ตอนที่ 68 : การกระทำอันต่ำทราม !

ตอนที่ 68 : การกระทำอันต่ำทราม !

เสี่ยวม่านที่ควบคุมดอกไม้กินคนอยู่กลับรู้สึกราวกับหัวโดนค้อนฟาด สายตาของเธอหม่นลงไปในทันที

อยู่ ๆ เธอก็พบว่าเด็กหนุ่มกลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอ

“อยากตายรึไง !” เส่ยวม่านฮึดฮัดออกมา เธอยื่นมือออกมาพร้อมดอกไม้กินคนมากกว่าสิบต้นที่พุ่งเข้าใส่หลินลั่วกลับหันกลับมารัดเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอแทน

“อ๊า !” เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาพร้อมสีหน้าของเสี่ยวม่านที่เปลี่ยนไป

ทำไมเสียงมันถึงคุ้นแบบนี้ ?

แสงส่องประกายขึ้นมาตรงหน้า เธอได้สติกลับมาแต่ก็พบว่าคนที่โดนกัดขาดไปครึ่งตัวโดยดอกไม้กินคน คือผี-27 !

“บ้าเอ้ย !” เสี่ยวม่านตะโกนออกมาและเบิกตามองไปที่หลินลั่ว “ไอ้หนู ! แกทำบ้าอะไรของแก ?”

“สกิลควบคุมจิตใจของพ่อมด ? รึว่าสกิลของนักบวชทมิฬ ?”

“แกเป็นนักบวชระดับ D ไม่ใช่รึไง บัดซบ...ข้อมูลผิดพลาด !”

“แต่ถึงจะเหลือฉันแค่คนเดียว แต่ฉันก็มีทางเอาตัวแกไปได้แน่ !”

เธอพนมมือและฟาดมือลงไปกับพื้น

ในพริบตาดอกไม้กินคนกับเถาวัลย์ก็พุ่งออกมาจากพื้นดินพุ่งเข้าใส่หลินลั่ว

“บัดซบเอ้ย !” คนคุ้มกันตระกูลเหลียนได้แต่สบถออกมา แต่เขาก็ไม่อาจจะไปช่วยอะไรได้

ความแข็งแกร่งของแวร์วูฟตรงหน้าเขาน่ะเหนือกว่าเขา  ถ้าไม่ใช่เพราะผลจากแสงนักสู้แล้ว เขาคงแพ้อีกฝ่ายไปนานแล้ว !

“ถ้าเด็กนี่ตายด้วยฝีมือพวกนอกรีต คุณหนูคงไม่...”

“...”

ในอีกด้านหลินลั่วแค่ยื่นมือออกมา โล่น้ำแข็ง 9 อันก็หมุนวนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็วกันดอกไม้กินคนทั้ง 10 ต้นเอาไว้ โล่น้ำแข็งอันหนึ่งพังทลายลงไป แต่ไม่นานก็มีโล่อันอื่นที่ก่อตัวขึ้นมาแทนกันการโจมตีเอาไว้

“บอส...บอส...” ถังเฉิงมองไปที่ดอกไม้กินคนและเถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามา สายตาเขาแสดงถึงความลนลาน “นี่นายคิดจะ...”

หลินลั่วพูดขึ้นมาเบา ๆ “จะรีบร้อนไปไหน? เป็นพวกนั้นต่างหากที่ควรต้องกังวล !”

การสอบเข้ามหา’ลัยแบบทีมเพิ่งจะจบลง แม้ว่าพวกเขาจะเพิ่งออกจากหอฝึกฝนมา ทว่าจำนวนผู้ปลุกพลังรอบตัวนั้นก็มีอย่างน้อยหลายหมื่นคน

อีกไม่นานต้องมีคนเห็นสิ่งผิดปกติที่นี่แน่

บางทีมันอาจจะมีคนเห็นสิ่งผิดปกติตั้งแต่แรกแล้วก็ได้

“นอกจากนี้เราเองก็ยังมีตัวล่ออยู่ไม่ใช่รึไง ?”

“ตัวล่อ ?”

