บทที่ 214: ออกเดินทางไปรายงานตัว

บทที่ 214: ออกเดินทางไปรายงานตัว

ตอนที่พวกเขาทั้งสามคนกลับมา ฟู่เส้าตั๋วก็มารับคนด้วยเหมือนกัน

เขามารับเจียงชิ่น ท้องฟ้ามืดค่ำแล้ว จะปล่อยให้เจียงชิ่นเดินกลับคนเดียวเขาก็ไม่วางใจ ก่อนหน้านี้ตอนที่เจียงชิ่นมา ฟู่เส้าตั๋วก็เป็นคนมาส่ง และตกลงกันไว้แล้วว่าเขาจะมารับ เจียงชิ่นเองก็รอให้เขามารับอยู่ตลอด

ช่วงนี้ฟู่เส้าตั๋วยุ่งมาก ๆ ในฐานะหัวหน้าแผนกอุปกรณ์ เรียกได้ว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคระดับหัวกะทิของฟาร์มตงอันเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์เครื่องจักรเดิมของฟาร์ม หรือเครื่องจักรที่ทางมณฑลเพิ่งจะส่งมาให้ใหม่ ล้วนอยู่ในความรับผิดชอบของเขาทั้งหมด การซ่อมบำรุงและดูแลรักษาตามปกติก็เป็นหน้าที่ของเขาทั้งนั้น

ตอนนี้เขาจะต้องไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ก็ย่อมต้องส่งมอบงานเหล่านี้ให้กับคนอื่น การส่งมอบงานนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต้องคอยจับมือสอนกันทีละขั้นตอน อุปกรณ์ขนาดใหญ่ในฟาร์มมีทั้งหมดสิบกว่าเครื่อง การจะเรียนรู้ให้เป็นทั้งหมดไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ช่วงนี้ฟู่เส้าตั๋วจึงมักจะพาลูกศิษย์ทำโอทีอยู่บ่อย ๆ ก็เพื่อที่จะปั้นอีกฝ่ายให้เป็นงานก่อนที่เขาจะจากไป

วันนี้ก็เช่นกัน ฟู่เส้าตั๋วมาส่งเจียงชิ่นที่ทีมเจ็ดเสร็จ ก็รีบกลับไปที่แผนกทันที พอจัดการงานเสร็จ เขาก็รีบปั่นจักรยานมารับเจียงชิ่นกลับบ้าน

ระหว่างทางกลับบ้าน เจียงชิ่นนั่งซ้อนท้ายจักรยาน สองแขนสวมกอดเอวของฟู่เส้าตั๋วแล้วซบหน้าลงบนแผ่นหลังของเขา ข้างนอกมืดสนิทไม่มีแสงไฟ และไม่มีใครมองเห็น เจียงชิ่นจะกอดเขายังไงก็ไม่มีใครว่า

"เหนื่อยไหมครับ ? " เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ทิ้งลงมาบนแผ่นหลัง ฟู่เส้าตั๋วก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่เหนื่อยค่ะ ก็โอเคอยู่ พวกเรารีบกลับกันเถอะ ยังต้องไปรับลูกอีกนะ"

"นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วครับ กว่าพวกเราจะไปถึง เด็ก ๆ คงหลับกันไปหมดแล้ว คืนนี้ก็ปล่อยให้พวกแกนอนที่บ้านพี่สะใภ้จูไปก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้เช้าค่อยไปรับ"

"แบบนั้นก็ดีค่ะ" เจียงชิ่นเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว เวลานี้เด็ก ๆ ทั้งสองคนน่าจะหลับไปแล้วจริง ๆ

พอกลับถึงบ้าน อาศัยจังหวะที่ล้างหน้าแปรงฟันและล้มตัวลงนอน ฟู่เส้าตั๋วก็รวบตัวเจียงชิ่นเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ซุกหน้าลงบนกระหม่อมของเธอ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากเส้นผม

ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนสระผมคุณภรรยาใส่น้ำหอมอะไรลงไปในน้ำ กลิ่นถึงได้หอมชื่นใจขนาดนี้

ดมไปดมมาเขาก็เริ่มคิดอกุศล มือที่วางพาดอยู่บนตัวเจียงชิ่นเริ่มซุกซน ลูบไล้เลื้อยเข้าไปใต้ร่มผ้า

เจียงชิ่นเหนื่อยมาก จึงปัดมือของเขาออกไป "ฉันเหนื่อยแล้ว ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น รีบนอนเถอะค่ะ"

คำสั่งของภรรยาถือเป็นประกาศิต ต่อให้ไม่อยากทำตามแค่ไหน ฟู่เส้าตั๋วก็ทำได้แค่สงบสติอารมณ์และข่มตานอนอย่างว่าง่าย แต่ในคืนวันต่อมา หลังจากที่เด็ก ๆ หลับสนิทแล้ว เจียงชิ่นก็ชดเชยให้เขา ปล่อยให้เขาเอาแต่ใจคลุกวงในจนถึงเที่ยงคืนถึงจะได้นอน

พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เจียงชิ่นก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว เธอค้อนขวับใส่ตัวต้นเหตุวงใหญ่ ส่วนตัวต้นเหตุตอนนี้กลับดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า มีชีวิตชีวาสุด ๆ เจียงชิ่นปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก็ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาอีก

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ สหายในฟาร์มที่สอบติดมหาวิทยาลัยก็เริ่มทยอยเดินทางไปรายงานตัวกันแล้ว

คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นคนที่สอบติดมหาวิทยาลัยนอกมณฑล เวลาไปรายงานตัวก็ไล่เลี่ยกัน แต่พวกเขาต้องใช้เวลาในการเดินทางมากกว่า แถมเกือบทุกคนก็อยากจะแวะกลับบ้านเกิดก่อนสักรอบ การสอบติดมหาวิทยาลัยถือเป็นเรื่องเชิดหน้าชูตาของวงศ์ตระกูล ไม่ว่ายังไงก็ต้องกลับไปบอกกล่าวที่บ้านให้ชื่นใจสักหน่อย

เจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋วไม่ต้องทำแบบนั้น เพราะการกลับปักกิ่งของพวกเขาก็คือการกลับบ้านอยู่แล้ว ดังนั้น สุดท้ายแล้ว พวกเขาสองคนจึงออกเดินทางจากฟาร์มตงอันในเวลาไล่เลี่ยกับกลุ่มผู้เข้าสอบที่เรียนในมณฑล

ช่วงเวลาโค้งสุดท้าย ฟู่เส้าตั๋วแทบจะอดหลับอดนอนเพื่อสอนงานให้ลูกศิษย์ของเขา ลูกศิษย์คนนี้ถือว่าคัดเลือกคนที่หัวไวที่สุดมาแล้วนะ แต่ความเร็วในการเรียนรู้ก็ยังห่างชั้นกับฟู่เส้าตั๋วอยู่ดี

กว่าจะส่งมอบเครื่องจักรและอุปกรณ์ทั้งหมดให้อีกฝ่ายดูแลได้ก่อนจะจากไป ก็เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่

"หัวหน้าฟู่ครับ วันหน้าถ้ามีตรงไหนทำไม่ได้ ผมเขียนจดหมายไปถามคุณได้ไหมครับ ? " ลูกศิษย์ถามเสียงอ่อย ๆ

เขาไม่แน่ใจว่าฟู่เส้าตั๋วจะยินดีตอบจดหมายไหม คนเขาไปเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว งานยุ่งขนาดนั้นจะมีเวลามาสนใจเขาเหรอ ? แต่ถ้าไม่ถาม เกิดถึงเวลาทำไม่ได้ขึ้นมาจริง ๆ จะได้ไม่มืดแปดด้าน

ทว่าผิดคาด ฟู่เส้าตั๋วตอบตกลงทันที แถมยังเปลี่ยนจากการเขียนจดหมายเป็นการโทรศัพท์แทน

"ถ้านายมีเรื่องจะถามจริง ๆ มันก็ต้องเป็นเรื่องด่วนอยู่แล้ว เขียนจดหมายมันช้าเกินไป ถึงเวลาโทรมาหาฉันโดยตรงเลยดีกว่า พอฉันไปถึงมหาวิทยาลัยแล้ว ฉันจะบอกเบอร์ติดต่อให้ถ้านายมีปัญหาอะไรเกี่ยวกับอุปกรณ์พวกนี้ ก็ติดต่อฉันได้ตลอดเลยนะ"

"จริงเหรอครับ ? ยอดเยี่ยมไปเลย ขอบคุณมากครับหัวหน้าฟู่" ชายหนุ่มดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้น

หัวหน้าฟู่ช่างเป็นคนคุยง่ายจริง ๆ มิน่าล่ะถึงเป็นเจ้าหน้าที่รุ่นใหม่ที่ผู้จัดการฟาร์มให้ความสำคัญที่สุด

ฟู่เส้าตั๋วไปซื้อตั๋วรถไฟไว้ล่วงหน้าแล้ว พอถึงวันเดินทาง คนเกือบทั้งฟาร์มก็มาส่งพวกเขาสองคน

พวกเสี่ยวหูสามคนก็ออกเดินทางวันนี้เหมือนกัน ทั้งห้าคนจึงได้ออกเดินทางพร้อมกันอีกครั้ง

ทางอำเภอส่งรถมารับ พวกเสี่ยวหูก็โชคดีได้ติดรถไปด้วย ได้นั่งรถไปตัวอำเภอแบบสบาย ๆ

พอไปถึงตัวอำเภอ ก็มีเจ้าหน้าที่มารออยู่ที่สถานีรถไฟโดยเฉพาะ พร้อมกับหิ้วถุงของกินมามอบให้เจียงชิ่นกับฟู่เส้าตั๋ว

"สหายเจียง สหายฟู่ นี่เป็นน้ำใจจากทางมณฑลครับ พวกคุณต้องรับไว้นะครับ" เจ้าหน้าที่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

