บทที่ 34 การถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ระดับชาติ

บทที่ 34 การถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ระดับชาติ

เหตุผลที่โคโกโร่ เชื่อว่ามัตสึโอะ ทาคาชิเป็นฆาตกรและทาคานากะเป็นผู้บริสุทธิ์น่ะเหรอ....จริงๆแล้วมันไม่มีเหตุผลรองรับเลย

เขาเชื่อใจทาคานากะเพราะเขาไว้ใจในฐานะพรรคพวกเท่านั้น

แต่สำหรับการปิดคดีของตำรวจ...อารมณ์เหนือเหตุผลมักจะสู้ข้อเท็จจริงที่เป็นรูปธรรมไม่ได้

"แต่คุณนักสืบโมริคำกล่าวอ้างของคุณที่ว่าผมเป็นฆาตกรมันไม่มีมูลความจริงเลยนะครับ!"

"เวลาแค่ 3 นาทีครึ่ง มันไม่พอให้ผมวิ่งจากชั้น 9 ลงไปชั้น 4 แล้ววิ่งกลับขึ้นมาหรอกใช่ไหมครับ!?"

"ในทางกลับกัน! คุณอิจิโกะออกจากสตูดิโอไปพร้อมๆกับผม+"

"หลังจากนั้นเขาก็หายตัวไปประมาณห้านาทีเต็ม...ก่อนจะติดต่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย"

"ถ้ามองตามหลักตรรกะแล้ว เขาดูมี 'เวลาลงมือ' มากกว่าผมอีกไม่ใช่เหรอ?"

มัตสึโอะส่ายหน้าพลางโต้ตอบข้อสันนิษฐานของลุงโมริได้อย่างเฉียบคม

หากมองในมุมของเหตุและผล คำพูดของเขานั้นไร้ที่ติ แต่ทว่า...เขาลืมไปจุดหนึ่ง

“ณมัตสึโอะครับ...กล้องวงจรปิดที่ชั้น 4 ไม่ได้จับภาพของอิจิโกะคุงไว้เลยนะ”

"ดังนั้นอิจิโกะคุงจึงควรเป็นผู้บริสุทธิ์"

สารวัตรเมงุเระเอ่ยแย้งขึ้นมาจากด้านข้างแต่มัตสึโอะกลับยิ้มอย่างมีชัย

เขาบอกกับสารวัตรเมงุเระด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายผิดปกติ

“ถ้าอย่างนั้นผมเองก็เป็นผู้บริสุทธิ์เหมือนกันครับ...เพราะกล้องที่ชั้น 4 ก็ไม่มีทางจับภาพผมได้แน่ๆ!”

“ในเมื่อผมไม่ได้ไปที่ชั้น 4 และไม่ได้เข้าไปในห้องมิกซ์เสียง...การจะมาสงสัยผมมันก็เป็นเรื่องไร้สาระพอกันนั่นแหละครับ!”

สารวัตรเมงุเระและโคโกโร่ถึงกับพูดไม่ออกในทันที

ถูกต้องแล้ว...หลักฐานที่อาจพิสูจน์ว่าทาคานากะบริสุทธิ์...ก็อาจพิสูจน์ว่ามัตสึโอะบริสุทธิ์ได้เช่นกัน

แต่ในทางกลับกัน...หลักฐานที่ไม่เป็นผลดีต่อทาคานากะอาจไม่มีผลต่อมัตสึโอะ

เพราะเวลา 5 นาทีที่หายไปนั้น...เพียงพอที่จะวิ่งลงไปสังหารมิชิฮิโกะแล้วอ้อมกลับไปที่บันไดหนีไฟชั้น 7 เพื่อสมทบกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้พอดี!

ซ่า... ซ่า...

แสงไฟจากกล้องวิดีโอของทีมงานสถานีไม่เคยดับลงเลย

เมื่อการถ่ายทำรายการถูกขัดจังหวะโดยนักสืบ...หัวหน้าสถานีโทรทัศน์โยมิอุริจึงบอกให้ช่างกล้องถ่ายทำต่อไป

ขณะนี้...การสืบสวนคดีฆาตกรรมในแผนกตัดต่อของสถานีโทรทัศน์ถูกถ่ายทอดสดให้ทุกคนทั่วประเทศรับชมได้

ภาพลักษณ์ของสารวัตรเมงุเระ นักสืบโมริและทาคาชิปรากฏชัดต่อสายตาประชาชนนับล้าน

มิวาโกะซึ่งอยู่กับสารวัตรเมงุเระสังเกตเห็นว่ากล้องยังคงบันทึกอยู่

เธอเดินไปที่ข้างๆสารวัตรเมงุเระอย่างเงียบๆแล้วกระซิบกับเขา

สารวัตรเมงุเระก็ตกใจเช่นกันและปรับท่าทางของตนทันที

การผ่อนคลายบ้างเล็กน้อยเมื่อต้องจัดการคดีตามปกตินั้นไม่เป็นไรแต่ไม่ใช่ในระหว่างการถ่ายทอดสดแบบนี้

หากคดีนี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างดีกรมตำรวจนครบาลโตเกียวจะต้องเผชิญกับแรงกดดันจากสาธารณชนและนอกจากเงินเดือนของเขาจะไม่เพิ่มขึ้นแล้ว...อาจลดลงเหมือนกับของเจ้าหน้าที่ทาคางิด้วยซ้ำ!

