บทที่ 33 เหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน

บทที่ 33 เหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน

น้ำเสียงนั้น...ทาคานากะไม่คุ้นเคยเลยสักนิด

อย่างน้อยก็ในความทรงจำปัจจุบันของเขา...ไม่มีเจ้าของเสียงนี้ปรากฏอยู่เลย

เขาหันศีรษะไปมองต้นกำเนิดเสียง

เธอเป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่งในชุดลำลอง

(ไม่รู้จักสักนิด...แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นตาขนาดนี้นะ?)

(หรือจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับ 'คดีนั้น' เมื่อสามปีก่อน... ในช่วงความทรงจำของฉันที่หายไป!?)

ดวงตาของทาคานากะเต็มไปด้วยความสับสน

นักสืบโมริและสารวัตรเมงุเระสบตากัน

ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...แต่ก็เป็นการดีที่สุดที่จะไม่เข้าไปรบกวนทั้งสองคนในตอนนี้

ทั้งสองจึงแสร้งทำเป็นกอดคอกันเดินไปสมทบกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ เพื่อรวบรวมคำให้การจากพยานคนอื่นต่อ

“จำฉันไม่ได้แล้วเหรอคะ? ฉันก็นึกว่าคุณจะจำได้เสียอีก...”

หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย

ในขณะนั้น...โคนันที่เพิ่งสลัดการเกาะติดของรันมาได้ก็เดินมุ่งหน้ามาทางนี้

เขาตั้งใจจะมาสืบสภาพที่เกิดเหตุเพิ่มเติม แต่กลับต้องชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

(หือ...อะไรกัน? ยัยหมอนั่นยืนคุยกับอิจิโกะอยู่งั้นเหรอ?)

(หรือว่าสองคนนี้จะรู้จักกันอยู่แล้ว? ที่ฉันระแวงไปก่อนหน้านี้คือเสียเที่ยวเหรอเนี่ย?)

โคนันถอนหายใจพลางก้มมองหน้าจอมือถือที่มีชื่อ [คุณหมออาไซ] ค้างอยู่ใน LINE

ใจหนึ่งก็อยากจะลบออกแต่อีกใจก็อยากรู้ว่าทั้งคู่กำลังคุยเรื่องอะไรกันแน่

ตึก... ตึก...

แม้โคนันจะพยายามย่องให้เบาที่สุดแต่ทาคานากะก็ยังสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน

สายตาหันไปมอง "เจ้าหนูยมทูต" แวบหนึ่ง...ก่อนจะหันกลับมาคุยกับสาวน้อยตรงหน้า

“ขอโทษทีครับ...พอดีผมเพิ่งประสบอุบัติเหตุเมื่อไม่นานมานี้...ทำให้ความทรงจำบางส่วนมันขาดๆหายๆไปน่ะ”

"เพราะฉะนั้นที่ผมทำท่าเหมือนจำคุณไม่ได้ไม่ใช่เพราะลืม...แต่เพราะในตอนนี้ผม 'ไม่รู้จัก' คุณเลยต่างหาก"

“พอจะช่วยแนะนำตัวอีกครั้งได้ไหมครับ?”

คำพูดของทาคานากะไปถึงหูของ 'หญิงสาว' ที่อยู่ตรงหน้าเขา

เธอชะงักไปครู่ใหญ่ด้วยความแปลกใจ

ทนายความคนนี้...คนที่เคยกัดไม่ปล่อยจนถึงขั้นแอบสืบสวนในช่วงพักพิจารณาคดี จนโดนถังดับเพลิงฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างจัง

แต่ยังฮึดลุกขึ้นมาว่าความต่อได้...ร่างกายปีศาจขนาดนั้น อุบัติเหตุแบบไหนกันที่ทำให้เขาเสียความทรงจำได้?

หญิงสาวส่ายศีรษะอย่างหมดหวังและแนะนำตัวอีกครั้ง

"ฉันชื่อ อาไซ นารุมิ ค่ะ เป็นพยานในคดีลักลอบขนยาเสพติดที่เกาะสึกิคาเงะเมื่อสามปีก่อน"

"เพราะคุณแท้ๆเชียว! จากเดิมที่ฉันควรจะได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์มาตั้งนานแล้ว แต่เพราะคดีนั้น...ฉันจึงต้องเรียนซ้ำสองปีและเพิ่งจะมาจบการศึกษาเอาป่านนี้นี่แหละค่ะ"

(อาไซ นารุมิ...? ชื่อคุ้นหูเป็นบ้าเลยแฮะ)

ทาคานากะลูบคางและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ทันใดนั้น! เหงื่อเย็นๆก็เริ่มไหลซึมตามไรผม...เขาเอื้อมมือไปปาดหน้าผากโดยไม่รู้ตัว

อะไรนะ!? อาไซ นารุมิ!? เกาะสึกิคาเงะ!?

