ตอนที่ 28 : ในนามของฉัน แสงแห่งการตัดสิน !

ตอนที่ 28 : ในนามของฉัน แสงแห่งการตัดสิน !

[ น้ำแข็งคำราม ] !

ที่ชั้น 10 ของหอฝึกฝน

เหลียนอี้หนิงยื่นมือเรียว ๆ ของเธอออกมาและสร้างน้ำแข็งขึ้นรอบตัว ในเวลาเพียงสั้น ๆ น้ำแข็งก็รวมตัวกันเป็นมังกรน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่ออร์คทั้งสามตัวก่อนจะระเบิดออก !

ตูม !

จากเสียงระเบิดนี้ น้ำแข็งก็กระจายออกไปโดยรอบฉีกออร์คทั้งสามตัวเป็นชิ้น ๆ !

“พวกออร์คคลั่ง ! มันโผล่มาบนชั้น 10 ตั้งหลายตัว !” เหลียนอี้หนิงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดูหนักใจ

ออร์คคลั่งนั้นเป็นสมาชิกของเผ่าออร์ค แต่เพราะพลังปิศาจ มันจึงคลั่งและเสียสติ โจมตีมนุษย์ทุกคนที่เห็น

เลเวลต่ำสุดของพวกออร์คคือ 20

มันถึงกับมีออร์คระดับเงินและทองที่รับมือได้ลำบากโผล่ออกมาด้วย

ถังเฉิงจับดาบใหญ่เอาไว้ เขาเข้าไปขวางออร์คสองตัวก่อนจะใช้ดาบสับมัน

“ออร์คพวกนี้จัดการยากจริง ๆ พี่ลั่ว ฮีลให้ฉันหน่อย !”

“ฉันฮีลไม่ได้” หลินลั่วส่ายหน้า “แต่ฉันใช้สกิลอื่นให้นายได้นะ”

“ฮีลไม่ได้ ? พี่เป็นนักบวชทมิฬรึอะไรแบบนั้นรึไง...”

หลินลั่วไม่ได้พูดอะไร เขาแค่เหวี่ยงคทาในมือพร้อมแสงสีแดงที่พุ่งเข้าหาถังเฉิง

ในพริบตาร่างของถังเฉิงก็สูงขึ้นมาเล็กน้อย ความเร็วในการโจมตีกับแรงก็เพิ่มขึ้นกว่าครึ่ง

“เฮ้ย ! กระหายเลือด !”

“พี่ลั่ว นี่เป็นสกิลที่มีแค่พวกพ่อมดมีนิ สุดยอดจริง ๆ !”

“ฮ่าฮ่า แม้แต่พวกออร์คก็เทียบฉันไม่ได้แล้ว ดูสิว่าฉันแข็งแกร่งแค่ไหน !”

ถังเฉิงตะโกนออกมาพร้อมผลักออร์คตรงหน้าให้ล้มลงกับพื้น

“ชั้น 10 ? มันยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะลงมือ” หลินลั่วพึมพำออกมาด้วยท่าทีเยือกเย็น จากนั้นเขาก็เดินไปที่

ทางเข้าชั้น 11 !

ผ่านไปอีก 1 ชม.

ในชั้น 15

ตงฟางเหอถือหอกมังกรในมือ ตัวเขาแทบจะเปลี่ยนเป็นเงา เขาแทงเข้าที่หน้าอกของออร์ค จากนั้นก็โยนร่างออร์คทิ้งกระแทกกับพื้นอย่างแรง

กรร !

ข้าง ๆ เขา มังกรที่ชื่อยมทูตพุ่งเข้าใส่ออร์คจนออร์คล้มลงไปกับพื้น จากนั้นก็กัดคอขาดในคำเดียว

“ในพื้นที่ 3 นิ้ว ฉันไร้เทียมทาน !”

“โล่ไร้เทียมทาน !”

