ตอนที่ 29 : ไวรัสโรคห่า ! เมฆไวรัส !

ตอนที่ 29 : ไวรัสโรคห่า ! เมฆไวรัส !

ในชั้น 20

ถังเฉิงใช้พลังทั้งหมดในการขวางบัคแบร์ทั้ง 3 ตัว ข้าง ๆ เขา เหลียนอี้หนิงสร้างใบมีดน้ำแข็งขึ้นมาเพื่อฆ่าบัคแบร์ทีละตัว ๆ

แต่มันมีบัคแบร์ล้อมพวกเขาไว้หลายสิบตัว  พวกเขาไม่อาจจะฆ่าพวกมันทั้งหมดได้ในเวลาสั้น ๆ

“พี่ลั่ว ! ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว !” ทันทีที่พูดจบ ถังเฉิงก็รู้สึกถึงลมที่พัดมาจากด้านหลัง

เขามองกลับไปด้วยหางตาและเห็นปิศาจกิ้งก่าหลายตัวพร้อมอาวุธ

“เฮ้ย! ปิศาจกิ้งก่า ! พี่ลั่ว เราแย่แล้ว มีมอนสเตอร์ตัวอื่นอีก...”

“อึก !”

ตอนที่ตะโกนนั้น ทั้งสองคนก็เห็นปิศาจกิ้งก่าวิ่งเข้าใส่ฝูงบัคแบร์และใช้อาวุธของตัวเองฆ่าพวกมันไปได้หลายตัวในพริบตา

ด้วยการที่ปิศาจกิ้งก่าลงมือ แรงกดดันในฝั่งถังเฉิงและเหลียนอี้หนิงนั้นก็ลดลงไปทันที

“เฮ้ย ! พี่ลั่ว พี่มีสกิลนี้ด้วยเหรอ ? อัญเชิญสัตว์อสูร ? รึสัตว์เลี้ยง ?”

“สัตว์เลี้ยงกะผีสิ มันแค่สกิลที่ติดมากับคทา !” หลินลั่วพูดขึ้น “รีบถอยมา ต่อไปฉันจัดการเอง !”

“ได้ !” ถังเฉิงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ฉันอยากรู้มานานแล้วว่าพี่น่ะเจ๋งแค่ไหน พี่ลั่ว...”

ทั้งสามคนพากันเข้าไปที่ชั้น 21 และพบว่ามันเต็มไปด้วยพวกอัศวินบัคแบร์

พวกมันอยู่กันเป็นฝูงใหญ่ ส่วนล่างของพวกมันเป็นหมาป่า มันเหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีมันสมองและครึ่งสัตว์อสูร

มันมีความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดที่สูงและเลือดเยอะ อีกทั้งมันยังเร็วอีกต่างหาก

ในหมู่เผ่าก็อบบิ้น มันถือว่าเป็นมอนเตอร์ชั้นสูง

“กรร !” อัศวินบัคแบร์ที่อยู่ด้านหน้าคำรามออกมา จากนั้นอัศวินบัคแบร์อย่างน้อยหลายร้อยตัวก็พากันพุ่งเข้าใส่พวกเขา

ถังเฉิงตะโกนออกมา “เฮ้ย ! ทำไมมอนสเตอร์ถึงได้เยอะแบบนี้ ?”

“คงถูกทีมอื่นล่อมาที่นี่แน่ ๆ”

“ใครทำบ้าแบบนั้นกันวะ ? คิดจะกำจัดคนอื่นรึไง ?”

“มีหลายคนที่คิดแบบนั้นแน่ เลิกไร้สาระได้แล้ว รีบล่อมอนสเตอร์ไปทางนั้น !”  หลินลั่วชี้ไปที่เนินเขาไม่ไกลนัก จากนั้นทั้งสามคนก็รีบวิ่งไปที่เนินเขาทันที ในตอนที่วิ่งนั้น หลินลั่วก็ได้ใช้ [โรคห่าระบาด] ออกมาด้วย

“เฮ้ย หลังจากชั้น 20 แล้ว มอนสเตอร์มันเยอะจริง ๆ...” ถังเฉิงพูดขึ้นมาด้วยท่าทีรู้สึกผิด “พี่ลั่ว เราออกตอนนี้เลยดีมั้ย ? นี่ก็ชั้น 21 แล้ว แค่นี้ก็น่าจะพอสำหรับการเข้ามหา’ลัยดัง ๆ แล้ว !”