“อาไซ นารุมิ!? เธอยังไม่ตายงั้นเหรอ!?”

ทาคานากะอุทานออกมา

"...?"

อาไซ นารุมิทำหน้าเหวอ

เธอพองแก้มมือเท้าสะเอวและจ้องทาคานากะด้วยสายตาเขียวปัด

“ไร้น้ำใจเกินไปหรือเปล่าคะ!? กับเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันสามปี...นี่คือท่าทีที่ควรแสดงออกงั้นเหรอ!?”

“ขอโทษทีนะคะที่ยังไม่ตาย! ฉันมีเหตุผลอะไรที่ 'ต้องตาย' ด้วยหรือไงคะ!?”

“อ๊ะ... เปล่าครับๆ ไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!”

เมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดออกไปทาคานากะจึงลูบหลังศีรษะพร้อมกับยิ้มอย่างเขินอาย

เหตุผลที่เขาประหลาดใจที่อาไซ นารุมิยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะเขายังจำเนื้อเรื่องช่วงแรกๆ ของโคนันได้บ้าง

คดีฆาตกรรมเปียโนโซนาต้า "แสงจันทร์" เป็นผลงานยุคแรกๆที่โด่งดังของโคนันและเคยถูกนำมาสร้างใหม่ครั้งหนึ่งด้วย

อาไซ นารุมิที่ยืนอยู่ตรงหน้าทาคานากะคือฆาตกรต่อเนื่องในคดีเปียโนโซนาต้า "แสงจันทร์"!

หลังจากเกิดเหตุฆาตกรรมหลายคดีบนเกาะสึกิคาเงะโคนันก็สามารถเดาตัวตนที่แท้จริงของอาไซ นารุมิได้

ตามเนื้อเรื่องเดิม...นารุมิควรจะจบชีวิตตัวเองด้วยการเผาตัวตายในหอประชุมเกาะสึกิคาเงะ...แม้ว่าโคนันจะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าและรีบไปยังหอประชุมแต่เขาก็ไม่สามารถช่วยอาไซ นารุมิไว้ได้

เหตุการณ์นั้นเองที่กลายเป็นบาดแผลลึกในใจของโคนัน...ทำให้โคนันเปลี่ยนมุมมองจากการเป็นนักสืบที่ "ไล่ต้อนฆาตกร" มาเป็นนักสืบที่ "ปกป้องชีวิตแม้แต่ฆาตกร" เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

คดีฆาตกรรมเปียโนโซนาต้า "แสงจันทร์" เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในความคิดของโคนัน

หลังจากคดีนี้...โคนันไม่มองคดีฆาตกรรมเป็นเกมปริศนาหรือการแสดงความสามารถของนักสืบอีกต่อไป

(อาไซ นารุมิ คือพยานปากสำคัญในคดีของอิจิโกะ ทาคานากะ เมื่อสามปีก่อนงั้นเหรอ...)

โคนันได้ยินบทสนทนาระหว่างทาคานากะและนารุมิทำให้เขาเริ่มนึกถึงข้อมูลจากบันทึกศาลของทาคานากะเมื่อสามปีก่อนที่เขาเคยค้นหาในอินเทอร์เน็ต

ข้อมูลเฉพาะเจาะจงในบันทึกคดีนั้นยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด...โคนันอาศัยเส้นสายของพ่อจึงสามารถขอรับบันทึกคดีโดยละเอียดและได้รู้ถึงสถานการณ์เบื้องหลัง!

(เป็นเพราะการปรากฏตัวของอาไซ นารุมิ....อิจิโกะถึงได้ตัดสินใจ 'หักหลัง' ลูกความตัวเองในวันสุดท้ายของการพิจารณาคดี....พลิกหลักฐานทั้งหมดว่าจำเลยบริสุทธิ์ให้กลายเป็นการพิสูจน์ความผิดของจำเลยแทน)

(ผลที่ตามมาคือสถานะของสำนักงานมุโคเก็นตกต่ำลงอย่างมากและอิจิโกะนักกฎหมายดาวรุ่งก็หายไปจากบัลลังก์ศาล... นี่คือจุดพลิกผันแห่งโชคชะตาของเขา!)

