ตอนที่ 82 : พวกนอกรีตลอบโจมตี! ความน่ากลัวของ [ ลำไส้อักเสบ ] !

ตอนที่ 82 : พวกนอกรีตลอบโจมตี! ความน่ากลัวของ [ ลำไส้อักเสบ ] !

“สุดยอดไปเลยบอส ! ยอดเยี่ยมจริง ๆ เลย นายเข้ารอบรองชนะเลิศแล้ว ! ต้องฉลอง !”

ถังเฉิงพูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น นี่คือรอบรอบชนะเลิศ 4 คนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่เป็นหมื่น ๆ คนของเมืองปิ้นไห่

เขาอาจจะได้อันดับ 1 เลยด้วยซ้ำ

มันคือสิ่งที่ถังเฉิงไม่คิดไม่ฝันมาก่อน

หลินลั่วพูดขึ้นมา “จะรีบฉลองไปไหน พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปแข่งอีก หลังแข่งจบค่อยว่ากันเรื่องนี้”

“การต่อสู้รอบ 4 คนสุดท้าย พี่ลั่ว นายคงไม่คิดจะเอาที่ 1 หรอกนะ”

“ทำไมล่ะ ?” หลินลั่วถามขึ้นมาด้วยสีหน้าเฉยเมย “รางวัลสำหรับแชมป์ปีนี้คือโลกวิเศษเลยนะ !”

“โลกวิเศษ มันคืออะไร ?”

สีหน้าของหลินลั่วแปลกไป “ตอนเรียนอยู่ นายทำบ้าอะไร ?”

“เอ่อ.....ฉันละลองกลับไปหาอ่านดูก็ได้...”

“หลินลั่ว” อยู่ ๆ เหลียนอี้หนิงก็พูดขึ้นมา “พ่อฉันเพิ่งโทรมา เขาบอกว่าเขามีบางอย่างจะบอกฉัน...”

“งั้นเธอกลับไปก่อนก็ได้”

เหลียนอี้หนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดขึ้น “หลินลั่ว นายมีแผนอะไรหลังจากที่จบการสอบพรุ่งนี้แล้ว ?”

หลินลั่วลังเล “ก็ยังไม่มีแผนอะไร ทว่ามีโอกาสสูงที่ฉันน่าจะออกไปเก็บเลเวล”

“ฉันไปด้วยได้มั้ย ?”

“แน่นอน”

“พี่ลั่ว ฉันไปด้วย !”

“นายเหรอ ? นายจะไหวเหรอ ?”

“เอ่อ....ไหวละมั้ง” ถังเฉิงไม่มั่นใจ

“งั้นก็มาด้วยกัน”

“หลินลั่ว งั้นฉันขอตัวกลับก่อน” เหลียนอี้หนิงดูลังเลอยู่นาน ทว่าสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะแยกตัวกลับไป

เพราะการเคลื่อนไหวของพวกนอกรีตเมื่อวานนี้ หลายตระกูลใหญ่เลยส่งคนคุ้มกันมาดูแลลูกหลานของพวกเขา

หลินลั่วมองไปทางหอฝึกฝน “ไม่รู้ว่าโลกวิเศษคืออะไร แผนการพรุ่งนี้อาจจะเปลี่ยนไปเพราะโลกวิเศษ !”

“หลินลั่ว...” อยู่ ๆ ก็มีเสียงคนเรียกดังขึ้น เมื่อหันกลับไปมองก็พบว่าเป็นครูหลี่

“ครูหลี่มาด้วยเหรอ”

หลี่หยูยิ้มและพูดขึ้น “หลินลั่ว ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

ด้วยความสำเร็จของหลินลั่วที่เข้ารอบรองชนะเลิศได้ โรงเรียนจึงได้ชื่อเสียงไปด้วย หลี่หยูหัวเราะจนปากแห้ง

หลินลั่วถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “เรื่องอะไรเหรอครับ ?”

“หลังจากที่จบการสอบทุก ๆ ปี โรงเรียนไม่เคยเชิญนักเรียนที่ทำผลงานในการสอบได้ดี ให้มาเป็นผู้ช่วยสอนที่โรงเรียนของเรา”

หลี่หยูพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “แต่นายน่ะทำผลลัพธ์ได้ดี นายอาจจะได้แชมป์ในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเราจึงมาเสนอเรื่องนี้กับนาย !”

