บทที่ 13 งานเลี้ยงอาหารเช้า

บทที่ 13 งานเลี้ยงอาหารเช้า

ไม่มีใครรู้ว่าคืนนั้นตระกูลเคนเนดี้คุยอะไรกันต่อ และไม่มีใครรู้ว่าตระกูลเคนเนดี้ตัดสินใจอย่างไร

แต่หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา สมาชิกตระกูลเคนเนดี้ที่เคยเก็บตัวเงียบเพราะสาเหตุการเสียชีวิตของคนในครอบครัว ก็เริ่มปรากฏตัวต่อหน้าสื่อในบอสตันมากขึ้นเรื่อยๆ

เรื่องนี้ทำให้ตระกูลในพื้นที่อื่นรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ตราบใดที่พวกเขายังไม่ออกนอกรัฐแมสซาชูเซตส์ ทุกอย่างก็ยังคงสงบสุขดี

10 โมงเช้า

สกอตต์ยังคงหลับสนิท

นี่คือกิจวัตรที่เขาติดเป็นนิสัยมาจากลอสแองเจลิส หรือจะพูดให้ถูกคือฮอลลีวูด... ปาร์ตี้สุดเหวี่ยงตอนกลางคืน แล้วตื่นตอนบ่าย

ฮิลลารีในชุดสูทสีเทาจับคู่กับกระโปรงทรงสอบสั้นรัดรูปสไตล์เวิร์กกิ้งวูแมนเดินเข้ามาในห้อง

เมื่อเห็นสกอตต์ที่ยังคงหลับสนิทเป็นตายอยู่บนเตียง ฮิลลารีก็อดขำไม่ได้และรู้สึกอิจฉาอยู่นิดๆ

เธอตื่นมาทำงานได้เกือบ 3 ชั่วโมงแล้ว แต่เขายังคงดื่มด่ำกับการนอนหลับอยู่

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากนอนต่อ แต่เธอต้องบังคับตัวเองให้ตื่นมาทำงาน ตำแหน่งอันสูงสุดอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอจะยอมแพ้ไม่ได้

ฮิลลารีเดินไปนั่งที่หัวเตียง แล้วตบแก้มสกอตต์เบาๆ

"อืม..."

สกอตต์สะดุ้งตื่นจากการถูกรบกวนกะทันหัน

สกอตต์ลืมตาขึ้นมามองฮิลลารีที่แต่งตัวเต็มยศอยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง

"มีอะไรเหรอ"

"ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวมีธุระ คุณต้องไปกับฉัน"

ฮิลลารีเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"หา..."

สกอตต์มองฮิลลารีอย่างมึนงง

นี่มันวอชิงตันนะ พาเขาไปด้วยแบบนี้ ไม่กลัวเป็นเรื่องหรือไง

"ใช่ คุณนั่นแหละ"

ฮิลลารีพยักหน้ายืนยันอีกครั้ง

สกอตต์มองฮิลลารีแวบหนึ่งโดยไม่เซ้าซี้ถามต่อ เขาเลิกผ้าห่มออกแล้วลุกจากเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่า

ในเมื่อฮิลลารีตัดสินใจแบบนี้ เธอก็คงมีเหตุผลของเธอ เขาแค่ให้ความร่วมมือก็พอ

"ชิ..."

ฮิลลารีมองของสงวนที่แกว่งไปมา...แล้วหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

สกอตต์ไม่ได้สนใจอะไร เขาเหยียบพื้นเดินตรงเข้าห้องน้ำไป ในบ้านของตัวเอง จะทำตัวสบายๆ แค่ไหนก็ได้ ใครจะสนล่ะ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา สกอตต์ในชุดสูทลำลองสีดำก็ควงแขนฮิลลารีเข้าไปนั่งในรถลินคอล์น ทาวน์คาร์ ของเธอ

หลังจากขึ้นรถ สกอตต์ก็ขยับตัวไปมาด้วยความอึดอัด

ตัวเขาเองก็ร่างใหญ่ แถมรถคันนี้เมื่อเทียบกับลีมูซีนลินคอล์นที่เขานั่งเป็นประจำแล้ว มันเล็กเกินไปจริงๆ

ฮิลลารีมองสกอตต์ที่ขยับตัวไปมาอยู่ข้างๆ แล้วก็หลุดขำออกมา การให้ผู้ชายตัวโตที่สูงถึง 190 เซนติเมตรอย่างสกอตต์มานั่งในนี้ มันดูฝืนใจเขาไปหน่อยจริงๆ

เธอจึงเอื้อมมือไปกุมมือเขาเพื่อปลอบโยน

"อยู่ใกล้ๆ นี่เอง เดี๋ยวก็ถึงแล้ว"

สกอตต์เอียงขาจนในที่สุดก็จัดท่านั่งที่พอจะสบายขึ้นมาได้บ้าง จากนั้นเขาก็มองไปที่ฮิลลารี

"เมื่อกี้ผมยังไม่ได้ถามเลย เรากำลังจะไปเจอใคร"

