บทที่ 42 จดหมายเชิญสองฉบับ

บทที่ 42 จดหมายเชิญสองฉบับ

—— 15 เมษายนเวลา 17:30 น.——

โคโกโร่และคนอื่นๆออกจากศูนย์ประชาสัมพันธ์...มุ่งหน้าตามหาเบาะแสจนมาถึง "หอประชุมกลางชุมชน"

โดยไม่คาดคิด...พวกเขาได้พบกับคนคุ้นเคยที่คาดไม่ถึง

เธอคืออาไซ นารุมิ หมอสาว (ในคราบหญิง) ที่พวกเขาได้พบระหว่างคดีฆาตกรรมที่สถานีโทรทัศน์

โคโกโร่จำเธอได้แม่น

เพราะไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่หมวดทาคางิจะโชว์พาวสืบคดีจนเด่นเกินหน้าเกินตาเขาแบบนั้น!

“อ้าว! คุณหมอนารุมิ! เดี๋ยวพ่อไปทักทายหน่อยนะรัน...ดูแลโคนันด้วยอย่าให้ซนล่ะ!”

โคโกโร่จึงตัดสินใจเดินไปทักทายแบบไม่ทันได้ตั้งตัว

แต่ว่าเขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าข้างกายของนารุมิมีคนยืนอยู่ด้วย

ผู้ชาย? หรือผู้หญิง? บอกยากจังแหะ

ในสายตาของโคนัน...คนคนนี้ให้ความรู้สึกคล้ายกับอาไซ นารุมิมาก...

หรือจะเป็นพวกแต่งหญิงเหมือนกัน? ไม่สิ...ดูท่าจะไม่ใช่แฮะ

“คุณพ่อคะ! คุณหมอนารุมิกำลังคุยกับคนอื่นอยู่...อย่าเข้าไปกวนพวกเขาเลยค่ะ”

รันดึงแขนพ่อไว้พลางกระซิบเตือน

โคโกโร่เกาหัวด้วยความอายเล็กน้อย

“นะ...นั่นสินะ! งั้นเราไปหาผู้ใหญ่บ้านคนปัจจุบันก่อนดีกว่า...จะได้ถามเรื่องของอาโซ เคจิด้วย!”

(ถามเรื่องอาโซ เคจิ? พวกนั้นต้องรู้อยู่แล้วล่ะ...)

(ก็เพราะพวกเขานั่นแหละที่เป็นคนฆ่าอาโซ เคจิ!)

โคนันเอื้อมมือไปดันแว่นขึ้น

ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทางไปยังเกาะสึกิคาเงะ...ทาคานากะได้บอกความจริงเกี่ยวกับคดีทั้งหมดให้เขาฟังแล้ว

เมื่อ 12 ปีก่อน คาวาชิมะ ฮิเดโอะ , คุโรอิวะ ทัตสึจิ , นิชิโมโตะ เคนและคาเมยามะ อิซามุ สมคบคิดกันบังคับให้อาโซ เคจิขายเฮโรอีนแต่ไม่สำเร็จ!

เพื่อป้องกันไม่ให้ความลับรั่วไหล...พวกเขาจึงสังหารอาโซ เคจิและเผาบ้านของเขา

กล่าวหาว่าอาโซ เคจิสังหารภรรยาและลูกสาวของตัวเอง...ก่อนที่จะฆ่าตัวตายด้วยการเผาตัวเอง...ทำให้ชื่อเสียงของเขาเสียหายมาจนถึงทุกวันนี้

เมื่อสามปีก่อนนักสืบคนหนึ่ง...ที่เดินทางอยู่ในบริเวณใกล้เคียงพบเบาะแสเกี่ยวกับการขายเฮโรอีนของคาเมยามะ อิซามุ และได้รายงานเรื่องนี้ต่อกรมตำรวจนครบาลโตเกียวซึ่งนำไปสู่การจับกุมคาเมยามะ อิซามุและเป็นคดีค้ายาข้ามชาติที่โด่งดัง

และตอนนี้คาวาชิมะ ฮิเดโอะและคุโรอิวะ ทัตสึจิ ยังคงค้าเฮโรอีนอยู่

เขาเพียงแค่ต้องหาหลักฐานที่เกี่ยวข้องและป้องกันไม่ให้อาไซ นารุมิก่อเหตุฆาตกรรม...เพื่อให้แน่ใจว่าคนเหล่านี้จะต้องถูกดำเนินคดี

(เทียบกับการสืบสวนคดีที่ผ่านๆมา...คราวนี้เหมือนการสืบสวนแบบ 'เปิดตำรา' เลยแฮะ)

(แต่อย่างว่าแหละ...เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้...รู้เฉลยก่อนย่อมดีกว่าเดามั่วๆ...)

