บทที่ 3 หนอนอ้วนหนังเหนียว (1)

เวลายี่สิบปีล่วงเลยผ่านไปนับตั้งแต่หอคอยทมิฬตั้งตระหง่านท้าทายผืนฟ้า หอคอยทรงกระบอกเรียบเนียนสีดำสนิท ไม่เพียงแต่จะสูงเสียดฟ้า ทว่าขนาดของมันยังใหญ่โตมโหฬารจนตึกระฟ้าทั่วไปเทียบไม่ติด เป็นความยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือจินตนาการ

แต่ละประเทศทั่วโลกจะมีหอคอยปรากฏขึ้น 1 ถึง 3 แห่ง ส่วนในเกาหลีใต้นั้นมีเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาในเขตฮวาชอน จังหวัดคังวอน

ในตอนแรกที่หอคอยปรากฏตัวขึ้นชั่วข้ามคืนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กองทัพจากนานาประเทศต่างแห่กันมาเพื่อหาคำตอบว่ามันคืออะไร ตามมาด้วยบรรดานักวิทยาศาสตร์และกองทัพนักข่าวที่หลั่งไหลกันมาไม่ขาดสาย

ทว่ากลับไม่มีใครสามารถเข้าใกล้หอคอยได้เลย

แม้จะมองเห็นอยู่ทนโท่ แต่มันกลับถูกขวางกั้นด้วยพลังงานลึกลับบางอย่างทางกายภาพ ราวกับว่ามันปฏิเสธการล่วงล้ำจากมวลมนุษยชาติ แม้แต่การเข้าใกล้จากทางอากาศก็พบกับจุดจบเดียวกัน

ไอ้สิ่งนั้นมันคืออะไรกันแน่?

แล้วมันโผล่มาทำไม?

จนกระทั่งเหล่าเพลเยอร์ปรากฏตัวขึ้นมานั่นแหละ ถึงได้รู้คำตอบ ความจริงที่ถูกเปิดเผยหลังจากที่พวกเขาปรากฏตัวก็คือ...

หอคอยมีไว้เพื่อให้ปีนป่ายขึ้นไป

แล้วใครล่ะที่จะเป็นคนปีน?

แน่นอนว่าต้องเป็นพวกเพลเยอร์อยู่แล้ว

กลุ่มคนที่ได้รับสิทธิ์ให้ก้าวเท้าเข้าไปในหอคอย คาดการณ์กันว่าจำนวนของเพลเยอร์เมื่อเทียบกับประชากรทั้งหมดนั้น มีสัดส่วนเพียงแค่ 0.01% ถึง 0.02% เท่านั้น

จากประชากร 7 พันล้านคนทั่วโลก มีเพลเยอร์เพียง 700,000 ถึง 1,500,000 คน ส่วนในเกาหลีใต้ จากประชากร 50 ล้านคน มีเพลเยอร์อยู่ราวๆ 5,000 ถึง 10,000 คน

มีเพียงเพลเยอร์เท่านั้นที่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของมิติและเวลา สามารถเข้าออกหอคอยได้ทุกที่ทุกเวลาตามใจปรารถนา

แล้วถ้าพวกเขาเข้าไปในหอคอยแล้วจะเป็นยังไงต่อน่ะเหรอ?

พวกเขาก็จะปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายในแต่ละชั้นยังไงล่ะ

การปีนหอคอยนั้นไม่ต่างอะไรกับการเล่นเกม

ภายในหอคอย เพลเยอร์จะใช้ความสามารถและสกิลอันทรงพลังที่มี เพื่อฝ่าฟันอุปสรรคและทำภารกิจที่ยากลำบากให้สำเร็จเพื่อไต่ขึ้นไปในชั้นที่สูงขึ้น

โดยพื้นฐานแล้ว เพลเยอร์จะต้องฉายเดี่ยว การตั้งปาร์ตี้หรือร่วมมือกันปีนหอคอยนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ระบบมันออกแบบมาให้ทำแบบนั้นไม่ได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ต่อให้อยู่ในชั้นเดียวกันและทำภารกิจเดียวกัน แต่สถานที่ที่แต่ละคนอยู่ก็จะถูกแยกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง ไม่มีทางที่จะได้บังเอิญเดินมาเจอกันในหอคอยหรอก ต้องลุยเดี่ยวโดยปราศจากความช่วยเหลือจากใครทั้งสิ้น

เรียกได้ว่าเพลเยอร์เพียงคนเดียวคือผู้กุมชะตากรรมของประเทศเอาไว้เลยก็ว่าได้

เมื่อทำภารกิจสำเร็จ ก็จะได้รับของรางวัล

ของรางวัลที่ว่าสามารถนำออกมาใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ผลึกมานาที่พวกเขานำออกมา กลายเป็นทรัพยากรล้ำค่าที่ขาดไม่ได้สำหรับอุตสาหกรรมในปัจจุบัน

