บทที่ 40 ทำไมตามตัวเจ้าทึ่มถึงมีเลือดเยอะขนาดนี้?

ณ ที่พักยุวชนปัญญา บริเวณบ่อน้ำเก่า

"ไอ้หยา! แต่เช้าตรู่แบบนี้ เจอเรื่องอัปมงคลเข้าให้แล้ว!"

เสียงแผดด่าแหลมเล็กทำลายความเงียบสงบยามเช้าลงทันที

หยางหลินซงเพิ่งจะหยุดยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ พอหันกลับไปก็ปะทะเข้ากับจางกุ้ยหลานผู้เป็นป้าสะใภ้ใหญ่พอดี

หญิงวัยกลางคนคนนี้ถืออ่างไม้ใบใหญ่ จ้องมองเขาเขม็งราวกับเห็นสิ่งสกปรกโสมมก็ไม่ปาน

ทว่าในเวลานี้ สภาพของหยางหลินซงก็น่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย

เสื้อนวมขาด ๆ ของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำมันเครื่องสีดำสนิท ตามแขนเสื้อมีเศษหญ้าแห้งติดอยู่ ทั่วทั้งร่างอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่อง กลิ่นบุหรี่ และยังแฝงไปด้วยกลิ่นคาวสนิม

จางกุ้ยหลานในช่วงสองสามวันมานี้เกิดอาการอิจฉาตาร้อนอย่างหนัก ตั้งแต่แยกบ้านกันได้ไม่กี่วัน ชีวิตของหลานชายที่เคยโง่เง่ากลับดีขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งได้กินเนื้อ ทั้งได้ซื้อจักรยานใหม่ จนเธอเก็บเอาไปฝันด้วยความริษยาอยู่ทุกคืน

เธอกำลังกลุ้มใจว่าจะหาเรื่องเล่นงานเขาได้อย่างไร นึกไม่ถึงเลยว่าช่องโหว่จะเดินมาหาถึงที่แบบนี้

"ดีจริง ๆ! ไอ้คนไม่รักดี!"

จางกุ้ยหลานทุ่มอ่างไม้ลงบนพื้นจนผ้าที่ซักไว้กระจายเกลื่อน

เธอชี้หน้าด่าหยางหลินซง น้ำลายกระเด็นออกมาหลายฟุตด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

"หายหัวไปทั้งคืนไม่กลับบ้าน นี่แกไปมุดหัวทำชั่วอยู่ที่ไหนมา? หือ?"

เธอก้าวเข้าไปใกล้พลางย่นจมูกสูดดมกลิ่นสาบจากตัวหยางหลินซงอย่างแรง ใบหน้าเริ่มฉายแววตื่นเต้นยินดี

"กลิ่นประหลาดเต็มตัวไปหมด... หลานชาย แกบอกป้ามาตามตรงนะ ว่าไปทำเรื่องเลวระยำที่ไหนมาอีก? คราวนี้แหละฉันจับแกได้คาหนังคาเขาแล้ว!"

เสียงตะโกนนี้ปลุกคนในที่พักยุวชนปัญญาและชาวบ้านระแวกนั้นให้ตื่นขึ้นมาทันที

"ฉันว่าแกมาซุ่มดูอยู่แถวนี้ล่ะสิ? แต่เช้ามืดมาเฝ้าอยู่หน้าประตูบ้านยุวชนปัญญา แกคิดจะมาเกี้ยวพาราสีแม่นางจิ้งจอกเสิ่นอวี่ซีนั่นใช่ไหม? ไอ้คนหน้าไม่อาย!"

หยางหลินซงมองดูหญิงปากร้ายที่กำลังโวยวายอยู่ตรงหน้า ในใจของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกอยากจะหัวเราะออกมามากกว่า

เธอคิดว่าตัวเองจับจุดอ่อนสำคัญอะไรได้งั้นหรือ?

เรื่องหัวขโมยงั้นเหรอ?

ถ้าเธอรู้ว่าหลานชายที่เธอกำลังด่าว่าโง่เง่าคนนี้ เพิ่งจะกำจัดคนขายชาติไปหนึ่งคน และจัดการกับอาวุธร้ายแรงที่สามารถทำลายคนทั้งหมู่บ้านให้สิ้นซากไปเมื่อคืนนี้

เธอจะยังหัวเราะออกไหม? หรือจะตกใจจนปัสสาวะราดกางเกงนวมไปตรงนี้เลย?