(แต่ฉันสงสัยจริงๆ ว่าทำไมคุณอิจิโกะถึงรู้ลึกขนาดนี้กันนะ?)

“อะไรนะ!? นักสืบ? มาอีกคนแล้วเหรอ!”

คุโรอิวะ ทัตสึจิ สีหน้าของเขาตื่นตระหนกและเขาก็อุทานออกมา

“คุณหมายความว่ายังไง ‘อีกคน’? มีนักสืบคนอื่นมาก่อนผมงั้นเหรอครับ!?”

“เหอะ! ฟังให้ดี! ผมคือยอดนักสืบโมริ โคโกโร่”

“ไม่ได้แค่มีชื่อเสียงในโตเกียวนะแต่โด่งดังไปทั่วประเทศเลยละต่างหาก!”

ลุงโมริเริ่มร่ายยาวคุยโวตัวเองต่อหน้าคุโรอิวะ ทัตสึจิ

รันก็ไม่ได้สนใจเรื่องของลุงโมริ

สายตาของโคนันกวาดมองไปรอบๆครู่หนึ่ง...ก่อนจะหยุดอยู่ที่ห้องหนึ่งใกล้ๆแถวนั้น

แอ๊ด————

เมื่อเปิดประตูออก...เขาก็เห็นเปียโน...เป็นอย่างที่อิจิโกะพูดเอาไว้

แต่มันไม่ได้มีแค่เปียโนเพราะข้างๆเปียโนนั้นมีหญิงสาวคนเดียวกันกับที่เพิ่งคุยกับอาไซ นารุมิ อยู่ด้วย!

“อ๊ะ? ดูเหมือนคนที่มีสัญชาตญาณแรงกล้าจะไม่ได้มีแค่ 'ผม' คนเดียวแฮะ”

เธอเลื่อนแว่นกันแดดลงเล็กน้อยด้วยท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย

จากนั้น เธอก็กดปิดเครื่องเล่นเพลงพกพา

โคนันสังเกตเห็นว่าช่วงไหล่ของอีกฝ่ายอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานสำหรับผู้หญิงและเธอก็สวมต่างหู

ผู้หญิงชัวร์ๆแต่ทำไมถึงใช้สรรพนามแทนตัวว่า 'ผม' ที่ผู้ชายใช้กันนะ?

“คิดเหมือนกันใช่ไหมล่ะว่าที่นี่มันแปลกๆ?”

“ห้องกว้างขนาดนี้แต่กลับมีเปียโนแค่ตัวเดียวที่สำคัญ...บนตัวเปียโนมีฝุ่นเขรอะขนาดนี้แต่คีย์เปียโนข้างในกลับดูเหมือนเพิ่งถูกปรับจูนมาอย่างดี”

หญิงสาวนิรนามเอ่ยอย่างสบายอารมณ์...เธอมองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นผิวน้ำทะเลแล้วยิ้ม

“ถ้าได้บรรเลงเปียโนที่นี่ตอนกลางคืน...คงจะได้เห็นแสงจันทร์ที่งดงามมากเลยละนะ”

“ฉันก็มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้เช่นกัน…”

“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่!? ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! นั่นมันเปียโนต้องคำสาป!”

เสียงตวาดที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นที่ประตู

โคนันและเด็กหญิงหันไปมองที่ประตูพร้อมกันและเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางลนลานพลาง

“นี่คือ…เปียโนต้องคำสาปที่อาโซ เคจิเคยเล่นเมื่อนานมาแล้ว!”

“ประธานคุโรอิวะบอกว่าเปียโนนี้อันตรายมาก! ดังนั้นจึงไม่อนุญาตให้ใครเข้าใกล้!”

(อันตราย? เปียโน... คำสาป? เห๋...เริ่มน่าสนุกขึ้นมาซะแล้วสิ!)