ยิ่งปีนขึ้นไปสูงเท่าไหร่ ของรางวัลก็จะยิ่งล้ำค่ามากขึ้นเท่านั้น

ทว่ากลับไม่มีใครรู้เลยว่าหอคอยนั้นมีทั้งหมดกี่ชั้นกันแน่

ประเทศที่ปีนหอคอยไปได้สูงที่สุดคือสหรัฐอเมริกา ซึ่งทะลวงไปถึงชั้นที่ 66 แล้ว พวกเขามีหอคอยถึง 2 แห่ง และสามารถพิชิตชั้นที่ 66 ได้ทั้งสองแห่ง ส่วนความเร็วในการปีนหอคอยของเกาหลีเองก็ถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าเช่นกัน ตอนนี้ทะลวงไปถึงชั้นที่ 65 แล้ว ตามหลังอเมริกาอยู่แค่ชั้นเดียวเท่านั้น

ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงต้องปีนหอคอยล่ะ?

จำเป็นต้องปีนขึ้นไปเรื่อยๆ จริงๆ เหรอ?

มันไม่ได้เป็นเพราะของรางวัลเพียงอย่างเดียวหรอก หากปล่อยชั้นที่ยังไม่ถูกพิชิตทิ้งไว้ หอคอยก็จะถล่มลงมา

ระยะเวลาที่กำหนดไว้คือประมาณ 6 เดือน

ภายในระยะเวลานั้น จะต้องมีเพลเยอร์คนใดคนหนึ่งปีนขึ้นไปพิชิตชั้นที่ยังไม่มีใครผ่านให้ได้

แล้วถ้าไม่มีการอัปเดตชั้นใหม่ล่ะจะเกิดอะไรขึ้น?

[ประกาศ: การปีนหอคอยทมิฬของประเทศ XX ล่าช้ากว่ากำหนด]

[ประกาศ: เริ่มต้นการนับถอยหลังสู่การพังทลายของหอคอย]

[ประกาศ: การนับถอยหลังจะหยุดลงเมื่อสามารถพิชิตชั้นสูงที่ยังไม่เคยมีใครผ่านได้สำเร็จ]

และในท้ายที่สุด...

[ประกาศ: หอคอยทมิฬของประเทศ XX กำลังจะพังทลาย]

การพังทลายของหอคอยคือหายนะครั้งยิ่งใหญ่

มันไม่ใช่แค่หอคอยที่ถล่มลงมา แต่แผ่นดินของเมืองทั้งเมืองที่หอคอยตั้งอยู่จะถูกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ลาวาจะปะทุขึ้นมา และเกิดหลุมยุบขนาดยักษ์ กลืนกินเมืองทั้งเมืองให้หายวับไปกับตา

เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นที่ประเทศอินเดียเมื่อ 3 ปีก่อน

อินเดียมีหอคอยถึง 3 แห่ง ตั้งอยู่ที่นิวเดลี กัลกัตตา และมุมไบ

การปีนหอคอยทมิฬที่มุมไบหยุดชะงักอยู่ที่ชั้น 43 และเมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 180 วัน โศกนาฏกรรมก็บังเกิดขึ้น

ประชากรกว่าสิบล้านคนต้องสังเวยชีวิต และมุมไบก็กลายเป็นเพียงเมืองที่หลงเหลือแต่ชื่อ

ทว่าการหายไปหนึ่งแห่งไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะจบลง หอคอยแห่งใหม่ได้ผุดขึ้นมาแทนที่ในเมืองเจนไน ประเทศอินเดีย

ด้วยเหตุนี้ หอคอยทมิฬในอินเดียจึงยังคงมี 3 แห่งเช่นเดิม

พังทลายลง แล้วก็ถูกสร้างขึ้นมาใหม่

และด้วยเหตุนี้เอง การปีนหอคอยจึงกลายเป็นวาระระดับชาติที่รัฐบาลต้องเข้ามาจัดการโดยตรง

รัฐบาลได้จัดตั้ง ‘ทีมปีนหอคอยหัวกะทิ’ ขึ้นมาเพื่อดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ทว่าสิ่งที่รัฐบาลสามารถช่วยในการปีนหอคอยได้นั้นมีไม่มากนัก ก็แค่สนับสนุนสิ่งของที่สามารถนำติดตัวเข้าไปในหอคอยได้ ดูแลสภาพจิตใจของเพลเยอร์ หรือไม่ก็รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับวิธีเคลียร์หอคอยมาบอกให้รู้ เพราะคนที่สามารถเข้าไปในหอคอยได้ก็มีแค่เพลเยอร์เท่านั้น

