนี้

ผู้ปลุกพลังระดับทอง 2 คน รวมถึงผู้ปลุกพลังระดับเงินอีกหลายคน

ผู้ปลุกพลังระดับทองน่ะไม่ได้หาได้ตามข้างทาง

ตราบใดที่ผู้ปลุกพลังระดับอีปิคไม่ลงมือเอง งั้นผู้ปลุกพลังระดับทองก็ถือว่าเป็นพวกที่แกร่งที่สุด

ถึงในหมู่ผู้ปลุกพลังระดับทอง ความแข็งแกร่งนั้นจะแตกต่างกันตามอาชีพที่ได้, อุปกรณ์สวมใส่, เลเวล และเลเวลสกิลก็ตาม

ยกตัวอย่างเช่นหลงเหยียน เขาแกร่งพอที่จะจัดการกับผู้ปลุกพลังระดับทองได้หลายคนรึอาจจะมากกว่าสิบคนเลยก็ได้

ทว่ายังไงซะพวกผู้ปลุกพลังระดับทองก็คือผู้ปลุกพลังที่เปลี่ยนอาชีพขั้น 5 มาแล้ว !

“ไม่ต้องสนใจเรื่องปลาเล็กปลาน้อยของพวกอัศวินรัตติกาล เอามังกรกลับไปก่อน !”

“ใช่ พี่ใหญ่ ฉันว่า..”

“กรึก...”

เสียงบางอย่างแตกหักดังขึ้นทำให้สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไป จ้าวฉือเฉิงที่อยู่ไม่ไกลนักรีบตะโกนออกมา

“รีบออกไป !”

ตูม !

ทันทีที่เขาพูดจบ รูปปั้นน้ำแข็งก็ระเบิดออก ร่างของหลงเหยียนกลับมีไฟเลือดลุกไหม้ จนเขาหลุดออกจากน้ำแข็งมาได้

“ฮ่าฮ่า แค่ธนูเวทย์ไม่ใช่เหรอ ? ค่ายกลที่ใช้พลังได้ขนาดนี้ ฉันว่าต้องเป็นเวทย์ระดับสูงแน่ !”

“ตายซะ !”

หมัดถูกต่อยเข้าใส่ร่างของตงฟางหวงไท่

ตงฟางหวงไท่กระเด็นออกมาพร้อมเลือดที่ไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในฐานะผู้ปลุกพลัง ถึงเขาจะก้าวมาถึงระดับทองแล้ว ทว่าเขาก็ยังบาดเจ็บหนักกับการโจมตีระยะประชิดแบบนี้ !

เมื่อเห็นว่าหลงเหยียนเดินเข้าหาตงฟางเหออีกรอบ ตงฟางไต้ซ่งก็สีหน้าเปลี่ยนไป เขารีบดึงธนูออกมาและรีบพุ่งออกไปทันที

“เอาตัวเหอเอ๋อหนีไปก่อน !”

“หลงเหยียน ! หยุดนะโว้ย !” จ้าวฉือเฉิงตะโกนออกมา

เป้าหมายของหลงเหยียนน่ะชัดเจนอยู่แล้ว มันคือตงฟางเหอ  !

ตราบใดที่ฆ่าตงฟางเหอได้ งั้นมังกรก็จะไม่มีเจ้าของ ถึงตอนนั้นนี่ไม่ต้องนับการอาบเลือดมังกรครั้งเดียวเลย เขาจะอาบเลือดมังกรทุกวันก็ยังได้ !

“หลบไปให้พ้น !”

ตรงหน้าตงฟางเหอเหลือนักบวชแค่คนเดียว เมื่อเห็นว่าหลงเหยียนเดินเข้ามา เขาก็รีบร่ายสกิลสร้างโล่ป้องกันไว้ตรงหน้า

ตงฟางเหอที่อยู่ด้านหลังได้แต่แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา เขาอยากจะลุกขึ้นวิ่งหนีออกไป

“ไม่ ! ฉันจะตายที่นี่ไม่ได้ ! ฉันจะตายไม่ได้ !”

“ฉันเป็นถึงอัศวินมังกร ! ฉันคือผู้ปลุกพลังระดับอีปิครึระดับตำนานในอนาคต !”

“ฉันจะมาตายที่นี่ไม่ได้ !”

เขาตะโกนออกมาอย่างสิ้นหวัง อยู่ ๆ ก็มีพลังในตัวที่ทำให้เขาลุกขึ้นยืนได้

แต่วินาทีต่อมา

“แค่ก แค่ก แค่ก...”

เขากลับกระอักเลอืดออกมา มีเลือดไหลออกมาจากปาก, หู, และจมูกของเขา เขาได้แต่รีบยกมือขึ้นปิดจมูกกับปากตัวเอง

“ความรู้สึกนี้มัน...” เขารู้สึกเวียนหัวและเจ็บที่อก ภาพตรงหน้าเริ่มมืดลง เลือดที่มือเริ่มกลายเป็นสีดำ

“เหี้ย นี่มันโรคห่า...”

ต่อหน้าสายตาที่พร่ามัวของเขา มันก็มีหลายร่างปรากฏขึ้นมา

ตงฟางไต้ซ่งและจ้าวฉือเฉิงพากันตะโกนออกมา หลงเหยียนที่กำลังพุ่งเข้าหาเขาและปัดนักบวชที่รักษาเขาอยู่ให้ลอยออกมากระแทกกับเขา

“อ๊า.....”