ตอนที่ 81 : ฝูงมอนสเตอร์ ? มีคนหมายตานายอยู่ !

ตอนที่ 81 : ฝูงมอนสเตอร์ ? มีคนหมายตานายอยู่ !

“เวทีประลองที่ 1 คู่ที่ 3 หลินลั่ว V หวังจ้าว เริ่มได้ !”

“หวังจ้าว ?”  หลินลั่วรู้ได้ทันทีว่าชายตัวอ้วนตรงหน้าเขานั้นคือหวังจ้าว จากโรงเรียนที่ 2 อาชีพที่เขาได้คือเทมเมอร์

ทันทีที่กรรมการพูดจบ หวังจ้าวก็ตบลงไปที่ถุงอสูรที่ห้อยอยู่ที่เอว ถุงอสูรเปิดออกพร้อมกับสิ่งมีชีวิตสีแดงขนาดเท่ากับนกบินออกมาพุ่งเข้าใส่หลินลั่ว !

บีสต์เทมเมอร์ !

ในโลกนี้ มันเหมือนจะมีอาชีพที่แข็งแกร่งเพราะมอนสเตอร์อยู่

เพราะมันมีมอนสเตอร์มากมายในป่า !

เทมเมอร์ทั่วไปนั้นควบคุมได้แค่สัตว์ทั่ว ๆ ไป สัตว์ที่แข็งแกร่งที่สุดคงเป็นเสือ, สิงโต, เสือดาว และสัตว์ป่าธรรมดาทั่วไป

ทว่าเมื่อก้าวมาเป็นผู้ปลุกพลัง คนฝึกสัตว์เหล่านี้ก็พึ่งความสามารถและสกิลของตัวเองในการควบคุมมอนสเตอร์ได้

ให้มอนสเตอร์เหล่านี้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ก็ตัวแทนในการต่อสู้ได้

ได้ยินมาว่าบีสต์เทมเมอร์บางคนควบคุมได้แม้แกระทั่งดราเกมอนให้มาสู้ให้ พวกมันแข็งแกร่งอย่างมาก

ในกองทัพตะวันตกเฉียงเหนือ มันมีหน่วยเฉพาะบีสต์เทมเมอร์ด้วย

ตอนที่พวกเขาลงมือปฏิบัติภารกิจ พวกเขาถึงกับเรียกมอนสเตอร์ออกมาได้เป็นฝูง  !

“นี่....ผึ้งเลือดพิษ !”

“พระเจ้า ! หวังจ้าวกลับทำให้พวกมันเชื่องได้ !”

“ผึ้งเลือดพิษเป็นมอนสเตอร์ระดับเหล็ก พวกมันอยู่กันเป็นฝูง มีพิษทำให้ชา แม้ว่าจะเป็นผู้ปลุกพลังระดับทองแดง ทว่าก็อาจจะโดนต่อยจนตายได้ !”

“ตอนที่มีผึ้งเลือดพิษแค่หลักสิบตัว ทว่ามันก็ยังทำเราตายได้อยู่ดี...”

เมื่อเห็นทุกคนพากันสนใจผึ้งเลือดพิษ หวังจ้าวก็ประกบมือเข้าด้วยกัน ถุงอสูรสั่นไหวพร้อมกับร่างขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าหวังจ้าว มันยืนสี่ขา กล้ามเนื้อทั้งตัวบวมเปล่ง ที่หลังของมันมีชั้นเกราะเหล็ก หัวของมันมีแต่เขาคม ๆ ยาวประมาณ 1 ม. !

“เหี้ย ! แรดเหล็ก !”

“อสูรระดับเหล็กอีกตัวแล้ว !”

“แรดเหล็ก เก่งทั้งการป้องกันและโจมตี ! ถ้าโดนมันชนเข้าจังๆ แม้แต่รถถังก็ยังเป็นรูได้ !”

“มอนสเตอร์ระดับเหล็กสองตัว โคตรโหดเลย !”

“แรดเหล็กเก่งในการป้องกัน ผิวของมันไม่ต่างอะไรจากแผ่นเหล็ก ผู้ปลุกพลังระดับทองแดงทั่วไปไม่อาจจะเป็นคู่มือของมันได้  !”

“หึหึหึ... ” เมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้คนพูดคุยกัน หวังจ้าวก็หัวเราะออกมา

นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ !

เขาไม่ได้อยากได้ความสนใจแบบฉือเหอรึฟางหยวน เป้าหมายของเขาคือ 4 อันดับแรก !

