บทที่ 41 เครื่องมือสำหรับร่างทรง – หยกมากาทามะ

บทที่ 41 เครื่องมือสำหรับร่างทรง – หยกมากาทามะ

— — — — 15 เมษายนเวลา 15:20 น. — — — —

———— สำนักงานทนายความมุโคเก็น ————

ขณะนั่งอยู่ในห้องทำงานของสำนักงานกฎหมาย...ทาคานากะกำลังตรวจสอบเอกสารคดีเก่าๆที่เหลืออยู่ในสำนักงาน

(เมื่อสามปีก่อนคาเมยามะ อิซามุ อดีตผู้ใหญ่บ้านเกาะสึกิคาเงะถูกฟ้องข้อหาลักลอบและค้ายาเสพติด)

(เขาจ้างฉันเป็นทนายฝ่ายจำเลยในขณะที่เพิ่งจบจากโรงเรียนกฎหมายและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น)

(แต่หลังจากที่ขุดคุ้ยเบาะแสทั้งหมด...ฉันก็พบจุดที่น่าสงสัย)

(จนฉันต้องเดินทางไปที่เกาะสึกิคาเงะเพื่อตรวจสอบสถานการณ์โดยตรง...แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะโดนถังดับเพลิงฟาดเข้าที่ศีรษะจนสลบไป)

(โชคดีที่ร่างกายฉันแข็งแรงพอ...ถ้าเป็นทนายทั่วไปคงตายไปแล้ว)

“เฮ้อ...ทำไมทาคานากะถึงไม่สืบสวนต่อตั้งแต่ตอนนั้นกันนะ?”

“คดีหนึ่งคดีไม่ได้มีคนร้ายแค่คนเดียวเสมอไป...ลูกสมุนของคาเมยามะก็ยังลอยนวลอยู่แท้ๆ...”

“ยังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ...แถมยังหัวแข็งไม่เข้าเรื่องอีก”

ทาคานากะตัดสินใจไปแล้วแม้ว่าตัวเขาเองจะรู้ตัวดีก็ตาม

หากเขาถูกวัตถุแข็งฟาดเข้าที่หัว...ก็ไม่แน่ว่าจะถ่อสังขารกลับมาที่ศาลโตเกียวพลิกคำตัดสินก่อนหน้านี้ทั้งหมดและพิสูจน์ว่าจำเลยมีความผิดได้ไหมก็ตามที...

เขารู้สึกว่าอาการความจำเสื่อมเมื่อสามปีก่อนนั้นเกี่ยวข้องกับการที่เขาไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงทีจากเมื่อสามปีก่อนด้วย…

“…ตามเนื้อเรื่องอาไซ นารุมิก่อเหตุฆาตกรรมในระหว่างพิธีรำลึกครบรอบ 3 ปีของคาเมยามะ อิซามุ ซึ่งจัดขึ้นในตอนเย็น”

“ตอนนั้นท้องฟ้าดูเหมือนจะมืดลงแล้ว...ดังนั้นเวลาจึงไม่น่าจะเร็วกว่า 6 โมงเย็น”

“หวังว่าเจ้าหน้าที่ทาคางิจะสามารถหาหลักฐานได้ทันเวลาและหยุดยั้งนารุมิไม่ให้กลายเป็นฆาตกรได้นะ”

เขาทบทวนความคิดของตัวเองอีกครั้ง

เพื่อพิสูจน์ว่าอาโซ เคจิไม่ได้สังหารภรรยาและลูกสาวตัวเองและจุดไฟฆ่าตัวตายในคดีฆาตกรรมของเมื่อ 12 ปีก่อน

เขาต้องพิสูจน์ได้ว่าคุโรอิวะ ทัตสึจิ , คาวาชิมะ ฮิเดโอะ , นิชิโมโตะ เคนและคาเมยามะ อิซามุร่วมมือกันฆาตกรรม!

แต่หลักฐานจากเมื่อ 12 ปีก่อนแทบจะไม่หลงเหลือแล้วเพราะเปลวเพลิงได้เผาไหม้ทุกอย่างไปหมดแล้ว

หลักฐานชิ้นเดียวที่ทาคานากะพอจะหวังพึ่งได้ คือ "โน้ตเพลง" ที่อาโซ เคจิ ทิ้งเอาไว้

รหัสลับบนนั้นบันทึกข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดีเมื่อ 12 ปีก่อน

“แต่ศาลอาจไม่ยอมรับโน้ตดนตรีที่ถอดรหัสที่มาจากรหัสลับเป็นหลักฐาน”

“ส่วนเฮโรอีนที่ซ่อนอยู่ในช่องลับใต้ห้องเปียโนของหอประชุมกลางชุมชนเป็นหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าพวกเขาขายยาเสพติดจริง”

“แต่หลักฐานนี้ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาเริ่มขายยาเสพติดมาตั้งแต่เมื่อ 12 ปีก่อนแล้ว...อย่างมากที่สุดก็พิสูจน์ได้แค่คดีที่เกิดขึ้นเมื่อ 3 ปีก่อนเท่านั้น…”

ทาคานากะมองดวงอาทิตย์นอกหน้าต่าง

เขารู้ว่าคดีนี้ยากมาก...การจะเปลี่ยนคำตัดสินได้นั้น...

เขารู้ว่าคดีนี้หินยิ่งกว่าคดี DL-6 ในตำนานของเกม ace attorney ซะอีก

“หวังว่าคราวนี้คงไม่ต้องไปดวลกับคุณคุโจ เรโกะ ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศหรอกนะ”

“ในวันที่ไม่มีโคนันอยู่ด้วย...ลำพังแค่คนระดับคุณคิซากิฉันก็ยังรับมือแทบไม่ไหวเลย”

ในขณะนั้นเองทาคานากะก็พลันตระหนักว่าดูเหมือนเขาจะมองข้ามบางสิ่งไป

เขาเพิ่งได้รับ "ค่าการพลิกคดี" มา 200 แต้มจากการปิดคดีที่สถานีโทรทัศน์

เขายุ่งเรื่องหมอนารุมิจนลืมไปซะสนิท

ถึงเวลาที่ต้องใช้ทุกพลังที่มีเพื่อต่อสู้แล้ว!...

【ใช้ค่าการพลิกคดี 200 แต้มเพื่อสุ่มรางวัล】

【ทักษะที่ได้รับ : ความรู้พื้นฐานด้านจังหวะดนตรี LV1 , เครื่องมือสื่อวิญญาณ · หยกมากาทามะ】

( หยกมากาทามะ…? เครื่องมือสื่อวิญญาณ? นี่แสดงว่าในวงล้อสุ่มมันไม่ได้มีแค่ทักษะแต่มีไอเทมด้วยงั้นเหรอ!?)

ทาคานากะยื่นมือออกมา...หยกมากาทามะที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาทันที

ถ้าเขาจำไม่ผิด...นี่มันหยกแบบเดียวกับที่มาโยอิ นารุ… อายาซาโตะ มาโยอิ สวมใส่ในเนื้อเรื่อง ace attorney นี่นา!

【เครื่องมือสื่อสารวิญญาณ : หยกมากาทามะ】

【เมื่อวิญญาณของผู้ตายยินยอมที่จะปรากฏตัว...ลูกปัดจะส่องแสงสว่าง...หากผู้สวมใส่อนุญาต...วิญญาณจะสามารถประทับร่างผู้สวมใส่ได้】

【ระหว่างการใช้งานจะสูญเสียพลังกายอย่างต่อเนื่อง...หากพลังกายหมดลงจะหลุดจากการประทับร่างทันทีและหมดสติไป】

“ไม่ต้องใช้พลังวิญญาณเหรอ? ก็จริงนะ...โลกนี้จะมีร่างทรงที่ไหนกันละ”

ทาคานากะเก็บหยกมากาทามะไว้ในกระเป๋าของเขา

มีคนเคยกล่าวไว้ว่า คุณสมบัติที่โดดเด่นที่สุดของเขาในฐานะทนายความก็คือโชค+

ตอนนี้ดูเหมือนว่าโชคของเขาจะดีจริงๆ!

“หลังจากที่ตรวจสอบบันทึกคดีฆาตกรรมและการฆ่าตัวตายของอาโซ เคจิเมื่อ 12 ปีเสร็จก่อนถึงวันพรุ่งนี้...”

“ฉันจะไปที่เกาะสึกิคาเงะและไปพบกับเจ้าหน้าที่ทาคางิและคนอื่นๆ…หวังว่าสถานการณ์จะไม่เลวร้ายเกินไปหรอกนะ”

เขาเก็บเอกสารคดีลักลอบขนยาเสพติดจากเมื่อสามปีก่อนกลับไปวางบนชั้นหนังสือ

ทาคานากะเปิดตู้และหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมา

ตอนนี้เงินในกระเป๋าเริ่มร่อยหรอต้องประหยัดไว้ก่อน...รอให้คดีนี้จบลงทุกอย่างคงจะดีขึ้น

ถ้าเขายังรักษาตราทนายไว้ได้หลังจากจบเรื่องนี้น่ะนะ...