“ผู้ช่วยสอน ?” มุมปากของหลินลั่วกระตุก เขาไม่ได้สนใจตำแหน่งนี้แม้แต่น้อยและปฏิเสธไปทันที “ครูหลี่ ผมว่าครูไปหาคนอื่นดีกว่า”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็หันกลับเพื่อเดินทางกลับบ้าน

“เฮ้อ หลินลั่ว หลินลั่ว....ครูว่าจะชวนเธอไปกินข้าวเย็นเพื่อคุยอะไรสักหน่อย...” หลี่หยูรีบวิ่งตามไป จากนั้นทั้งสามคนก็หายตัวไปจากหอฝึกฝน

ที่เวที กั้วโฉวยี่มองไปยังทั้งสามคนพร้อมคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย

แค่โบกมือ จ้าวฉือเฉิงก็เดินเข้ามา

“ฉือเฉิง ตามไปดู ถ้าหลินลั่วอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ พาเขามาหาฉัน”

จ้าวฉือเฉิงถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “หัวหน้าคิดจะรับเขาเลยเหรอ ? ไม่ใช่ว่าเขาต้องไปเป็นสมาชิกของตระกูลใหญ่รึไง ?”

“ตระกูลใหญ่ ?” กั้วโฉวยี่ส่ายหน้า “ถือว่าเรื่องนี้เป็นความลับของเราสองคน ตระกูลเหลียนได้ตกลงเรื่องการแต่งงานกับเกาะเก้าอสรพิษ 1 ใน 7 จักรพรรดิแห่งทะเล มันจะเป็นได้ยังไงที่คุณหนูตระกูลเหลียนจะอยู่กับเด็กนี่ได้ต่อ ?”

“ด้วยนิสัยของเด็กนี่ อีกไม่นานก็ต้องมีความขัดแย้งกับตระกูลเหลียน นายเข้าใจไหม ?”

“ผมเข้าใจแล้ว !” จ้าวฉือเฉิงพยักหน้าและพูดขึ้น “7 จักรพรรดิแห่งทะเล เกาะเก้าอสรพิษ ? อยากให้เตือนเขาไหม ?”

“เดี๋ยวเขาก็จะรู้เอง” กั้วโฉวยี่หรี่ตาลงและพูดขึ้น “7 จักรพรรดิแห่งทะเลอย่างเกาะเก้าอสรพิษน่ะคือกองกำลังที่พิเศษในประเทศเรา ประเทศต้องการการคุ้มกันจาก 7 จักรพรรดิแห่งทะเลเลยปล่อยให้พวกเขาอยู่ ถ้าตระกูลเหลียนยอมเชื่อฟัง งั้นพวกเขาก็จะถือว่าเป็นหนึ่งในพวกของ 7 จักรพรรดิแห่งทะเล”

“ถ้าใครคิดจะแตะต้องเขา งั้นก็จัดการได้เลย !”

“เข้าใจแล้ว หัวหน้า !” จ้าวฉือเฉิงพยักหน้าและหันกลับเพื่อเดินออกไป

“เฮ้อ หลินลั่ว อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ ตราบใดที่นายยอมกลับไปโรงเรียนเพื่อช่วยสอน เราคงพอเจรจากันได้ !”  หลี่หยูวิ่งตามหลินลั่วไปและออกปากเกลี้ยกล่อม

หลินลั่วไม่ได้ตอบอะไรกลับแม้แต่คำเดียว ทว่าถังเฉิงที่อยู่ข้าง ๆ กลับเริ่มสนใจขึ้นมา “ครูหลี่ ทำไมไม่ให้ผมไปช่วยสอน ผมก็ได้ 100 อันดับแรกนะ...”

“นายน่ะเหรอ ?” หลี่หยูมองไปที่ถังเฉิงตั้งแต่หัวจรดเท้า เขาไม่อยากได้ยินที่อีกฝ่ายพูด เขาได้แต่พยักหน้าตอบรับไปงั้น ๆ “ก็ได้ ก็ได้ นายลองกลับไปเตรียนแผนการสอนมาดูก่อน !”

“จริงเหรอ ?” ถังเฉิงตื่นเต้นขึ้นมา เขาจะได้ไปสอนรุ่นน้องแล้ว นี่ถือว่าเป็นเกียรติสำหรับตัวเขา

พี่ลั่ว ทำไมนายถึงไม่ยอมตกลงนะ

บางทีอาจจะมีรุ่นน้องสาว ๆ มาสนใจเขาก็ได้

“หลินลั่ว นายอาจจะยังไม่รู้ ครูใหญ่มาหาฉัน เขาบอกว่าตราบใดที่นายไปช่วยสอน ครูใหญ่จะช่วยนาย....”

ตอนนั้นเองหลินลั่วกลับหยุดเท้าและมองไปรอบ ๆ

“หือ ? ...”

“...”

