บทที่ 4 การปีนหอคอย (2)

ทันใดนั้น!

[คุณสะสมแพลตทินัมแบดจ์ระดับ S++ ครบ 5 เหรียญแล้ว]

มาแล้วเว้ย

‘จะมีอะไรโผล่มาอีกล่ะทีนี้?’

[เนื่องจากคุณสะสมแพลตทินัมแบดจ์ครบ 5 เหรียญ ระบบจะมอบสิทธิพิเศษให้กับคุณ]

[สิทธิพิเศษ: เสริมความแข็งแกร่งให้กับคุณลักษณะการปลุกพลัง]

“โอ้!”

เสริมความแข็งแกร่งให้คุณลักษณะงั้นเหรอ

“หน้าต่างสถานะ”

[ชื่อ: บงจูฮยอก]

[สังกัด: หอคอยทมิฬ (เกาหลี)]

[เลเวล: 6]

[คุณลักษณะ: อัญเชิญ (อัญเชิญพร้อมกัน: 2)]

[แคตตาล็อก: จอห์น โกซัค]

[สกิลคุณลักษณะ: อัญเชิญแบบระบุเป้าหมาย / อัญเชิญแบบสุ่ม / ยกเลิกการอัญเชิญ]

[สกิลทั่วไป: เข้าสู่หอคอย (1 ครั้งต่อวัน) / ช่องเก็บของเฉพาะหอคอย]

[สกิลต่อสู้: ไม่มี]

มีสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาเขาอย่างจัง

อัญเชิญพร้อมกัน 2 คน

‘หมายความว่าพาคนอื่นเข้าไปด้วยได้อีกคนนึงงั้นสิ?’

การทำลายสถิติมันให้ผลตอบแทนที่หอมหวานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย แบบนี้ก็ยิ่งปลอดภัยขึ้นไปอีกน่ะสิ ขนาดจอห์น โกซัคคนเดียวยังโชว์เทพซะขนาดนั้น

‘ถ้าสุ่มอัญเชิญออกมาได้อีกสักคน... อ๊ะ จริงด้วยสิ’

คูลดาวน์

ระยะเวลาในการรออัญเชิญแบบสุ่มรอบต่อไปยังเหลืออีกตั้ง 20 กว่าวัน

‘งั้นก็รอไปจนกว่าจะถึงตอนนั้น แล้วค่อยเรียกมาอีกคนนึง ทีนี้ก็จะได้ลุยกันแบบสามประสาน...’

เดี๋ยวนะ ไม่ใช่สิ

‘ฉันไม่ได้เข้าไปร่วมวงต่อสู้ด้วยสักหน่อย เพราะงั้นก็มีแค่สองคนสินะ’

โหย โคตรหวานหมูเลยว่ะ

จากนี้ไปก็ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก็แล้วกัน รอจนกว่าคูลดาวน์ของการอัญเชิญแบบสุ่มจะหมดลง

พรุ่งนี้ก็ลุยหอคอยต่อ

ไม่ต้องลังเลอะไรทั้งนั้น ปีนขึ้นไปเลย

มุ่งสู่ชั้น 6

......

ย่านฮันนัมดง กรุงโซล ประเทศเกาหลีใต้

ณ สำนักงานจัดการผู้ปลุกพลังแห่งหอคอยทมิฬ

ผู้อำนวยการพัคคยองซูกำลังนั่งกำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น รอคอยประกาศแจ้งเตือนจากหอคอยอย่างใจจดใจจ่อ

วันนี้มันจะดังขึ้นตอนไหนนะ?

ตอนเช้า ตอนกลางวัน? ตอนเย็น? หรือดึกๆ?

ถึงเวลาจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่มันจะต้องเป็นฝีมือของคนคนเดียวกันอย่างแน่นอน

เพราะเขาเล่นไล่เคลียร์มาทีละชั้นๆ แบบนี้ ประกาศแจ้งเตือนนี้...มีเพียงเพลเยอร์ที่สังกัดหอคอยนั้นๆ เท่านั้นที่จะได้ยิน

ดังนั้นภายในสำนักงานแห่งนี้จึงคลาคล่ำไปด้วยเหล่าเพลเยอร์มากมาย

เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก

“เฮือก!”