หลินลั่วมองไปที่คนคุ้มกันตระกูลเหลียนที่สู้กับแวร์วูฟอยู่ไม่ไกลนัก ชายคนนี้โดนแวร์วูฟต้อนไปที่มุม ร่างกายเขาโชกไปด้วยเลือด

“ถึงเขาจะเป็นแค่คนคุ้มกันของตระกูลเหลียน ทว่าเขาก็เป็นผู้ปลุกพลังระดับทอง มันมีเขียนไว้ในคู่มือผู้ปลุกพลังว่าไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ผู้ปลุกพลังก็ต้องสู้กับพวกนอกรีต !”

ทันทีที่พูดจบ หลินลั่วก็ได้ยกคทาขึ้นมาใช้สกิลเข้าใส่แวร์วูฟ

[ ลำไส้อักเสบ ] !

[ ลำไส้อักเสบ ] เลเวล 7 !

“ปรู๊ด...” เสียงแปลก ๆ ดังออกมาจากท้องแวร์วูฟ

แวร์วูฟที่กำลังเหวี่ยงกรงเล็บอยู่นั้นกลับต้องชะงักและดึงมือกลับมากุมท้องแทน

“หยุด หยุดก่อน ฉันกำลังจะ...”

ปรู๊ด....

ก่อนที่เขาจะพูดจบ กางเกงส่วนก้นของเขากลับฉีกเพราะบางอย่างที่พุ่งออกมาจากก้น เผยให้เห็นของเหลวสีเหลืองดำที่ไหลออกมา

มิตินั่นเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นคลุ้ง

“อี๋...” คนคุ้มกันที่อยู่ใกล้แวร์วูฟที่สุดได้รับผลกระทบไปเต็ม ๆ เขาเกือบกลั้นหายใจไม่ทัน เขาถึงกับรีบถ่มน้ำลายออกมา

ผ่านไปสักพัก ทั้งคนคุ้มกันและแวร์วูฟต่างก็นั่งยอง ๆ คนหนึ่งนั่งอ้วก อีกคนนั่งขี้

เสี่ยวม่านเห็นแบบนั้นก็คลั่ง ทว่าเธอก็ต้องอดทนต่อกลิ่นเหม็นนี้และด่าออกมา “หมาป่า-13 แกทำบ้าอะไร ? รีบฆ่ามันซะ !”

หมาป่า-13 พูดขึ้น “หัวหน้า ฉันท้องเสีย ฉันอาจจะ...”

ตอนนั้นคนคุ้มกันตระกูลเหลียนก็ได้สติ เขารีบเช็ดอ้วกที่ปากและใช้ขวานฟันเข้าใส่แวร์วูฟ

“ไอ้เหี้ยนี่ ! ตายไปซะเถอะ !”

“บัดซบ !” สีหน้าของแวร์วูฟเปลี่ยนไป ขาที่นั่งยอง ๆ อยู่นั้นได้แต่สั่นไหวอย่างรุนแรงพร้อมของเหลวสีเหลืองที่ไหลออกมาจากก้น ทว่าสุดท้ายเขาก็ถีบตัวหลบหนีการโจมตีไปได้อย่างเฉียดฉิว

เขาขมิบก้นกั้นอึเอาไว้และใช้กงเล็บสะบัดออกไป

“ถึงฉันจะท้องเสีย แต่ถ้าฉันคิดจะฆ่าแก งั้นแก....”

“...”

ทันทีที่แวร์วูฟลงมือ ท้องกลับร้องขึ้นมาอีกรอบ กล้ามเนื้อหูรูดคลายออกพร้อมของเหลวที่พุ่งออกมาเยอะและเร็วยิ่งกว่าเก่า

“อ๊าก !” คนคุ้มกันตระกูลเหลียนใช้ขวานฟันเข้าใส่ ทว่าครั้งนี้แวร์วูฟไม่มีเวลาได้ตั้งตัว สุดท้ายแวร์วูฟก็ถูกตัดมือขวาขาดไปถึงศอก

แวร์วูฟได้แต่กรีดร้องและรีบวิ่งหนีออกมา

“หัวหน้า ! ฉันท้องเสียไม่หยุดเลย อีกอย่าง....” ตอนที่วิ่งออกมานั้น อึก็ยังพุ่งออกมาไม่หยุด

ตามทางที่เขาวิ่งมานั้นมีแต่อึสีน่ารังเกียจ มันถึงกับเลอะขาเขาด้วยซ้ำ

“แก !” คนคุ้มกันตระกูลเหลียนตะโกนออกมา อยู่ ๆ เขาก็เอาขวานเล็ก ๆ ออกมา ขวานนี่ส่องแสงสีเงิน จากนั้นเขาก็โยนขวานนี้ออกมา !