อยู่ ๆ มิติรอบข้างก็เกิดการผันผวนขึ้นมาพร้อมคน 6 คนที่ล้อมพวกเขาทั้ง 3 คนเอาไว้

สีหน้าของหลี่หยูเปลี่ยนไป เขารีบไปยืนบังหน้านักเรียนทั้งสองคนเอาไว้ “พวกนอกรีต ! พวกนายหนีไปก่อน ! ฉันจะหยุดพวกนี้ไว้เอง !”

ตอนที่พูดนั้น หลี่หยูก็ดึงเอาคทาออกมา เขาท่องสกิลพร้อมร่างธาตุน้ำที่ก่อตัวขึ้นมาตรงหน้าเขา

ร่างของธาตุน้ำนั้นบวมเปล่งมีหมอกน้ำแผ่ออกมาจากตัวบดบังสายตาของศัตรูเอาไว้ !

หลี่หยูดึงหลินลั่วหนีไปอีกทางทันที

“รีบไป ! หอฝึกฝนอยู่ทางนั้น...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลินลั่วกลับสลัดมือเขาออกและมองมาที่หลี่หยูด้วยสีหน้าเฉยเมย

“นายไม่ใช่ครูหลี่ นายเป็นใคร ?”

หลี่หยูกลับอึ้ง แต่อยู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

“ไอ้หนู แกรู้ได้ยังไง ?”

ร่างของหลี่หยูสั่นไหวพร้อมหมอกดำที่ปะทุออกมา จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเป็นชายสวมชุดผ้าคลุมสีดำ

ถังเฉิงตะโกนออกมา “แกเป็นใคร ? แล้วเกิดอะไรขึ้นกับครูหลี่ ?”

ชายชุดดำยิ้มออกมา “มองฉันออกได้ยังไง ? ฉันคือพวกนอกรีต !”

“เพื่อที่จะเข้าหาแก ฉันเลยต้องปลอมตัวเป็นไอ้บ้านี่ ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าแกจะมองออก หลินลั่ว แกควรไปกับฉันดี ๆ”

“ถ้าฉันไม่ไปล่ะ ?” หลินลั่วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ตอนแรกเขาไม่เห็นสิ่งผิดปกติกับครูหลี่ ยังไงซะอีกฝ่ายก็แข็งแกร่งกว่าเขา หลังจากที่เปลี่ยนร่างเป็นครูหลี่ แม้แต่หลินลั่วก็มองไม่ออก

ทว่าตอนที่พวกนอกรีต 6 คนนี้ปรากฏตัวขึ้นมา อยู่ ๆ ครูหลี่กลับลงมือสร้างม่านน้ำที่กว้างกว่า 100 ม.ขึ้นมาได้

เมื่อสร้างม่านน้ำนี้ขึ้นมา หลินลั่วก็เห็นหมอกดำที่ไหลออกมาจากตัวครูหลี่ มันมีเส้นเลือดสีดำปูดขึ้นมาตามแขนของครูหลี่

มันมีคนอื่นที่คุมร่างของครูหลี่เอาไว้

ตอนนั้นเองเขาถึงได้รู้ว่าครูหลี่ตรงหน้าไม่ใช่ตัวจริง  ครูหลี่ตัวจริงโดนวางยาและกลายเป็นหุ่นเชิดให้กับชายชุดดำตรงหน้า !

“หึหึหึ ถ้าแกไม่ไป งั้นก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย !”ทันทีที่พูดจบ พวกนอกรีตทั้ง 6 คนก็พุ่งเข้าใส่ถังฉิงและหลินลั่ว

ในพื้นที่โดยรอบ มีหมอกดำค่อย ๆ ปะทุออกมา

“รากหมอกดำ !” มีเสียงตะโกนดังขึ้น เมื่อหันกลับไปมองทางหอฝึกฝนก็พบว่ามีคน 3 คนกระโดดเข้ามาขวางตรงหน้าหลินลั่วและถังเฉิงเอาไว้

“แกเป็นใคร ?”

“ผู้พิทักษ์จ้าวเฉือเฉิง !”

จ้าวฉือเฉิงฮึดฮัดออกมาและมองไปยังชายชุดดำตรงหน้า

“อสูรล่องหนตู้เฉิง แกกลับกล้าเข้ามาในเมืองปิ้นไห่ !”

ร่างของชายชุดดำเซไปมาเปลี่ยนเป็นอสูรคล้ายกับสุนัข จากนั้นก็เปลี่ยนร่างกลับไปเป็นมนุษย์

“หือ ? ทำไมฉันจะมาไม่ได้ ?”