“เอาละครับ...สารวัตรเมงุเระ...คุณนักสืบโมริ...มีอะไรจะพูดอีกไหมครับ?”

“ถ้าไม่มีผมคงต้องขอตัวไปชี้แจงกับพวกนักข่าวข้างนอกเรื่องอนาคตของรายการต่อแล้วล่ะ”

มัตสึโอะจัดปกเสื้อด้วยท่าทางสง่างาม...ดูเป็นมืออาชีพที่สุขุมเยือกเย็น...ต่างกับความลุกลี้ลุกลนของตำรวจและนักสืบอย่างสิ้นเชิง...คะแนนนิยมของเขาพุ่งสูงขึ้นในสายตาผู้ชม

ในทางตรงกันข้าม...ขณะที่ภาพลักษณ์ของโมริและตำรวจกำลังดิ่งเหว

"“ตะ...แต่ยังไงผมก็ขอคัดค้านไว้ก่อน...!”

ลุงโมริกัดฟันกรอด

(โธ่เว้ย! ตามหลักคดีฆาตกรรมมันต้องมีผู้ต้องสงสัยสักคนรับเคราะห์!)

(หากไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่ามัตสึโอะเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก....เจ้าอิจิโกะต้องกลายเป็นจำเลยบนชั้นศาลแน่ๆ!!)

(ไอ้พวกอัยการพวกนั้นยิ่งไม่สนผิดถูกด้วย...ขอแค่พิสูจน์ได้ว่าจำเลยมีความผิดพวกมันก็เอาหมด!!!)

“ผมขออนุญาตมองข้ามคำคัดค้านของคุณนะครับ... ลาก่อนครับคุณนักสืบ!”

มัตสึโอะหันหลังกลับอย่างผู้ชนะ

รันซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนักมองโคโกโร่ด้วยความกังวลอย่างมาก

(คุณพ่อแทบไม่เคยเป็นแบบนี้เลย...ดูเหมือนว่าคุณพ่อจะเชื่อมั่นในตัวทนายทาคานากะจริงๆ...)

(ฉันจะช่วยอะไรได้บ้างไหมนะ...ถ้าตอนนี้ชินอิจิอยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี)

(เขาต้องคลี่คลายคดีนี้และช่วยทนายทาคานากะได้อย่างแน่นอน!)

เธอนึกในใจขณะกำลังจะพาโคนันไปปลอบใจโคโกโร่

จากนั้นเธอก็รู้ว่าโคนันหายไปแล้ว

“โคนัน? โธ่เอ๊ย! หายไปไหนอีกแล้วเนี่ย?”

รันเริ่มลนลานเพราะที่นี่คือที่เกิดเหตุไม่ใช่สนามเด็กเล่น!

เธอกวาดสายตาไปรอบๆแล้วเห็นคุณหมอนารุมิเดินหายเข้าไปในห้องมิกซ์เสียงอย่างเงียบๆ

(เอ๊ะ คุณหมอจะทำอะไรงั้นเหรอ—)

"ขอคัดค้าน! (Objection)! ประเด็นเรื่อง 【เวลา】 ที่คุณยกขึ้นมาก่อนหน้านี้มีปัญหา!"

[ กระสุนแห่งความจริง : 5/5 ]

เสียงของทาคานากะดังก้องไปทั่วทั้งโถงทางเดิน....ดึงดูดความสนใจของทุกคนในทันที!

ลมแรงปริศนาพวยพุ่งออกจากตัวทาคานากะไปทุกทิศทางเข้าปะทะร่างของมัตสึโอะจนต้องเซถอยหลัง

พิธีกรหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ไอ้หมอนี่มันใช้เวทมนตร์ได้จริงๆงั้นเหรอ!?

แค่ตะโกนว่า 'ขอคัดค้าน' จะไปมีลมพัดมาได้ยังไงกันละ!?

"เมื่อกี้คุณบอกว่าผมหายไปจากกล้องวงจรปิดประมาณ 5 นาทีใช่ไหมครับ?"

"งั้นถ้าผมจะบอกว่า ใน 5 นาทีนั้น ผมใช้เวลา 3 นาทีครึ่งอยู่ที่ 'บันไดระหว่างชั้น 7 กับชั้น 6' ล่ะครับ?"

"บันได!? คุณไปทำอะไรที่นั่น!?"

