บทที่ 44 คดีฆาตกรรมที่ทับซ้อน!

บทที่ 44 คดีฆาตกรรมที่ทับซ้อน!

เกิดเหตุฆาตกรรมขึ้นและพิธีไว้อาลัยให้กับอดีตหัวหน้าหมู่บ้านคาเมยามะ อิซามุต้องถูกระงับลง

ทุกคนวิ่งมารวมตัวกันที่ห้องเปียโนที่ตอนนี้กลายเป็นสถานที่เกิดเหตุ

นัตสึกิเอื้อมมือไปตรวจสอบชีพจรของมุราซาวะ ชูอิจิที่นอนอยู่บนพื้น

จากนั้นเธอก็พูดกับคุโรอิวะ เรโกะซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆด้วยสีหน้ากังวล

"ไม่ต้องห่วงเขายังไม่ตาย...ถ้าส่งรักษาทันเวลาคงไม่เป็นไร!"

คุโรอิวะ เรโกะก็ถอนหายใจโล่งอก...เธอช่วยพยุงมุราซาวะ ชูอิจิขึ้นอย่างระมัดระวังและกอดเขาไว้ในอ้อมแขน

เคร้ง!

ขณะที่กำลังเคลื่อนย้ายร่างของมุราซาวะ ชูอิจิ วัตถุขนาดเล็กชิ้นหนึ่งก็หล่นออกมาจากเสื้อผ้าของเขา

โคโกโร่หยิบมันขึ้นมาด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย

“นี่มันอะไรกันเนี่ย? ดูคุ้นๆแฮะ...”

"กรุณาคืนให้ฉันด้วยคะ! นี่เป็นของที่ชูอิจิพกติดตัวอยู่เสมอ"

เรโกะแผดเสียงด้วยความโกรธและคว้าของชิ้นนั้นกลับไปจากมือของโคโกโร่

โคโกโร่ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

เพราะเข้าใจดีว่าคนรักตัวเองกำลังเป็นตาย...อารมณ์ของเธอย่อมไม่ปกติ

“นี่! คุณลุงผมรู้นะว่านั่นคืออะไร!”

นัตสึกิซึ่งนั่งยองๆอยู่ข้างเปียโนเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด

"นั่นคือค้อนจูนเปียโนที่ใช้สำหรับปรับแต่งเสียงของเปียโน"

"ดูท่าคุณมุราซาวะจะรักเปียโนมากเลยนะนั่น"

(เรื่องนั้นฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะ)

โคนันพึมพำกับตัวเองพลางมองสำรวจฝูงชนในห้องเปียโน

เขาสังเกตเห็นว่าอาไซ นารุมิไม่อยู่ที่นี่จริงๆและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

บทเพลงโซนาต้าแสงจันทร์ที่เพิ่งบรรเลงไปนั้นไม่ได้มาจากการบรรเลงสด

แต่เสียงนั้นมาจากวิทยุที่วางอยู่ข้างเปียโนต่างหาก

มีคนจงใจใช้ตำนานเปียโนต้องคำสาปที่อาโซ เคจิทิ้งไว้เพื่อมาข่มขู่คนบนเกาะนี้

"ให้ตายสิ! บนเกาะนี้มีหมอไหมเนี่ย? ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่!"

"แล้วก็ช่วยตามตำรวจมาทีเถอะ...นี่มันคดีอาญาแล้วนะ!"

โคโกโร่ส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น

ฝูงชนที่ดูตื่นตระหนกเล็กน้อยก็เริ่มสงบลงหลังจากเห็นโคโกโร่ที่ดูสุขุม

ใช่แล้ว...ในเมื่อนักสืบชื่อดังจากโตเกียวดูมั่นใจขนาดนั้น...คดีนี้ก็น่าจะคลี่คลายได้อย่างรวดเร็วแน่นอน

"คุณโมริครับ...บนเกาะสึกิคาเงะมีหมออยู่คนเดียวชื่อว่าอาไซ นารุมิครับ"

"เมื่อกี้เธอยังอยู่ในงานแท้ๆแต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปไหนแล้ว"

เมื่อชิมิซุ มาซาโตะอธิบายสถานการณ์

ดวงตาของโคโกโร่ก็เป็นประกายขึ้นทันที!

ดีละ...แบบนี้ฆาตกรก็ชัดเจนแล้วนะสิ!

