บทที่ 6 การตัดสินใจที่ผิดพลาด (2)

“ผมขออยู่ทีมทั่วไปครับ ผมไม่อยากเข้าทีมหัวกะทิ”

“เอ๊ะ? ทำไมล่ะครับ มีเหตุผลอะไรหรือเปล่า...”

“พูดตามตรงนะครับ ผะ ผมไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เลย”

นั่นคือความจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

“ระ แล้วก็... มะ มันน่ากลัวจะตายไปครับ ผมกะว่าจะปีนไปถึงแค่ชั้นที่พอไหว แล้วก็ปักหลักฟาร์มของรางวัลอยู่แค่นั้นแหละครับ”

นี่ก็ความจริงล้วนๆ อีกเหมือนกัน

จอนกวังอิลถึงกับอ้าปากค้างด้วยความอึ้ง นี่กะจะเล่นไม้นี้เลยงั้นเหรอ

คุณสมบัติข้อแรกของทีมหัวกะทิคือ ‘ความทะเยอทะยาน’ ถ้าไม่มีสิ่งนี้ ก็หมดสิทธิ์เข้าร่วมทีมโดยเด็ดขาด

“อย่าเพิ่งรีบด่วนตัดสินใจเลยครับ ลองกลับไปทบทวนดูก่อน...”

“ไม่ครับ! ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว” น้ำเสียงของบงจูฮยอกหนักแน่นจนจอนกวังอิลถึงกับหน้าถอดสี ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้า

“...เข้าใจแล้วครับ ผมเคารพการตัดสินใจของคุณ”

“ขะ ขอบคุณครับ”

“ว่าแต่ วันนี้คุณสะดวกเข้าหอคอยทมิฬไหมครับ”

“สะดวกครับ”

“ถ้าอย่างนั้น รบกวนช่วยเข้าหอคอยให้ดูต่อหน้าเราทีนะครับ มันเป็นขั้นตอนยืนยันการปลุกพลังน่ะครับ”

“ได้ครับ”

ในที่สุดสีหน้าเคร่งเครียดของบงจูฮยอกก็ผ่อนคลายลง เหลือแค่ขั้นตอนสุดท้ายแล้วสินะ พอเข้าหอคอยไปแล้วกลับออกมา เขาก็จะสามารถขายผลึกมานาเอาเงินเข้ากระเป๋าได้เสียที

“งะ งั้นไหนๆ ก็เข้าไปแล้ว ผมขอทำภารกิจให้เสร็จเลยแล้วกันนะครับ น่าจะใช้เวลาสักเกือบสองชั่วโมง ถ้าเกิดว่ารอนานเกินไป จะ...”

“ไม่เป็นไรครับ นี่คืองานของเรา พวกเราจะรออยู่ที่นี่แหละครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็...”

หลังจากสวมรองเท้าและแต่งตัวทะมัดทะแมงเรียบร้อย บงจูฮยอกก็ร่ายสกิลเข้าสู่หอคอยทมิฬ

วูบ!

ร่างของชายหนุ่มเลือนหายไปในอากาศ จอนกวังอิลพึมพำด้วยน้ำเสียงเจือความผิดหวัง

“ได้รับการปลุกพลังจริงๆ ด้วยแฮะ”

เขาหันไปถามอีมินอาที่นั่งอยู่ข้างๆ

“คุณคิดว่าไง”

“เรื่องฝีมือฉันไม่แน่ใจนะคะ แต่ดูจากลักษณะนิสัยแล้วค่อนข้างขี้ขลาดเลยล่ะค่ะ น้ำเสียงก็ดูแหยๆ ไม่มีความมั่นใจเอาซะเลย”

“คุณก็คิดเหมือนกันสินะ”

“ไม่รู้ว่าจะไปรอดถึงชั้นไหนนะคะ เผลอๆ อาจจะถอดใจตั้งแต่ชั้นสิบเอ็ดนี่เลยก็ได้”