ฟางหยวนสะบัดมือพึมพำบางอย่างออกมา ไม่นานก็มีโล่โปร่งใสปรากฏขึ้นบนร่างของทั้งสามคนและมังกร

อาวุธของพวกออร์คที่ฟาดเข้าใส่โล่นี่ทำได้แค่ทำให้เกิดคลื่นขึ้นมาบนโล่ก็เท่านั้น

“ฮ่าฮ่า ฟางหยวน สกิลนายนี่มีประโยชน์จริง ๆ !” หยางห้าวหรานหัวเราะออกมาเสียงดัง ดาบยาวในมือนั้นมีเปลวไฟลุกไหม้ เขาตัดเนื้อของพวกออร์คได้อย่างง่ายดาย

ภายใต้การฟันของเขา เปลวไฟก็ได้เปลี่ยนเป็นใบมีดพุ่งออกไปทำให้พวกออร์คหลายตัวกระเด็นออกไปตาม

“ฮ่าฮ่า ฉันได้อาชีพลับของผู้ใช้ค่ายกล ฉันใช้พลังเวทย์ได้มากกว่านักดาบเวทย์ !” ฟางหยวนพูดขึ้นมาด้วยความภูมิใจ “ถ้าเราสามคนร่วมมือกัน เราต้องไปถึงชั้น 30 ได้แน่ !”

“หอฝึกฝนนี่เป็นสถานที่ที่ยิ่งใหญ่ มันมีมอนสเตอร์และให้ค่าประสบการณ์เยอะ นี่ผ่านไม่ถึง 3 ชม. ฉันเกือบเลเวลขึ้นแล้ว !”

“ฉันก็ด้วย !”

“เราไม่ได้มาเก็บเลเวลกันที่นี่ !” ตงฟางเหอตะโกนออกมา “รีบจัดการศัตรูที่เหลือแล้วไปชั้นต่อไป !”

“ได้ ! คุณชายตงฟาง !”

“เดี๋ยวนะ ! มันเหมือนมีคนอื่นอยู่ทางนั้น !”

“พวกเขาเร็วกันจริง ๆ ....นั่นหยางเฉินหลี่กับพวก ! สกิลเสริมของเจิ้งหยางฟานคือ [ ความเร็วศักดิ์สิทธิ์ ] มันเพิ่มความเร็วของเป้าหมายเป็นสองเท่า !”

“บัดซบ ! เร่งมือหน่อย !”

“ได้ !”

ที่ลานหอฝึกฝน

บนจอภาพ ทีมของตงฟางเหอและหยางเฉินหลี่นั้นได้อันดับเท่ากัน ตอนนี้พวกเขาไปถึงชั้น 12 !

ที่ตามหลังมานั้นคือทีมของมู่หรงเสวี่ยเหินและเฉินผิงอัน

สำหรับทีมของหลินลั่วที่เคยได้อันดับ 3 ตอนนี้พวกเขาถูกทิ้งห่าง

“ตงฟางเหอ หยางเฉินหลี่ ! แชมป์ของปีนี้ต้องเป็นทีมของพวกเขาสักทีม !”

“ใช่ ใช่ สองทีมนี้สิแกร่งของจริง ทั้ง 6 คนในสองทีมนี้อย่างน้อยก็เป็นผู้ปลุกพลังอาชีพระดับ A พวกเขาแข็งแกร่งอย่างมาก พวกเขาต่างจากทีมอื่น ๆ ขาดลอย !”

“ใช่ ดูทีมหลินลั่วตอนนี้สิ พวกเขาพึ่งแต่เหลียนอี้หนิงใน 10 ชั้นแรก เมื่อผ่านไปถึงชั้น 15 ความเร็วของพวกเขาก็เริ่มช้าลงจนน่าตกใจ !”

“ถ้าต้องพึ่งแค่เหลียนอี้หนิง พวกเขาตามคนอื่นไม่ทันหรอก !”

“เฮ้อ เหลียนอี้หนิงนี่น่าสงสารจริง ๆ โดนสองคนนี้ถ่วง ! ตอนนี้พวกเขา....อยู่ชั้น 17 แล้วเหรอ ? ”

“หือ ? ยังไม่ตกรอบอีกเหรอ ?”

