บทที่ 43 บทเพลงใต้แสงจันทร์ (Moonlight Sonata)

บทที่ 43 บทเพลงใต้แสงจันทร์ (Moonlight Sonata)

พิธีสืบทอดมรดกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น

พิธีนี้ไม่ได้จัดขึ้นเพื่อรำลึกถึงคาเมยามะ อิซามุหัวหน้าหมู่บ้านผู้ล่วงลับไปเมื่อสามปีก่อนเท่านั้น

นอกจากนี้ยังเป็นเรื่องสำคัญในการตัดสินว่าใครจะเป็นหัวหน้าหมู่บ้านคนต่อไปของเกาะสึกิคาเงะ

ด้วยเหตุนี้...ผู้สมัครทั้งสามคนจึงปรากฏตัวพร้อมกันอย่างพร้อมหน้า

ชิมิสุ มาซาโตะ , คุโรอิวะ ทัตสึจิและคาวาชิมะ ฮิเดโอะ

(ทั้งคุโรอิวะ ทัตสึจิและคาวาชิมะ ฮิเดโอะต่างก็ไม่ชอบคำว่า "นักสืบ")

(เมื่อพิจารณาจากภาษากายและสีหน้าแล้ว...พวกเขาไม่ใช่คนที่เขียนจดหมายเชิญฉบับที่สอง)

โคนันเดินตามลุงโมริและคนอื่นๆเข้าไปในห้องโถง

เขายังคงสงสัยเรื่องจดหมายเชิญฉบับที่สอง

เนื้อหาของจดหมายเชิญทั้งสองฉบับสอดคล้องกันและวิธีการส่งก็คล้ายกันด้วย

แต่เขาเขียนจดหมายเชิญให้โมริเพียงฉบับเดียว...แล้วใครกันที่เป็นคนเขียนฉบับที่สอง?

หรืออิจิโกะจะวานให้คนอื่นช่วย? แล้วทำไมถึงไม่บอกเขากันละ?

(เฮ้อ...ความลับของอิจิโกะนี่นับวันจะยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆเลยแฮะ)

(แต่อีกแง่เขาก็ดูสะเพร่าประหลาดๆ... มันเป็นเพราะอะไรกันนะ?)

โคนันไม่มีทางรู้เลยว่าทาคานากะแค่ "ก๊อปปี้" เนื้อหาจากความทรงจำดั้งเดิมของเขาเท่านั้น

เนื่องจากอาไซ นารุมิได้บอกเขาอย่างชัดเจนในลานจอดรถของสถานีโทรทัศน์ว่าเขาจะไปเกาะสึกิคาเงะเพื่อแก้แค้นและก่อเหตุฆาตกรรม

ดังนั้นทาคานากะจึงลืมนึกถึงความเป็นไปได้ที่อาไซ นารุมิจะส่งจดหมายเชิญนักสืบไปยังเกาะสึกิคาเงะเพื่อหยุดเขาเหมือนกัน

ดังนั้นจึงมีนักสืบชื่อดังสองคนได้รับเชิญไปยังเกาะสึกิคาเงะ

"โคชิมิซึ นัตสึกิ...นักสืบสาวที่ดูเหมือนผู้ชายงั้นเหรอ"

"...หรือว่าฉันจะรู้จักนักสืบต่างถิ่นน้อยไปหน่อยนะ?"

โคนันพึมพำกับตัวเองเบาๆ

"โคนันคุง!...เงียบๆหน่อยนะ...พิธีจะเริ่มแล้วจ้ะ"

รันลูบหัวโคนันเบาๆแล้วพูดด้วยเสียงนุ่มนวล...

โคนันสะดุ้งเล็กน้อยแล้วพยักหน้ารับ

“ครับ! พี่รัน!”

(โอ้! เกือบลืมไปเลยว่าพลังกายของรันไม่ใช่ระดับคนธรรมดา...)