กล่องที่เก็บอุปกรณ์สวมศีรษะของ "อัยการโกโด" ที่เคยวางอยู่ได้หายไปแล้ว

ในเวลาเดียวกันนั้นในสำนักงานของอัยการ

“…ไม่จำเป็นต้องบอกฉันหรอกนะ!”

อัยการคุมะยืนอยู่ข้างหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจรดเพดาน

บนโต๊ะทำงานของเขามีกล่องที่ดูคุ้นตาอยู่กล่องหนึ่ง

เขามีโทรศัพท์อยู่ในมือ

น้ำเสียงของอัยการแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเต็มไปด้วยความเย็นชาเล็กน้อย

“ขอผมพูดซ้ำอีกครั้ง...คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผมได้”

“สำหรับคดีนี้...ผมแค่เสนอให้เปิดการดำเนินคดีใหม่ก็เท่านั้น...ผมจะไม่ปรากฏตัวในฐานะอัยการ”

“ชื่อเสียงที่มากเกินไปจะไม่ก่อให้เกิดปัญหาขึ้น”

ที่ปลายสายอีกด้านหนึ่งของคุมะ...

ขี้เถ้ากำลังร่วงจากปลายซิการ์

ชายลึกลับคนนั้นเอ่ยออกมาอย่างรำคาญใจ

“แกควรจะรู้ขอบเขตของตัวเองดี...”

“ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งมาก...ไม่มีเวลามาตามล้างตามเช็ดเรื่องของแกหรอกนะ...”

“แต่ถ้าแกทำพังละก็...ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะกลับไปที่เมืองเบกะอีกรอบหรอกนะ!”

บี๊บ บี๊บ บี๊บ

สายถูกตัดไป

คุมะเก็บมือถือฝาพับใส่กระเป๋า

ดวงตาของเขาดูเย็นชาเล็กน้อย...จ้องมองไปที่ดวงอาทิตย์ข้างนอก

ก่อนจะหลับตาลงเพื่อลบภาพแสงจ้าที่ยังติดตาอยู่ในความมืด

“เรื่องแบบนั้น ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ”

“อัยการคุมะ สุกาวะจะไม่รับผิดชอบคดีนี้...”

“ไม่มีทางเด็ดขาด!”

…

— — — — 15 เมษายนเวลา 16:20 น. — — — —

— — — — เกาะซึกิคาเงะสถานีตำรวจ — — — —

“โห! มีจริงๆด้วยเหรอครับคุณตา? นี่คือโน้ตเพลงที่อาโซ เคจิ ทิ้งไว้เมื่อ 12 ปีก่อนจริงๆเหรอครับ!?”

เจ้าหน้าที่ทาคางิตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

ตรงข้ามกับเขามีเจ้าหน้าที่ตำรวจเพียงคนเดียวบนเกาะสึกิคาเงะ

ชายชราคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีอายุหกสิบหรือเจ็ดสิบปีมีผมขาวโพลน

ชายชราพยักหน้าแล้วกล่าวว่า...

“ใช่แล้วล่ะ...นี่คือโน้ตเพลงที่อาโซ เคจิทิ้งเอาไว้...”

“น่าเสียดายที่ฉันคงไม่มีโอกาสได้ฟังเขาบรรเลงเพลง มูนไลท์โซนาต้า (Moonlight Sonata) อีกแล้ว”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ...ว่าคนอย่างเขาจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นลงได้...”

“คุณอาโซ เคจิ! ไม่ได้ฆ่าลูกเมียแล้วเผาตัวตายหรอกครับ!”

เจ้าหน้าที่ทาคางิขัดจังหวะชายชราด้วยความมั่นใจ

เขาโบกโน้ตเพลงในมือพรางส่ายศีรษะไปมาตามจังหวะและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ชอบธรรม

“ทนายความทานากะบอกกับผมว่าอาโซ เคจิเป็นเหยื่อ! ไม่ใช่ผู้กระทำความผิด!”

“งั้นฆาตกรตัวจริงก็ต้องเป็นคนอื่นแน่นอนครับ!!!”

(จบตอน)