บทที่ 3 หนอนอ้วนหนังเหนียว (2)

ติ๊ง!

[ภารกิจชั้นที่ 1: กำจัดหนอนอ้วนหนังเหนียวจำนวน 5 ตัว]

[ระยะเวลาที่กำหนด: ภายใน 2 ชั่วโมง]

[เงื่อนไขความสำเร็จ: หนอนอ้วนหนังเหนียว 0/5]

[เงื่อนไขความล้มเหลว: เสียชีวิต หรือ ยกเลิกภารกิจ]

ภารกิจคือการปราบมอนสเตอร์ธรรมดาๆ แต่สำหรับบงจูฮยอกแล้ว มันไม่ได้ดูธรรมดาเลยสักนิด

‘เฮ้อ’

ความกังวลก่อตัวเป็นภูเขาเลากา

ให้ไปฆ่าหนอนเนี่ยนะ?

ภูมิประเทศเป็นดินแดนรกร้างว่างเปล่าที่ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้น มีหนอนตัวอ้วนตุ๊ต๊ะคลานกระดึ๊บๆ อยู่เต็มไปหมด ตัวใหญ่เบ้อเริ่มเทิ่มพอๆ กับลูกหมาที่เลี้ยงไว้ในบ้านเลย

มองไม่ออกด้วยซ้ำว่าฝั่งไหนคือหัว ฝั่งไหนคือหาง ไม่มีทั้งมือ เท้า ตา จมูก ปาก

เพราะงั้นพวกมันก็คงจะไม่มีวิธีโจมตีอะไรเลยสินะ

แต่ว่า...

‘เห็นเขาว่าหนังมันเหนียวมากนี่นา’

นั่นหมายความว่าคงจะฆ่ามันไม่ได้ง่ายๆ หรอก

และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ จากที่ไปฟังประสบการณ์ของเพลเยอร์คนอื่นมา กว่าจะจัดการได้สักตัวก็ล่อไปตั้ง 30 นาทีแล้ว แถมยังมีพวกเพลเยอร์ที่มัวแต่อืดอาดยืดยาดจนทำภารกิจล้มเหลวด้วยนะเออ

เอาเถอะ ถึงจะทำภารกิจล้มเหลวก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องตายนี่นา

ชั้น 1 เป็นเหมือนสถานที่สำหรับทดสอบสกิลของตัวเองมากกว่า ไอ้พวกหนอนอ้วนหนังเหนียวที่กำลังคลานกระดึ๊บๆ อยู่ตรงหน้านั่นก็คงจะเป็นเหมือนหุ่นฟางให้ซ้อมมือล่ะมั้ง

คุณโกซัคจะรับมือกับมันไหวไหมนะ?

โดยทั่วไปแล้ว เพลเยอร์สายอัญเชิญจะแชร์เลเวลร่วมกับสัตว์อัญเชิญ (?) ของตัวเอง

ถ้าบงจูฮยอกเลเวล 1 จอห์น โกซัคก็ต้องเลเวล 1 ด้วยเหมือนกัน แต่เพราะมีระดับกำกับไว้แทนเลเวล ก็เลยดูเหมือนจะแตกต่างออกไปนิดหน่อยแฮะ

“คุณรู้ภารกิจของชั้น 1 แล้วใช่ไหมครับ?”

“เยสเซอร์!”

“ถ้างั้นก็ลุยเลยครับ”

“รับทราบ! จะปฏิบัติตามคำสั่งเดี๋ยวนี้แหละครับผม”

ฟุ่บ!

ร่างของโกซัคหายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่

“หืม?”

หายไปไหนแล้ววะ?

พริบตาเดียว หมอนั่นก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าหนอนตัวหนึ่ง

“มีดระเบิด”

เขาขว้างมีดสั้นสีแดงฉานที่ดูเหมือนกำลังลุกไหม้พุ่งออกไป

ฉึก!

สวบ!

ตู้มมมม!!!

ร่างของหนอนอ้วนหนังเหนียวระเบิดแตกกระจาย

“...โห”

ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ?

เอาเป็นว่าได้มาหนึ่งตัวแล้ว

“เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้เสร็จไวๆ เลยครับผม”

นี่คือสกิลของจอห์น โกซัคสินะ

แค่มีดปักเข้าไปในตัวหนอน ร่างของมันก็ระเบิดตู้มทันที

ฉึก! สวบ! ตู้มมมม!!!