ตงฟางเหอ, เฉินผิงอัน และมู่หรงเสวี่ยเหิน ผู้ปลุกพลังอาชีพลับระดับ S พวกนี้มีโอกาสสูงที่จะผ่านเข้ารอบ

ทว่าหลินลั่วนั้น เอาจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้เห็นหัวเท่าไหร่

สกิลแปลก ๆ แล้วยังไง ? เลเวลสูงแล้วยังไง ?

ถ้าเขามีเวลากว่านี้และจับอสูรทุกตัวได้ งั้นเขาก็มั่นใจว่าเขาจะเอาชนะพวกนี้ได้ !  ตอนที่พูดนั้น เขาก็โยนถุงอสูรอีกสองอันลงไปที่พื้น !

“...”

พลังผันผวนแผ่ออกมา จากนั้นก็มีงูสีดำสองตัวขนาดพอ ๆ กันเลื้อยออกมา

“นั่น.....งูน้ำดำ !”

“บัดซบ ! งูน้ำดำเป็นอสูรระดับเหล็กขั้นกลาง แถมยังมีถึงสองตัว !”

“งูน้ำดำเป็นมอนสเตอร์ที่มีธาตุพิษและน้ำ มันหายาก ไม่คิดเลยว่าจะเห็นพร้อมกันถึงสองตัว !”

“หวังจ้าวแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ ? ดูเหมือนว่าจะเป็นม้ามืดอีกคน !”

“ม้ามืดบ้าอะไร ! หวังจ้าวน่ะเป็นอัจฉริยะในโรงเรียนที่ 2 แต่โชคร้ายที่มู่หรงเสวี่ยเหินน่ะโดดเด่นกว่า !”

“ไม่แปลกเลย ถ้าไม่มีมู่หรงเสวี่ยเหิน งั้นหวังจ้าวอาจจะเป็นผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุด....ในโรงเรียนที่  2  !”

เสียงพึมพำของทุกคนดังขึ้น ฝูงผึ้งกว่า 10 ตัวพากันพุ่งมาถึงตรงหน้าหลินลั่วแล้ว

“บีสต์เทมเมอร์ ?” หลินลั่วแปลกใจเล็กน้อย  เด็กอ้วนคนนี้ดูไม่ได้แข็งแกร่งอะไร แต่กลับจับมอนสเตอร์มาได้เยอะแบบนี้

เขาเหวี่ยงคทาในมือเบา ๆ พร้อมพลังจิตที่พุ่งเข้าหาฝูงผึ้ง

[ จิตสับสน ] !

“.....”

ฝูงผึ้งเลือดพิษที่แต่เดิมพุ่งเข้ามาต้องชะงักเพราะความสับสน จากนั้นพวกมันก็เริ่มโจมตีกันเอง

ตอนที่กัดผึ้งตัวอื่น พวกมันก็ใช้เหล็กในของตัวเองแทงเข้าใส่ผึ้งอีกตัวด้วย

“ฟรืด !” ที่พื้นดิน แรดเหล็กได้พุ่งเข้ามา ทว่าก่อนที่มันจะพุ่งมาถึงตัวหลินลั่ว ผึ้งเลือดพิษในอากาศก็พุ่งลงมาใช้เหล็กในแทงเข้าที่ตัวแรดอย่างแรง แรดเหล็กคำรามออกมาด้วยความโกรธ ก่อนจะสะบัดตัวไปมาและยกกีบเท้ากระทืบกับพื้นจนฝุ่นตลบ

ทว่าถึงจะทำแบบนี้แต่มันก็ยังรู้สึกเจ็บอย่างต่อเนื่อง

“บัดซบ ! ? นี่มันเกิดอะไรขึ้น ? ทำไมอยู่ ๆ ผึ้งเลือดพิษถึงได้โจมตีแรดเหล็ก ?”

“มันเริ่มโจมตีกันเอง !”

“ฮ่าฮ่า.... ฉันจำได้ว่าหลินลั่วเหมือนจะเปลี่ยนอาชีพไปสายนักบวชทมิฬ เขามีสกิลควบคุม !”

“ไม่ใช่ ! มันน่าจะเป็นสกิลภาพลวงตา แต่ฉันไม่รู้ว่ามันจะส่งผลนานแค่ไหน ?”

ในเวทีประลอง หวังจ้าวก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ทว่าเขาก็ยังสั่งให้แรดเหล็กเดินหน้าต่อ !

