บทที่ 10: รุมกัดจนตาย

บทที่ 10: รุมกัดจนตาย

"โกโมลัว ทำไมเจ้าถึงกลับมาคนเดียวล่ะ แล้วแด็กซ์กับคนอื่นๆ ไปไหนเสียล่ะ" ชายร่างกำยำวัยสามสิบเศษผู้ทำหน้าที่เฝ้าทางเข้าหมู่บ้านเอ่ยถาม หากเป็นในโลกใบเดิมของหวังหยวน ชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ เช่นนี้ คงโปรยเสน่ห์ดึงดูดสาวแรกรุ่นได้เป็นพรวน

โกโมลัวจ้องมองชายตรงหน้า เขารู้จักอีกฝ่ายดี ชายผู้นี้มีนามว่าแจ็กส์ เป็นหัวหน้ากองกำลังรักษาหมู่บ้านและเปรียบเสมือนผู้คุมกฎของที่นี่ เขาได้รับความเคารพรักจากคนในหมู่บ้านอย่างล้นหลาม และลือกันว่าเขาถูกวางตัวให้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านคนต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น เขากับแด็กซ์จากทีมล่าสัตว์ยังเป็นสหายรักที่สนิทสนมกันมาก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ โกโมลัวก็แค่นเสียงหยันและเอ่ยว่า "แด็กซ์น่ะหรือ หึ เขาไปล่วงเกินองค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่ และได้ตายอย่างทนทุกข์ทรมานท่ามกลางโรคระบาดไปแล้ว"

"โกโมลัว เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน เลิกล้อเล่นได้แล้ว" แจ็กส์หรี่ตาลงพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังขึงขัง

"ข้าล้อเล่นที่ไหนกัน" โกโมลัวสวนกลับเสียงแข็ง "แด็กซ์ละเมิดข้อห้ามและยิงผู้ส่งสารขององค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่ จนนำพาโรคระบาดมาสู่พวกเรา หากข้าไม่สวดภาวนาขอความเมตตาจากองค์เนการีได้ทันท่วงที ป่านนี้โรคระบาดคงแพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว"

"โกโมลัว เจ้า..." แจ็กส์อ้าปากจะพูดต่อ แต่กลับเห็นโกโมลัวป่าวประกาศเรื่องราวเหล่านั้นเสียงดังฟังชัดให้แก่เหล่าชาวบ้านที่เริ่มมามุงดูเพราะเสียงทะเลาะเบาะแว้ง

"พอได้แล้ว อย่ามาพูดจาพล่อยๆ โดยไม่มีหลักฐานนะ" แจ็กส์ตวาดขัดจังหวะการเล่าเรื่องของโกโมลัว เขาไม่อาจยอมรับการตายอย่างเป็นปริศนาของสหายรักได้ ส่วนเรื่องเนการีอะไรนั่น เขายิ่งไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

โกโมลัวมองแจ็กส์ที่กำลังเดือดดาลพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอ อีกฝ่ายมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าเขาถึงหนึ่งช่วงศีรษะ หากเป็นเมื่อก่อน ตอนที่โดนคุกคามด้วยความโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ เขาคงหวาดกลัวจนพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

ทว่าตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เบื้องหลังของเขามีองค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่คอยหนุนหลังอยู่ เมื่อนึกถึงปาฏิหาริย์ต่างๆ ของเนการี โกโมลัวก็ยืดอกขึ้นและตะโกนด้วยความเคารพว่า "หลักฐานงั้นหรือ ขอเชิญท่านผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองปรากฏกาย"

"ไม่เลวเลย" หวังหยวนที่ยืนอยู่ไกลๆ รู้สึกว่าการแสดงของโกโมลัวนั้นใช้ได้ทีเดียว เขาควบคุมให้อีกาทั้งสองตัวบินลงมาจากกิ่งไม้และบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา นัยน์ตาสีดำสนิทของพวกมันจ้องเขม็งลงมายังเหล่าชาวบ้าน

"ทั้งสองตัวนี้คือผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ขององค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่ ข้ามาที่นี่เพื่อประกาศบัญชาที่พวกท่านนำมา แจ็กส์ หากเจ้ากล้าสอดมือเข้ามายุ่ง เจ้าจะตายเพราะโรคระบาดก็ช่างปะไร แต่อย่าได้ลากหมู่บ้านของเราเข้าไปซวยด้วย"

เมื่อเห็นอีกาดำสองตัวบินวนอยู่เบื้องบน เหล่าชาวบ้านก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมา วัฒนธรรมความเชื่อเรื่องเทพเจ้าอย่างเนการีได้ซึมซับอยู่ในทุกแง่มุมของชีวิต ต่อให้พวกเขาจะเชื่อหมดใจหรือไม่ก็ตาม แต่เมื่อมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นจริง พวกเขาก็ย่อมเลือกที่จะเชื่อไว้ก่อน

