บทที่ 212: เปลี่ยนคณะเรียน ได้ไหมคะ ?

บทที่ 212: เปลี่ยนคณะเรียน ได้ไหมคะ ?

ด้วยคะแนนของเธอ การเข้าเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์นั้นรับรองว่าฉลุย ไม่มีปัญหาเลยสักนิด

ฟู่เส้าตั๋วเองก็กรอกเลือกแค่มหาวิทยาลัยปักกิ่งเพียงที่เดียว เพียงแต่ในช่องคณะ เขาเขียนลงไปครบทั้งห้าอันดับ

อันดับแรกแน่นอนว่าเป็นวิศวกรรมเครื่องกล อันดับสองคือระบบอัตโนมัติ อันดับสามคือวิทยาการคอมพิวเตอร์...

เจียงชิ่นมองดูใบสมัครของเขาแล้วถามด้วยความสงสัย "คุณกรอกไปซะเต็มเหยียดทำไมคะเนี่ย ? ด้วยคะแนนของคุณ ยังไงก็ติดวิศวกรรมเครื่องกลอยู่แล้วค่ะ"

ฟู่เส้าตั๋วเท้าคาง "ผมขาดอีกตั้งสี่คะแนนถึงจะเต็ม เผื่อว่าไม่ได้เข้าเครื่องกล..."

เจียงชิ่นถึงกับพูดไม่ออก มันไม่มีทางเป็นไปได้เลยสักนิด โอเคไหม

เมื่อกรอกใบสมัครเสร็จและส่งรวบรวมขึ้นไปแล้ว สิ่งที่เหลือก็แค่รอรับจดหมายตอบรับเข้าศึกษา

พวกเสี่ยวหูต่างก็เลือกมหาวิทยาลัยภายในมณฑลกันหมด

ทั้งสามคนคะแนนไม่ได้สูงกว่าเกณฑ์มากนัก การเลือกมหาวิทยาลัยในมณฑลจึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยกว่า

ส่วนมหาวิทยาลัยปักกิ่งน่ะเหรอ เป็นสถานที่ที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันเลยด้วยซ้ำ

ผ่านไปอีกสองสัปดาห์ จดหมายตอบรับเข้าศึกษาก็ทยอยส่งมาถึง

จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยภายในมณฑลมาถึงก่อน

พอพวกเสี่ยวหูได้รับจดหมาย พวกเขาก็ดีใจจนพูดไม่ออก แต่ละคนตาแดงก่ำ กอดจดหมายตอบรับเอาไว้แนบอก ผู้เข้าสอบคนอื่น ๆ ที่ได้รับจดหมายตอบรับต่างก็ดีใจจนแทบเนื้อเต้น แทบอยากจะพุ่งออกไปกลิ้งเกลือกบนกองหิมะ

ในบรรดาคนเหล่านี้ มีบางส่วนที่ไม่ได้รับการตอบรับจากมหาวิทยาลัยและคณะที่ตัวเองใฝ่ฝัน

อย่างเช่นเสี่ยวหู เดิมทีเขาเลือกมหาวิทยาลัยครุศาสตร์เฮยหลงเจียง คณะคณิตศาสตร์ คะแนนของเขาก็ถึงเกณฑ์ แต่สุดท้ายกลับถูกโยกไปเรียนวิศวกรรมเครื่องกลที่สถาบันเทคโนโลยีเฮยหลงเจียงแทน

มหาวิทยาลัยก็ไม่ตรง คณะก็ไม่ตรง

มีผู้เข้าสอบที่เจอแบบนี้เยอะมาก หลายคนถูกโยกไปเรียนในมหาวิทยาลัยและคณะที่ไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างก็งุนงงกันไปหมด ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ?