งูน้ำดำทั้งสองตัวเลื้อยตามไปติด ๆ

การเสียผึ้งเลือดพิษไปนั้น เขายังพอรับได้

เขาใช้โอกาสที่แรดเหล็กและงูน้ำดำเข้าโจมตีเพื่อโยนถุงอสูรอีก 4 ถุงลงไปที่พื้น  แสงสีขาวส่องประกายออกมาจากนั้นหมาป่าสี่ตัวสูงประมาณ 3 ม.โผล่มาตรงหน้าเขา

หมาป่าพวกนี้เป็นมอนสเตอร์ระดับเหล็กขั้นต้น พวกมันคือสัตว์เลี้ยงที่เขาจับได้จากชั้น 21 !

“ดูแผลที่หลังพวกมันสิ พวกมันเหมือนจะโดนจับมาจากชั้น 21 ของหอฝึกฝน ?”

“ใช่ มีพวกหมีอยู่ด้วย หวังจ้าวกลับจับพาหนะของมอนสเตอร์พวกนั้นมาได้ !”

“มัน...ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ !”

ฟริ้ว !

หมาป่าทั้งสี่หอนออกมาและพุ่งเข้าใส่หลินลั่ว

เมื่อเห็นมอนสเตอร์ที่พุ่งเข้ามา หลินลั่วก็ยังทำแบบเดิม เขายังใช้สกิลเดิมออกมา

[ จิตสับสน ] !

[ จิตสับสน ] !

กึก !

แรดเหล็กกลับชะงัก มันพ่นลมออกมาจากจมูกเพราะความโกรธ ดวงตาที่ใหญ่ราวกับระฆังแดงก่ำ มันไม่ได้โจมตีหลินลั่วที่อยู่ตรงหน้า มันหันกลับและพุ่งเข้าชนหมาป่าด้านหลังแทน !

ปัง !

“....” หมาป่าตัวหนึ่งหลบไม่ทันและโดนชนเข้าเต็ม ๆ ตัวของมันถึงกับกระเด็นออกมา

เขาที่ใหญ่และหนาของแรดแทงเข้าที่ท้องของหมาป่าตัวที่สองจนอวัยวะภายในกับเลือดไหลออกมา

ในอีกด้านงูน้ำดำก็คลั่งเช่นกัน มันไม่ได้โจมตีหลินลั่วแต่กลับอ้าปากและกัดงูอีกตัวที่อยู่ข้าง ๆ !

งูน้ำดำที่โดนโจมตีต้องบิดตัวสู้กลับ มันต้องอ้าปากของมันเพื่อกัดอีกฝ่าย

ผ่านไปสักพักงูน้ำดำทั้งสองก็เข้าฟัดกันอีกรอบ ตอนนี้ทั้งเวทีประลองมีแต่ฝุ่นตลบอบอวล

“ฮ่าฮ่า....หวังจ้าวนี่โยนหินทับเท้าตัวเอง !”

“หวังจ้าวจะไม่ร้องไห้เอารึไง มอนสเตอร์ที่เขาเรียกออกมา หันมาฆ่ากันเอง !”

“โชคร้ายของหวังจ้าว ! ปลุกพลังได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ถ้าเขาจับมอนสเตอร์ได้มากกว่านี้ก็คงดี แต่เขามีเวลาไม่พอ ดังนั้นความภักดีของพวกมันจึงไม่ได้สูงนัก ดังนั้นพวกมันจึงถูกหลินลั่วจัดการได้ง่าย ๆ”

“สกิลสะกดจิต !”

“น่าสงสาร ! มอนสเตอร์เยอะขนาดนี้ เขาคงขึ้นไปรอบ 4 คนสุดท้ายได้ !”

“ฮ่าฮ่า ดูหน้าเขาสิ มัน...ม่วงอย่างกับมะเขือม่วง !”

ในเวทีประลอง หวังจ้าวก็ล้วงเอายาอสูรออกมาโยนออกไป แต่กลับไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนสนใจ

เขาได้แต่มองดูมอนสเตอร์ของตัวเองฆ่ากันเองโดยที่ไม่อาจจะทำอะไรได้

ไม่กี่นาทีต่อมา ผึ้งเลือดพิษกว่า 10 ตัวก็ตายไปหมด หมาป่า 2 ตัวก็โดนฉีกเป็นชิ้น ๆ

สำหรับงูน้ำดำสองตัว พวกมันกัดกันเองจนบาดเจ็บหนัก พื้นดินเต็มไปด้วยเลือดและเกล็ด

“เหี้ยเอ้ย สกิลสะกดจิตของเขากินเวลานานจริง ๆ ...จบได้แล้ว ฉันรอนานกว่านี้ไม่ได้ ถ้ารอนานกว่านี้ มอนสเตอร์ฉันตายหมดแน่...”

“ยังไงซะฉันก็มีโอกาสที่จะสู้กับคนอื่นต่อได้....”