คนร้ายทำร้ายเหยื่อแล้วหลบหนีออกไปทางหน้าต่าง...ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในงานพิธีตั้งแต่แรก...ก็คงไม่มีเหตุผลที่จะเลือกสังหารเหยื่อในเวลานี้และก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องหลบหนีด้วย

ดังนั้น...คนที่หายตัวไปจากงานอย่างอาไซ นารุมิจึงเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง!

“หึๆๆ งั้นผมก็รู้ความจริงแล้วละ”

“น่าเสียดายนะที่คุณหมอนารุมิคงไม่มาช่วยรักษาคุณมุราซาวะหรอกครับ...เพราะคนร้ายที่ทำร้ายเขาก็คือ...เธอนั่นแหละ!”

โคนันที่กำลังสั่งเหล่าผู้ใหญ่ไร้ประโยชน์อยู่ใกล้ๆให้ทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้กับมุราซาวะถึงกับพูดไม่ออก

ถ้าเหยื่ออย่างมุราซาวะยังแอบเดินเข้ามาในหอประชุมได้...ทำไมคนร้ายจะเป็นคนนอกไม่ได้ล่ะ?

ถ้าอาไซ นารุมิทำร้ายมุราซาวะ ชูอิจิจริง...แล้วหลักฐานละ? หลักฐานอยู่ที่ไหน?

เขามองไปทางนัตสึกิ...เห็นนักสืบสาวกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก

(เฮ้ๆ...อย่าบอกนะว่าเธอเห็นดีเห็นงามกับการสืบสวนชุ่ยๆของลุงโมริด้วยน่ะ!?)

“จะว่าไป...เมื่อกี้ผมก็อยู่กับคุณหมอนารุมินะครับ”

"เดิมทีเธอยืนอยู่หน้าห้องน้ำชาย...พอได้ยินเสียงเพลงเธอก็รีบวิ่งมาที่นี่เลย"

"จากมุมมองนี้คุณหมออาไซอาจจะมีแรงจูงใจในการก่ออาชญากรรมแต่ยังมีปัญหาเรื่องจังหวะเวลาอยู่..."

ตึ่ง ตึ้ง ตึ๊ง... ตึ่ง ตึ่ง ตึ๊ง ตึ้ง ตึ๊ง...

เสียงเพลงโซนาต้าแสงจันทร์ดังขึ้นอีกครั้ง

การวิเคราะห์ของนัตสึกิถูกขัดจังหวะและทุกคนต่างมองไปที่เปียโนต้องคำสาปด้วยความประหลาดใจ

เพราะเสียงนั้นไม่ได้มาจากเครื่องบันทึกเทปที่ปิดอยู่แล้วซึ่งวางอยู่ข้างเปียโน แต่มาจากภายในเปียโนต่างหาก!

“คำ... คำสาปจริงๆด้วยยยยยยย!!”

ชายวัยกลางคนท่าทางซอมซ่อคนหนึ่งร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหนีออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

คราวนี้แม้แต่ลุงโมริก็เริ่มมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก

(ฉิบหายละ...หรือว่าคำสาปจะมีจริง!? ขนาดเจ้าหนูอิจิโกะยังใช้เวทมนตร์ได้เลย...)

(เรื่องผีหลอกวิญญาณหลอนก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกแล้วมั้งเนี่ย!!!)

ปัง!

นัตสึกิไม่สนใจคำสาป

เธอเปิดฝาเปียโนออกอย่างแรง...ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเครื่องบันทึกเสียงอีกเครื่องหนึ่งซ่อนอยู่ข้างใน

“แปลกจัง...ทำไมคนร้ายต้องวางเครื่องบันทึกเสียงไว้ถึงสองเครื่องในห้องเดียวกัน?”

(เครื่องบันทึกเสียงสองเครื่อง...!?! )

ความคิดของโคนันราวกับเข็มแสงสีเงินทะลุผ่านความคิดและแว่นตาของเขาก็เปล่งประกาย

(เข้าใจแล้ว...! อาไซ นารุมิตั้งใจจะฆ่าคาวาชิมะจริงๆ...เขาเลยวางเครื่องบันทึกเสียงตัวแรกไว้เพื่อสร้างบรรยากาศและปกปิดตอนลงมือ...)

(แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเสียงเพลงจากเครื่องบันทึกเสียง ซึ่งไม่ควรจะดังในเวลานั้น...ก่อนที่จะได้สังหารคาวาชิมะ ฮิเดโอะ!)