“ฮึ่ม !” จ้าวฉือเฉิงฮึดฮัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แกคือคนร้ายระดับ S ที่กลุ่มผู้พิทักษ์ต้องการตัว เมื่อแกมาถึงที่นี่ งั้นก็อย่าคิดว่าจะหนีไปไหนได้ !”

“ฮ่าฮ่า...” ตู้เฉิงเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก เขาหัวเราะออกมา “แกคิดจะจับฉันงั้นเหรอ ? ตลกสิ้นดี !”

เขามองไปที่หลินลั่ว “ไอ้หนู แกฆ่าหลานฉัน ตราบใดที่ฉันฆ่าแกเสร็จ ! ฉันก็จะออกจากที่นี่ได้ด้วยพลังของจ้าวแห่งหมอกดำ ! ฮ่าฮ่า...”

“ลงมือ !”

ได้ยินคำสั่ง ชายชุดดำทั้ง 6 คนที่เหลือก็ลงมือทันที

จ้าวฉือเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และถามขึ้นมา “หลินลั่ว นายมีสกิลที่ทำให้พวกนี้ท้องเสียนิ มันเป็นสกิลแบบเดี่ยวรึแบบกลุ่ม ?”

หลินลั่วตาเป็นประกายขึ้นมาและพึมพำออกมาเบา ๆ “แบบเดี่ยว !”

“ถ้าอย่างนั้น...” จ้าวฉือเฉิงรีบพูดขึ้นมา “ดูฉันเอาไว้ดี ๆ ตอนที่ฉันลงมือ นายจัดการคนที่อยู่ใกล้ฉันที่สุด ! ”

“เข้าใจแล้ว !”

“ไปตายซะ !” จ้าวฉือเฉิงตะโกนออกมา เขากดมือลงพร้อมมีดสีเทาที่ปรากฏขึ้นในมือ หนึ่งในพวกนอกรีตที่เร็วที่สุดพุ่งเข้ามาหาเขาพร้อมหนามในมือทั้งสองข้าง

พลังอันเย็นเฉียบแผ่ออกมาพร้อมหนามน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้น !

ตอนที่พวกนอกรีตกำลังจะใช้หนามน้ำแข็งนี้โจมตีใส่จ้าวฉือเฉิง อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาที่ท้องราวกับมีบางอย่างแทงเข้ามาที่ท้อง

เขาขมิบก้นทันทีเพื่อกั้นไม่ให้อึราดออกมา

แต่มันสายเกินไปแล้ว !

นี่คือช่วงสำคัญที่ตัดสินผลการต่อสู้ได้ !

ตอนที่เขางอตัวอยู่นั้น จ้าวฉือเฉิงก็โผล่มาตรงหน้าพร้อมมีดที่ปาดลำคอของเขาไป !

ฉัวะ....

อึก....

ชายจากกลุ่มนอกรีตเบิกตากว้างด้วยความตะลึง ขณะที่ตัวของเขาเริ่มเป็นหินลามจากบาดแผลที่คอที่โดนเฉือน

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว จ้าวฉือเฉิงก็จัดการกับพวกนอกรีตไปได้ 1 คน

“ต่อไป !” จ้าวเฉือเฉิงพูดขึ้นพร้อมกับโผล่ไปตรงหน้าพวกนอกรีตคนที่สอง

อีกฝ่ายมองไปที่จ้าวฉือเฉิงและมีดในมือ เขาเห็นจ้าวฉือเฉิงพุ่งเข้ามา อยู่ ๆ ตาเขาก็เปล่งแสงสีแดงเลือดออกมา

“หึหึหึ จ้าวฉือเฉิง ฉันรู้จักแก !”

“ฉันเองก็เป็นนักฆ่าเหมือนกัน ฉัน...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็รู้สึกปวดที่ท้องน้อยขึ้นมา เขาอยากจะรีบขมิบก้นเอาไว้แต่มันไม่ทันแล้ว

“ท่าไม่ดีแล้ว !”

เขาได้แต่ต้องยอมให้ขี้ราดออกมาและรีบเงยหน้าขึ้นเพื่อหลบการโจมตีของจ้าวฉือเฉิง ทว่ามันสายเกินไปแล้ว !

ในเวลาสั้น ๆ จ้าวฉือเฉิงกลับมองจุดอ่อนของเขาออก

มีดในมือฟันเป็นเส้นโค้งเฉือนที่ลำคอของศัตรู !

อึก...

ศพของพวกนอกรีตคนที่สองร่วงลงกับพื้นพร้อมของเหลวสีเหลืองที่ไหลออกมาจากก้น ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที จ้าวฉือเฉิงก็จัดการพวกนอกรีตไปได้ 2 คน

ภายในมิติหมอกดำนี้ มันมีกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว