บทที่ 2 ฆาตกรริบบิ้น (1)

การก่ออาชญากรรมสุดสยองขวัญด้วยการบั่นคอเหยื่อแล้วเอาเศษผ้ามาผูกเป็นโบประดับไว้บนหัว

แถมยังมีผู้เสียชีวิตมากถึง 3 ราย

‘จะบ้าตาย’

มีแม้กระทั่งการออกประกาศจับตัวคนร้ายแบบสาธารณะ

ภาพจากกล้องวงจรปิดจับภาพใบหน้าของผู้ต้องสงสัยเอาไว้ได้อย่างชัดเจน

‘นั่นมันไม่ใช่หน้าของคุณจอห์น โกซัคนี่หว่า...’

ด้วยความที่เป็นถึงนักฆ่า บางทีอาจจะปลอมตัวไปก็เป็นได้ หรือไม่ก็... อาจจะเป็นฝีมือคนอื่น... คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญล่ะมั้ง

แต่จะมีฆาตกรโรคจิตที่ชอบเอาโบไปผูกหัวศพถึง 2 คนเชียวเหรอ?

‘นี่กูอัญเชิญปีศาจออกมารึไงเนี่ย? หรือเพราะว่าเป็นผีก็เลยกลายเป็นวิญญาณอาฆาตอะไรเทือกนั้น?’

หลังจากดูข่าวเช้าจบ บงจูฮยอกก็รีบค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตทันที

คดีฆาตกรรมสไมล์แคช

ทว่ากระแสตอบรับจากคนทั่วไปกลับผิดคาดไปถนัดตา

บรรยากาศในช่องคอมเมนต์ส่วนใหญ่ไปในทิศทางเดียวกัน คือ ‘สมควรตาย’

└ ต้องเรียกมันว่าฆาตกรริบบิ้นหรือเปล่าเนี่ย?

└ ฆาตกรงั้นเหรอ! วีรบุรุษริบบิ้นต่างหากโว้ย

└ ได้ยินมาว่าไอ้พวกนี้มันแอบอ้างทำธุรกิจถูกกฎหมายบังหน้าเพื่อทำเรื่องผิดกฎหมายไม่ใช่หรือไง?

└ โคตรสะใจเลยเว้ย! คิดดูดิว่าพวกมันสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นมาตั้งเท่าไหร่? ได้ยินมาว่ามีคนถูกเฉือนอวัยวะไปขายด้วยนี่หว่า

└ ฉันกู้มา 1 ล้านวอน ต้องจ่ายคืนไปตั้ง 5 ล้านวอนกว่าจะหลุดพ้นจากขุมนรกนั่นมาได้

└ แค่นั้นจิ๊บๆ ว่ะ เพื่อนกู้มา 8 ล้านวอน แค่ดอกเบี้ยก็ล่อไป 10 ล้านวอนแล้ว แถมเงินต้นก็ยังอยู่ครบเป๊ะ

└ ใครเป็นคนลงมือฟะ?

└ แหงล่ะ ก็ต้องเป็นหนึ่งในผู้เสียหายของพวกมันนั่นแหละ

└ ไอ้พวกชาติหมาเอ๊ย ถึงจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่า แต่ระดับนี้กูว่าป้องกันตัวเกินกว่าเหตุไปนิดเดียวนะ

บงจูฮยอกถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพับหน้าจอแล็ปท็อปลง

‘เชื่อฟังคำสั่งอย่างสัมบูรณ์ไม่ใช่หรือไง?’

เขาไม่เคยสั่งให้ไปฆ่าใครเลยสักนิด

นอกจากจะสั่งให้ดูทีวีไปเงียบๆ เท่านั้นเอง

แต่ทำไมล่ะ?

บงจูฮยอกเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาแล้วเข้าไปดูที่หมวดแคตตาล็อก

[แคตตาล็อก: นักฆ่าสติเฟื่องแห่งกิลด์นักฆ่าครูเอล]

[ชื่อ: จอห์น โกซัค]

[ระดับ: SR]

[ประเภท: นักฆ่า (มนุษย์)]

[ระยะเวลาคงอยู่: 6 ชั่วโมง]

[การประเมินความพึงพอใจ: ไม่มี]

[ระยะเวลาคูลดาวน์ก่อนอัญเชิญซ้ำ: 3 ชั่วโมง (ปัจจุบันสามารถอัญเชิญแบบระบุเป้าหมายได้แล้ว)]

อัญเชิญได้แล้วแฮะ

เรียกมาถามดีไหมนะว่าไปฆ่าคนพวกนั้นจริงๆ หรือเปล่า? แล้วถ้าทำจริง ทำไปทำไมกัน

แต่ว่า...

‘น่ากลัวฉิบหาย’

ถ้าเกิดหมอนั่นหันมาทำร้ายผู้อัญเชิญอย่างเขาขึ้นมาล่ะ?

‘...ไม่หรอกมั้ง ไม่น่าจะใช่อย่างนั้น’

ที่ทำไปก็คงเพราะอยากจะปกป้องเขามากกว่าล่ะมั้ง

เอาล่ะ ตัดสินใจได้แล้ว ลองเรียกมาดูหน่อยก็แล้วกัน

“...อัญเชิญแบบระบุเป้าหมาย จอห์น โกซัค!”

ในตอนนั้นเอง

ติ๊ง!

ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นตรงหน้าของชายหนุ่ม พร้อมกับรูปดาวไร้สีจำนวน 5 ดวง

[ก่อนทำการอัญเชิญแบบระบุเป้าหมาย โปรดทำการประเมินความพึงพอใจของคุณจอห์น โกซัคก่อน]

[กรุณาใช้นิ้วของคุณเพื่อทำการให้คะแนนความพึงพอใจ]

อ้อ! ถึงว่าสิ ทำไมในแคตตาล็อกถึงมีหัวข้อการประเมินความพึงพอใจอยู่ด้วย

‘ให้ดาวงั้นเหรอ’

ก็คงต้องให้สินะ...

แล้วควรจะให้กี่ดาวดีล่ะ?

ปกติแล้วเวลาที่มีให้ประเมินความพึงพอใจ บงจูฮยอกมักจะให้ 5 ดาวเต็มเสมอ

เนื่องจากแม่ของเขาทำงานเป็นพนักงานคอยดูแลเครื่องกรองน้ำแบบเช่า เขาจึงรู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่าเวลาที่ได้คะแนนประเมินต่ำๆ นั้นมันเจ็บปวดหัวใจมากแค่ไหน

แต่จะให้ 5 ดาวกับผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมเนี่ยนะ

ถ้างั้น...

จิ้ม!

[คุณประเมินความพึงพอใจให้กับจอห์น โกซัค 3 ดาว]

คะแนน 3 ดาวครึ่งๆ กลางๆ ไม่ดีไม่แย่

ถึงจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ถึงกับให้ 1 ดาว

นี่แหละคือการประเมินแบบฉบับไอ้ขี้แพ้

ทันใดนั้น!

วาบ!

พรึ่บ!

[ทำการอัญเชิญจอห์น โกซัคแบบระบุเป้าหมายเสร็จสิ้น]

“รับทราบ! ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับผม! ขอบคุณสำหรับ 3 ดาวนะครับ! ผมจะพยายามให้หนักขึ้นกว่าเดิมครับผม!”

“...ครับ”

รอยยิ้มไร้เดียงสาประดับอยู่บนใบหน้า

คนแบบนี้น่ะเหรอที่ลงมือฆ่าคนไปถึง 3 คน?

โธ่เอ๊ย! เป็นไปไม่ได้หรอก!

“มีเรื่องอยากจะถามหน่อยน่ะครับ ก็เลยเรียกมา”

“เยสเซอร์! ถามมาได้เลยครับผม”

“เอ่อ คนที่มาที่บ้านผมเมื่อวาน... คุณเป็นคนฆ่าพวกเขาใช่ไหมครับ?”

“ใช่แล้วครับ ผมเป็นคนจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อยเมื่อคืนนี้เองครับ ก่อนที่จะถูกส่งตัวกลับไป”

“...”

อา!