“...พระเจ้าช่วย!”

“อีกแล้วเหรอ?”

ผู้อำนวยการพัคคยองซูรีบเอ่ยถามอย่างร้อนรน “ป... ประกาศแจ้งเตือนมาแล้วใช่ไหม?”

“ครับ เคลียร์หอคอยทมิฬเกาหลี ชั้น 6 ด้วยระดับ S++ ครับ”

“ฮ่าๆ...”

ประกาศการเคลียร์ด้วยระดับ S++ เด้งขึ้นมา 6 วันติดๆ กันเลยเนี่ยนะ

ใครกันวะเนี่ย?

‘ต้องเป็นเพลเยอร์หน้าใหม่ที่เพิ่งจะตื่นรู้แน่นอน’

ระดับการเคลียร์จะถูกประเมินอย่างถูกต้องก็ต่อเมื่อเพลเยอร์มีเลเวลที่สอดคล้องกับชั้นนั้นๆ เท่านั้น ซึ่งก็หมายความว่า... จะต้องเป็นเพลเยอร์เลเวล 6 เท่านั้น ถึงจะสามารถสร้างสถิติในชั้น 6 ได้

‘สถิติสูงสุดที่เราเคยรู้มาก็คือระดับ A นี่นา’

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้ว่ามันมีระดับที่สูงกว่านั้นอยู่ด้วย และเพิ่งจะรู้ด้วยว่าถ้าเคลียร์ได้ระดับ S++ มันจะมีประกาศแจ้งเตือนดังไปทั่วทั้งหอคอยแบบนี้

เขาคือใครกันแน่?

ต้องเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับพระกาฬอย่างแน่นอน

แล้วถ้าเกิดว่าชั้นที่ 7, 8, 9, 10 และชั้นต่อๆ ไปในอนาคต เขาคนนั้นสามารถเคลียร์ได้ระดับ S++ ทั้งหมดล่ะก็...

จะต้องตามหาตัวเขาให้เจอให้ได้

ต้องตามหาตัวให้พบ และให้การดูแลเป็นพิเศษ

ขืนชักช้าอาจจะโดนประเทศอื่นแย่งตัวไปได้

แล้วถ้าโดนแย่งตัวไปจะเกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ?

หากเปลี่ยนสัญชาติ สังกัดของหอคอยก็จะเปลี่ยนตามไปด้วย

ยกตัวอย่างเช่น หากเพลเยอร์ที่สังกัดหอคอยทมิฬเกาหลีย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นและเปลี่ยนสัญชาติ สังกัดก็จะถูกเปลี่ยนเป็นสังกัดหอคอยทมิฬญี่ปุ่นทันที

‘...ยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!’

แค่คิดก็สยองแล้ว

‘คงต้องสั่งปิดปากพวกเพลเยอร์ในสังกัดเกาหลีใต้ไว้ก่อนซะแล้ว’

ถึงจะไม่รู้ว่าจะปิดได้มิดหรือเปล่าก็เถอะ

‘หวังว่าจะรีบติดต่อมาเร็วๆ นี้นะ’

หากต้องการจะทำกิจกรรมในฐานะเพลเยอร์อย่างเต็มรูปแบบ จะต้องมาลงทะเบียนกับทางสำนักงานจัดการก่อน

บางทีคงจะโทรมาในเร็วๆ นี้แหละมั้ง

......

การปีนหอคอยดำเนินไปอย่างราบรื่นไร้ซึ่งอุปสรรคใดๆ

“วันนี้ลุยชั้น 8 ใช่ไหมครับ?”

“เยสเซอร์!”

ชั้น 1 ถึง 5 เป็นแค่โหมดฝึกสอน ส่วนชั้น 6 ถึง 10 คือช่วงสลัดคราบมือใหม่

“พยายามเข้าล่ะครับ เดี๋ยวผมก็คงต้องขอตัวไปร่วมวง...”

“ไม่ได้ครับ! ไม่ต้องมาร่วมวงเลยครับ เดี๋ยวผมจะฉายเดี่ยวจัดการทุกอย่างเองครับผม!”

“อืมมม... แต่ถ้าเกิดคุณโกซัคตกอยู่ในอันตรายขึ้นมา...”