“บ้าเอ้ย ! หมาป่า-13 ออกไปให้พ้น !” เสี่ยวม่านสีหน้าเปลี่ยนไปและรีบตะโกนบอก  หมาป่า-13 ที่กำลังวิ่งหนีได้ยินแบบนั้นก็ไม่ลังเล เขารีบพุ่งไปข้างหน้าทันที

“ครืด....”

เขารู้สึกปวดขึ้นมาที่ท้องน้อยจนตัวเขาแข็งทื่อไป

ฉัวะ...

ขวานเงินหมุนตัวในอากาศตัดหัวของแวร์วูฟหลุดออกจากตัว !

ร่างของแวร์วูฟกระตุกอย่างแรง สุดท้ายร่างของเขาก็ล้มฟาดลงไปกับพื้น  เลือดไหลออกมา ทว่าก้นก็ยังมีอึกไหลออกมาไม่หยุด

“บ้าเอ้ย !” เสี่ยวม่านสบถออกมา ใบหน้าที่สวยของเธอกลับบิดเบี้ยวขึ้นมา  ผู้ปลุกพลังระดับทองฆ่าแวร์วูฟได้และกำลังเดินเข้ามาหาเธอด้วยสายตาแค้นเคือง

“ภารกิจนี้จะล้มเหลวไม่ได้ !”

“ถึงฉันจะเหลือแค่คนเดียว ทว่าฉันก็ต้องเอาเด็กนี่ไปด้วยให้ได้  !”  เสี่ยวม่านตะโกนออกมา เธอกัดลิ้นตัวเองพร้อมใช้แก่นเลือดในตัวพ่นออกมา

ครืน....

พวกดอกไม้กินคนเหมือนจะคึกยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้เลือดของเจ้านาย

เถาวัลย์พิษจำนวนมากพุ่งเข้าหาหลินลั่วและถังเฉิน มันมีดอกไม้กินคนต้นอื่น ๆ ที่พุ่งเข้าหาคนคุ้มกันตระกูลเหลียนด้วย

ในบรรดาสกิลที่เธอมี ดอกไม้กินคนนั้นโจมตีได้รุนแรงที่สุด ของเหลวจากดอกไม้มีฤทธิ์กัดกร่อนที่เพียงพอที่จะละลายโล่และเนื้อของผู้ปลุกพลังระดับทองได้

ในอีกด้านเถาวัลย์ก็ยังเอาไว้ใช้เพื่อจับตัวคนได้ด้วย

เบื้องบนสั่งให้จับตัวเด็กนี่กลับไปเป็น ๆ สำหรับคนอื่น ๆ แล้ว จะเป็นจะตายก็ไม่สำคัญ !

ปึง !

เถาวัลย์ถูกโล่น้ำแข็งของหลินลั่วกันเอาไว้

แต่ตอนนั้นพลังของดอกไม้กินคนพวกนี้เพิ่มขึ้นจากเดิมอย่างมาก โล่น้ำแข็งจึงพังลงไปอย่างรวดเร็ว

ในอีกด้าน คนคุ้มกันตระกูลเหลียนก็ถูกดอกไม้กินคนขวางเอาไว้ ถึงขวานที่เขาใช้จะคมแต่ก็ยังต้องโจมตีกว่าสิบครั้งกว่าที่จะเอาชนะดอกไม้กินคนได้

บอกได้ว่าเขาอาจจะโดนดอกไม้กินคนพวกนี้กินเอาเลยก็ได้ !

“บอส เราควรทำยังไงกันดี ?”

