บทที่ 40 เกาะสึกิคาเงะ

บทที่ 40 เกาะสึกิคาเงะ

— — — — 15 เมษายนเวลา 9:30 น. — — — —

— — — — เรือไปเกาะสึกิคาเงะ — — — —

โคโกโร่ยืนพิงขอบระเบียงดาดฟ้าเรือพลางกุมขมับด้วยความรู้สึกปวดหัวตุบๆ

เรื่องมันเริ่มจากเมื่อวานอยู่ดีๆก็มีจดหมายประหลาดส่งมาถึงเขา

เนื้อหามีดังนี้:

【ในคืนวันพระจันทร์เต็มดวงครั้งหน้า】

【บนเกาะสึคิคาเงะ...เงาจะเริ่มเลือนหายไปอีกครั้ง】

【โปรดสืบหาความจริงด้วย】

【อาโซ เคจิ】

โคโกโร่ไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะตัวอักษรทั้งหมดถูกตัดแปะมาจากหนังสือพิมพ์

เห็นชัดว่าผู้ส่งไม่ต้องการทิ้งร่องรอยลายมือไว้ให้ยอดนักสืบตรวจสอบ

(กะจะซ่อนตัวตนงั้นเหรอ? แล้วทำไมถึงต้องโทรมาบอกย้ำด้วยว่าเหลือเวลาอีกแค่สองวันก็จะถึงคืนจันทร์เต็มดวง......)

(มันจะมีอะไรเกิดขึ้นในวันที่ 16 เมษายนนี้กันแน่?)

โคโกโร่ถอนหายใจยาว ถ้าไม่ใช่เพราะหมอนั่นโอนเงินมัดจำเข้าบัญชีมาให้ถึง 500,000 เยนละก็....

จ้างให้เขาก็ไม่ถ่อมาถึงเกาะห่างไกลแบบนี้หรอก!

“ให้ตายสิ! ฉันเพิ่งปิดไปได้สองคดี...กะว่าจะพักผ่อนให้เต็มคราบแท้ๆ”

“ทำไมฉันต้องถ่อมาถึงนี่ด้วยละเนี่ย! บ้าที่สุด!!!”

“เจ้าเด็กเหลือขออิจิโกะมันแพร่เชื้อซวยมาให้ฉันหรือเปล่าเนี่ย!?”

(เอ่อ...ถ้ามองจากมุมนี้...ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆแหละครับ!)

โคนันแอบนึกในใจ

เขาเป็นคนส่งจดหมายนี้ด้วยตัวเอง...ดังนั้นลุงโมริไม่มีทางดูออกแน่นอน!

แต่จะบอกว่าโชคร้ายของอิจิโกะได้ส่งผลมาถึงลุงโมริด้วยแล้วละก็...

เพราะถ้าไม่อิจิโกะป่านนี้พวกเขาก็คงนั่งกินขนมดูทีวีอยู่ที่บ้านไปแล้ว

อืม...ถ้าคุณลุงรู้ว่าที่นี่กำลังจะมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้น...คุณลุงคงไม่บ่นแบบนี้หรอก

“คุณพ่อคะ! คิดซะว่ามาเที่ยวพักผ่อนสิคะ...นานๆทีจะได้มาแถวหมู่เกาะอิซุ”

รันดูจะอารมณ์ดีมาก...เธอรับลมทะเลพลางฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

แม้จะไม่รู้ว่าถ้าเห็นศพหลังจากนี้เธอจะทำหน้ายังไง

แต่อย่างน้อยตอนนี้เธอก็มีความสุขสุดๆ

“ใช่ไหมโคนันคุง? พี่ว่าอยู่ที่นี่ดีกว่าอุดอู้อยู่ที่บ้านตั้งเยอะ!”

(จะ... ดีกว่าจริงๆเหรอ?)

โคนันยิ้มแห้งๆ

เขารู้สถานการณ์บนเกาะสึกิคาเงะดีอยู่แล้ว...ครั้งนี้เขาแค่หลอกลุงโมริให้มาช่วยเท่านั้นเอง

“คะ... ครับ! ผมก็ว่าบรรยากาศที่นี่ดีมากเลยครับ!”

ลุงโมริหันหน้ามามองโคนันด้วยท่าทีสงสัย

เขาไม่รู้ว่าทำไมแต่ดูเหมือนวันนี้เจ้าหนูโคนันมันดูมีพิรุธจัง?

ทำไมรอยยิ้มถึงดูฝืนๆจัง?

ให้ตายเถอะ! ต้องเป็นเพราะเจ้าอิจิโกะแน่ๆ!