“โธ่เอ๊ย มันไม่มีทางเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นหรอกครับ แต่ถ้ามันเกิดขึ้นจริงๆ คุณก็แค่ยืนด่าผมอยู่ข้างหลังก็พอครับ เพราะนั่นแปลว่าผมมันโง่เง่าเต่าตุ่นเองครับ”

แบบนี้มันจะดีจริงๆ เหรอวะเนี่ย

เมื่อวานพวกเขาเคลียร์ชั้น 7 ไปแล้ว ภารกิจคือการฝ่าฝูงมอนสเตอร์ขึ้นไปถอนธงที่ปักอยู่บนเนินเขาสูงชัน

มันง่ายดายซะเหลือเกิน พวกมอนสเตอร์ตามความเร็วปานสายฟ้าแลบของโกซัคไม่ทันเลยสักนิด

สมแล้วที่ได้ระดับ S++ กับแพลตทินัมแบดจ์

แล้วชั้น 8 ล่ะจะเป็นยังไง?

พอเข้ามาในหอคอยปุ๊บ

[ภารกิจ: กำจัดนักรบกบหนามแดงจำนวน 10 ตัว]

สภาพแวดล้อมเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำแฉะๆ ที่ก้าวเท้าลงไปก็จมจ่อมโคลนตม แถมศัตรูยังเป็นถึงนักรบกบอีก ถึงตัวมันจะเล็กแต่มันก็น่ากลัวเอาเรื่องอยู่นะ

แตกต่างจากพวกหนอนหรือบุ้งที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้ลิบลับ พวกมันมีทั้งปากและลิ้นยาวๆ แต่ยังโชคดีที่พวกมันไม่มีฟัน...

ความจริงแล้วเขายังไม่มีโอกาสได้พิจารณารูปร่างหน้าตาของพวกมันให้ชัดๆ เลยด้วยซ้ำ

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

จอห์น โกซัคเคลื่อนที่สลับฟันปลาด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว

ฟึ่บ!

ฟ้าววว!

ลิ้นยาวๆ ของนักรบกบหนามแดงพุ่งเข้าใส่โกซัคด้วยความเร็วสูง

ฉัวะ!

ลิ้นยาวเฟื้อยถูกตัดขาดกระเด็นกลางอากาศ

วิ้งงง!

มีดสั้นของโกซัคเปล่งประกายออร่าดาบออกมายืดยาวขึ้น

ฉัวะ!

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

เศษซากเนื้อกบสาดกระเซ็นไปทั่วทุกสารทิศ พวกมันไม่อาจต้านทานออร่าดาบของจอห์น โกซัคได้เลยแม้แต่น้อย

ฉึก! ฉึก! ฉึก! ฉึก!

“อ๊บ อ๊บ...”

แผละ!

หงายเก๋ง!

[คุณทำภารกิจชั้นที่ 8 สำเร็จแล้ว]

[เลเวลอัป!]

เคลียร์ชั้น 8 ได้แล้ว เลเวลก็ต้องอัปเป็นเลเวล 9

[ประกาศ: คุณพิชิตหอคอยทมิฬ (เกาหลี) ชั้น 8 ด้วยระดับ S++]

[รางวัล: คุณได้รับแพลตทินัมแบดจ์สำหรับสถิติระดับ S++]

[รางวัล: ผลึกมานา 800 กรัม]

[รางวัล: โพชันฟื้นฟูเฉพาะหอคอย (5)]

ฟุ่บ!

กลับมาถึงห้องเช่าของจูฮยอกอีกครั้ง

“วันนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะครับ!”