ในกลุ่มนั้นมีคนใช้เส้นสาย ไปสืบข่าวมาอย่างยากลำบาก จนได้ความว่าการสอบเกาเข่าระดับชาติในครั้งนี้ มีจุดประสงค์เพื่อเติมเต็มช่องว่างของบุคลากรที่ขาดหายไป

หลายสาขาอาชีพกำลังต้องการคนอย่างเร่งด่วน กระทรวงศึกษาธิการจึงโยกย้ายผู้เข้าสอบบางส่วนไปยังมหาวิทยาลัยและคณะที่ต้องการบุคลากรเหล่านี้อย่างเร่งด่วน

พอเจียงชิ่นได้ยินข่าวนี้ ลางสังหรณ์ใจไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

เธอหันไปพูดกับฟู่เส้าตั๋ว "ฉันคงไม่ถูกเปลี่ยนคณะใช่ไหมคะ ? แล้วมหาวิทยาลัยล่ะ จะถูกโยกไปเรียนที่อื่นหรือเปล่า ? "

ฟู่เส้าตั๋วตอบอย่างใจเย็น "ไม่น่าจะหรอกครับ คุณเป็นคนเดียวในประเทศที่ได้คะแนนเต็ม ผมคิดว่าโอกาสเปลี่ยนมหาวิทยาลัยมีน้อยมาก แต่เรื่องคณะนี่พูดยากจริง ๆ ครับ"

คำพูดของเขามีเหตุผล เจียงชิ่นจึงค่อยเบาใจลงมาได้บ้าง

ถึงแม้เธอจะชอบเรียนสถาปัตยกรรมมาก แต่ถ้าหากประเทศชาติต้องการให้เธอไปเรียนสาขาอื่น เธอก็ยินดีน้อมรับ ขอแค่มหาวิทยาลัยไม่เปลี่ยนก็พอ เพราะมหาวิทยาลัยปักกิ่งคือความเสียใจในชาติที่แล้ว ชาตินี้เธอต้องการจะเติมเต็มความฝันนั้นให้สำเร็จ

ผ่านไปอีกสองสามวัน จดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยต่างมณฑลก็ทยอยส่งมาถึง

ฟู่เส้าตั๋วได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง คณะที่เขาสอบติดก็คือวิศวกรรมเครื่องกล ซึ่งเป็นอันดับแรกที่เขาเลือกไว้ ทว่าจดหมายตอบรับของเจียงชิ่นกลับยังมาไม่ถึงสักที

ทั้ง ๆ ที่สมัครมหาวิทยาลัยเดียวกันแท้ ๆ ของฟู่เส้าตั๋วมาถึงแล้ว แต่ของตัวเองกลับไร้วี่แวว เจียงชิ่นเริ่มร้อนใจ

นี่มันเกิดอะไรขึ้น ? ตกหล่นชื่อเธอไปเหรอ ?

ไม่น่าจะเป็นไปได้ การสอบเกาเข่าสำคัญขนาดนี้ เจ้าหน้าที่เบื้องบนจะทำงานสะเพร่าแบบนี้ได้ยังไง ?

อีกอย่าง เธอเป็นถึงอันดับหนึ่งของมณฑลเฮยหลงเจียง และเป็นอันดับหนึ่งของประเทศด้วย

ก็แหม คนที่ได้คะแนนเต็มมีแค่เธอคนเดียวนี่นา

แบบนี้ยังจะตกหล่นได้อีกเหรอ ?

ฟู่เส้าตั๋วเองก็ร้อนใจเหมือนกัน ระหว่างที่เขากำลังหาวิธีไปสืบข่าว ผู้บริหารระดับมณฑลท่านเดิมก็เดินทางมาที่ฟาร์มตงอันอีกครั้ง พอมาถึง เขาก็ตรงดิ่งไปที่แผนกประชาสัมพันธ์เพื่อหาเจียงชิ่นทันที โดยมีผู้จัดการหลิวเดินตามมาด้วย

คราวนี้ไม่มีการทักทายอ้อมค้อมใด ๆ ประโยคแรกที่ผู้บริหารระดับมณฑลพูดเมื่อเห็นหน้าเจียงชิ่นก็คือ "สหายเจียงชิ่น หากประเทศชาติต้องการให้คุณไปเรียนในสาขาที่สำคัญกว่า และเป็นที่ต้องการของประเทศชาติมากกว่า คุณจะยินดีไหมครับ ? "

