บทที่ 10 สมาชิกใหม่ (2)

ฟึ่บ!

แสงสว่างจางหายไป เผยให้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของผู้ถูกอัญเชิญคนใหม่

“เอ๊ะ?”

“เฮ้ย!?”

ถึงจะมีเค้าโครงของความเป็นมนุษย์... แต่ไอ้ความสูงระดับสามเมตรนี่มันคืออะไรกัน!

ร่างกำยำหนาเตอะยิ่งกว่าหมีควาย! กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ปูดโปนราวกับก้อนหิน! แถมยังมีขนดกดำปกคลุมไปทั่วทั้งตัวอีกต่างหาก!

‘นะ... นี่มันมนุษย์หรือมอนสเตอร์กันแน่วะเนี่ย!?’

บงจูฮยอกรีบกวาดสายตาสำรวจระดับของอีกฝ่ายทันที มันจะต้องเป็นตัวตึงระดับไหนกันนะ

‘...R? แค่ระดับแรร์เองงั้นเหรอ’

แอบผิดหวังนิดหน่อยแฮะ ระดับแรร์นี่มันหางแถวสุดๆ เลยไม่ใช่หรือไง ถ้ามีตัว S โผล่มาแปะนำหน้าสักตัวก็คงจะดี หรือว่าเขาควรจะทนรอไปอีกเดือนเพื่อกดสุ่มกาชาใหม่อีกรอบดีนะ

‘ไม่สิ ถึงจะเป็นแค่ระดับแรร์ก็เถอะ แต่ไอ้รูปร่างหน้าตาสุดสะพรึงแบบนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ’

ทว่าในจังหวะนั้นเอง!

ชิ้ง!

“ไอ้เวรตะไล หน้าโง่เอ๊ยยย!”

จู่ๆ จอห์น โกซัคก็กระโดดลอยตัวขึ้นฟ้า ก่อนจะประเคนลูกถีบดรอปคิกเข้าใส่หน้าอกของยักษ์ใหญ่ผู้มาใหม่เข้าอย่างจัง!

พลั่ก!

เท่านั้นยังไม่พอ อดีตนักฆ่ายังรัวหมัดใส่ร่างยักษ์นั้นไม่ยั้ง

ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

“เสือกโผล่หัวมาทำซากอะไรที่นี่วะ! กะจะมาทำลายชีวิตใครเขาอีกห๊ะ!”

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมจอห์น โกซัคถึงได้สติแตกพุ่งเข้าใส่แบบนั้น

หรือว่าเป็นเพราะผิดหวังที่สุ่มได้แค่ระดับแรร์?

“ไปตายซะ! ไปลงนรกซะ! อ้าวๆ ยังจะมาถลึงตาใส่อีกเรอะ! หลบตาไปเลยนะเว้ย ไอ้หน้าโง่!”

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ...

ทำไมจอห์น โกซัคถึงได้คลุ้มคลั่งขนาดนั้น ทำยังกับไปเจอหน้าศัตรูคู่อาฆาตที่ฆ่าล้างโคตรมาตั้งแต่อดีตชาติอย่างนั้นแหละ

“ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ! ไปลงนรกซะ! ไอ้สวะหน้าโง่ไร้ประโยชน์เอ๊ย!”

จอห์น โกซัคทั้งแหกปากด่าทั้งรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้ง ทว่าเจ้ายักษ์ใหญ่ร่างกำยำกลับทำเพียงแค่ยืนเกาหัวแกรกๆ อย่างงุนงง ปล่อยให้อีกฝ่ายทุบตีโดยไม่คิดจะตอบโต้เลยสักนิด

“ไม่เจ็บเลย มันแค่จั๊กจี้”

“หนอยแน่! เดี๋ยวคอยดูเถอะ ว่าตอนที่คอแกหลุดจากบ่าแล้วยังจะปากดีแบบนี้อยู่ไหม! เดี๋ยวพ่อจะเอาโบสวยๆ มาผูกคอให้แกเอง!”

เห็นดังนั้น บงจูฮยอกจึงรีบเปิดหน้าต่างแคตตาล็อกขึ้นมาตรวจสอบข้อมูล

[แคตตาล็อก: โล่เนื้อมนุษย์เถื่อนแห่งชนเผ่าที่ราบใหญ่]

[ชื่อ: ไม่ระบุ]

[ระดับ: R]

[ประเภท: นักรบเถื่อน (มนุษย์)]

[ระยะเวลาคงอยู่: 10 ชั่วโมง]

[การประเมินความพึงพอใจ: ไม่มี]

[เวลาคูลดาวน์ก่อนอัญเชิญครั้งต่อไป: 3 ชั่วโมง (นับหลังจากยกเลิกการอัญเชิญ)]

โล่เนื้อมนุษย์เถื่อนงั้นเหรอ...