หมอนั่นคอยลากเจ้าหนูเข้าที่เกิดเหตุบ่อยจนเด็กมันยิ้มไม่ออกแล้วเนี่ย!

“กัปตันครับ! อีกนานไหมกว่าจะถึงเกาะ!?”

“เราติดอยู่ที่นี่นานแล้วนะครับ”

โคโกโร่ส่ายหัว...ในที่สุดเขาก็หมดความอดทนกับลมทะเลที่พัดเข้ามาแล้ว

เขาเดินไปยังห้องกัปตัน...กัปตันเหลือบมองแผนที่เดินเรือแล้วตอบทันที

“อยู่ข้างหน้านั่นไง...ไม่ต้องรีบไปหรอก...อีกไม่เกินสิบนาทีก็ถึงฝั่งแล้ว”

ถึง... แล้วงั้นเหรอ?

โคโกโร่โผล่หัวออกมาจากห้องกัปตันและมองไปยังเกาะเล็กๆที่อยู่ไกลออกไป

ที่จริงแล้ว...พวกเขาเกือบจะถึงที่หมายแล้ว

มีหมู่บ้านชาวประมงหลายแห่งอยู่ใกล้เกาะ...ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าผู้คนจำนวนมากประกอบอาชีพประมง

ประชากรบนเกาะไม่น่าจะมากนักและตำรวจก็น่าจะมีแค่คนสองคน...

(เดี๋ยวสิ! ทำไมฉันต้องไปนั่งนับจำนวนตำรวจด้วยละเนี่ย!?)

(บัดซบ! เป็นเพราะเจ้าหนูอิจิโกะแท้ๆ! คราวนี้หมอนั่นไม่ได้มาด้วย...คงไม่มีคดีฆาตกรรมหรอกมั้ง!!!)

...

-

— — — — 15 เมษายนเวลา 9:50 น. — — — —

— — — — ศูนย์ประชาสัมพันธ์เกาะสึกิคาเงะ — — — —

“ว่าไงนะ!? ไม่มีคนชื่ออาโซ เคจิ งั้นเหรอ!? แล้วใครเป็นคนจ้างพวกเรามากันล่ะ?!”

“ลองเช็กดูอีกทีสิ! ไม่มีคนชื่อนี้จริงๆงั้นเหรอ!?”

โคโกโร่ถามพนักงานเคาน์เตอร์ที่แผนกต้อนรับด้วยเสียงที่ดัง

ชายหนุ่มที่เคาน์เตอร์ตกใจมากจนเหงื่อซึมที่หน้าผาก

“มะ... ไม่มีครับ...ในบัญชีรายชื่อผู่อยู่อาศัยไม่มีคนชื่ออาโซ เคจิ จริงๆครับ!”

“ผมเพิ่งมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน...อาจจะไม่ทราบข้อมูลทั้งหมด”

ฉันควรไปปรึกษาหัวหน้างานดีไหมนะ...?

พนักงานที่เคาน์เตอร์หวาดกลัวมาก...เพราะกลัวจะโดนร้องเรียนจนตกงาน

“เดี๋ยวก่อน! คุณกำลังพูดถึง...อาโซะ เคจิ งั้นเหรอ?!”

แต่ทว่า...พนักงานเคาน์เตอร์ไม่คาดคิดว่าหัวหน้าศูนย์จะตกใจยิ่งกว่าเขาซะอีก

ชายวัยกลางคนเซถอยหลังไปหลายก้าว

“อาโซะ เคอิจิ! เสียชีวิตไปเมื่อ 12 ปีก่อนแล้ว!”

“เขาจะส่งจดหมายเชิญพวกคุณมาที่เกาะนี้ได้ยังไง!?”

สิ้นคำพูด...ทุกคนในศูนย์ประชาสัมพันธ์ต่างหยุดชะงัก

พวกเขาหันมามองโมริ โคโกโร่ เป็นตาเดียว

บรรยากาศเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของโคโกโร่

จดหมายเชิญจากคนตาย? นี่มันเรื่องผีสยองขวัญชัดๆ!