เหงื่อเย็นๆไหลลงมาตามหน้าผากของมัตสึโอะขณะที่เขาจ้องไปที่ทาคานากะ

เขาพูดโดยไม่ลังเลเลย

“คุณมีหลักฐานงั้นเหรอ!? หลักฐานที่พิสูจน์ว่าคุณอยู่ที่นั่นตั้ง 3 นาทีครึ่งน่ะ!?”

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างหันไปมองทาคานากะทันที

ไม่มีกล้องวงจรปิดในบริเวณบันไดมีเพียงกล้องที่มุมทางเดินเท่านั้น

ทาคานากะจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเขาอยู่ตรงบันไดเป็นเวลาสามนาทีครึ่ง?

"รับไปซะ! ขอเสนอตัวพยาน— — — — คุณนางาอิ อายาโกะ !"

ทาคานากะชี้ไปที่ผู้ช่วยสาวที่เพิ่งให้การเสร็จ

อายาโกะรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก...เธอไม่รู้มาก่อนว่าเธออาจเป็นพยานยืนยันความบริสุทธิ์ของทาคานากะได้

"เอาเลย! อิจิโกะคุงอธิบายมาเร็วๆหน่อยว่าจะให้คุณอายาโกะพิสูจน์ได้ยังไงว่าเธออยู่ตรงบันได!?"

สารวัตรเมงุเระกลับมามีไฟอีกครั้ง

เป๊าะ!

ทาคานากะดีดนิ้วและเสียงดนตรีเกริ่นนำของเพลง Pursuit ก็ดังขึ้นในหูเขาแล้ว

“ก่อนที่คุณมัตสึโอะและคุณอายาโกะจะก้าวเท้าเข้าห้องส่ง...ผมอยู่ที่บันนั่นมาตลอด หลักฐานก็คือ...ผมสามารถจำคำสนทนา 'ทุกคำ' ที่คุณทั้งสองคนคุยกันก่อนเข้าห้องได้ครับ!”

“ถ้าไม่เชื่อ! ผมจะพูดออกมาให้ฟังเดี๋ยวนี้...แล้วให้คุณอายาโกะช่วยยืนยันว่าสิ่งที่ผมพูดตรงกับที่คุณพูดกับคุณมัตสึโอะเป๊ะๆหรือเปล่า!”

"และที่สำคัญ... สมมติว่าผมเป็นคนร้ายจริงๆและเป็นคนฆ่ามิชิฮิโกะ...แล้วทำไมผมถึงพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปค้นหาศพและโทรแจ้งตำรวจในเมื่อตำรวจไม่พบหลักฐานเลยตั้งแต่แรก?"

คิ้วของมัตสึโอะกระตุกเล็กน้อย...ใช่แล้ว!

เขาไม่มีแรงจูงใจในการฆ่ามิชิฮิโกะเพราะพวกเขาไม่รู้จักกันมาก่อน....ดังนั้นเขาจึงไม่มีแรงจูงใจใดๆและไม่มีกล้องวงจรปิดบันทึกภาพเขาขณะเข้าไปในห้องมิกซ์เสียง...ดังนั้นจึงไม่มีหลักฐาน!

ถ้าทาคานากะฆ่าเขามันก็จะเป็นคดีฆาตกรรมแบบสุ่ม

คดีที่แทบไม่มีทางจับได้ 90% แล้วทาคานากะจะหาเหาใส่หัวทำไม?

“ตะ...แต่ว่า!...มันอาจจะเป็นไปได้ที่คุณตั้งใจแจ้งตำรวจ...เพื่อสร้างภาพลักษณ์ว่าตัวเองบริสุทธิ์และให้ความร่วมมือ...เพื่อแก้ปัญหาเรื่องช่วงเวลาที่หายไปของคุณก็ได้นี่!”

มัตสึโอะรีบเค้นสมองโต้กลับอย่างรวดเร็ว

“ถูกต้องครับ...มีความเป็นไปได้จริงๆเพราะฉะนั้น... เราลองมา 'เปลี่ยนมุมมอง' (Turnabout) ความคิดกันดูหน่อยไหมครับ?”

ต่อหน้ากล้องทาคานากะดีดนิ้วอีกครั้ง...แม้ว่าเขาจะถูกสงสัยว่าเป็นฆาตกรแต่เขาก็ยังเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ...เขากลับดูน่าเชื่อถืออย่างประหลาด

“ไม่ใช่ว่าผมแจ้งตำรวจเพื่อสร้างภาพว่าบริสุทธิ์...แต่เป็นเพราะผม 'ไม่มีทางเลือกอื่น' นอกจากต้องแจ้งตำรวจเพื่อล้างมลทินให้ตัวเองต่างหาก...ลองคิดแบบนี้ดูสิครับ?”

“ผมขอถามหน่อยสิครับ ในสถานการณ์แบบไหนที่ผมต้องจำใจแจ้งตำรวจเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ทำกัน?”

"คุณมัตสึโอะ ทาคาชิผู้เสนอทฤษฎีนี้...ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่าผม 'ฆ่า' เขาได้อย่างไร?"

(จบตอน)