หลินลั่วหัวเราะออกมาและพูดขึ้น “แค่ชั้น 21 เอง นี่กลัวแล้วเหรอ ?”

“กลัว ? ฉันจะไปกลัวได้ยังไง !” ถังเฉิงยืดอกทำท่าไม่กลัว

“ถ้านายไม่กลัว งั้นก็ไปล่อมอนสเตอร์มา”

“หือ ? ล่อมอนเตอร์ ?”

“แน่นอน !” หลินลั่วพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม “นี่น่ะเป็นชั้น 21 ของหอฝึกฝน เลเวลต่ำสุดของมอนเตอร์ที่นี่คือ 20 เราต้องหาจุดเกิดของพวกมอนสเตอร์ !”

“แต่เราจะหาจุดเกิดมอนสเตอร์ในป่าได้ยังไง ?”

“อีกอย่าง อีกอย่างแล้วเรายังโดนล้อมอยู่ด้วย...”

“ใครบอกว่าเราโดนล้อม ?”

หลินลั่วมองลงจากเนินเขาและเห็นว่าอัศวินบัคแบร์รอบ ๆ เนินเขานั้นดูอ่อนแอลงแล้ว หลายตัวล้มพับไปกับพื้นพร้อมเลือดออกจากทวาร พวกมันพากันส่งเสียงโอดครวญออกมา

“นี่มัน...เกิดบ้าอะไรขึ้นกับพวกมัน ? พวกมันติดพิษงั้นเหรอ ?”

“ไม่ใช่ พูดให้ถูกควรจะบอกว่า พวกมันป่วยดีมั้ย ?”

“นี่นายบ้ารึเปล่า ?” แม้แต่เหลียนอี้หนิงก็ยังมองหลินลั่วด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“ก็จริงนี่นา...” หลินลั่วพูดขึ้น “อาการป่วยเหมือนกับภูเขาที่ถล่ม อาการป่วยที่เหมือนสูบพลังชีวิตพวกมันไป...”

วินาทีต่อมาอัศวินบัคแบร์หลายร้อยตัวก็ล้มพับไปกับพื้นและร้องโอดครวญออกมา

ด้วยการตายของอัศวินบัคแบร์ตัวแรก อัศวินบัคแบร์ตัวอื่น ๆ ก็ตายตามไปในเวลาแค่ไม่กี่นาที !

เสียงแจ้งเตือนจากจิตโลกดังขึ้นมารัว ๆ ถังเฉิงที่เลเวลต่ำที่สุดได้เลเวลขึ้นเป็น 13

เหลียนอี้หนิงยกมือขึ้นปิดปากและมองดูฉากตรงหน้าด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

“เป็น....เป็นไปได้ยังไง ?”

“มอนสเตอร์ชั้นสูงเลเวล 20 ตั้งหลายตัวแต่มาตายง่าย ๆ แบบนี้เนี้ยนะ ?”

“หยุดเหม่อกันได้แล้ว !” หลินลั่วสั่งออกมา “ถังเฉิง ไปล่อมอนสเตอร์ทั้งหมดในชั้น 21 มา ฉันจะให้ปิศาจกิ้งก่า 8 ตัวไปช่วยนาย !”

“ได้ ได้ ได้...” ถังเฉิงพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง จากนั้นเขาก็ถามขึ้นมา “ล่อมอนสเตอร์ ? พี่ลั่ว นี่พี่จะ...”

“นี่เพิ่งเข้ามาเอง ทำไมต้องรีบออกไปด้วย? มันจะดีกว่าที่จะใช้ช่วงเวลานี้เก็บเลเวล...”

“ได้ ได้เลย...” ถังเฉิงรีบวิ่งลงจากเนินเขา เขารู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่

“อย่าลืมเก็บไอเท็มที่ดรอปด้วย !”