เป็นฝีมือของหมอนี่จริงๆ ด้วย

ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับฆาตกรตัวเป็นๆ

ขนอ่อนทั่วร่างลุกซู่ไปหมด

ทำใจดีๆ ไว้สิวะ

เอื๊อก

เขากลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกด้วยความกลัวว่าจะเผลอสะอึกออกมา

“...ท... ทำได้ยังไงครับ? สำนักงานของพวกนั้นอยู่ที่ไหน คุณก็ไม่น่าจะรู้นี่นา”

“ตอนที่ไอ้พวกสวะนั่นบุกเข้ามาในบ้านของคุณบง ผมได้ลอบประทับตราติดตามเอาไว้แล้วครับ ไม่ว่าพวกมันจะมุดหัวอยู่ที่ไหน ผมก็รู้หมดแหละครับ”

ตราติดตาม?

คงจะเป็นสกิลอะไรทำนองนั้นสินะ

“ท... ทำไมล่ะครับ? ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนั้นด้วย?”

“ก็เพราะว่าพวกมันคือภัยคุกคามไงครับ ชิงลงมือจัดการตัดไฟเสียแต่ต้นลมย่อมดีกว่าอยู่แล้วครับ”

“อืม แต่ผมไม่ได้เป็นคนออกคำสั่งนะครับ”

“...ก... ก็เพราะกฎข้อที่ 3 ยังไงล่ะครับ”

กฎ 3 ประการนั่นน่ะเหรอ?

ข้อ 1 คือ ต้องปกป้องชีวิตของผู้อัญเชิญเป็นอันดับแรก

ข้อ 2 คือ ต้องเชื่อฟังคำสั่งของผู้อัญเชิญอย่างสัมบูรณ์

ส่วนข้อ 3 คือ...

“กฎข้อที่ 3 ระบุไว้ว่า หากเกิดความขัดแย้งกันระหว่างกฎข้อที่ 1 และข้อที่ 2 ให้ยึดถือกฎข้อที่ 1 เป็นสิ่งสำคัญสูงสุดครับ”

“อ่า!”

พอจะเข้าใจความหมายแล้ว

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเขาสั่งให้โกซัคฆ่าเขา โกซัคก็จะไม่ทำตามคำสั่งนั้น เพราะกฎข้อที่ 1 มีความสำคัญมากกว่านั่นเอง

“แต่ว่าพวกนั้นก็ไม่ได้เข้ามาคุกคามอะไรผมจริงๆ นี่ครับ แบบนั้นมันไม่ถือว่าเป็นการตัดสินใจเอาเองหรอกเหรอ?”

“มันก็จริงครับ แต่กฎข้อที่ 3 สามารถตีความได้อย่างกว้างขวางเลยล่ะครับ ถ้าขืนปล่อยพวกมันเอาไว้ สักวันหนึ่งพวกมันจะต้องกลับมาคุกคามชีวิตของท่านผู้อัญเชิญอย่างแน่นอนครับ”

“...”

จะบ้าตาย

คาดเดาเอาเองว่าพวกแก๊งทวงหนี้นอกระบบอาจจะกลับมาฆ่าเขา และคงคิดว่าถ้าไม่ได้ถูกอัญเชิญออกมาก็คงไม่สามารถคอยปกป้องเขาได้ ก็เลยตัดสินใจว่าการชิงลงมือฆ่าพวกมันซะก่อนคือทางออกที่ดีที่สุดสินะ

“ว้าว! สติเฟื่องของแท้เลยนี่หว่า... อ๊ะ! ขอโทษทีครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมชินแล้วล่ะครับ”

การกระทำที่บุ่มบ่ามอันเกิดจากการตัดสินใจเอาเอง

มันก้ำกึ่งมากจริงๆ

เขาควรจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไงดีเนี่ย?

‘...จะไปรู้สึกขอบคุณหมอนี่ก็ไม่ได้ ขืนปล่อยไว้แบบนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว’

เรียกได้ว่าเป็นระเบิดเวลาเคลื่อนที่ชัดๆ

อาจจะควบคุมได้ยากด้วยซ้ำ

ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าเขาต้องเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนพร้อมกับจอห์น โกซัค แล้วบังเอิญมีพวกนักเลงหัวไม้เดินชนไหล่เขาเข้า ไอ้คนที่ชนก็คงจะโวยวายขึ้นมาว่า

อยากตายนักรึไงวะ? เดี๋ยวกูเจาะตาบอดซะหรอก!