“หืม? ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะ”

อีมินอาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ฉันเคยผ่านมาแล้วค่ะ ฉันรู้ดีว่าชั้นสิบเอ็ดมันคือด่านทดสอบความกล้าของเพลเยอร์ชัดๆ”

“หมายถึงไอ้ตะขาบขุดดินหางยาวนั่นน่ะเหรอ”

“จริงๆ แล้วถ้าเทียบกับหน้าตาอันสยดสยองของมัน พลังต่อสู้ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่มันขยะแขยงชะมัดยาดเลย แถมยังมากันเป็นฝูง แล้วภารกิจคือต้องฆ่ามันตั้งร้อยตัว... คุณคิดว่าคนขี้ขลาดแบบเขาจะทำได้เหรอคะ”

“อืมมม...”

ฟังดูมีเหตุผล

“ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูด อีกเดี๋ยวก็คงโผล่หัวออกมาแล้วล่ะ”

“ฉันพนันได้เลยค่ะ ว่าเขาต้องวิ่งหนีหางจุกตูดกลับมาที่โซนปลอดภัยแล้วกดยกเลิกภารกิจแน่นอน”

ครั้งนี้ก็คงคว้าน้ำเหลวอีกตามเคย

“งั้นฉันขอตัวไปโทรรายงานท่านผู้อำนวยการก่อนก็แล้วกัน”

ไม่ว่าจะมองมุมไหน บงจูฮยอกก็ดูไม่มีแววว่าจะเป็นเจ้ายอดมนุษย์ S++ คนนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว เลิกตั้งความหวังกับหมอนี่ได้เลย

......

[เข้าสู่หอคอยทมิฬ (เกาหลี) ชั้นที่ 11]

บงจูฮยอกเริ่มต้นด้วยการอัญเชิญลูกน้องคนสนิท

[จอห์น โกซัค ถูกอัญเชิญแบบระบุเป้าหมาย]

“รับทราบ! ขอบคุณที่เรียกใช้บริการครับบอส!”

จอห์น โกซัคปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับความร่าเริงและกระตือรือร้นเหมือนเช่นเคย

“ไปกันเถอะครับ”

“ผมนำหน้าเองครับ!”

ทันทีที่ทั้งคู่ก้าวเท้าออกจากโซนปลอดภัย...

[ภารกิจชั้นที่ 11: กำจัดตะขาบขุดดินหางยาว 100 ตัว]

[ระยะเวลาที่กำหนด: ภายใน 3 ชั่วโมง]

[เงื่อนไขความสำเร็จ: ตะขาบขุดดินหางยาว 0/100]

[เงื่อนไขความล้มเหลว: เสียชีวิต หรือ ล้มเลิกภารกิจ]

“...เฮ้อ”

อุตส่าห์กะจะโชว์สเต็ปเทพเป็นเครื่องยืนยันการปลุกพลังซะหน่อย

“ทำไมต้องเป็นตะขาบด้วยวะเนี่ย”

แถมยังตั้งร้อยตัวอีกต่างหาก แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ไม่ต้องลงมือเองอยู่แล้ว

“เดี๋ยวผมจัดการให้เรียบร้อยเองครับบอส ตะขาบแค่ร้อยตัว ขอเวลาห้านาทีก็พอครับ”

“ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะครับ!”

“เอ๊ะ?”

“ครั้งนี้เราจะไปกันแบบช้าๆ... ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยนะครับ”

“ให้ลากยาวไปสักชั่วโมงนึงเลยครับ อย่าให้ได้แรงก์ S++ เด็ดขาด”

คิดว่าทำไมเขาถึงต้องเสนอตัวเข้าไปทำภารกิจให้เจ้าหน้าที่พวกนั้นดูด้วยล่ะ แค่โชว์ให้เห็นว่าเข้าหอคอยได้ก็จบเรื่องแล้วนี่นา

เหตุผลก็คือเขาต้องการจะซ่อนความเก่งกาจของตัวเองไว้ยังไงล่ะ!