แต่เมื่ออยู่ข้างนอกหอคอย พวกเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา จึงจำเป็นต้องได้รับการคุ้มครองความปลอดภัย แถมเพลเยอร์เองก็มีระยะเวลาที่กำหนดให้ต้องลงมือเคลียร์หอคอยด้วย หากไม่เข้าไปในหอคอยติดต่อกันเกิน 3 เดือน สิทธิ์ในการเป็นเพลเยอร์ก็จะถูกเพิกถอน

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมรัฐบาลถึงต้องพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อค้นหาและควบคุมตัวเพลเยอร์ที่มีพรสวรรค์

……

บงจูฮยอกกลับมาถึงห้องเช่าหลังจากเลิกงานพาร์ตไทม์ที่ร้านปิ้งย่าง

เขาบอกเถ้าแก่ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าพรุ่งนี้ขอลาหยุด และโทรไปบอกผู้จัดการร้านสะดวกซื้อเรียบร้อยแล้วด้วย

‘ลองเข้าไปในหอคอยดูสักหน่อยดีกว่า’

แค่ลองเข้าไปแตะๆ ดูเท่านั้นแหละ ถ้ามันเผ็ดเกินไปก็แค่คายทิ้ง

ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไป 3 เดือนโดยที่ไม่ทำอะไรเลย สิทธิ์ก็คงจะหลุดลอยไปฟรีๆ

[สกิลทั่วไป: เข้าสู่หอคอย (1 ครั้งต่อวัน) / ช่องเก็บของเฉพาะหอคอย]

ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ลุยมันซะตอนนี้เลยนี่แหละ

เขาหาข้อมูลมาล่วงหน้าแล้วว่าชั้น 1 เป็นสถานที่แบบไหน

ภารกิจคือการปราบมอนสเตอร์

เห็นเขาว่ากันว่าพวกมันมีพลังป้องกันค่อนข้างสูง แต่พลังโจมตีแทบจะเรียกได้ว่าเป็นศูนย์ แค่ซัดให้หมอบก็จบเรื่อง

ถึงมันจะอึดตายยากไปหน่อยก็เถอะ

“เอาล่ะ งั้นก็...”

เดี๋ยวก่อน!

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว

เขาจำเป็นต้องอัญเชิญไอ้นักฆ่าสติเฟื่องอย่างจอห์น โกซัคออกมาด้วยเหรอ?

ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้วรึไง?

เรียกคนอื่นที่สติสัมปชัญญะสมประกอบกว่าจอห์น โกซัคออกมาไม่ได้เหรอ?

ใครจะไปรู้ล่ะ? อาจจะสุ่มได้ระดับเลเจนด์สเปเชียลซูเปอร์แรร์มาเลยก็ได้

เอาวะ ลองสุ่มดูอีกสักรอบก่อนค่อยมานั่งกลุ้มทีหลังก็ยังไม่สาย

ลองใช้สกิลอัญเชิญแบบสุ่มอีกสักรอบดูซิ

ทว่า...

[ไม่สามารถใช้งานการอัญเชิญแบบสุ่มได้]

[ระยะเวลาคูลดาวน์ของการอัญเชิญแบบสุ่มเหลืออีก 28 วัน 11 ชั่วโมง 08 นาที 37 วินาที]

‘...มีคูลดาวน์ด้วยแฮะ?’

กะคร่าวๆ ก็ประมาณหนึ่งเดือนเลยทีเดียว ขนาดคูลดาวน์ของการอัญเชิญโกซัคแบบระบุเป้าหมายยังแค่ 3 ชั่วโมงเอง

แต่มันก็สมเหตุสมผลอยู่นะ ในเมื่อการสุ่มไม่ได้ใช้ทรัพยากรหรือแต้มอะไรเลย ถ้าไม่มีคูลดาวน์ เขาก็คงจะกดสุ่มรัวๆ จนกว่าจะได้ตัวระดับสูงๆ ออกมานั่นแหละ

งั้นก็คงต้องเรียกโกซัคออกมาสินะ

ระดับ SR หรือซูเปอร์แรร์ก็ถือว่าเป็นระดับที่ยอดเยี่ยมมากแล้วไม่ใช่หรือไง หมอนั่นคงไม่รู้หรอกมั้งว่าเขาแอบนอกใจไปลองสุ่มเรียกคนอื่นออกมาน่ะ?

หวังว่าจะไม่รู้นะ

ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...

“อัญเชิญแบบระบุเป้าหมาย จอห์น โกซัค!”

วาบ!

พรึ่บ!