เจียงชิ่นหันไปมองฟู่เส้าตั๋ว ฟู่เส้าตั๋วก็รับของถุงนั้นมาจากมือเจ้าหน้าที่

"ฝากขอบคุณผู้บริหารระดับมณฑลแทนพวกเราด้วยนะครับ"

พอขึ้นรถไฟ เจียงชิ่นก็เอ่ยถาม "ปกติคุณไม่ชอบรับของจากคนอื่นซี้ซั้วไม่ใช่เหรอคะ ? ทำไมคราวนี้ถึงยอมรับมาล่ะ ? "

ฟู่เส้าตั๋วยิ้มอย่างภาคภูมิใจนิด ๆ "ก็ภรรยาผมสร้างรายได้ให้มณฑลเฮยหลงเจียงตั้งมากมายมหาศาลขนาดนี้ ในเมื่ออีกฝ่ายมีน้ำใจให้มา พวกเราก็รับไว้เถอะครับ"

สำหรับความยอดเยี่ยมของคุณภรรยาแล้ว ฟู่เส้าตั๋วมักจะรู้สึกภาคภูมิใจและเป็นเกียรติอย่างยิ่งอยู่เสมอ ภรรยายอดเยี่ยม ก็แสดงว่าสายตาการเลือกคู่ของเขายอดเยี่ยมยิ่งกว่าไงล่ะ

พวกเสี่ยวหูลงจากรถไฟกลางทาง โดยลงที่สถานีรถไฟฮาร์บิน มหาวิทยาลัยของทั้งสามคนอยู่ในเมืองฮาร์บิน

"หัวหน้าฟู่ สหายเจียงชิ่น ลาก่อนนะครับ ! วันหน้าติดต่อกันบ่อย ๆ นะครับ ! " พวกเสี่ยวหูสามคนโบกมือหยอย ๆ อยู่บนชานชาลา

"ติดต่อกันบ่อย ๆ นะ ! " ฟู่เส้าตั๋วกับเจียงชิ่นก็โบกมือตอบพวกเขากลับไป

หลังจากบอกลาพวกเสี่ยวหูทั้งสามคน รอบกายก็เงียบเหงาลงถนัดตา ภายในใจของเจียงชิ่นพลันเกิดความรู้สึกใจหายขึ้นมาบางเบา ความรู้สึกของการต้องจากฟาร์มไป ในเวลานี้มันชัดเจนและสมจริงขึ้นมาอย่างประหลาด

"วันหน้าถ้ามีเวลาว่าง พวกเราค่อยกลับมาเยี่ยมที่นี่ใหม่ก็ได้ครับ" ฟู่เส้าตั๋วมองออกว่าเจียงชิ่นกำลังรู้สึกใจหาย จึงเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เจียงชิ่นพยักหน้ารับ เอนศีรษะซบลงบนไหล่ของเขา ทอดสายตามองแสงแดดอันสดใสเบื้องนอกหน้าต่างรถไฟ รับรู้ได้ว่านับจากนี้เป็นต้นไป ชีวิตของพวกเขาสองคนกำลังจะเปิดหน้าประวัติศาสตร์ใหม่แล้ว

เจียงชิ่นดึงสายตากลับมา แล้วเงยหน้าขึ้นลอบมองฟู่เส้าตั๋วเงียบ ๆ พอมองเห็นโครงหน้าด้านข้างที่คมเข้มและแข็งแกร่งของชายหนุ่ม มุมปากของเจียงชิ่นก็ยกขึ้นเล็กน้อย

โชคดีเหลือเกินที่เธอทะลุมิติมาได้ทันเวลา และสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของฟู่เส้าตั๋วได้

เขาไม่ต้องเดินตามรอยโชคชะตาในชาติก่อน ไม่ต้องเสียสละชีวิตในระหว่างการกู้ภัย แต่ได้อยู่เคียงข้างเธอ และกำลังเดินทางไปเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน

เธอหันมองซ้ายมองขวา ผู้โดยสารแถว ๆ นั้นต่างก็กำลังสัปหงกหลับ หรือไม่ก็นั่งคุยกันอยู่ ไม่มีใครสนใจพวกเขาสองคนเลย

เจียงชิ่นจึงยื่นหน้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว และประทับรอยจูบลงบนปลายคางของฟู่เส้าตั๋ว

ฟู่เส้าตั๋วที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นบนปลายคาง เขาจึงเบิกตาลืมขึ้นในทันที

"มีคุณอยู่เคียงข้างฉันแบบนี้ มันดีจังเลยค่ะ" จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหวานหูที่กระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงพึมพำดังขึ้น

"ผมก็เหมือนกันครับ" ฟู่เส้าตั๋วกุมมือเจียงชิ่นเอาไว้ แล้วกระชับแน่นไว้ในฝ่ามือ

ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วคลี่ยิ้ม ต่างฝ่ายต่างก็มองเห็นความรักอันลึกซึ้งที่สะท้อนอยู่ในแววตาของกันและกัน