พอได้ยินประโยคนี้ เจียงชิ่นกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก

เป็นไปตามลางสังหรณ์ของเธอเป๊ะเลย คณะจะถูกเปลี่ยนจริง ๆ ด้วย

"ขอถามหน่อยได้ไหมคะ ว่าจะให้ฉันเปลี่ยนไปเรียนคณะอะไร ? "

ผู้บริหารระดับมณฑลเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "สาขาฟิสิกส์นิวเคลียร์ครับ"

ฟิสิกส์นิวเคลียร์เนี่ยนะ ? สาขาฮาร์ดคอร์ขนาดนี้เลยเหรอ ?

พอผู้บริหารระดับมณฑลเห็นสีหน้าของเจียงชิ่นเปลี่ยนไปกะทันหัน ในใจก็เริ่มตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ

สาขาวิชาที่ต้องตรากตรำขนาดนี้ สหายเจียงชิ่นคงต้องปฏิเสธแหง ๆ

ทว่าในเวลานี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเจียงชิ่นก็คือ คงไม่ได้ส่งเธอไปหมกตัวอยู่กลางป่ากลางเขาแล้วไม่ให้กลับมาหรอกนะ ?

"ฉันคงไม่ถูกส่งตัวไปไหนใช่ไหมคะ ? "

พอเจียงชิ่นถามจบ ผู้บริหารระดับมณฑลก็ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

กว่าจะเข้าใจความหมายที่เธอจะสื่อ ผู้บริหารระดับมณฑลก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเต็มเสียงนักว่า "ช่วงที่เรียนอยู่ก็จะอยู่ในมหาวิทยาลัยตลอดครับ ส่วนตอนเรียนจบแล้ว ก็ต้องรอดูการจัดสรรตำแหน่งงานในตอนนั้นอีกทีครับ"

เจียงชิ่นแปลความหมายประโยคนี้ในหัวโดยอัตโนมัติ นั่นก็แปลว่าตอนเรียนน่ะไม่โดนส่งไป แต่ทำงานเมื่อไหร่โดนแน่

"ขอฉันคิดดูก่อนนะคะ"

พอผู้บริหารระดับมณฑลเห็นว่าเจียงชิ่นมีท่าทีลังเล ก็รีบพูดเสริมขึ้นมาว่า "เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอกครับ ถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องใหญ่ชั่วชีวิต ต้องไตร่ตรองให้รอบคอบ ผมจะพักอยู่ที่ฟาร์มสักสองวัน ช่วงสองวันนี้คุณก็กลับไปคิดให้ถี่ถ้วนก่อน แล้วค่อยให้คำตอบผมก็ได้ครับ"

หลังจากผู้บริหารระดับมณฑลกลับไปแล้ว เจียงชิ่นก็นั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมด

เด็ก ๆ ยังเล็กเกินไป กว่าเธอจะเรียนจบมหาวิทยาลัย พวกเขาก็เพิ่งจะอยู่แค่ชั้นอนุบาลเอง

ต้องห่างลูกตั้งแต่ยังเล็กขนาดนี้ เจียงชิ่นทำใจไม่ได้จริง ๆ

แล้วก็ยังมีฟู่เส้าตั๋วอีก แน่นอนว่าเขาตามเธอไปอยู่ในหุบเขาได้ แต่การทำแบบนั้นหมายความว่าพวกเขาทั้งสองคนจะต้องพรากจากลูก

เพราะเด็ก ๆ ต้องไปโรงเรียน การให้ลูกได้เติบโตและเรียนหนังสือในเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด เจียงชิ่นคิดทบทวนไปมา กะจะเดินไปปฏิเสธผู้บริหารระดับมณฑลซะให้รู้แล้วรู้รอด