ฉึก! สวบ! ตู้มมมม!!!

ฉึก! สวบ! ตู้มมมม!!!...

สองตัว สามตัว สี่ตัว... และตัวที่ห้าตัวสุดท้าย

[กำจัดหนอนอ้วนหนังเหนียว 5/5]

[คุณทำภารกิจชั้นที่ 1 สำเร็จแล้ว]

[เลเวลอัป!]

[รางวัล: ผลึกมานา 100 กรัม]

และตามมาด้วย...

[ประกาศ: คุณพิชิตหอคอยทมิฬ (เกาหลี) ชั้น 1 ด้วยระดับ S++]

[รางวัลสำหรับการพิชิตด้วยระดับ S++: คุณได้รับแพลตทินัมแบดจ์]

‘...นี่มันอะไรวะเนี่ย’

เคลียร์ไวยังกะปอกกล้วยเข้าปาก อย่างน้อยๆ สกิลหมอนี่ก็ไม่ใช่ของพวกเลเวล 1 แน่นอน แถมยังเคลียร์ได้ระดับ S++ อีกต่างหาก

การเคลียร์มีจัดอันดับด้วยเหรอวะ?

‘คงจะเป็นของดีล่ะมั้ง’

ถึงจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันต้องสุดยอดมากแน่ๆ ถึงได้ของรางวัลตั้ง 2 ชิ้นไงล่ะ ปกติเขาเห็นคนอื่นได้แค่ผลึกมานากันเองนี่หว่า

‘แพลตทินัมแบดจ์งั้นเหรอ...’

มันเอาไว้ทำอะไรวะเนี่ย? ดูเหมือนว่าจะได้มาเพราะเคลียร์ได้ระดับ S++ สินะ

[คุณสามารถท้าทายชั้นที่ 2 ต่อได้]

[คุณกำลังจะออกจากหอคอยทมิฬของเกาหลี]

ฟุ่บ!

สภาพแวดล้อมรอบตัวเปลี่ยนแปลงไปในพริบตา

เขากลับมาอยู่ในห้องเช่าของตัวเองแล้ว

‘ถึงบ้านแล้วแฮะ’

นี่เคลียร์ภารกิจเสร็จแล้วกลับมาแล้วเหรอเนี่ย?

‘ผ่านไปกี่นาทีแล้ววะ?’

เขาเข้าไปตอน 23.00 น. แต่ตอนนี้เพิ่งจะ 23.03 น. เอง

ผ่านไปแค่ 3 นาทีเองนะเว้ย

เวลาที่ใช้อ่านข้อความระบบในชั้น 1 ประมาณ 1 นาที เวลาที่ใช้เดินไปถึงจุดทำภารกิจก็ประมาณ 1 นาที ส่วนเวลาที่ใช้ฆ่าหนอนพวกนั้น... 1 นาที ไม่สิ เผลอๆ ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ

“เหนื่อยหน่อยนะครับ แฮะๆ” จอห์น โกซัคฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี

“ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ ยืนดูอยู่เฉยๆ เอง”

“นั่นแหละครับที่เรียกว่าทำผลงานได้ดีเยี่ยมเลยล่ะครับ”

“...”

นี่เขากำลังฝันอยู่รึเปล่าวะเนี่ย? แค่ได้ยินเสียง ฉึก! สวบ! ตู้มมมม!!! แล้วก็ ฟุ่บ! กลับมาถึงบ้านซะงั้น

‘มันง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย?’

หน้าต่างสถานะของเขาโชว์หราว่า เลเวล 2

เขาได้ยินมาว่าคนอื่นต้องทุบพวกหนอนนั่นจนแทบจะหมดแรงตายกว่าจะเคลียร์ได้

ขอดูของรางวัลหน่อยดีกว่า

ช่องเก็บของเฉพาะหอคอย สกิลนี้สามารถเปิดใช้งานข้างนอกได้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าจะสามารถเก็บและนำของรางวัลที่ได้จากหอคอยออกมาได้เท่านั้น ไม่สามารถเก็บของอย่างอื่นเข้าไปได้

‘...มีจริงๆ ด้วยแฮะ’

ผลึกมานา 100 กรัม แล้วก็แพลตทินัมแบดจ์ด้วย

มันคือเข็มกลัดของจริงเลยนี่หว่า

‘จะให้กูติดไว้ที่อกเสื้อแล้วเดินอวดชาวบ้านรึไงวะ?’

