45 - ต่างฝ่ายต่างมีแผนชั่วในใจ

45 - ต่างฝ่ายต่างมีแผนชั่วในใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น คนในค่ายเตรียมทหารมาถึงลานฝึก พวกเขาได้รับรู้ข่าวการจากไปของจางอวี่เสียนแล้ว เมื่อคืนนี้มีหลายคนได้ยินเสียงสัตว์อสูรขนาดยักษ์ควบตะบึงไป

แน่นอนว่ารวมถึงอี้อวิ๋นด้วย

"อี้อวิ๋น!"

ที่ลานฝึก เหลียนเฉิงอวี้เรียกอี้อวิ๋นจากระยะไกล สีหน้ายังคงดูอ่อนโยน

"คุณชายเหลียน มีเรื่องอันใดหรือขอรับ?"

อี้อวิ๋นยิ้ม เขาเข้าใจดีว่าความนอบน้อมที่เหลียนเฉิงอวี้แสดงออกมาในตอนนี้ เป็นเพียงการแสดงให้ชาวบ้านดูเท่านั้น

ที่ลานฝึกในช่วงไม่กี่วันมานี้มีชาวบ้านมาดูความครึกครื้นไม่น้อย แม้เหลียนเฉิงอวี้จะอยากกำจัดอี้อวิ๋นใจจะขาด แต่เขาก็ไม่สามารถทำต่อหน้าชาวบ้านได้

สาเหตุก็คือ อี้อวิ๋นได้รับความชื่นชมจากจางอวี่เสียน เมื่อจางอวี่เสียนเสร็จสิ้นภารกิจ เขาอาจจะย้อนกลับมาที่เผ่าเหลียนเพื่อตามหาอี้อวิ๋น

ต่อให้จางอวี่เสียนไม่ย้อนกลับมาหา เขาก็อาจจะถามถึงสถานการณ์ของอี้อวิ๋นในตอนคัดเลือกแห่งอาณาจักรเทพ

หากเหลียนเฉิงอวี้ลงมือกับอี้อวิ๋นในที่สาธารณะจริงๆ แม้จะสะใจ แต่เมื่อถูกชาวบ้านมากมายเห็นเข้า เรื่องราวจะต้องแพร่กระจายไป เหลียนเฉิงอวี้คงไม่สามารถฆ่าปิดปากคนทั้งเผ่าเหลียนได้

หากความจริงถูกจางอวี่เสียนสืบพบ เหลียนเฉิงอวี้ย่อมต้องเดือดร้อน ดังนั้นเหลียนเฉิงอวี้จึงเลือกวิธีที่ช้ากว่าแต่รอบคอบกว่า เพื่อกำจัดอี้อวิ๋นอย่างเงียบเชียบ

ในเมื่อเหลียนเฉิงอวี้ยังไม่เผยธาตุแท้ อี้อวิ๋นย่อมยินดีที่จะเล่นตามน้ำไปก่อน เพราะหากเกิดการปะทะกันขึ้นในตอนนี้ อี้อวิ๋นรู้สึกว่าพลังของตนยังไม่เพียงพอ อีกทั้งแก่นพลังกระดูกร้างเขาก็ยังดูดซับไม่หมด

"อี้อวิ๋น ก่อนใต้เท้าจางจะไป ได้ทิ้งจดหมายไว้ฉบับหนึ่งและกล่องยาหนึ่งกล่อง ในจดหมายกำชับว่า ยานี้ทิ้งไว้ให้เจ้าและข้า ส่วนของข้านั้นฤทธิ์ยาแรงกล้า หากวรยุทธ์ต่ำต้อยจะกินไม่ได้ ส่วนที่ให้เจ้านั้น เหมาะสมที่สุดสำหรับการปูพื้นฐานให้ผู้เริ่มฝึกวรยุทธ์"

เหลียนเฉิงอวี้พูดเป็นตุเป็นตะ หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าคนผู้นี้เป็นคนอย่างไร อี้อวิ๋นเกือบจะหลงเชื่อไปแล้ว

"โอ้ ยาทิพย์หรือขอรับ!?" ดวงตาของอี้อวิ๋นเป็นประกาย ดูเหมือนจะตื่นเต้นและคาดหวังอย่างยิ่ง "ใต้เท้าจางทิ้งยาไว้ให้ข้าด้วยหรือ?"

"ใช่แล้ว!" เมื่อเห็นท่าทางโง่เขลาของอี้อวิ๋น เหลียนเฉิงอวี้ก็แค่นยิ้มในใจ เป็นคนโง่จริงๆ ที่คิดว่าจะมีเรื่องดีๆ ตกมาจากฟ้า

"ใต้เท้าจางช่างใจกว้างนัก เขามีบุญคุณที่ส่งเสริมเราสองคน วันหน้าเมื่อเราเจริญรุ่งเรืองแล้ว จะลืมเขาไม่ได้เด็ดขาด!"