(นั่นเป็นเหตุผลที่อาไซ นารุมิรีบกลับไปที่ห้องเปียโนเพื่อตรวจสอบเครื่องบันทึกเสียง แต่กลับไปเจอเข้ากับคดีฆาตกรรมอีกคดีโดยบังเอิญ....ซึ่งทำให้คนร้ายอีกคนล้มเหลวในการสังหารมุราซาวะ ชูอิจิ ...)

(ทั้งคู่ตั้งใจจะใช้คำสาปเปียโนที่อาโซ เคจิ ทิ้งไว้...เพื่อปกปิดวิธีการและขั้นตอนการฆาตกรรม...ดังนั้นทั้งคู่จึงเตรียมเครื่องบันทึกเสียงไว้ด้วยความบังเอิญและจากนั้นก็มาเจอกันโดยไม่ได้วางแผนไว้!)

โคนันไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปดีแล้ว

เขาควรจะบอกว่าอาไซ นารุมิโชคดีหรือมุราซาวะ ชูอิจิโชคดีกว่ากันแน่นะ!?

ถ้าคนร้ายรายแรกไม่คิดจะฆ่ามุราซาวะ นารุมิก็คงฆ่าคาวาชิมะสำเร็จไปแล้ว

แต่ถ้ามุราซาวะไม่ถูกทำร้าย...นารุมิก็คงจะกลายเป็นฆาตกรที่ถูกโคนันจับเข้าคุกไปแล้ว

ทุกอย่างมันช่างบังเอิญเกินไปจนน่าขนลุก!

“...ผม... ผมมาสายไปงั้นเหรอ?”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นที่ประตู...โคนันเงยหน้าขึ้นพบกับคนคุ้นเคยสองคน

คนหนึ่งคือหมวดทาคากิจากกรมตำรวจนครบาลโตเกียวและคุณหมออาไซ นารุมิ

หมวดทาคากิเห็นมุราซาวะนอนอยู่ก็ตกใจจนหน้าถอดสี

แต่พอเห็นว่าไม่มีใครร้องไห้ฟูมฟายก็พอจะเดาได้ว่ายังไม่ตาย

เขาจึงรีบหยิบบัตรประจำตัวออกจากกระเป๋าและโชว์ให้ทุกคนดู

"ผมหมวดทาคากิ วาตารุ จากกองสืบสวนที่ 1 กรมตำรวจโตเกียวครับ!"

"เกิดเหตุพยายามฆ่าขึ้นที่นี่...ผมขอสั่งให้ทุกคนอยู่ในความสงบและห้ามออกจากที่นี่เด็ดขาดเพื่อป้องกันความผิดพลาดในการสืบสวน...ผมได้รายงานสารวัตรเมงูเระจากไปแล้ว"

"อย่างช้าที่สุดภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้สารวัตรเมงุเระจากกรมตำรวจนครบาลโตเกียวจะนำคนมาสอบสวน...ทุกคนเข้าใจนะครับ?"

โคนันสังเกตเห็นว่าที่ข้อมือของนารุมิ... มีกุญแจมือล็อกอยู่ที่ข้อมือ!

(นารุมิถูกหมวดทาคากิจับกุมในฐานะผู้ต้องสงสัยที่ทำร้ายมุราซาวะงั้นเหรอ? ยุ่งยากแล้วสิ!)

(ตอนนี้ทุกคนไปไหนไม่ได้...คงต้องรอสารวัตรเมงูเระมาถึงพรุ่งนี้ถึงจะเริ่มแผนขั้นต่อไปได้...)

"เจ้าหน้าที่ทาคากิผมมีจุดที่น่าสงสัยอยู่...ในหอประชุมนี้ ยังมีอีกคนที่ควรจะอยู่แต่หายไป...นั่นก็คือฮิราตะ คาซึอากิ...เลขาของผู้ใหญ่บ้านคุโรอิวะคนที่ยืนเฝ้าหน้าห้องเปียโนเมื่อตอนกลางวัน!"

นัตสึกิได้เอ่ยถึงผู้ต้องสงสัยรายใหม่ขึ้นมา

“เพราะฉะนั้นช่วยใช้ลำโพงประชาสัมพันธ์ประกาศเรียกตัวคุณฮิราตะให้มาที่นี่เพื่อสอบสวนทีด้วย!”

(จบตอน)