บทที่ 11 ชั้นที่สิบหก (1)

ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสอง แต่เป็นสามคน

จุดเริ่มต้นของปาร์ตี้นี้คือชั้นที่สิบหก

[เข้าสู่หอคอยทมิฬ (เกาหลี) ชั้นที่ 16]

[สมรรถภาพทางร่างกายได้รับการปรับปรุงให้เหมาะสมกับเลเวล]

[สามารถใช้งานคุณลักษณะและสกิลต่อสู้ได้]

พละกำลังทางร่างกายยกระดับสูงขึ้นไปอีกขั้น

จอห์น โกซัคก้าวฉับๆ ไปข้างหน้าเพื่อรับภารกิจประจำชั้น บงจูฮยอกเดินตามหลังไปติดๆ

ทว่า...

“ไอ้โกบัง! แกไม่ตามมา มัวยืนบื้อทำซากอะไรวะ!”

โกบัง นักรบเถื่อนร่างยักษ์ ทำหูทวนลม ไม่แม้แต่จะปรายตามองอดีตนักฆ่าสติหลุดเลยสักนิด เอาแต่จ้องหน้าบงจูฮยอกตาแป๋ว

ก็มีหัวคิดเหมือนกันนี่นา รู้ด้วยว่าใครคือเจ้านายตัวจริงที่ควรเชื่อฟัง

“ตามมาสิครับ คุณโกบัง”

“เข้าใจแล้ว โกบังเชื่อฟังคำสั่งผู้อัญเชิญเด็ดขาด”

ว่าแล้วนักรบเถื่อนร่างยักษ์ก็ยอมขยับเท้าเดินตามมาแต่โดยดี

‘ดูท่าฉันคงต้องคอยออกคำสั่งระบุเป้าหมายแบบละเอียดยิบซะแล้วสิ’ ชายหนุ่มลอบถอนหายใจ ถึงจะน่ารำคาญไปนิด แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

[ภารกิจชั้นที่ 16: กำจัดก็อบลินทหารพราน 30 ตัว]

[ระยะเวลาที่กำหนด: ภายใน 5 ชั่วโมง]

[เงื่อนไขความสำเร็จ: ก็อบลินทหารพราน 0/30]

[เงื่อนไขความล้มเหลว: เสียชีวิต หรือ ล้มเลิกภารกิจ]

ทันทีที่ข้อความภารกิจปรากฏขึ้น บรรยากาศเงียบสงบภายในป่าก็เปลี่ยนไปทันที

สวบสาบ... สวบสาบ...

เสียงบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวอย่างวุ่นวาย

“ท่านผู้อัญเชิญบงครับ รีบเปิดใช้งานบาเรียพลังงานเลยครับ! เตรียมร่ายสกิลก้าวเงาไว้ให้พร้อมใช้งานได้ทันทีด้วยนะครับ!”

“เข้าใจแล้วครับ”

และในวินาทีนั้นเอง!

“กี้ก!”

“กี้กๆๆๆ!”

ฝูงก็อบลินทหารพรานโผล่พรวดออกมาจากทุกทิศทาง พวกมันซุ่มโจมตีอยู่ก่อนแล้ว แถมจำนวนยังเยอะจนน่าขนลุก

‘...ดูยังไงก็เกินห้าสิบตัวแหงๆ’

ฟิ้ว!

ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!

เข็มสีดำทะมึนราวกับลูกดอกพุ่งแหวกอากาศพุ่งตรงมาหาพวกเขาทั้งสามคน ทั้งจากด้านหน้า ด้านหลัง บนพื้นดิน และบนยอดไม้!

“หลบครับบอส!”

ตึกตึก!

ตึกตึกตึก!

“เดี๋ยวผมปัดป้องให้เองครับ!”

จอห์น โกซัคพุ่งทะยานเข้าปะทะ ถือมีดสั้นปัดป้องลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งเข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับพุ่งทะลวงเข้าสู่ดงป่า

ทว่า...

‘เอ๊ะ?’

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

นักรบเถื่อนร่างยักษ์ยืนนิ่งเป็นเป้านิ่งให้ลูกดอกอาบยาพิษปักเข้าเต็มร่าง! แต่ที่น่าทึ่งคือ... ลูกดอกพวกนั้นเจาะไม่เข้าด้วยซ้ำ!