หญิงสาวดึงแว่นกันแดดขึ้นลูบหัวโคนันเบาๆ...เอามือล้วงกระเป๋าก่อนจะเดินออกไปอย่างสงบ

ราวกับว่าเธอไม่ใช่คนที่ไปยุ่งกับเปียโนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ

โคนันถูกไล่ออกไปก่อนที่จะได้ตรวจสอบอะไร...ซึ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

พอออกมาถึงโถงทางเดิน...โคนันก็ถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อทันที

“เอ๋... แปลกจังเลยนะครับ พี่สาวคนเมื่อกี้แอบเข้าไปดูเปียโนคนเดียวทำไมเหรอครับ?”

“แบบนี้ไม่เสียมารยาทงั้นเหรอ?”

“พรืด————!”

หญิงสาวคนนั้นหลุดขำออกมาและโบกมือ

“เจ้าหนู! เธอก็แอบเข้าไปเหมือนกับผมไม่ใช่หรือไง?”

“ถ้าพูดเรื่องมารยาท...เธอก็ไม่ต่างกันหรอกนะ!”

“คราวหน้าถ้าทำแบบนี้อีก...พี่สาวจะไปฟ้องผู้ปกครองเธอจริงๆด้วยนะ!”

(เฮอะ... เด็กชะมัด)

โคนันทำหน้าปลาตาย

ในตอนนั้นเอง...รันและลุงโมริก็เดินตามมาพร้อมกับคุณหมอนารุมิ

เมื่อนารุมิเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างโคนัน...เธอก็แสดงสีหน้าตกใจแวบหนึ่งก่อนจะรีบซ่อนไว้อย่างรวดเร็ว

แต่นั่นไม่พ้นสายตาของยอดนักสืบทั้งสองคนไปได้

“คุณโคชิมิซุ นัตสึกิ…ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ?”

“เรื่องจดหมายเชิญนั่น...เอาไว้หลังจบคืนงานครบรอบวันตายของอดีตผู้ใหญ่บ้านคาเมยามะก่อนดีไหมคะ? ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งอยู่ที่ห้องโถงคงหาเบาะแสยาก...”

นารุมิกล่าวขอโทษ

โคนันรีบจับประเด็นทันที

(โคชิมิซุ นัตสึกิ งั้นเหรอ? อืม...ไม่เคยได้ยินชื่อแฮะ)

(แต่คำเชิญที่อาไซ นารุมิพูดถึง... มันใช่แบบที่อิจิโกะขอให้ฉันช่วยทำหรือเปล่า?)

(แต่ฉันทำไปแค่ฉบับเดียวนี่นาแล้วทำไมถึงมีฉบับที่สองได้? หรือว่าจะมีคนอื่นส่งจดหมายเชิญอีก?)

ตึก... ตึก... ตึก...

โคนันวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาโมริ โคโกโร่

โคนันค่อยๆเดินไปยืนข้างๆโคโกโร่...แล้วดึงชายเสื้อเพื่อสะกิดเบาๆ

“คุณลุงครับ! พวกเราก็มีจดหมายเชิญเหมือนกันไม่ใช่เหรอครับ?”

“มันจะเหมือนกับของพี่สาวคนนี้หรือเปล่านะ?”

“จดหมายเชิญ...? อ้อ! ใช่ๆคุณหมอนารุมิครับ! จริงๆผมกะจะให้คุณช่วยดูจดหมายฉบับนี้หน่อยนะ!”

ลุงโมริตบหน้าผากตัวเองพลางนึกขึ้นได้

เขาหยิบจดหมายออกมาโชว์ให้คุณหมอนารุมิและคุณนัตสึกิดู

คุณหมอนารุมิตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

แต่นัตสึกิยิ้มมุมปากก่อนจะหยิบจดหมายอีกฉบับในกระเป๋าของเธอออกมากางเทียบกัน

เนื้อความข้างในเหมือนกันเป๊ะ! และทำด้วยการตัดแปะจากหนังสือพิมพ์เหมือนกันทุกประการ!

“ดูเหมือนว่า... พวกเราจะถูกคนคนเดียวกันเชิญมาที่นี่สินะ”

นัตสึกิเลื่อนแว่นกันแดดขึ้น...ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความสนใจ

(ยะ...อย่างนั้นเหรอ!?)

แววตาของนารุมิเต็มไปด้วยความสับสน

(หรือว่าฉันจะจำผิด? จริงๆแล้วฉันส่งจดหมายไปสองฉบับเลยงั้นเหรอ!?)

(จบตอน)