เขาต้องแสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ใช่เจ้าของสถิติ S++ โดยการใช้ผลึกมานา 1.1 กิโลกรัมเป็นเครื่องยืนยันความกาก เพียงเท่านี้เขาก็จะหลุดพ้นจากข้อสงสัยได้อย่างหมดจด

“อ๋อ! เข้าใจเจตนาของบอสแล้วครับ”

“แล้วก็ วันนี้ผมจะยกเลิกการอัญเชิญคุณตั้งแต่ตอนอยู่ในหอคอยนี่เลยนะครับ ขืนเรียกคุณออกไปข้างนอกด้วยเดี๋ยวจะโดนจับได้”

“ไม่มีปัญหาครับผม”

นี่มันแผนการที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ได้ทั้งใบรับรองการปลุกพลัง แถมยังสลัดคราบเจ้าของสถิติ S++ ทิ้งไปได้อีกต่างหาก

ฟึ่บ!

จอห์น โกซัค อดีตนักฆ่าสติหลุดพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

ยั้วเยี้ย... ยั้วเยี้ย...

ตะขาบขุดดินหางยาวขนาดมหึมา ลำตัวยาวกว่าสามเมตร ค่อยๆ มุดโผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน แม้พวกมันจะไม่มีพิษสงอะไรมากมาย แต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตบวกกับขาที่ยั้วเยี้ยนับไม่ถ้วน มันก็มากพอที่จะทำให้ใครหลายคนขนหัวลุก ยิ่งจำนวนของพวกมันมีเยอะจนนับไม่ถ้วนด้วยแล้ว แค่มองจากระยะไกล ขนอ่อนทั่วร่างของบงจูฮยอกก็ลุกซันด้วยความขยะแขยง

“บรื๋อออ...”

ภาพพื้นดินที่ขยับเขยื้อนยุกยิกราวกับมีชีวิตช่างน่าสยดสยอง ทว่าสำหรับจอห์น โกซัคแล้ว มันกลับดูไม่น่ากลัวเลยแม้แต่น้อย เขากระโดดเหยงๆ หลบหลีกการโจมตีอย่างพลิ้วไหว ค่อยๆ จัดการปลิดชีพพวกมันไปทีละตัว... ทีละตัว...

‘...เร็วกว่านี้อีกนิดดีไหมนะ’

“คุณโกซัคครับ ช้าลงกว่านี้อีกหน่อยสิครับ”

“รับทราบครับผม!”

ความเร็วในการสังหารลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด

‘ทำได้ดีมาก’

สั่งซ้ายหันซ้าย สั่งขวาหันขวา เป็นลูกน้องที่เชื่อฟังและซื่อสัตย์ที่สุดจริงๆ ว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิถึงจะน่ารัก

ทว่าในวินาทีนั้นเอง!

สวบ! ครืดดดด!

“เฮ้ย! เชี่ยเอ๊ย!”

ตะขาบขุดดินหางยาวฝูงใหญ่พุ่งพรวดขึ้นมาจากใต้ผืนดิน ตรงจุดที่บงจูฮยอกยืนอยู่พอดิบพอดี

สวบ! ทางซ้ายก็โผล่ขึ้นมา

สวบ! ทางขวาก็โผล่ขึ้นมา

เขาถูกล้อมกรอบไว้หมดแล้ว! พวกมันชูคอขึ้นสูงลิ่วราวกับงูจงอางที่กำลังแผ่แม่เบี้ย จ้องเขม็งมาที่ชายหนุ่มด้วยดวงตาสีเหลืองทองอำมหิต

“อะ... เอ่อออ...”