เหลียนเฉิงอวี้ตบไหล่อี้อวิ๋นและกำชับ ในดวงตาฉายแววจิตสังหารจางๆ

จางอวี่เสียนไปแล้ว ต่อหน้าเด็กอย่างอี้อวิ๋น เหลียนเฉิงอวี้ก็ไม่จำเป็นต้องจงใจปกปิดจิตสังหารอีกต่อไป

"ที่คุณชายเหลียนกล่าวมาถูกต้องแล้ว ผู้น้อยจะไม่ลืมเลยขอรับ" อี้อวิ๋นแสดงสีหน้ายอมรับคำสอนอย่างจริงใจ

"อี้อวิ๋นเอ๋ย พรสวรรค์ของเจ้านั้นมีมากกว่าข้าเสียอีก การเคี่ยวแก่นพลังกระดูกร้างในครั้งนี้ ข้าตั้งใจจะแบ่งให้เจ้าบ้าง แก่นพลังกระดูกร้างนี้ ไม่เพียงแต่จะเกี่ยวข้องกับอนาคตของเราสองคน แต่ยังเกี่ยวข้องกับความเป็นอยู่ของชาวบ้านกว่าพันครัวเรือนในเผ่าเหลียนด้วย ข้าไม่ไว้วางใจจะมอบให้ใครจัดการ คงต้องให้เจ้า น้องอี้อวิ๋น ไปเป็นผู้ดูแลการเคี่ยวด้วยตนเอง ข้าจึงจะวางใจได้"

"เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ตอนกลางวันเจ้าไปเคี่ยวกระดูกร้างต่อ เมื่อเคี่ยวแก่นพลังออกมาแล้ว เราสองพี่น้องจะดื่มแก่นพลังกระดูกร้างด้วยกัน ข้าจะช่วยเจ้าเดินลมปราณ พยายามให้เจ้าบรรลุขอบเขตโลหิตปถุชนชั้นที่สอง ปราณยืนยาว ถึงตอนนั้นจะมอบยาของใต้เท้าจางให้เจ้า เพื่อให้วรยุทธ์ของเจ้าก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น!"

ขณะที่เหลียนเฉิงอวี้พูด มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย อี้อวิ๋นรู้ดีว่านั่นคือรอยยิ้มเยาะเย้ย

เมื่อไม่มีจางอวี่เสียน ในสายตาของเหลียนเฉิงอวี้ เด็กน้อยคนหนึ่งจะไปไหนเสีย ก็แค่ของเล่นที่เขาจะบีบก็ตายจะคลายก็รอดในกำมือ

ต่อให้เหลียนเฉิงอวี้เตรียมยาไว้ให้เขาจริงๆ ก็น่าจะเป็นยาพิษชนิดหนึ่งที่ออกฤทธิ์ช้า กินเข้าไปแล้วอาจจะทำให้เป็นอัมพาตทั่วร่างและค่อยๆ ตายไปอย่างทรมาน

แต่ในมุมมองของเหลียนเฉิงอวี้ ไม่ว่ายาพิษชนิดใดก็ไม่อาจเทียบได้กับพิษเย็นจากกระดูกร้างงูหลามเหมันต์ นี่คือยาที่ไร้ทางแก้ การใช้พิษเย็นส่งอี้อวิ๋นลงนรกช่างเหมาะสมที่สุด!

"เรื่องที่คุณชายเหลียนสั่งการ ผู้น้อยจะจัดการให้ดีที่สุดขอรับ!"

อี้อวิ๋นตบหน้าอกรับคำ ด้วยท่าทางที่ดูเชื่อมั่นอย่างยิ่งราวกับวัยรุ่นโลหิตร้อน

จะว่าไป ในช่วงที่จางอวี่เสียนอยู่ที่เผ่าเหลียน การเคี่ยวกระดูกร้างนั้นไม่เคยหยุดลงเลย เพียงแต่ถูกย้ายไปที่บริเวณเขาโอสถของเผ่าเหลียนแทน

เพราะจางอวี่เสียนมาเยือนเผ่าเหลียน การจะตั้งหม้อขนาดใหญ่จุดไฟทั้งวันทั้งคืนกลางหมู่บ้านก็ดูจะไม่เหมาะสมนัก

เหลียนเฉิงอวี้ต้องการใช้พิษเย็นทำร้ายอี้อวิ๋นต่อไป เพื่อให้อี้อวิ๋นตายอย่างอนาถ โดยที่ชาวบ้านไม่สงสัย เมื่อถึงตอนนั้นก็ไร้หลักฐานมัดตัว

ส่วนอี้อวิ๋นนั้น แน่นอนว่าเขาต้องการฉวยโอกาสก่อนที่จะแตกหักกับเหลียนเฉิงอวี้อย่างสมบูรณ์ ดูดซับพลังกระดูกร้างให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อเลื่อนระดับวรยุทธ์ไปสู่ขอบเขตชักนำปราณ และเพิ่มไพ่ตายให้ตนเองอีกหนึ่งใบ

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายต่างมีแผนชั่วในใจ และตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว อี้อวิ๋นจึงเดินทางไปเคี่ยวกระดูกร้างด้วยท่าทางดีใจอย่างยิ่ง

แน่นอนว่า ท่าทางดีใจของอี้อวิ๋นในสายตาของเหลียนเฉิงอวี้นั้น เป็นเพียงการแสดงออกของเด็กโง่เง่าเท่านั้น

"ไอ้คนงี่เง่า ให้มันไปตายมันยังดีใจขนาดนี้ พรสวรรค์ของข้าในบางด้านกลับสู้คนงี่เง่ายังงี้ไม่ได้ ช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ!"