(นี่สินะเขี้ยวเล็บของกัปตันชมรมคาราเต้!…)

เมื่อเห็นโคนันสงบลง...รันก็พนมมือหลับตาอธิษฐานพร้อมกับชาวบ้านคนอื่นๆบนเกาะสึกิคาเงะ

สักครู่ต่อมา...โคนันได้ยินเสียงเบาๆและเขาก็แอบลืมตาขึ้นเล็กน้อย

เขาเห็นคาวาชิมะ ฮิเดโอะและคุโรอิวะ ทัตสึจิกำลังคุยกันเรื่องอะไรบางอย่างอยู่

จากนั้นคาวาชิมะ ฮิเดโอะก็ลุกขึ้นเดินออกไป

นารุมิก็ลุกขึ้นเช่นกันจากนั้นนักสืบ โคชิมิซุ นัตสึกิก็ลุกขึ้นตามไปอีกคน

โคนันกวาดสายตามองรอบหอประชุม...ความทรงจำอันเฉียบคมของเขาเริ่มประมวลผล...มีบางอย่างผิดปกติ

มีคนหายไป!

ชายที่ยืนขวางประตูห้องเปียโนเมื่อสักครู่นี้ไม่อยู่ที่นี่แล้ว…

"คุณลุงครับ...พวกเรามาที่นี่เพื่อสืบเรื่องจดหมายเชิญไม่ใช่เหรอ?"

"ก่อนหน้านี้ผมเจอเปียโนต้องคำสาปในหอประชุมแต่โดนคุณลุงคนหนึ่งไล่ออกมา"

"แต่ตอนนี้แหละ...เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะแอบไปดูว่าเปียโนนั่นมีอะไรซ่อนอยู่!"

โคนันขยับเข้าไปกระซิบข้างหูโคโกโร่ที่กำลังหลับตาภาวนา

ลุงโมริตกใจเล็กน้อยแต่พอนึกตามเขาก็เริ่มลูบคางเห็นด้วย

ถึงเจ้าหนูจะชอบวุ่นวายแต่คราวนี้พูดเข้าท่าแหะ!

ถ้าหากมีเปียโนต้องคำสาปอยู่จริงๆและไม่ได้รับอนุญาตให้ตรวจสอบ...ตอนนี้แหละคือโอกาสทอง!

โดยไม่รอช้าโคโกโร่และโคนันก็แอบหนีออกไปด้วยกันอย่างเงียบๆ

โดยไม่รู้เลยว่ารันที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังยังคงภาวนาอธิษฐานโดยหลับตาอยู่

ในเวลาเดียวกันนั้นที่โถงทางเดิน

คาวาชิมะเดินเข้าไปในห้องน้ำโดยมีนารุมิปรากฏตัวอยู่ด้านนอกห้องน้ำ

เขาได้ตัดสินใจไปแล้วว่าจะลงมือฆาตกรรมเพราะนี่คือโอกาสที่ดีที่สุด!

แต่ก่อนที่นารุมิจะเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำให้คาวาชิมะสลบแล้วพาตัวเขาไป...

โคชิมิซึ นัตสึกิ นักสืบสาวก็ปรากฏตัวขึ้นในจังหวะที่เหมาะสมอยู่ที่ด้านหลังนารุมิ

"คุณหมอนารุมิ...จะเข้าไปทำอะไรในห้องน้ำชายงั้นเหรอ?"

"ในมุมมองของผมแล้ว...มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ!"

นัตสึกิเอ่ยอย่างใจเย็น...ดวงตาภายใต้แว่นกันแดดจ้องมองไปที่นารุมิ

"..."

นารุมิหันศีรษะไปมองนัตสึกิ

(หรือว่า...ฉันจะเผลอแสดงพิรุธตอนที่รู้ว่ามีจดหมายเชิญสองฉบับ!?)

(แต่ว่า! ฉันยังไม่ได้ลงมือฆ่าใครเลย...เรื่องแค่นี้มัน————)

ตึ่ง ตึ้ง ตึ๊ง... ตึ่ง ตึ่ง ตึ๊ง ตึ้ง ตึ๊ง...

เสียงเปียโนบรรเลงดังขึ้น!

แววตาของนารุมิฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด

เขาไม่สนนัตสึกิอีกต่อไป...เขาหันหลังแล้วรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปยังทางเดิน

แม้จะสวมรองเท้าส้นสูงแต่ความเร็วในการวิ่งของเขานั้นกลับเร็วกว่าคนปกติที่ใส่รองเท้าผ้าใบซะอีก!

นัตสึกิถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

(หรือว่าคุณหมอนารุมิจะเคยฝึกคาราเต้มาเหมือนกัน? เร็วชะมัด!)

(แล้วเพลงนี้...โซนาตาแสงจันทร์ (Moonlight Sonata) ของเบโธเฟนเหรอ?)

(ทำไมคุณหมอถึงดูตกใจขนาดนั้น? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?)

นัตสึกิมือล้วงกระเป๋าพลางขมวดคิ้ว

ตอนแรกเธอนึกว่าแค่มาไขปริศนาธรรมดาแต่ดูท่าจะกลายเป็นคดีฆาตกรรมไปซะแล้ว

ซ่า...

คาวาชิมะที่เพิ่งล้างมือเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความงุนงง

เขามองไปที่ทางเดินและถามนัตสึกิด้วยความงุนงง

"เกิดอะไรขึ้นนะครับ...คุณโคชิมิซุทำไมคุณถึงมายืนอยู่หน้าประตูได้ละครับ?"

"แล้วเสียงเพลงนี่มันอะไรกัน?"

"ผมเองก็ไม่รู้ครับ...แต่คงจะได้คำตอบในเร็วๆนี้แหละ!"

นัตสึกิขยับแว่นกันแดดขึ้น

ตึ่ง ตึ้ง ตึ๊ง... ตึ่ง ตึ่ง ตึ๊ง ตึ้ง ตึ๊ง...

เสียงเพลงโซนาต้าแสงจันทร์ยังคงดังต่อเนื่อง

โคนันนำหน้าลุงโมริวิ่งตรงไปยังห้องเปียโนด้วยความเร็วสูงสุด

“เร็วเข้าครับคุณลุงโมริ! เร็วเข้า!”

“โธ่เว้ย! อะไรนักหนาวะเจ้าหนู! รีบจริงโว้ย!!!...”

โคโกโร่เริ่มหายใจหอบเล็กน้อย...การขาดการออกกำลังกายเริ่มส่งผลชัดเจน

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กอย่างโคนันจะอึดขนาดนี้? มันไม่ยุติธรรม!!!

"เออ! เออ! รู้แล้วละน่า-..."

ก่อนที่เขาจะพูดอะไรไปมากกว่านี้...โคนันก็เห็นว่าประตูห้องเปียโนมันเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

เขารีบผลักประตูห้องเปียโนอย่างแรง! เสียงเพลงโซนาตาแสงจันทร์ก็ดังก้องออกมาจากข้างในความมืด

เพล้ง!

โคโกโร่และโคนันที่รีบวิ่งไปที่ประตูเห็นเงาของร่างใครบางคนพุ่งชนหน้าต่างแตกและกระโดดหนีออกไปต่อหน้าต่อตา!

และที่พื้นห้องเปียโน... มีร่างของคนคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่

ตึ่ง ตึ้ง ตึ๊ง... ตึ่ง ตึ่ง ตึ๊ง ตึ้ง ตึ๊ง...

เสียงเพลงโซนาต้าแสงจันทร์ยังคงดังก้องออกมาจากเปียโนต้องคำสาปอย่างไม่หยุดหย่อน

ดวงตาของโคนันเบิกกว้าง...เขารู้สึกว่าทุกอย่างผิดปกติไปหมด

แป๊ก!

ไฟในห้องเปียโนถูกเปิดขึ้น

ร่างที่นอนอยู่บนพื้น....เป็นคนที่โคนันไม่คาดคิดมาก่อน

คนที่นอนจมกองเลือดอยู่คือคู่หมั้นของลูกสาวผู้ใหญ่บ้านคุโรอิวะ....มุราซาวะ ชูอิจิ!

ถ้าคนที่เพิ่งกระโดดหนีไปคือนารุมิ...แล้วทำไมเขาต้องลงมือกับมุราซาวะด้วย?

แล้วมุราซาวะ ชูอิจิที่ไม่ได้อยู่ในงานพิธี...มาทำอะไรอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรก?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่!?

(จบตอน)