“เหลียนอี้หนิงนี่แกร่งจริง ๆ สมกับที่ได้อาชีพลับระดับ A เทพธิดาหิมะ ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าเธอจะได้ 100 อันดับแรกรึเปล่า ?”

ในลานนั้น ผู้ปลุกพลังหน้าใหม่ถูกส่งออกมาจากหอคอย พวกเขาต่างก็สลด

แต่ละคนโดนมอนสเตอร์ล้อมและต้องเลือกที่จะถอนตัว

บางคนบาดเจ็บและต้องถอนตัวออกมา คนอื่น ๆ ที่มีเพื่อนถ่วงก็เลือกที่จะถอนตัวเช่นกัน

1 ชม.ต่อมา ก็เหลือคนในหอฝึกฝนไม่ถึงพันทีม  ผ่านไป 3 ชม. ก็เหลือแค่ 100 ทีมที่อยู่ในหอฝึกฝน

ทีมที่นำอยู่ตอนนี้คือทีมของตงฟางเหอ ชั้นที่ 24 !

ตามหลังมาติด ๆ คือทีมของหยางเฉินหลี่, มู่หรงเสวี่ยเหินและเฉินผิงอัน ชั้นที่ 23 !

สำหรับทีมของหลินลั่ว พวกเขาเพิ่งจะเข้าชั้นที่ 20 !

ในชั้นที่ 23

หลี่เหมยหอบหายใจออกมา ลูกไฟพุ่งออกมาระเบิดจระเข้บึงทิ้ง แต่มอนเตอร์พึ่งเกล็ดหนา ๆ ของมันทนเปลวไฟเอาไว้ได้ ก่อนจะพุ่งเข้าหาทั้งสามคน มันอ้าปากออกเพื่อจะงับพวกเขา !

“หลบไปให้พ้น !” ฉือเหล่ยตะโกนออกมา โล่สูงใหญ่สีขาวที่สูงกว่าตัวคนปรากฏขึ้นมาในมือ เขาพุ่งไปหาหลี่เหม่ยอย่างรวดเร็วและยกโล่ขวางไว้ตรงหน้าพวกเขาทั้งสองคน

ตูม !

จระเข้บึงกระแทกเข้ากับโล่อย่างแรงจนมันเวียนหัว หลี่เหมยกัดฟันแน่นและเรียกงูไฟออกมารัดตัวจระเข้บึงเอาไว้ สุดท้ายเธอก็จัดการมันได้ !

“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก...” หลี่เหมยหอบหายใจออกมาและยิ้มแห้ง ๆ “ถึงเลเวลจะเพิ่ม แต่ฉันคงมาไกลได้แค่นี้”

“เสวี่ยเหิน ฉือเหล่ย จากนี้คงต้องฝากพวกเธอด้วย !”

“พี่เหมย พี่ไปพักก่อนเถอะ ฉันจะพาเธอไปให้สุดเอง !” มู่หรงเสวี่ยเหินจับมือหลี่เหมยและพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง จากนั้นก็มีแสงสีขาวส่องประกายครอบคลุมร่างของมู่หรงเสวี่ยเหินเอาไว้

วินาทีต่อมาเมื่อแสงสีขาวจางหายไป มู่หรงเสวี่ยเหินกลับพุ่งออกไป

ชุดสีขาวที่เธอสวมตอนแรกหายไป มันถูกแทนที่ด้วยเกราะสีทองแทน

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือปีกสีขาวส่องแสงสีทองจาง ๆ ออกมาที่หลังของเธอ !

เทวทูต !

“ในนามของฉัน แสงแห่งการตัดสิน !” มู่หรงเสวี่ยเหินพึมพำออกมาด้วยปากที่อวบอิ่ม แสงสีทองพุ่งลงมาจากท้องฟ้าอัดเข้ากับฝูงจระเข้บึงที่อยู่ไม่ไกล

ตูม !