ครั้งนี้ก็มีข้อความแจ้งเตือนให้ประเมินความพึงพอใจเด้งขึ้นมาอีกแล้ว

[ก่อนทำการอัญเชิญแบบระบุเป้าหมาย โปรดทำการประเมินความพึงพอใจของคุณจอห์น โกซัคก่อน]

ด้วยความรู้สึกผิด เขาก็เลยจัดไป 5 ดาวเต็ม

[ทำการอัญเชิญจอห์น โกซัคแบบระบุเป้าหมายเสร็จสิ้น]

“คุณผู้อัญเชิญบง ขอบคุณสำหรับ 5 ดาวครับผม รับทราบ! สั่งมาได้เลยครับ!”

อา...

ช่างเป็นคนที่กระตือรือร้นอะไรขนาดนี้

“ผมตัดสินใจแล้วครับ เราจะเข้าไปในหอคอยกัน”

“โอ้โห! เอาเลยเหรอครับ? กล้าหาญสุดๆ ไปเลย... อ... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ขอยกเลิกคำพูดเมื่อกี้ครับ คุณห้ามกล้าหาญเด็ดขาดนะครับ”

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมแค่กะจะเข้าไปดูลาดเลาพอเป็นพิธีแล้วก็จะรีบเผ่นออกมาเลย”

“สมกับเป็นคุณผู้อัญเชิญที่ชาญฉลาดจริงๆ ครับ ถ้าเข้าไปในหอคอยแล้ว คุณห้ามขยับตัวทำอะไรเด็ดขาดเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดการเป็นสารถีขับรถให้คุณอย่างปลอดภัยและนุ่มนวลที่สุดเองครับ”

จอห์น โกซัคถูไม้ถูมือประจบสอพลออย่างออกหน้าออกตา

บงจูฮยอกพยักหน้ารับอย่างพึงพอใจ

หมอนี่คงไม่รู้สินะ? เรื่องที่เขาเพิ่งจะพยายามสุ่มเรียกคนอื่นออกมาแทนหมอนี่น่ะ

ถ้ารู้ล่ะก็ เขาคงจะรู้สึกผิดแย่เลย

“ไปกันเลยไหมครับ? อ้อ! จากตรงนี้เราสามารถวาร์ปเข้าไปด้วยกันได้เลยใช่ไหมครับ?”

“โธ่เอ๊ย แน่นอนอยู่แล้วสิครับ ผมเป็นทั้งเครื่องมือและหมาล่าเนื้อของคุณผู้อัญเชิญบงนี่ครับ แฮะๆ”

งั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นก็จัดไป

เข้าสู่หอคอย

ตอนนี้เวลา 23.00 น.

คูลดาวน์ของการเข้าสู่หอคอยคือ 1 ครั้งต่อวัน หมายความว่าต่อให้เขาเข้าไปตอนนี้ พอผ่านไปหนึ่งชั่วโมงจนถึงเที่ยงคืน เขาก็สามารถเข้าไปได้อีกครั้ง

แต่มันจำเป็นต้องขยันขนาดนั้นเลยเหรอ?

[คุณต้องการเข้าสู่หอคอยทมิฬของเกาหลีหรือไม่?]

[ชั้นปัจจุบันที่สามารถเข้าได้คือชั้นที่ 1]

แน่นอนสิ

“ไปชั้น 1”

พรึ่บ!

ภายในห้องเช่าของบงจูฮยอก

ร่างของเขาและจอห์น โกซัคได้อันตรธานหายไปพร้อมๆ กัน

…

[กำลังเข้าสู่หอคอยทมิฬของเกาหลีชั้นที่ 1]

ในที่สุดก็เข้ามาแล้ว

พร้อมกันนั้น ข้อความจากระบบก็ไหลพรวดขึ้นมารัวๆ

[สมรรถภาพทางกายได้รับการยกระดับให้สอดคล้องกับเลเวล]

[คุณสามารถใช้งานคุณลักษณะและสกิลต่อสู้ได้แล้ว]

ยกระดับสมรรถภาพทางกายอัตโนมัติงั้นเหรอ...

เขารู้สึกได้เลยว่าร่างกายมันดูแข็งแกร่งขึ้นนิดหน่อยจริงๆ ด้วยแฮะ …ถึงจะเพิ่งเลเวล 1 ก็เถอะ

“เดี๋ยวผมจะเคลื่อนที่แล้วนะครับ กรุณาตามผมมาด้วยครับผม”

บริเวณทางเข้าคือเซฟโซน ถ้าจะรับภารกิจก็ต้องเดินลึกเข้าไปข้างในอีกหน่อย แล้วพอภารกิจเด้งขึ้นมาก็ค่อยเริ่มลงมือ