เขากัดฟันรีบยกมือขึ้น “ยอมแพ้ ผมขอยอมแพ้ !”

“รักษามอนสเตอร์พวกนี้ที...”

“ผู้ชนะ....หลินลั่ว !” เสียงประกาศของกรรมการดังขึ้น การแข่งขันได้จบลง หวังจ้าวรีบเดินไปหามอนสเตอร์ตัวเองและเก็บพวกมันเข้าถุงอสูร

น่าเสียดายที่ผึ้งเลือดพิษฆ่ากันเองตายไปหมดแล้วเพราะเหล็กในพวกมันถูกใช้ไปหมดแล้ว

ตอนนี้เลี้ยงพวกมันต่อก็ไม่มีประโยชน์

“เฮ้อ โชคร้ายจริง ๆ ....” หวังจ้าวมองไปเวทีประลองอีก 3 แห่งด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยว  ตอนแรกเขาคิดว่าเขาเลือกถูกคนแล้ว ทว่าไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นเพชรในตม

ฟันเขาถึงกับหักซะเอง !

ด้วยชัยชนะของหลินลั่ว มันทำให้หลินลั่วผ่านเข้ารอบ 4 คนสุดท้าย !

ในอีก 2-3 ชม. หลินลั่วก็ไปเป็นผู้ชมคอยดูการต่อสู้ของเวทีประลองอื่น ๆ

ในเวทีประลองที่ 2 การโจมตีของตงฟางเหอยังเฉียบคมเหมือนเดิม ทว่าหลังจากที่เผชิญหน้ากับอัศวินแสงที่เด่นเรื่องการป้องกัน เขาก็เกือบทำอะไรไม่ได้

ไม่ว่าเขาจะโจมตีแค่ไหน ทว่าเขาก็ไม่อาจจะทำลายการป้องกันของอัศวินแสงได้เลย  เพราะความสิ้นหวัง สุดท้ายเขาก็ได้แต่ต้องเรียกมังกรออกมา

ด้วยความช่วยเหลือจากมังกร สุดท้ายเขาก็เอาชนะฉือเหล่ยไปได้

มันทำให้สีหน้าเขาบิดเบี้ยวไป

เขาอยากให้หลินลั่วแพ้ ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าหวังจ้าวที่เป็นคนของเขากลับเป็นฝ่ายแพ้ซะเอง !

ตอนที่ทุกคนพูดถึงเขาด้วยความตื่นเต้น หลายคนก็พากันส่ายหน้า

ถ้าไม่มีมังกร ตงฟางเหอก็ไม่ได้แข็งแกร่งอะไร !

ในเวทีประลองที่ 3 เงาดาบปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า จางเหมิงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป

ที่เวทีประลองที่ 4

ถึงห้าวจ้าวจะเรียกสิ่งมีชีวิตจากนรกมาโจมตีมู่หรงเสวี่ยเหิน ทว่าเขาก็ไม่อาจจะทำลายการป้องกันของเธอได้

ในทางกลับกันแล้ว เพราะพลังแสงของมู่หรงเสวี่ยหิน สุดท้ายสิ่งมีชีวิตจากนรกของเขาก็แพ้ทางอย่างหนัก

เขาทนได้ไม่ถึง 5 นาทีก่อนจะต้องเลือกที่จะยอมแพ้  !

ใน 30 นาทีต่อไป ทั้งสามคนก็ถูกท้าสู้อีก ทว่าพวกเขาก็ยังเอาชนะไปได้ดังเดิม

สำหรับหยางเฉินหลี่ เขากลับหันกลับและเดินออกมาไม่คิดจะท้าสู้เฉินผิงอันและมู่หรงเสวี่ยเหิน

ไม่นานมันก็ได้ผู้เข้ารอบรองชนะเลิศทั้ง 4 คน

พวกเขาคือหลินลั่ว, ตงฟางเหอ, เฉินผิงอัน และมู่หรงเสวี่ยเหิน !

“การแข่งรอบรองชนะเลิศจะจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ทั้งสี่คนมีเวลาหนึ่งคืนในการพักฟื้น ! พรุ่งนี้ 8 โมงเช้าให้มารายงานตัวที่นี่ !”

ตอนที่กรรมการประกาศจบ ทุกสายตาต่างก็มองไปที่หลินลั่วด้วยสายตาเย็นชา

“เด็กนี่น่ะเหรอที่ทำให้ฉันเสียเงิน ? ฮ่าฮ่า...”

“บรรพชน ผมขอพนันอีกรอบให้หมดหน้าตักเลย ผมหวังว่าเด็กนี่จะทำให้ผมแปลกใจได้ !”

“สุดยอดดด....”