แถมชื่อก็ยังไม่ระบุอีกต่างหาก

‘ฉายาโล่เนื้อเนี่ย... หมอนี่ต้องผ่านเรื่องราวรันทดอะไรมาบ้างนะ’

แล้วที่บอกว่าโง่เขลานี่มันยังไงกัน

แปลว่าสมองทึบงั้นสิ

พอมองดูดีๆ ก็ดูจะเป็นแบบนั้นจริงๆ แฮะ ถึงร่างกายท่อนบนจะใหญ่โตมโหฬารและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นน่าเกรงขาม ทว่าแววตาที่มองมากลับดูใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อย โดนจอห์น โกซัคทุบตีเอาๆ ก็ยังไม่ยอมปริปากเถียงหรือต่อสู้กลับเลยสักคำ แถมท่าทียังดูหงอๆ เจียมเนื้อเจียมตัวสุดๆ

ในขณะที่จอห์น โกซัคเริ่มหอบแฮกๆ เพราะเหนื่อยจากการออกแรงทุบตี

“คุณโกซัคครับ”

“...แฮ่กๆ มีอะไรครับบอส”

“ช่วยถอยไปก่อนได้ไหมครับ ผมขอคุยกับเขาหน่อย”

“ไม่ต้องไปเสียเวลาคุยหรอกครับบอส! ไอ้หมอนี่มันดังจะตายชัก ขึ้นชื่อเรื่องความโง่บัดซบที่สุดในวงการเลยนะครับ! ทำอะไรด้วยตัวเองไม่เป็นสักอย่าง! เผลอๆ กฎเหล็กสามข้อของผู้ถูกอัญเชิญมันยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ!”

ทว่ายักษ์ใหญ่กลับแย้งขึ้นมา

“ระ... รู้นะ กฎสามข้อ ฉันรู้นะ ท่องจำมาอย่างดีเลยด้วย”

“งั้นก็ลองท่องให้ฟังหน่อยสิฟะ!”

“เอ่อออ... ข้อหนึ่ง ต้องเชื่อฟังผู้อัญเชิญ... ดะ... เด็ดขาด ชีวิต... ข้อสอง ชีวิตของผู้อัญเชิญ... อืม... สำคัญที่สุด... ขัดแย้งกัน... ข้อสาม...”

ท่องบ้าอะไรของมันวะนั่น!

“เห็นไหมล่ะครับบอส! ไอ้หน้าโง่นี่มันเป็นแบบนี้แหละครับ! บอสสุ่มได้ของโคตรกากมาแล้วครับ! ทางที่ดีเราควรรีบฆ่ามันทิ้งซะเลยดีกว่า มันจะได้ติดสถานะถูกระงับการอัญเชิญไปร้อยวันเต็มๆ!”

ถ้าผู้ถูกอัญเชิญตาย จะถูกระงับการอัญเชิญไปร้อยวันงั้นเหรอ?

เพิ่งจะรู้กฎข้อนี้ก็วันนี้นี่แหละ

“...เดี๋ยวผมจัดการเองครับ”

“รับทราบครับ”

บงจูฮยอกเอียงคอด้วยความสงสัย ก่อนจะเอ่ยถามนักรบเถื่อนร่างยักษ์ที่ยังคงยืนบื้ออยู่

“คุณชื่ออะไรครับ”

“ไม่รู้ ลืมไปแล้ว”

“แล้วรู้ไหมครับว่าตัวเองมาโผล่ที่นี่ได้ยังไง”

“มะ... ไม่รู้เหมือนกัน”

“แล้วรู้เรื่องเกี่ยวกับหอคอยทมิฬบ้างไหมครับ”

“...ไม่รู้เลย จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง”

ฟังแล้วก็แอบหงุดหงิดใจอยู่เหมือนกัน

เขาจึงก้มลงไปอ่านคำอธิบายโดยละเอียดในหน้าต่างระบบ

[โล่เนื้อมนุษย์เถื่อนแห่งชนเผ่าที่ราบใหญ่ ผู้ครอบครองสมรรถภาพทางร่างกายระดับสูงสุด เขามีพละกำลังมหาศาลถึงขั้นใช้ท่าหมีกอดรัดหักกระดูกสันหลังของไจแอนต์โอเกอร์จนหักสะบั้นได้ ทว่าเขากลับมีสติปัญญาที่โง่เขลาเบาปัญญาอย่างร้ายกาจ ถึงขนาดที่หลงลืมแม้กระทั่งชื่อของตัวเอง]

[ท้ายที่สุด เขาก็ถูกผู้กล้าจอมปลอมหลอกลวงและหลอกใช้ให้ไปเป็น ‘โล่เนื้อ’ ในการต่อสู้กับอสูรยักษ์ไฮดรา เขาต้องยืนหยัดต่อกรกับอสูรยักษ์ไฮดราเก้าหัวเพียงลำพัง แม้จะโดนพ่นลมหายใจกรดอาบไปทั้งตัวแต่เขาก็ยังไม่ยอมตาย มิหนำซ้ำยังสวนกลับด้วยการฉีกกระชากขากรรไกรของมันออกเป็นชิ้นๆ เขาทนรับลมหายใจกรดพร้อมกับเดินหน้าเด็ดหัวของไฮดราขาดกระเด็นไปทีละหัว... ทีละหัว... ทว่าท้ายที่สุดแล้ว บาดแผลฉกรรจ์จากการถูกลมหายใจกรดกัดกร่อนสะสมก็ทำให้ร่างกายของเขาละลายกลายเป็นของเหลวและจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา]

โธ่เอ๊ย...