และในตอนนี้ สาวกของเนการีถึงสองตัวกำลังบินวนอยู่เหนือหัว ผนวกกับคำกล่าวอ้างของโกโมลัว แล้วแบบนี้จะให้พวกเขาไม่เชื่อได้อย่างไร ดังนั้น สายตาที่พวกเขามองแจ็กส์จึงเริ่มเปลี่ยนไป พวกเขาหวาดกลัวต่อความเป็นไปได้แม้เพียงน้อยนิด หากมันนำพาโรคระบาดมาจริงๆ เล่าจะทำอย่างไร

แจ็กส์มองดูอีกาทั้งสองตัวและสัมผัสได้ถึงสายตาของชาวบ้านรอบกายที่จ้องมองมา เขานึกอยากจะคว้าคันธนูขึ้นมายิงอีกาพวกนี้ให้ร่วงลงมา ทว่าเขามั่นใจเลยว่า หากเขาขยับตัวง้างคันธนูเมื่อใด จะต้องมีคนพุ่งเข้ามาห้ามปรามเขาอย่างแน่นอน

"แด็กซ์กับพวกยิงสาวกของเนการี จนทำให้องค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่พิโรธ เดิมทีพระองค์ตั้งใจจะบันดาลโรคระบาดลงมาล้างผลาญหมู่บ้าน ให้ที่นี่กลายเป็นดินแดนรกร้างและปล่อยให้ผู้คนตายอย่างทุกข์ทรมาน ทว่าองค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่ทรงเมตตาละเว้นพวกเรา แต่พวกเราจะต้องมอบหน้าผากยอมศิโรราบและช่วยพระองค์เพาะเลี้ยงผู้ส่งสารกลุ่มใหม่ขึ้นมา"

ตามธรรมเนียมของชาวเค่อซี การมอบหน้าผากหมายถึงการยอมจำนนต่อผู้อื่นและอุทิศทุกสิ่งทุกอย่างให้

"โกโมลัว เจ้าแน่ใจนะว่าทุกสิ่งที่เจ้าพูดมาคือความจริง" จู่ๆ น้ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ชายชราใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ใช้ไม้เท้าพยุงกายเดินเข้ามา โดยมีเด็กสาวคนหนึ่งคอยประคองอยู่ข้างๆ

"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน" สีหน้าของโกโมลัวเปลี่ยนไป แม้เขาจะกล้าต่อปากต่อคำกับแจ็กส์อย่างแข็งกร้าว แต่เขากลับไม่กล้าโป้ปดต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้านผู้เป็นที่เคารพรักท่านนี้ นี่คือกำแพงความคิดที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างยาวนาน

"ทุกสิ่งที่ข้าพูดคือความจริง"

"หากพวกเราไม่มอบหน้าผากให้แก่เนการี และไม่ช่วยองค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่เพาะเลี้ยงผู้ส่งสาร โรคระบาดย่อมตกลงมาสู่หมู่บ้านอย่างแน่นอน ข้าทำเรื่องนี้ก็เพื่อความอยู่รอดของหมู่บ้าน ทุกสิ่งที่ข้าเอ่ยล้วนเป็นความจริง" โกโมลัวกล่าวอย่างดื้อดึง

"ข้าเข้าใจแล้ว ทว่าเรื่องใหญ่เช่นนี้ไม่อาจตัดสินใจได้ในทันที พวกเราจำเป็นต้องหารือกันสักพัก" หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา เขามองออกได้อย่างทะลุปรุโปร่งว่าคำพูดของโกโมลัวย่อมมีส่วนที่เกินจริงและเป็นคำโกหกปะปนอยู่ด้วย

ทว่าผู้ส่งสารของเนการีนั้นไม่ใช่ของปลอม เรื่องนี้จึงต้องจัดการอย่างระมัดระวัง หัวหน้าหมู่บ้านจึงยิ้มและกล่าวว่า "เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เดี๋ยวพวกเราจะจัดประชุมเพื่อหารือเรื่องนี้กัน เจ้ากับท่านผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองก็เข้ามาร่วมด้วยสิ"

"เอ่อ..." โกโมลัวชะงักไปชั่วครู่ ท้ายที่สุดเขาก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีเท่านั้น เมื่อถูกหัวหน้าหมู่บ้านปฏิบัติด้วยอย่างเป็นมิตรเช่นนี้ เขาจึงคิดหาคำปฏิเสธไม่ออกเลยทีเดียว