พวกมันหลุดรอดจากการโจมตีของจอห์น โกซัคมาถึงตรงนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน การเคลื่อนที่ใต้ดินทำให้เขาไม่ทันระวังตัวเลยสักนิด

‘ดะ... ดึงเวลามากเกินไปหรือเปล่าเนี่ย’

ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง ทำยังไงดีล่ะ! นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ระยะประชิดขนาดนี้ ปกติก็เอาแต่ยืนดูอยู่ห่างๆ นี่นา เขาต้องรีบใช้สกิลแล้ว! แต่สมองกลับขาวโพลนไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลย!

ในชั่วพริบตานั้นเอง!

“ท่านผู้อัญเชิญบง! ผมมาแล้วครับ!!”

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ!

จอห์น โกซัคพุ่งพรวดเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด มีดสั้นในมือทั้งสองข้างแกว่งไกวด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน เมื่อเห็นเจ้านายตกอยู่ในอันตราย อดีตนักฆ่าก็สติแตกคลุ้มคลั่งราวกับคนเสียสติ

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้งงง!

หัวของตะขาบขุดดินหางยาวขาดกระเด็นหลุดจากบ่า ร่วงหล่นลงพื้นราวกับใบไม้ร่วง บงจูฮยอกได้สติกลับมาทันที

“ดะ เดี๋ยวสิ!”

ยอดคิลพุ่งพรวดพราดอย่างรวดเร็ว

“ชะ ช้าลงหน่อย! เร็วเกินไปแล้ว!”

“ไม่ได้ครับบอส! ต้องรีบฆ่าให้หมด! พวกมันเยอะเกินไปแล้ว!”

“นี่คือคำสั่ง! ดึงจังหวะให้ช้าที่สุด!”

“ผมขอขัดคำสั่งครับ! ชีวิตของบอสต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด!”

“บะ บ้าเอ๊ย...”

อ๊ากกก!

ไอ้กฎบ้าบอข้อสามของผู้ถูกอัญเชิญ!

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ...

“มะ... ไม่นะ! ขืนฟันไม่ยั้งแบบนี้ เดี๋ยวก็...”

...

[ประกาศ: คุณบรรลุการประเมินระดับ S++ ในการเคลียร์หอคอยทมิฬ (เกาหลี) ชั้นที่ 11]

[รางวัลการเคลียร์ระดับ S++: มอบแพลตทินัมแบดจ์]

“บัดซบเอ๊ย!”

ฉิบหายแล้ว!

เสียงประกาศระดับเซิร์ฟเวอร์ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง

จอห์น โกซัคยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ พร้อมกับส่งยิ้มแหยๆ เชิงขอโทษ

“ขอโทษด้วยครับบอส”

“...ยกเลิกการอัญเชิญ”

ฟรึ่บ!

[คุณสามารถท้าทายชั้นที่ 12 ได้แล้ว]

[กำลังออกจากหอคอยทมิฬ (เกาหลี)]

วูบ!

บงจูฮยอกถูกเทเลพอร์ตกลับมายังห้องเช่าซอมซ่อของตัวเอง เขาใช้เวลาอยู่ในหอคอยทมิฬไปไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

อีมินอาเบิกตากว้าง จ้องมองบงจูฮยอกด้วยความตกตะลึง เธอเองก็เป็นเพลเยอร์เหมือนกัน ย่อมต้องได้ยินเสียงประกาศเมื่อครู่อย่างแน่นอน

“คะ... คุณบง หรือว่าคุณ...?”

“เอ่อออ ผมว่าพวกคุณกำลังเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ เลย...”

ต้องตีหน้าซื่อเข้าไว้!

“ยังไงก็ไม่ใช่ผมหรอกครับ!”

“...”

“จริงๆ นะ! แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ!”

“...”

“มันต้องเป็นความบังเอิญแน่ๆ ที่มีคนเคลียร์ชั้นสิบเอ็ดได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน โห! ใครกันนะที่ทำได้ ยอดมนุษย์ชัดๆ เลย!”

“...”

เชื่อผมเถอะครับ! ได้โปรด!