แต่พอก้าวเท้าออกไปได้ก้าวเดียว ก้าวที่สองก็ก้าวไม่ออกซะแล้ว

เธอรู้ดีกว่าใครว่าประเทศชาติในยุคนี้กำลังเผชิญกับความยากลำบากขนาดไหน

ประเทศชาติต้องการเธอ แต่เธอกลับเลือกที่จะหนี ความรู้สึกแบบนี้มันทรมานใจจริง ๆ

ระหว่างที่เจียงชิ่นกำลังเดินวนไปวนมา เพื่อตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย จู่ ๆ เสียงระบบก็ดังขึ้น

[โฮสต์ครับ อย่าลืมสิครับว่าคุณยังมีห้องปฏิบัติการซูเปอร์อยู่นะครับ]

ฝีเท้าที่กำลังเดินวนของเจียงชิ่นชะงักกึก

คิดไม่ถึงเลยว่าระบบที่หายหัวไปนานจะโผล่พรวดพราดออกมา

เธอทบทวนคำพูดของระบบครู่หนึ่ง ก่อนจะลองหยั่งเชิงถามดู "หมายความว่าไง ? ห้องปฏิบัติการซูเปอร์จะช่วยให้ฉันไม่ต้องถูกส่งไปกักตัวงั้นเหรอ ? "

[ใช่แล้วครับ ห้องปฏิบัติการซูเปอร์มีเทคโนโลยีที่ล้ำหน้ากว่าทุกประเทศในยุคปัจจุบันอย่างเทียบไม่ติด ล้ำหน้าไปอย่างน้อยก็หนึ่งพันปีเลยล่ะครับ ดังนั้น หากใช้ประโยชน์จากห้องปฏิบัติการซูเปอร์ให้ดี คุณก็จะสามารถวิจัยและพัฒนาทุกสิ่งทุกอย่างที่ประเทศชาติต้องการได้ และนี่ก็คือข้อต่อรองของคุณครับ]

คราวนี้เจียงชิ่นดึงสติกลับมาจากความสับสนวุ่นวายเมื่อครู่ได้ทันที

เทคโนโลยีล้ำหน้าไปพันปีเลยเหรอ ?

พอคิดถึงเรื่องนี้ เจียงชิ่นก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

"พูดจริงเหรอ ห้องปฏิบัติการซูเปอร์สามารถวิจัยสร้างอะไรออกมาก็ได้หมดเลยใช่ไหม ? "

[แน่นอนสิครับ]

ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโสนิด ๆ คล้ายจะตำหนิเจียงชิ่นที่กล้าตั้งข้อสงสัย

เจียงชิ่นพลันยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มอย่างรู้กัน

"โอเค งั้นเอาตามที่แกบอกเลย ฉันจะไปหาผู้บริหารระดับมณฑลเดี๋ยวนี้แหละ จะไปเจรจาต่อรองกับเขา ! "

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เจียงชิ่นก็รีบพุ่งตัวไปที่พักที่ทางฟาร์มจัดเตรียมไว้ให้ผู้บริหารระดับมณฑลและก็เจอเขาพอดี

หลังจากบอกจุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้ให้ฟัง ผู้บริหารระดับมณฑลก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก

"สหายเจียงชิ่น หมายความว่า ไม่ว่าประเทศชาติต้องการอะไร คุณก็จะหาวิธีวิจัยและพัฒนามันขึ้นมาให้ได้งั้นเหรอ ? "

เจียงชิ่นพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ค่ะ ฉันมีความมั่นใจในตัวเองค่ะ ความรู้ที่จะได้รับตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย มันมากพอให้ฉันใช้ทำงานแล้ว ฉันยินดีให้เปลี่ยนคณะค่ะ แต่มีข้อแม้คือห้ามส่งฉันไปกักตัวเด็ดขาด"

เรื่องนี้ผู้บริหารระดับมณฑลไม่มีอำนาจตัดสินใจตกลง เขาต้องรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปตามลำดับชั้น

เพื่อให้ผู้บริหารระดับสูงกว่าเป็นผู้ตัดสินใจ