ทำไมชีวิตถึงได้บัดซบและน่ารันทดขนาดนี้วะเนี่ย!

‘ที่มาของฉายาโล่เนื้อมันเป็นแบบนี้นี่เอง...’

ภาพเหตุการณ์ในอดีตราวกับฉากในภาพยนตร์แล่นฉิวเข้ามาในหัวของเขา

ภาพของนักรบเถื่อนที่กำลังใช้พละกำลังมหาศาลหักกระดูกสันหลังของสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

ภาพของชายหนุ่มที่ยิ้มกริ่มดีใจจนเนื้อเต้น เพียงเพราะได้รับเศษขนมปังขึ้นราก้อนเดียวเป็นค่าตอบแทนจากการเสี่ยงตายปราบสัตว์ประหลาด

และภาพสุดท้าย... ภาพที่เขาถูกไอ้พวกสวะหน้าตัวเมียหลอกลวงให้ไปเป็นโล่เนื้อรับการโจมตีจนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถ...

น้ำตาแทบจะไหลพรากออกมาด้วยความสงสาร

ต้องเป็นคนที่จิตใจดีงามและซื่อบื้อขนาดไหน ถึงได้ยอมปล่อยให้คนอื่นหลอกใช้และเอาเปรียบมาได้ตลอดชีวิตแบบนี้

จะเป็นแค่ระดับแรร์แล้วมันทำไมล่ะ

จะโง่เขลาเบาปัญญาแล้วมันหนักหัวใคร

บงจูฮยอกเอื้อมมือไปกุมมือที่ใหญ่โตราวกับฝาชีของนักรบเถื่อนเอาไว้แน่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ยินดีต้อนรับนะครับ พวกเรามาจับมือร่วมกันปีนหอคอยแห่งนี้ไปด้วยกันเถอะครับ”

“ฉัน... ฉันจะยอมทำตามคำสั่งทุกอย่างเลย”

แล้วจะตั้งชื่อให้หมอนี่ว่าอะไรดีล่ะ

ดึงมาจากชื่อในแคตตาล็อกก็แล้วกัน

“เรามาตั้งชื่อให้คุณกันก่อนดีกว่าครับ ชอบชื่อยามาน (ป่าเถื่อน) หรือ โกบัง (โกดังเก็บของ=ไขมันหน้าท้อง) ดีครับ”

“...ไม่รู้สิ เลือกไม่ถูกเลย”

“ลองเลือกมาสักชื่อสิครับ ยามาน? หรือ โกบัง?”

“โกบัง”

“เอาล่ะคุณโกบัง ผมสัญญาว่าจะทำให้ชีวิตของคุณมีความสุขเอง เชื่อใจผมนะ”

“ฉันชื่อโกบัง... ฉันเชื่อใจผู้อัญเชิญ สั่งอะไรมาฉันก็จะทำตามหมดเลย”

จากนั้นเขาก็หันไปหาจอห์น โกซัค

“คุณโกซัคครับ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณโกบังและตัวผม... พวกเราสามคนคือเพื่อนร่วมทีมกันแล้วนะครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

จอห์น โกซัคกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะปรับสีหน้าและน้ำเสียง

“โธ่เอ๊ย! บอสก็พูดซะ... พอลองพิจารณาดูดีๆ แล้ว ไอ้หมอนี่ก็ดูจะเป็นโล่เนื้อที่พึ่งพาได้ไม่เลวเลยนะครับ! เดี๋ยวผมจะรับหน้าที่สั่งสอนขัดเกลาให้มันกลายเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเองครับ!”

“เยี่ยมไปเลยครับ งั้นเรามาลุยชั้นที่สิบหกกันเถอะครับ!”

“รับทราบครับผม!... เฮ้ย! ไอ้โกบัง! มึงจะยืนนิ่งเป็นสากกะเบือทำไมวะ ทำไมไม่ตอบรับคำสั่งบอสห๊ะ!”

“ยะ... เยสเซอร์”

“ห้ามเลียนแบบกูนะโว้ย! ไอ้หน้าโง่เอ๊ย!”

เอาล่ะสิ... เพลเยอร์สายลูกกระจ๊อกขี้ขลาดตาขาว นักฆ่าสติเฟื่องที่พร้อมจะบวกทุกเมื่อ แล้วก็นักรบเถื่อนร่างยักษ์สมองกลวง

นี่มันปาร์ตี้รวมมิตรคนเพี้ยนชัดๆ

ถึงจะแอบหวั่นใจอยู่ลึกๆ ก็เถอะนะ...

‘...แต่ก็คงจะไปรอดแหละมั้ง?’