"ป้าสะใภ้ใหญ่ ทำไมป้าตื่นเช้าจังครับ?"

หยางหลินซงสูดน้ำมูกหนึ่งครั้งแล้วฉีกยิ้มซื่อ แสร้งทำเป็นฟังคำด่าทอไม่รู้เรื่อง

"ผมไม่ได้ทำเรื่องไม่ดีนะครับ ผมแค่... แหะ ๆ ไปเดินเล่นในป่ามา แล้วมีรถคันใหญ่..."

"เดินเล่นงั้นเหรอ? ฉันว่าแกไปหาที่ตายมากกว่า!"

จางกุ้ยหลานแค่นหัวเราะเยาะไม่หยุด น้ำเสียงแหลมสูงขึ้นเรื่อย ๆ หวังจะเรียกให้คนทั้งหมู่บ้านออกมาดูละครฉากใหญ่

"หลอกผีเถอะ! คนดีที่ไหนจะเข้าป่าตอนกลางคืนแล้วกลับออกมาด้วยสภาพเปื้อนน้ำมันเต็มตัวแบบนี้? ฉันว่าแกแอบไปขโมยน้ำมันรถแทรกเตอร์ของหลวงมาล่ะสิ! นี่มันคือการกัดกร่อนทรัพย์สินของส่วนรวม! แกมันพวกคนเลว! พวกอันธพาล!"

"มาดูเร็วทุกคน! มาดูเร็วเข้า! ตระกูลหยางมีหัวขโมยแล้ว! จับได้คาหนังคาเขาเลย!"

สิ้นเสียงโวยวายราวกับเรียกวิญญาณของเธอ ประตูที่พักยุวชนปัญญาก็เปิดออกดังเอี๊ยด

เสิ่นอวี่ซีที่สวมเสื้อคลุมทหารเดินออกมา เส้นผมของเธอดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย

ไกลออกไป ประตูรั้วของชาวบ้านอีกหลายหลังก็ถูกเปิดออก ชาวบ้านเริ่มชะโงกหน้าออกมาดูพลางสบถด่าด้วยความรำคาญ

"เอะอะอะไรกันแต่เช้ามืดเนี่ย คนจะหลับจะนอน"

"ไอ้หยา ไปดูสิ จางกุ้ยหลานเริ่มแสดงงิ้วอีกแล้วเหรอ?"

ไม่ถึงสองนาที รอบบ่อน้ำก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน ชาวบ้านพากันเอามือซุกแขนเสื้อ พ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาวพลางวิพากษ์วิจารณ์ไปต่าง ๆ นานา

"ทุกคนดูให้ชัด ๆ นะ!"

เมื่อเห็นคนเยอะขึ้น จางกุ้ยหลานก็ยิ่งได้ใจ เธอคว้าแขนเสื้อของหยางหลินซงไว้แน่นเพราะกลัวว่าปลาตัวใหญ่จะหลุดมือไป

"พวกคุณดมดูสิ ดมดูใกล้ ๆ! กลิ่นอะไร? นี่มันกลิ่นน้ำมันเครื่องชัด ๆ! แถมยังเป็นน้ำมันเครื่องที่ใช้จนดำสนิทแล้วด้วย! ในระแวกนี้ นอกจากรถแทรกเตอร์ของคอมมูนแล้ว จะไปมีของล้ำค่าแบบนี้ที่ไหนอีก?"

ถึงแม้ชาวบ้านส่วนใหญ่จะไม่เคยได้แตะพวงมาลัยรถ แต่กลิ่นน้ำมันเครื่องนี้ช่างฉุนกึกเตะจมูก ซึ่งต่างจากกลิ่นน้ำมันถั่วเหลืองที่ใช้ทำอาหารอย่างสิ้นเชิง

ชายแก่สองสามคนเดินเข้ามาสูดดมใกล้ ๆ แล้วมองหน้ากันไปมา

"เป็นกลิ่นน้ำมันเครื่องจริง ๆ ฉุนมากเลย"

"แถมน้ำมันยังดำจนเป็นเงา ดูเหมือนจะถ่ายออกมาจากห้องเครื่องเลยนะ"

จางกุ้ยหลานได้ยินดังนั้นก็ตบขาตัวเองดังฉาด ยิ่งกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นไปอีก

"ฉันบอกแล้วไง! ไอ้เจ้าโง่นี่ต้องแอบย่องเข้าไปขโมยน้ำมันในคอมมูนตอนกลางดึกแน่นอน! ในยุคสมัยนี้ น้ำมันหนึ่งหยดก็เหมือนเลือดหนึ่งหยดนะ มันกำลังทำลายทรัพย์สินของส่วนรวม! ต้องจับมันไปประจาน! ต้องส่งเข้าคอกวัว!"