น่าอายชะมัด

เขาลองเอาผลึกมานาออกมาดู มันเป็นเศษหินก้อนเล็กๆ ขนาดเท่าเล็บมือที่ส่องประกายวิบวับ

ราคา 100 กรัมในตลาดตอนนี้ตกอยู่ที่ประมาณ 50,000 วอน ที่ราคาตกก็เพราะช่วงนี้มีผลึกมานาโผล่มาในตลาดเยอะขึ้นนั่นแหละ

ช่วงแรกๆ ราคาพุ่งปรี๊ดเลยนะ หมายถึงตอนที่มนุษยชาติเพิ่งจะได้สัมผัสกับไอ้ผลึกมานานี่เป็นครั้งแรกน่ะ แต่ตอนนี้ของมันเกลื่อนตลาดไปหมดแล้ว

‘คนที่เคลียร์ได้คนแรกคงจะรวยเละไปแล้วแหงๆ’

เขาได้ยินมาว่าหอคอยแต่ละแห่งจะมีระบบให้รางวัลพิเศษสำหรับคนที่เคลียร์ได้เป็นคนแรก เพลเยอร์ที่เคลียร์ภารกิจในแต่ละชั้นได้เป็นคนแรกจะได้รับรางวัลมากกว่าปกติ 10 เท่า หรือบางทีอาจจะมากถึง 50 เท่าเลยทีเดียว

แล้วของรางวัลก็ไม่ได้มีแค่ผลึกมานาอย่างเดียวนะ ถ้าเคลียร์ภารกิจตั้งแต่ชั้น 30 ขึ้นไปได้ ก็จะมีไอเทมแปลกประหลาดมหัศจรรย์หลุดออกมาให้เห็นเพียบ

‘แต่ก็ยังดีที่ได้มาตั้ง 50,000 วอน’

แถมยังใช้เวลาแค่ 3 นาทีเองด้วย

ชายหนุ่มยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริ ใบหน้าของโกซัคที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ดูเปล่งประกายขึ้นมาทันตา

“เรามากินมื้อดึกกันหน่อยดีไหมครับ? คุณชอบกินอะไรล่ะ?”

“ผมกินได้หมดเลยครับ”

“ขาหมูเป็นไงครับ?”

“...ข... ขาหมูรสเผ็ดเหรอครับ?”

“เปล่าครับ ขาหมูกระเทียมน่ะ”

“กระเทียมก็... ผ... เผ็ดเหมือนกันนะครับ”

ไอ้หมอนี่มันกินเผ็ดไม่ได้ขั้นรุนแรงเลยนี่หว่า

“งั้นผมสั่งขาหมูส่วนหน้าแบบธรรมดาก็แล้วกันครับ”

“อุฮี่ๆๆ จะกินให้อร่อยเลยครับ ขอบพระคุณในความกรุณาอย่างสูงครับผม”

แค่ขาหมูเนี่ยนะ ต้องขอบพระคุณในความกรุณากันเลยเรอะ

“แต่ว่าคุณโกซัคครับ”

“เยสเซอร์!”

“ปกติคุณพูดจาแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ?”

“หมายถึงตรงไหนเหรอครับ?”

“ก็ไอ้คำลงท้ายน่ะครับ... ‘ครับผม’ ‘เยสเซอร์’ อะไรพวกนี้น่ะ”

“ก... ก็ผมติดนิสัยมาจากท่านผู้อัญเชิญคนก่อนน่ะครับ...”

อ๋อ

อารมณ์ประมาณว่าติดนิสัยแฟนเก่ามางั้นดิ?

แต่เคสนี้คงเป็นติดนิสัยเจ้านายเก่ามากกว่า

“ถ้าคุณรู้สึกไม่ค่อยชอบใจ เดี๋ยวผมจะพยายามแก้ก็แล้วกันนะครับ”

“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอกครับ ฟังไปฟังมาก็ตลกดีเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ!”

“ฮี่ๆๆๆ!”

ยังไงซะตอนนี้เขาก็มั่นใจแล้วล่ะ

‘ทำได้เว้ย’

มันไม่ได้อันตรายเลยสักนิด

ถึงจะเป็นแค่ชั้น 1 ก็เถอะ