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลย จะไปเหนื่อยได้ยังไงล่ะครับ”

“การก้าวเท้าเข้าไปในหอคอยนั่นแหละครับคืองานที่เหนื่อยที่สุดแล้ว พอเข้าไปปุ๊บ ที่เหลือผมก็จัดการให้หมดเองนั่นแหละครับ”

สรุปว่าความเหนื่อยยากของเขาก็คือการเดินเข้าไปในหอคอยแค่นั้นเองสินะ

“ยังไงซะมันก็ง่ายจริงๆ นั่นแหละครับ เล่นเคลียร์ซะไวปานวอกขนาดนี้”

แน่นอนว่าคนที่เคลียร์ไม่ใช่เขา แต่เป็นโกซัคต่างหาก

“แต่ถึงอย่างนั้นก็ประมาทไม่ได้หรอกนะครับ ยิ่งปีนสูงขึ้นไปเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ ครับ โดยเฉพาะตั้งแต่ช่วงปลายของชั้น 10 เป็นต้นไป จะประมาทไม่ได้เด็ดขาดเลยล่ะครับ”

จริงด้วย

จะประมาทไม่ได้เด็ดขาดเลย

จูฮยอกเองก็รู้เรื่องนี้ดี

ที่มันดูง่ายก็เพราะเขาเก่งงั้นเหรอ? เปล่าเลย เป็นเพราะความสามารถของโกซัคต่างหาก

คนเรามันต้องรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว แบบนั้นถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาว

ยังไงก็เถอะ วันนี้ก็เคลียร์ไปได้ภายในเวลาไม่ถึง 3 นาทีเหมือนเดิม ซื้ออะไรให้โกซัคเป็นการตอบแทนความเหนื่อยยากหน่อยดีไหมนะ?

เขาหยิบแบงก์ห้าหมื่นวอนออกมาจากกระเป๋าสตางค์ “เวลายังเหลืออีกบานเบอะเลย ออกไปเดินเล่นข้างนอกก่อนแล้วค่อยกลับก็ได้นะครับ ไปหาของอร่อยๆ กิน ขอแค่ไม่ไปก่อเรื่องก็พอครับ”

“ไม่ได้ครับ!”

“ทำไมล่ะครับ?”

“ผมจะทิ้งคุณผู้อัญเชิญบงไปไหนไม่ได้เด็ดขาดครับ ผมจะขอนอนดูทีวีอยู่ห้องนี้แหละครับ”

“หืม...”

เรื่องนี้ก็ไม่ได้อยู่ภายใต้กฎการเชื่อฟังคำสั่งอย่างสัมบูรณ์แฮะ คงเป็นเพราะกฎข้อที่ 1 ล่ะมั้งที่บอกว่าให้ปกป้องชีวิตของผู้อัญเชิญเป็นอันดับแรกน่ะ

“งั้นสั่งไก่ทอดมากินกันหน่อยดีไหมครับ?”

“โอ้โห! เอาเลยครับผม!”

เขาเปิดแอปพลิเคชันสั่งอาหารเดลิเวอรีเพื่อสั่งไก่ทอดมาหนึ่งที่

‘ดูของรางวัลหน่อยดีกว่า’

อันดับแรกก็คือของรางวัลชิ้นใหม่อย่างโพชันฟื้นฟูเฉพาะหอคอย

ก็ตรงตามชื่อนั่นแหละ ใช้ได้เฉพาะในหอคอยเท่านั้น เอาออกมาใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้ และตัวเขาเองก็คงไม่ได้มีโอกาสได้ใช้มันหรอก

‘เอาไว้ให้คุณโกซัคใช้ก็แล้วกัน’

ว่าแต่ไอ้ผลึกมานานี่จะเอายังไงกับมันดีนะ?

ยอดรวมที่สะสมมาจนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไป 3.6 กิโลกรัมแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นแค่เศษหินก้อนเล็กๆ กระหยิบมือเดียวเท่านั้น

ถึงจะเป็นหิน แต่มันก็มีความหนาแน่นสูงมากเมื่อเทียบกับปริมาตร

‘เท่ากับว่าหาเงินได้ตั้ง 1.8 ล้านวอนเลยนี่หว่า’

ถ้าขายได้อะนะ

ขืนเก็บดองไว้ในช่องเก็บของแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ?

มันก็ต้องเอาไปเปลี่ยนเป็นเงินสดสิ

แต่ทว่า... การจะเอาผลึกมานาไปขายนี่แหละ

มันเป็นปัญหาใหญ่ที่เขาต้องคิดหนักเลยทีเดียว

อันที่จริงแล้ว มีเรื่องที่ยุ่งยากและน่าปวดหัวยิ่งกว่าการปีนหอคอยรอคอยบงจูฮยอกอยู่ต่างหาก