หัวหน้าแผนกต้อนรับพาโคโกโร่ไปคุยกันเป็นการส่วนตัวและเริ่มเล่าเรื่องอาโซ เคจิให้ เขาฟังอย่างเงียบๆ

อาโซ เคอิจิเกิดที่เกาะสึกิคาเงะและเป็นนักเปียโนชื่อดัง

อย่างไรก็ตาม...เมื่อ 12 ปีก่อน...หลังจากการแสดงเปียโน...เขาได้สังหารภรรยาและลูกสาวตัวเองจากนั้นก็จุดไฟเผาบ้านและสุดท้ายก็เสียชีวิตขณะกำลังบรรเลงเพลงโซนาตาแสงจันทร์ท่ามกลางเปลวไฟ

เหตุการณ์นี้เป็นที่รู้จักกันดีบนเกาะ...ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่คนตายไปแล้วจะส่งจดหมายมาหาเขาได้

โคโกโร่ลูบคางพลางวิเคราะห์สถานการณ์

(อาโซ เคจิเสียชีวิตไปแล้วจริงงั้นเหรอ? แสดงว่ามีคนแอบอ้างชื่อส่งจดหมายมาสินะ? พวกเขาคงไม่เสียเงิน 500,000 เยนเพื่อมาแกล้งกันเล่นหรอกมั้ง??)

(หรือเป้าหมายของคนคนนี้คือการลากฉันมาที่เกาะสึกิคาเงะเพื่อสืบเรื่องของอาโซ เคจิ?)

(แล้วทำไมไม่บอกตรงๆ...ทำไมต้องเล่นปริศนาคำทายด้วยนะ...ให้ตายสิ!...)

เขาคิดวิเคราะห์อยู่ในใจ

รันที่นั่งอยู่ใกล้ๆ...รอให้พ่อของเธอเจรจากับพนักงานต้อนรับ...จู่ๆเธอสังเกตว่าโคนันที่อยู่ข้างๆ หายตัวไปแล้ว! เธอจึงลุกขึ้นด้วยความตกใจทันที

“โคนันคุงหายไปไหนอีกแล้วเนี่ย!?”

รันรีบลุกขึ้นมองหาไปรอบๆ...จนกระทั่งผลักประตูออกไปข้างนอกและเห็นใครบางคนกำลังยืนคุยกับโคนันอยู่

แผ่นหลังนั้นดูคุ้นตาอย่างประหลาด

(อืม...ใช่คนรู้จักหรือเปล่านะ...?)

รันเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ

"...ใช่...เพื่อความไม่ประมาทน่ะ"

ชายหนุ่มคนนั้นที่ย่อตัวลงคุยกับโคนันอย่างเป็นกันเอง...เมื่อเขารู้สึกว่ามีคนเดินมาข้างหลัง

เขาก็หันมามองแล้วสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ!

ในขณะนั้นเองรันก็จำเขาได้ทันทีว่าเป็นใคร

“เจ้าหน้าที่ทาคางิ! คุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”

ทาคางิเมื่อถูกจำได้ก็มองซ้ายมองขวาอย่างประหม่า...เมื่อเห็นว่านักสืบโมริไม่อยู่แถวนั้นเขาก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด

“คุณรันครับ... คือผม... ผมใช้สิทธิ์ลาพักร้อนมาเที่ยวน่ะครับ”

“ขอร้องละครับ! อย่าไปบอกใครนะ...ไม่อย่างนั้นวันอยุดผักผ่อนของผมต้องพังเละแน่ๆ”

“ยะ... อย่างนั้นเหรอคะ?”

รันมองด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัยเล็กน้อย

มาพักร้อนทำไมต้องทำท่าทางลับๆล่อๆขนาดนั้นด้วยนะ?

“ฮะๆ แฮะๆ แน่นอนสิครับ! เอาเป็นว่าอย่าบอกใครนะครับ! ผมขอตัวก่อน!”

“คุณรัน โคนันคุง เดี๋ยวไว้เจอกันนะ!”

เจ้าหน้าที่ทาคางิพูดจบก็รีบวิ่งหนีออกจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว

โคนันมองตามเผลอแตะนาฬิกาที่ข้อมือตัวเอง

(ทำไมถึงรู้สึกอยากยิงยาสลบใส่เขาแล้วพูดแทนยังไงก็ไม่รู้...)

(หวังว่าเจ้าหน้าที่ทาคางิจะเตรียมการตามแผนที่อิจิโกะวางไว้ได้เรียบร้อยดีนะ)

เขาเงยหน้ามองรันแล้วพูดด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า

“กลับกันเถอะครับ...เดี๋ยวคุณลุงหาเราไม่เจอเดี๋ยวจะโมโหเอานะ”

"อืม..."

รันมองไปยังทิศทางที่ทาคางิวิ่งหายไป...แม้จะยังสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไร

เพราะทาคางิเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจคงไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรอยู่แล้ว

จากระยะไกลเจ้าหน้าที่ทาคางิเห็นรันและโคนันเดินเข้าไปในแผนกต้อนรับและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เอาละ...ต่อไปก็เริ่มแผนการตามที่ตกลงไว้ได้เลย!

(จบตอน)