หวังหยวนที่ลอบสังเกตการณ์อยู่ส่ายหัวไปมา โกโมลัวยังอ่อนหัดเกินไปและถูกหลอกล่อได้ง่าย ทันทีที่เขายอมพาอีกาเข้าไปร่วมการประชุมอย่างซื่อบื้อ ความน่าเกรงขามที่เขาสร้างมาก็จะมลายหายไปในพริบตา ต่อให้เนการีมีอยู่จริง โกโมลัวก็จะถูกควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ ถึงตอนนั้น อำนาจที่เขาจะได้รับก็จะเหลือเพียงหยิบมือ อย่างมากก็แค่ให้ช่วยเลี้ยงอีกาสักฝูง ส่วนเรื่องการส่งมอบเครื่องสังเวยนั้นคงเป็นไปไม่ได้เลย

ดังนั้น หวังหยวนจึงเริ่มลงมือ สัตว์รูปร่างคล้ายหนูหลายตัวพุ่งพรวดออกมาอย่างกะทันหัน ผิวหนังของพวกมันเน่าเฟะจนเผยให้เห็นเลือดเนื้อ พวกมันส่งเสียงร้องแหลมชวนขนลุกขณะพุ่งเข้าใส่หัวหน้าหมู่บ้านชรา โกโมลัวเองก็รู้สึกเจ็บปวดแปลบขึ้นมาตามร่างกายจนต้องทรุดเข่าลงกับพื้น

ฝูงหนูกระโจนเข้าใส่หัวหน้าหมู่บ้านชราโดยตรงและเริ่มรุมกัดกินเขาอย่างไม่ลดละ ด้วยร่างกายที่แก่ชราและอ่อนแอ หัวหน้าหมู่บ้านจึงล้มฟาดลงกับพื้นและกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ต่อให้เขามีสถานะสูงส่งเพียงใด หรือคำพูดของเขาจะเป็นประกาศิตในหมู่บ้านแห่งนี้มากแค่ไหน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้ต่างอะไรจากคนธรรมดาทั่วไปเลย ซ้ำยังอ่อนแอกว่าเสียด้วยซ้ำ

"ท่านปู่ ทุกคนช่วยด้วย" เด็กสาวที่อยู่ข้างๆ รีบพยายามปัดเป่าฝูงหนูออกไป แต่เธอกลับร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและรีบชักมือกลับ บาดแผลสีแดงฉานปรากฏขึ้นบนมือของเธอ เธอจึงตะโกนขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง

"ห้ามใครเข้าไปใกล้เด็ดขาด" โกโมลัวตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวดขณะนอนกองอยู่บนพื้น "อสูรนาลพวกนั้นล้วนแบกรับคำสาปของเนการี หากถูกกัด พวกเจ้าจะติดเชื้อโรคระบาด คำพูดของหัวหน้าหมู่บ้านไปล่วงเกินองค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่ เขาจึงถูกลงทัณฑ์ หากพวกเจ้าเข้าไปช่วย ก็รังแต่จะทำให้เนการีพิโรธหนักกว่าเดิม"

เมื่อเห็นหัวหน้าหมู่บ้านที่เคยดูน่าเกรงขามต้องมาตายอย่างน่าเวทนาต่อหน้าต่อตา โกโมลัวก็ตาสว่างในทันที ต่อหน้าองค์เนการีผู้ยิ่งใหญ่ หัวหน้าหมู่บ้านคนใดก็เป็นเพียงมดปลวกที่ไร้ค่าเท่านั้น

ผู้คนที่เดิมทีเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วยต่างก็ชะงักงันและถอยห่างจากหัวหน้าหมู่บ้านรวมถึงเด็กสาวที่ถูกกัดในทันที

"ผลลัพธ์ขั้นแรกบรรลุเป้าหมายแล้ว" หวังหยวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม โชคดีที่เขาเตรียมแผนสำรองเอาไว้ ทันทีที่หนูพวกนั้นติดเชื้อโรคร้าย พวกมันก็ไม่อาจต้านทานการควบคุมจิตสำนึกของหวังหยวนได้อีกต่อไป แตกต่างจากพวกอีกา หนูเหล่านี้เป็นเพียงหมากใช้แล้วทิ้ง ซึ่งมีแนวโน้มว่าจะตายเพราะโรคระบาดภายในครึ่งวัน

แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว หลังจากสถาปนาอำนาจครอบงำนี้ขึ้นมาได้ ก็แทบจะไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าต่อต้านเขาอีก ยกเว้นก็แต่แจ็กส์ผู้นั้น

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หวังหยวนก็เบนสายตาไปมองชายที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น