เธอพูดไปอย่างเมามัน หากทำให้หยางหลินซงกลายเป็นหัวขโมยได้จริง ทั้งจักรยานและเนื้อเต็มบ้านของเจ้าโง่นี่ ก็ต้องตกมาอยู่ในความ "ดูแล" ของครอบครัวลุงใหญ่ไม่ใช่หรือไง? ถึงตอนนั้นใครจะกล้ามาค้านอะไรได้?

ทันใดนั้น มีใครบางคนส่องไฟฉายไปที่ตัวหยางหลินซง

ฝูงชนที่กำลังซุบซิบกันพลันเงียบกริบลงทันที ตามมาด้วยเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกตะลึง

ภายใต้แสงไฟฉาย บนเสื้อนวมขาด ๆ ของหยางหลินซง นอกจากคราบน้ำมันเครื่องสีดำเป็นปื้นใหญ่แล้ว ตรงกลางยังมีรอยเปื้อนสีแดงคล้ำติดอยู่ด้วย

นั่นมันเลือดใช่ไหม?!

เลือดที่ติดอยู่ที่ข้อมือเสื้อ คือเลือดที่กระเด็นใส่ตอนที่เขาใช้มีดสปริงจ่อคออาคุนเมื่อคืนนี้เอง

"นี่... ทำไมตามตัวเจ้าทึ่มถึงมีเลือดเยอะขนาดนี้?"

ผู้หญิงคนหนึ่งในฝูงชนเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

บรรยากาศเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ชาวบ้านพากันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

คราวก่อนตอนเขาล่าหมาป่าจ่าฝูงยังไม่เห็นจะมีเลือดเปื้อนตัวขนาดนี้เลย แล้วเมื่อคืนนี้เจ้าโง่นี่ไปทำอะไรมากันแน่?

"แม่เจ้าโว้ย คงไม่ใช่ว่าไปฆ่าคนมาหรอกนะ?"

"อย่าพูดมั่วไป! บางทีเขาอาจจะไปล่าสัตว์ป่ามาอีกก็ได้ คราวนี้คงไปเจอตัวที่ดุร้ายกว่าเดิม"

มาถึงจุดนี้แล้ว หยางหลินซงยังคงยืนยิ้มบื้ออยู่อย่างนั้น

เขาสูดน้ำมูก สายตาเหม่อลอยมองไปรอบ ๆ พลางพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้ความ

"รถ... รถคันใหญ่... คว่ำแล้ว... แหะ ๆ แดง... แดงไปหมดเลย..."

นั่นคือความจริงที่เกิดขึ้น

ทว่าในหูของชาวบ้าน นี่คือคำพูดเพ้อเจ้อของคนบ้าที่ฟังแล้วชวนให้ขนหัวลุกยิ่งนัก

ในจังหวะนั้นเอง เสียงตวาดอันทรงพลังก็ดังขึ้น

"หลีกไป!"

เสิ่นอวี่ซีแหวกฝูงชนพุ่งเข้ามาในวงล้อม

เธอเองก็ตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมา แต่เมื่อเห็นหยางหลินซงถูกรุมล้อมกดดัน เธอจึงกัดฟันยืนขวางหน้าเขาไว้ แล้วเผชิญหน้ากับจางกุ้ยหลานโดยตรง

"คุณป้าจางคะ มาอาละวาดหน้าที่พักยุวชนปัญญาแต่เช้ามืดแบบนี้ ไม่กลัวชาวบ้านเขาจะตราหน้าเอาหรือไง!"

นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นอวี่ซีพูดจาแข็งกร้าวกับจางกุ้ยหลานเช่นนี้

จางกุ้ยหลานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

"อุ๊ยตาย ยุวชนเสิ่นเกิดอาการสงสารชู้รักขึ้นมาเหรอจ๊ะ? ฉันกำลังจับโจรนะ! แกจะมาขวางทำไม? หรือว่าแกร่วมมือกับมันด้วย?"

"โจรที่ไหน พูดอะไรต้องมีหลักฐาน!"

เสิ่นอวี่ซีจ้องหน้าเธอ ในสถานการณ์คับขัน สมองสั่งการให้เธอโพล่งคำโกหกออกมาทันที

"หยางหลินซงสภาพเป็นแบบนี้ เพราะเมื่อคืนเขามาช่วยพวกเราซ่อมหลังคาที่พักยังไงล่ะ!"

สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งลานกว้างเกิดความโกลาหลขึ้นทันที

ซ่อมหลังคางั้นเหรอ?

หยางหลินซงมองแผ่นหลังอันบอบบางของเสิ่นอวี่ซีจากด้านหลังแล้วลอบถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง แม่สาวน้อยคนนี้ช่างมีน้ำใจเหลือเกิน เพียงแต่คำโกหกนี้มันดูจะฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลย

"ซ่อมหลังคา?"

จางกุ้ยหลานหัวเราะจนตัวงอ ใบหน้าที่เหี่ยวย่นบิดเบี้ยวไปหมด

"แม่เจ้าโว้ย! ทุกคนฟังนะ ผู้มีความรู้นี่มันต่างจากคนทั่วไปจริงๆ โกหกได้น้ำไหลไฟดับเชียวนะ!"

เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมทันที พลางขยับเข้าไปใกล้เสิ่นอวี่ซี สายตาเหลือบมองอย่างเจ้าเล่ห์

"ยุวชนเสิ่น คุณเห็นพวกเราเป็นพวกหัวขี้เลื่อยหรือไง? หลังคาบ้านพักคุณน่ะมุงด้วยหญ้าแฝกกับกระเบื้องดินเผา แล้วมันจะมีน้ำมันเครื่องมาจากไหน? หรือหลังคาบ้านพักคุณมันทำจากรถแทรกเตอร์หรือไงจ๊ะ? ต้องเติมน้ำมันถึงจะทำงานได้?"

เสิ่นอวี่ซีใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดอะไรไม่ออก

เธอเองก็ลนลานจนลืมคิดไป ช่องโหว่นี้มันใหญ่เกินกว่าจะอุดได้จริง ๆ

"แล้วเลือดนี่ล่ะ!"

จางกุ้ยหลานชี้ไปที่ข้อมือเสื้อของหยางหลินซง แล้วกล่าวซ้ำด้วยความมุ่งร้าย "ซ่อมหลังคาบ้านภาษาอะไรถึงได้เลือดท่วมตัวขนาดนี้? เขาขึ้นไปฆ่าหมูบนหลังคาหรือไง?"

เธอกวาดสายตามองเสิ่นอวี่ซีตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วลดเสียงต่ำลง "ฉันว่านะ ไม่ใช่การซ่อมหลังคาหรอก แต่เป็นเพราะพวกแกสองคนแอบมุดผ้าห่มผืนเดียวกันตอนกลางคืน แล้วทำเรื่องสำส่อนจนเกิดเรื่องล่ะสิ? นี่คงเห็นเลือดกันแล้วสินะ?"

"คุณ! คุณพูดจาสกปรก!"

เสิ่นอวี่ซีโกรธจนร่างกายสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้า ในยุคสมัยนี้ชื่อเสียงของยุวชนหญิงสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก การถูกสาดโคลนเช่นนี้เท่ากับการบีบให้เธอไปตายชัด ๆ

"ฉันพูดสกปรกเหรอ?"

จางกุ้ยหลานได้ใจจึงรุกหนักขึ้น เธอผลักเสิ่นอวี่ซีออกไปให้พ้นทาง แล้วยื่นมือหมายจะกระชากเสื้อผ้าของหยางหลินซง

"ถอยไป! ตามตัวเจ้าโง่นี่ต้องซ่อนของโจรไว้แน่! นั่นมันเงินของส่วนรวมที่ขโมยมา ฉันจะค้นตัวมันเดี๋ยวนี้! ฉันจะทำเพื่อความถูกต้อง!"

มือของเธอมุ่งตรงไปที่อกเสื้อของหยางหลินซง ตรงตำแหน่งที่พองออกมาผิดปกติ

ซึ่งเป็นที่เก็บไฟแช็กเงินแท้อันนั้น

แววตาของหยางหลินซงเย็นยะเยียบลงทันที

ยายแก่คนนี้กำลังรนหาที่ตาย

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาเกร็งแน่น เตรียมหาจังหวะทำให้มือสกปรกที่ยื่นเข้ามานี้ต้องหักละเอียดอย่างเป็นอุบัติเหตุ

ในวินาทีนั้นเอง เสียงคำรามอันกึกก้องก็ระเบิดขึ้นจากทางด้านหลังฝูงชน

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!!!"

(จบบท)