โคนันดันแว่นขึ้นพลางถอนหายใจ...เขารู้ว่าทาคานากะเป็นคนแบบไหน

ในสายตาของอิจิโกะศาลคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ความชั่วร้ายห้ามหลุดลอดไปได้ หากเขาพบว่าตนเองถูกหลอกลวงและลูกความมีความผิดจริง...เขาจะกลายเป็นเพชฌฆาตที่ส่งลูกความเข้าคุกด้วยมือของตัวเองทันที!

หากใครเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของตัวเองอย่างแน่วแน่อิชิโกะ ทาคานากะคือทนายความที่ดีที่สุด

แต่หากใครมีประวัติด่างพร้อย...ดาบสองคมนี้ก็จะย้อนมาแทงหัวใจของตัวเอง

“...เอาเป็นว่า เรื่องเมื่อสามปีก่อนเอาไว้คุยกันหลังจบงานนี้แล้วกันนะครับ”

“การปล่อยเวลาทิ้งไว้แม้แต่วินาทีเดียว...โอกาสที่เบาะแสจะเลือนหายไปก็เพิ่มขึ้น จริงไหมครับ?”

เขาชำเลืองมองโคนันที่แอบมุดเข้าไปในห้องมิกซ์เสียงชั้น 4 อย่างเงียบๆ

เนื่องจากโคนันได้เริ่มการสืบสวนไปแล้ว...เขาจึงจำเป็นต้องเริ่มลงมือแล้วเช่นกัน

เพราะเขารู้ตัวดีว่าทักษะการสังเกตการณ์ของเขาอยู่ในระดับคนธรรมดา

แต่สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือการ "ข่มขวัญและรีดคำให้การ" ต่างหาก!

ในการคลี่คลายคดีจำเป็นต้องตรวจสอบทั้งคำให้การและหลักฐานของโคนันไปพร้อมๆกัน

“ค่ะ ตกลงตามนั้น”

นารุมิยอมรับอย่างว่าง่าย

ทาคานากะพยักหน้าเล็กน้อย...ก่อนจะเดินไปหาสารวัตรเมงุเระ

"...ขอยืนยันอีกครั้งนะครับ...คุณอายาโกะ...คุณมั่นใจใช่ไหมว่าคุณอิจิโกะ ทาคานากะออกจากห้องบันทึกเสียงไปอย่างรีบร้อนในขณะที่กำลังเริ่มเปิดวิดีโอสั้นสินะครับ?"

สารวัตรเมงุเระถามอายาโกะผู้ช่วยพิธีกร...

อายาโกะพยักหน้าโดยไม่ลังเลจากนั้นเธอก็เสริมด้วยความลังเลเล็กน้อย

“เอ่อ... แต่คุณมัตสึโอะเองก็ขอตัวออกไปข้างนอกในช่วงเวลานั้นประมาณ 3 นาทีครึ่งเหมือนกันนะคะ”

“แต่... เวลาสั้นแค่นั้น การจะวิ่งจากห้องส่งชั้น 9 ลงมาฆ่าคนถึงชั้น 4 มันทำไม่ได้หรอกใช่ไหมคะ?”

ทาคานากะกำลังจะขัดจังหวะแต่ก็ได้ยินเสียงของโคโกโร่เสียก่อน

“ก็ไม่แน่หรอกครับ! เท่าที่ผมรู้มาคุณมัตสึโอะเคยเป็นตำรวจสายสืบมาก่อน...รู้วิธีใช้อาวุธปืนอยู่แล้ว!”

"ส่วนเจ้าหนูอิจิโกะปืนยังไม่เคยจับด้วยซ้ำ! จะเอาปัญญาที่ไหนไปฆ่าคนกัน!? คนร้ายต้องเป็นมัตสึโอะชัวร์ป้าบ!!"

สีหน้าของนักสืบโมริจริงจังมากเป็นครั้งแรกจนทำให้ทาคานากะซึ่งเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกรู้สึกตกใจ

ดูท่าทาง 'โคโกโร่ตัวจริง' จะเริ่มเครื่องร้อนเต็มที่แล้วแฮะ!

(จบตอน)