โกบังแค่ขยับตัวสลัดเบาๆ ลูกดอกสีดำก็ร่วงกราวลงพื้นราวกับสายฝน

“คุณโกบัง! มัวยืนบื้อทำไมล่ะครับ อย่ามัวแต่ยืนรับดาเมจสิ พุ่งเข้าไปกวาดล้างพวกมันให้เหี้ยนเลย!”

ทันใดนั้นเอง แววตาซื่อบื้อของโกบังก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด

“รับคำสั่ง ฆ่าให้หมด ฆ่าไอ้มนุษย์นักฆ่านั่นด้วย”

“ยกเว้นคุณโกซัคนะครับ!”

“งั้นยกเว้นนักฆ่า”

ให้ตายสิ เป็นสัตว์อัญเชิญที่ต้องคอยประคบประหงมจริงๆ

ทว่า...

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!

“โฮก อ๊ากกกกกก!!”

นักรบเถื่อนร่างยักษ์คำรามลั่นป่า ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าสู่สมรภูมิรบอย่างดุดัน!

ฝูงก็อบลินทหารพรานกระหน่ำเป่าลูกดอกอาบยาพิษเข้าใส่ ทว่าผิวหนังอันหนาเตอะของเขากลับสะท้อนลูกดอกเหล่านั้นกระเด็นกระดอนออกไปจนหมดสิ้น!

หมับ!

มือหนาใหญ่ราวกับใบพัดกระชากหัวของก็อบลินทหารพรานตัวหนึ่งเอาไว้แน่น ก่อนจะ...

กร้วม!

โพล๊ะ!

บีบกะโหลกของมันจนแหลกเหลวคามือ!

“...เชี่ยเอ๊ย”

แรงบีบมหาศาลอะไรขนาดนั้นวะเนี่ย! นี่มันมนุษย์หรือสัตว์ประหลาดกันแน่!

ในขณะที่จอห์น โกซัคต้องคอยกระโดดหลบลูกดอกเป็นพัลวันสลับกับพุ่งเข้าไปเชือดคอพวกก็อบลิน โกบังกลับไม่ต้องพึ่งพาวิธีการยุ่งยากแบบนั้นเลย ไม่ว่าจะเป็นลูกดอกอาบยาพิษหรือลูกธนูที่พุ่งเข้ามา นักรบเถื่อนร่างยักษ์ก็พุ่งทะยานฝ่าเข้าไปจับหัวพวกมันบีบจนเละ!

กร๊อบ! โผล๊ะ! แกรก!

หรือไม่ก็จับขามันเหวี่ยงฟาดกับต้นไม้หรือโขดหิน!

ฟิ้วว! ปึก! ปึกปึกปึก!

พละกำลังมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาบงจูฮยอกถึงกับอ้าปากค้าง

ในระหว่างที่กำลังอาละวาดอย่างเมามันส์ โกบังก็หันมาส่งยิ้มซื่อๆ ให้เจ้านาย ราวกับเด็กน้อยที่กำลังอวดผลงาน

“ทะ... ทำได้ดีมากครับ โกบัง!”

“ฉันได้รับคำชมจากผู้อัญเชิญแล้ว ฉันเก่งกว่าไอ้นักฆ่านั่นอีก”

ก็จริงของหมอนั่นแหละ

อย่างน้อยก็ในเรื่องของการต่อสู้ล่ะนะ

‘นี่น่ะเหรอนักรบเถื่อนระดับแรร์?’

ระดับความโหดเหี้ยมขนาดนี้ ต่อให้จัดอยู่ในระดับ SR หรือ SSR ก็ไม่น่าเกลียดเลยสักนิด

‘คงเป็นเพราะสมองทึบไปหน่อยล่ะมั้ง ถึงได้อยู่แค่ระดับแรร์’

ก็สมเหตุสมผลอยู่หรอก ความโง่เขลานี่แหละคือจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดแล้ว แต่ตอนนี้โกบังกำลังคุมเกมในสมรภูมิรบนี้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด!

ร่างของก็อบลินปลิวว่อนไปทั่วป่า

ไม่ได้มีปีกบินได้นะเว้ย แต่โดนไอ้ยักษ์นี่จับทุ่มต่างหาก!