“โอ้ ได้เลย...”

ตลอด 300 ปีที่ผ่านมา 100 ชั้นแรกของหอฝึกฝนนั้นถูกคนเคลียร์ไปนับไม่ถ้วน คุณภาพของไอเท็มที่ดรอปนั้นจึงลดลงไปอย่างมาก

แต่มันก็ดีกว่าไม่ได้อะไร

หลังจากที่ถังเฉิงและปิศาจกิ้งก่าทั้ง 8 ตัวแยกตัวออกไป หลินลั่วก็บอกกับเหลียนอี้หนิง “อี้หนิง เธอทำแท่นน้ำแข็งได้รึเปล่า ?”

“อาชีพฉันคือเทพธิดาน้ำแข็ง ฉันมีความสามารถในการควบคุมลมกับหิมะ แน่นอนว่าฉันต้องสร้างแท่นน้ำแข็งได้อยู่แล้ว”

“งั้นช่วยทำให้เนินเขานี่เป็นศูนย์กลางเพื่อสร้างแท่นน้ำแข็งกันไม่ให้มอนสเตอร์ขึ้นมาได้”

“ได้ ได้เลย...”

ประมาณ 10 นาทีต่อมา มันก็มีควันกับฝุ่นตลบกระจายออกมา

คนที่วิ่งนำหน้าฝุ่นที่ตลบนี้คือถังเฉิง ด้านหลังเขาคืออัศวินบัคแบร์อย่างน้อยหลายสิบตัว

“พี่ลั่ว ! หนี ! มอนสเตอร์โคตรเยอะเลย..”

นอกจากถังเฉิงแล้ว มันก็ยังมีการเคลื่อนไหวจากอีกทาง มันคือฝูงมอนสเตอร์ที่ปิศาจกิ้งก่าล่อมาที่นี่

ตอนที่เขาวิ่งมาถึงเนินเขา เขาก็ต้องอึ้ง บนเนินเขานั้นมีแท่นน้ำแข็งทรงกลม เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 3 ม.และสูง 5-6 ม. หลินลั่วกับเหลียนอี้หนิงยืนอยู่บนแท่นน้ำแข็งนี่มองลงมาด้านล่าง

“วิ่งไปด้านหลัง  ! มีบันไดอยู่ด้านหลัง !”

ถังเฉิงรีบวิ่งวนไปด้านหลังเนินเขาและพบกับบันได

เขาใช้โอกาสนี้รีบปีนบันไดขึ้นมา คทาในมือหลินลั่วส่องแสงสีแดงออกมาพุ่งเข้าใส่ฝูงอัศวินบัคแบร์ด้านล่าง

[ โรคห่าระบาด ] !

หลังจากนั้นไม่กี่นาที อัศวินบัคแบร์หลายสิบตัวก็ตายไป !

พวกอัศวินบัคแบร์ที่ปิศาจกิ้งก่าล่อมาก็ตายเพราะป่วยกันหมด

หลินลั่วและเหลียนอี้หนิงต่างก็เลเวลเพิ่ม

ถังเฉิงเลเวลเพิ่มขึ้นถึง 2 เลเวล !

มันทำให้ถังเฉิงตื่นเต้นอย่างมาก เขาถึงกับปีนลงมาจากเนินเขาวิ่งออกไปลากมอนสเตอร์มาที่นี่เองโดยไม่ต้องมีใครบอก

“หอฝึกฝนนั้นเป็นโลกย่อยเหมือนกับเขตแดนลับและดันเจี้ยน สำหรับฉันแล้ว มันคือสวรรค์สำหรับการฆ่ามอนสเตอร์ !” หลินลั่วพึมพำออกมาเบา ๆ จากนั้นภายใต้การควบคุมของเขา หมอกดำก็ค่อย ๆ ลอยออกมาจากศพอัศวินบัคแบร์ที่ตายไป

หมอกดำพวกนี้รวมตัวเป็นเมฆ เมฆของไวรัสโรคห่า !

เมฆหนานี่ได้กระจายตัวครอบคลุมไปทั่วทั้งชั้น 21 ในเวลาแค่ 10 นาที !