ถ้าเป็นแบบนั้น จอห์น โกซัคก็คงจะรู้สึกว่าไอ้หมอนั่นกำลังเป็นภัยคุกคามต่อชีวิตของเขา

สุดท้ายก็คงจะจบลงด้วยการที่มีหัวคนผูกโบประดับด้วยเศษผ้าเพิ่มขึ้นมาอีกหัวแหงๆ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้การแน่ ถึงแม้ว่าจะไม่แน่ใจว่าจะเรียกหมอนี่ออกมาอีกไหมในอนาคตก็เถอะ

“การฆ่าคนครั้งนี้ ไม่ได้เป็นไปเพื่อผลประโยชน์ของผมเลยนะครับ แถมมันยังอาจจะทำให้ผมต้องตกที่นั่งลำบากอีกต่างหาก”

“...เอ่อ ไม่มีใครรู้หรอกครับ”

เมื่อเห็นว่าบงจูฮยอกยังคงขมวดคิ้วแน่น จอห์น โกซัคก็ค่อยๆ คุกเข่าลงช้าๆ

“ผมขอโทษครับ”

“...ไม่ต้องคุกเข่าหรอกครับ ลุกขึ้นเถอะ”

“เยสเซอร์!”

“รับปากได้ไหมครับว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก?”

“ผ... ผมก็รับปากไม่ได้หรอกครับ”

ดวงตาที่กลอกไปมาราวกับลูกปัดทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยไว้ใจเลยแฮะ

แต่ถึงอย่างนั้น หมอนี่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้โกหกล่ะนะ

“ถ้าชีวิตของผมแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าแค่คาดเดาเอาเองแล้วไปฆ่าคนอื่นแบบนี้ล่ะก็...”

“เยสเซอร์! ผมจะประเมินสถานการณ์ให้รอบคอบกว่านี้ครับ”

ตอบรับซะเสียงดังฟังชัดเชียว

“เข้าใจแล้วครับ งั้นเชิญคุณกลับไปก่อนเถอะ”

“ด... เดี๋ยวสิครับ จะไม่ไปปีนหอคอยเหรอครับ?”

ปีนหอคอยงั้นเหรอ

ในเมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ควรจะบอกความจริงออกไปตรงๆ

แม้ว่าจะน่าอายอยู่บ้างก็เถอะ

“ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลยครับ... คือผมเป็นพวกขี้ขลาดน่ะครับ ก็เลยกลัว แถมยังไม่อยากตายด้วย”

“อ๋อ! เข้าใจแล้วครับ จากประสบการณ์ของผม ผู้อัญเชิญที่เรียกพวกเราออกมาก็ควรจะเป็นคนแบบนี้นี่แหละครับ”

หืม? ผู้อัญเชิญควรจะเป็นพวกขี้ขลาดเนี่ยนะ

แล้วที่บอกว่าจากประสบการณ์นี่มัน...

“หรือว่าเคยมีผู้อัญเชิญคนอื่นด้วยเหรอครับ? คนที่เคยอัญเชิญคุณโกซัคออกมาเหมือนกับผมน่ะ”

“เคยมีครับ”

มีงั้นเหรอ?

หมายความว่ามีคนแบบเขาอยู่อีกงั้นสิ?

“...คนที่อยู่บนโลกนี้เหมือนกันเหรอครับ?”

“ไม่ใช่ครับ เป็นโลกที่คล้ายคลึงกับอารยธรรมบนโลกของพวกคุณ แต่ก็เป็นคนละโลกกันครับ มีโลกแบบนั้นอยู่เยอะแยะไปหมดเลยล่ะครับ”

“อืม”

มีโลกที่คล้ายคลึงกับอารยธรรมบนโลกด้วยแฮะ

หรือว่าจะเป็นจักรวาลคู่ขนาน?

“ถ้าอย่างนั้น คนที่อยู่ทางฝั่งนั้นก็อาจจะอัญเชิญคุณโกซัคออกไปก็ได้สินะครับ”

“ทำไม่ได้หรอกครับ”

“ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะครับ?”

จอห์น โกซัคตอบกลับมาด้วยสีหน้าเศร้าสลดและหดหู่

“เขาตายไปแล้วครับ”

“อ่า!”

“แถมโลกฝั่งนั้นก็ล่มสลายไปแล้วด้วยครับ”