แม้แต่ต้นไม้ขนาดใหญ่ก็ถูกถอนรากถอนโคนปลิวว่อนไปพร้อมกัน! โขดหินก้อนเบ้อเริ่มก็ลอยละลิ่วข้ามหัวไปมา! พวกก็อบลินที่หลบไม่ทันโดนหินทับตายอนาถไปทีละตัวสองตัว

เกือบไปแล้ว... จอห์น โกซัคเกือบโดนหินก้อนเบ้อเริ่มทับตายแบนแต๊ดแต๋เหมือนกัน

“ไอ้เชี่ยเอ๊ยยย...”

สุ่มกาชามาได้ของดีจริงๆ แฮะ

โกบังเอาตัวเข้าแลก รับลูกดอกอาบยาพิษของพวกก็อบลินทหารพรานไว้ทั้งหมดด้วยตัวเปล่าๆ พอตัวดึงดูดความสนใจไปอยู่ที่โกบัง จอห์น โกซัคก็มีอิสระในการโจมตีมากขึ้น การสังหารจึงยิ่งดุดันและเฉียบขาดยิ่งกว่าเดิม

บงจูฮยอกเองก็งัดกระบองลูกตุ้มออกมาจากช่องเก็บของ บาเรียพลังงานถูกเปิดใช้งานเรียบร้อยแล้ว

ติ๊ง!

ติ๊งติ๊งติ๊ง!

ลูกดอกอาบยาพิษกระเด็นกระดอนออกจากม่านพลังงานร่วงกราวลงพื้น

‘...โห! ถ้าไม่มีบาเรียพลังงานนี่ฉันตายหยั่งเขียดไปแล้วนะเนี่ย!’

ของเขาดีจริงๆ!

‘งั้นมาลองทดสอบประสิทธิภาพของบาเรียพลังงานตรงนี้เลยก็แล้วกัน’

ผลตอบแทนจากสิทธิพิเศษนี่มันสุดยอดจริงๆ มิน่าล่ะ ถึงยอมทิ้งแพลตทินัมแบดจ์ไม่ลง

‘แล้วสกิลล่ะ?’

ที่ผ่านมาเอาแต่ฝึกซ้อมคนเดียวตลอด ถึงเวลาลองของจริงซะที!

‘ลุยเลย!’

บงจูฮยอกก้าวเท้าออกไปข้างหน้า

‘ก้าวเงา’

ฟึ่บ!

ร่างของเขาหายวับไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาจางๆ

ลูกดอกอาบยาพิษพุ่งปักเข้าใส่เงาจางๆ นั้นแล้วทะลุผ่านไปอย่างไร้รอยขีดข่วน

ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!

ฟึ่บ! ฟึ่บฟึ่บฟึ่บ!

‘โคตรเจ๋ง!’

จะมีสกิลไหนเหมาะเอาไว้หนีตายได้ดีกว่านี้อีกไหมเนี่ย มิน่าล่ะ จอห์น โกซัคถึงคะยั้นคะยอให้เขาเลือกสกิลนี้เป็นอันดับแรก

ยิ่งใช้ก็ยิ่งคล่องแคล่ว จนตอนนี้เขาไม่รู้สึกกลัวพวกลูกดอกอาบยาพิษอีกต่อไปแล้ว

พวกทหารพรานพยายามจะระดมยิงลูกดอกใส่เขา

ทว่า...

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ...

ด้วยความเร็วระดับนี้ บวกกับภาพติดตาที่ชวนสับสน พวกมันก็ทำได้แค่ยิงวืดไปวืดมาอย่างน่าเวทนา

‘สนุกว่ะ’

สนุกกว่าที่คิดไว้เยอะเลย!

‘หรือว่าฉันจะมีพรสวรรค์ในการต่อสู้จริงๆ วะเนี่ย’

ฝันไปเถอะ! เรื่องเพ้อเจ้อแบบนั้นไม่มีทางเป็นจริงหรอก!

และในที่สุด...

[ประกาศ: คุณบรรลุการประเมินระดับ S++ ในการเคลียร์หอคอยทมิฬ (เกาหลี) ชั้นที่ 16]

[รางวัลการเคลียร์ระดับ S++: มอบแพลตทินัมแบดจ์]

แน่นอนอยู่แล้วว่าสองหัวย่อมดีกว่าหัวเดียว

ไม่สิ... ตอนนี้ต้องบอกว่าสามหัวต่างหากล่ะ!

……