“รอ !”

“รอ ? ให้รออะไร ?”

“รอให้ถึงเวลาไง”

“ว่าไงนะ ?”

ในอีกด้าน ด้านบนหัวของหลายคนก็มีร่างขนาดเท่ากับนิ้วก้อยกระพือปีกเล็ก ๆ บินไปบนหัวเสี่ยวม่าน การเคลื่อนไหวของมันนั้นน้อยนิดจนคนที่ไม่สังเกตคงไม่อาจจะมองเห็นได้

มันคือภูติ เสี่ยวฉิง !

มือเล็ก ๆ ของเสี่ยวฉิงสะบัดพร้อมคทาเล็ก ๆ ที่ปรากฏขึ้นมา

“คิกคิก...”

เสี่ยวม่านได้ยินเสียงหัวเราะในหู เธอรีบหันกลับไปมองรอบตัว “ใครหัวเราะ ? เป็นไปได้ยังไง ?”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงอากาศระเบิดก็ดังขึ้นมา

คอขาว ๆ ของเธอกลับระเบิดออกราวกับมีคนฟันเธอจากด้านหลัง !

[ ระเบิดผิวหนัง Lv.8 ] ! 1

ปัง !

ในพริบตาเลือดก็พุ่งออกมาพร้อมกับกะโหลกของเธอที่ปลิวไปในอากาศ !

ใบหน้าที่งดงามของเธอแสดงความตะลึงออกมา  เธอไม่เชื่อเลยว่าทั้ง ๆ ที่เธอได้เปรียบ ดอกไม้กินคนกำลังจะจับเด็กนี่ได้แท้ ๆ

ผู้ปลุกพลังระดับทองนั่นก็ไม่ใช่คู่มือของดอกไม้กินคนของเธอ

....

ทำไมเธอถึงตายได้ ?

ด้วยการตายของเสี่ยวม่าน ดอกไม้กินคนที่พื้นก็ร่วงลงไปกองกับพื้นแล้วแห้งเหี่ยวไปด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

คนคุ้มกันตระกูลเหลียนตัวแข็งทื่อด้วยความตะลึง เขาหอบหายใจและจับขวานในมือไว้แน่น

“เกิด...เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมอยู่ ๆ ถึงตายได้ ?” เขามองไปที่หลินลั่ว “ฝีมือนายงั้นเหรอ ? นายเป็นใครกันแน่ ?”

“ฉันเหรอ ?” หลินลั่วยิ้มออกมา “ฉันก็แค่นักบวช”

“นักบวช จะเป็นไปได้ยังไง ?”

“...”

ด้วยการตายของเสี่ยวม่านและคนอื่น ๆ หมอกดำที่ครอบคลุมพวกเขาอยู่ก็สลายไปด้วยความเร็วที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

ในความมืดมิดนั้นมีร่างของคนสามคนปรากฏขึ้นมา

“พี่ลั่ว มีคนมา !”

“พวกนอกรีตบัดซบ...”

ทั้งสามคนระวังตัวกันทันที ทว่าพวกเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่าย

“หัวหน้า ! หมอกดำหายไปแล้ว !”

“ทำไมถึงเร็วแบบนี้ ? รึว่าเป้าหมายโดนจับตัวแล้ว ? รีบเข้าไปขวาง !”

“อ้วก....กลิ่นบ้าอะไรเหม็นขนาดนี้วะ ? สกิลใหม่ของจ้าวแห่งหมอกทมิฬรึไง ? นี่คิดจะทำให้คนเหม็นตายรึไง ?”

ไม่นานก็มีคนสามคนโผล่มาตรงหน้าหลินลั่วและคนอื่น ๆ

“หือ ? เป้าหมายยังอยู่ !”

“พวกนอกรีตตายไปหมดแล้ว ! ตายทั้งสามคน !”

“หนามพิษตู้เสี่ยวม่าน ! ผีหยาง ! และ....แวร์วุฟ...อ้วก....ทำไมหมาป่านี่ถึงยังขี้แตกอยู่....ทั้ง ๆ ที่ตายไปแล้ว ?”