เหลียนเฉิงอวี้แค่นยิ้มเย็นชา กำมือแน่นจนข้อนิ้วส่งเสียงลั่นเบาๆ

...

ไม่ได้ดูดซับพลังกระดูกร้างมาสามวันแล้ว อี้อวิ๋นรอแทบไม่ไหว

หากขาดพลังกระดูกร้างมาเติมเต็ม วรยุทธ์ของอี้อวิ๋นในช่วงไม่กี่วันนี้จะก้าวหน้าช้ามาก และเขายังรู้สึกหิวโหยในท้องอยู่ตลอดเวลา

"ไอ้เด็กบ้า เจ้าหายหัวไปไหนมา!"

ชายฉกรรจ์หน้าดำที่รับหน้าที่เคี่ยวกระดูกร้าง เมื่อเห็นอี้อวิ๋นก็ตวาดใส่ด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

พวกชายฉกรรจ์เหล่านี้กินนอนอยู่ที่เขาโอสถมาสองวันแล้ว พวกเขาไม่รู้เลยว่าอี้อวิ๋นถูกจางอวี่เสียนคัดเลือกและได้ฝึกวรยุทธ์

ภาพจำของพวกเขาที่มีต่ออี้อวิ๋นยังคงเป็นเด็กขี้โรค ย่อมไม่มีทางทำสีหน้าดีๆ ให้อี้อวิ๋นเห็น

อี้อวิ๋นไม่ได้สนใจชายฉกรรจ์เหล่านี้เลย เขาเดินไปยังที่ประจำของตนเพื่อผ่าฟืนอย่างคุ้นเคย

วันนี้เขาตั้งใจจะทุ่มสุดตัวเพื่อดูดซับพลังกระดูกร้างให้เต็มที่ เพราะอี้อวิ๋นรู้ดีว่าเวลาของเขามีไม่มากแล้ว ความอดทนของเหลียนเฉิงอวี้คงเหลืออีกไม่กี่วัน

เขามันต้องรีบทะลวงขอบเขตโลหิตปถุชนชั้นที่ห้า ชักนำปราณ ให้ได้โดยเร็ว

เมื่อเผชิญหน้ากับหม้อขนาดใหญ่ที่ถูกไฟแผดเผา อี้อวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก ในลานสายตาของเขาเต็มไปด้วยจุดแสงที่ไม่มีที่สิ้นสุด

จุดแสงเหล่านี้เปรียบเสมือนอาหารเลิศรสที่ชวนให้เขาน้ำลายสอ

มาให้หมดเลย ข้าจะกินให้เรียบ!

อี้อวิ๋นเกิดความคิดเช่นนี้ขึ้นในใจ โดยมีหัวใจของเขาเป็นศูนย์กลาง พลันเกิดพายุหมุนสีม่วงขึ้นมา

ในชั่วพริบตานั้น อี้อวิ๋นรู้สึกว่าทั่วร่างของเขาร้อนผ่าว พลังสายต่างๆ ไหลผ่านเส้นชีพจรเริ่นและตูที่เขาเพิ่งทะลวงผ่านไปอย่างบ้าคลั่ง

จากนั้น ในสายตาของอี้อวิ๋น ที่ปากหม้อใบใหญ่พลันสว่างไสวด้วยแสงสีม่วงแดง จุดแสงนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจาก "วารีหลีหั่ว" แย่งชิงกันบินเข้ามาหาอี้อวิ๋นราวกับนกนับร้อยโผบินหาพญาหงส์!

"นี่มัน..."

อี้อวิ๋นอึ้งไปครู่หนึ่ง จุดแสงเหล่านั้นมีมากกว่าที่เขาคาดไว้มาก แทบจะเชื่อมต่อกันเป็นเส้นสาย!

"ซวบ ซวบ ซวบ!"

จุดแสงราวกับพายุฝนตกลงสู่ร่างกายของอี้อวิ๋น พุ่งเข้าสู่เส้นชีพจรของเขาอย่างย่ามใจ

ร่างกายของอี้อวิ๋นสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขารู้สึกเพียงว่าเส้นชีพจรของตนแทบจะถูกระเบิดออกด้วยพลังที่อัดแน่นจนเกินไป!

เจ็บ!

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้อี้อวิ๋นล้มลงกับพื้น แต่พลังเหล่านั้นยังคงไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

หากชายฉกรรจ์ที่เคี่ยวกระดูกร้างสามารถมองเห็นแสงแห่งพลังของม่วงจินได้ พวกเขาคงจะได้เห็นว่าทั่วร่างของอี้อวิ๋นถูกปกคลุมไปด้วยรัศมีแห่งแสงสว่างเจิดจ้าเสียแล้ว

……..