"ดักลาส"

ฮิลลารีเอ่ยชื่อหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

แต่พอหันไปเห็นใบหน้ามึนงงของสกอตต์ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่เคยคลุกคลีกับเรื่องพวกนี้ จึงพูดเสริมขึ้นว่า

"ผู้ดูแลเนชั่นแนล เพรเยอร์ เบรคฟาสต์ คนปัจจุบันน่ะ"

สกอตต์ได้ยินคำพูดของฮิลลารี สีหน้าของเขาก็เริ่มจริงจังขึ้นมา

เขาไม่รู้จักดักลาส แต่สำหรับเนชั่นแนล เพรเยอร์ เบรคฟาสต์ นี้ เขาได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว

แรกเริ่มเดิมที มันเป็นแค่กลุ่มพันธมิตรผลประโยชน์ที่ก่อตั้งขึ้นในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยกลุ่มนายทุนจากซีแอตเทิล เพื่อต่อต้านการประท้วงหยุดงานของสหภาพแรงงานที่เพิ่มมากขึ้นในขณะนั้น

ตอนแรกพวกเขาแค่ต้องการสนับสนุนให้พรรคอนุรักษ์นิยมขึ้นสู่อำนาจ เพื่อจำกัดการประท้วงของสหภาพแรงงานเท่านั้น แต่เมื่อสิ่งต่างๆ เริ่มพัฒนาขึ้น มันก็มักจะหลุดกรอบไปจากความตั้งใจเดิมเสมอ

เมื่อฝ่ายอนุรักษ์นิยมที่พวกเขาสนับสนุนได้ขึ้นสู่อำนาจ นายทุนจำนวนมากขึ้นก็เริ่มสังเกตเห็นกลุ่มนี้ และดึงดูดให้ผู้คนเข้ามาเข้าร่วมมากขึ้นเรื่อยๆ

กลุ่มมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อำนาจก็แข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วย จนกระทั่งมีใครบางคนเกิดความคิดขึ้นมา

พวกเขาต้องการชักใยการเมืองอเมริกา เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของตนเอง

ดังนั้น เพื่อขยายองค์กร พวกเขาจึงพรางตัวเป็นคริสตจักรนิกายอีแวนเจลิคัลสายอนุรักษ์นิยม โดยใช้วิธีทางศาสนาในการดึงดูดฐานเสียงระดับล่าง

จนกระทั่งช่วงทศวรรษที่ 50 พวกเขาก็ทำสำเร็จ ประธานาธิบดีไอเซนฮาวร์ที่พวกเขาเลือกและให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ได้ขึ้นสู่อำนาจ

พวกเขาได้ก้าวกระโดดจากซีแอตเทิลเข้าสู่วอชิงตันในรวดเดียว และเมื่อลัทธิเติบโตขึ้น กลุ่มฐานเสียงขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็กลายเป็นสิ่งที่นักการเมืองในวอชิงตันต้องให้ความสำคัญ

แม้ว้าจนถึงทุกวันนี้ พวกเขาจะยังคงไปไม่ถึงจุดที่สามารถครอบงำการเมืองได้อย่างที่วาดฝันไว้ก็ตาม

แต่ด้วยคะแนนเสียงที่หนุนหลังและฉากหน้าที่เป็นคริสตจักร พวกเขาได้กลายเป็นตัวกลางในการสานสัมพันธ์ที่ใหญ่ที่สุดในวอชิงตัน หรือแม้กระทั่งในอเมริกา

งานเลี้ยงอาหารเช้าที่พวกเขาจัดขึ้น กลายเป็นงานที่นักการเมืองระดับสูงของประเทศนี้จะไม่มีวันพลาดในแต่ละปี

ทุกคนสามารถใช้โอกาสจากงานเลี้ยงอาหารเช้านี้ในการพบปะพูดคุยกับใครก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นประธานาธิบดี สมาชิกสภาคองเกรส นักการทูต มหาเศรษฐี หรือแม้แต่ผู้บริหารระดับสูงจากต่างประเทศ

"พวกเขาไม่ใช่พวกอนุรักษ์นิยมหรอกเหรอ"

"หึ... อนุรักษ์นิยมงั้นเหรอ"

ฮิลลารีขำกับคำพูดของสกอตต์

"พวกเขาแค่อยากปกป้องผลประโยชน์ของกลุ่มผู้นำก็เท่านั้นแหละ ถ้าหากมีใครให้ผลประโยชน์ได้มากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ อย่าว่าแต่อนุรักษ์นิยมเลย จะให้เป็นคอมมิวนิสต์ยังได้เลย"

สกอตต์ได้ยินคำพูดของฮิลลารีแล้วก็รู้สึกขำตัวเองเหมือนกัน

จริงด้วยสิ อยู่ประเทศนี้มาตั้งหลายปี น่าจะรู้ตั้งนานแล้วว่าพรรคเดโมแครตและพรรครีพับลิกัน ก็เป็นแค่ภาพฝันที่วาดไว้ให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งดูเท่านั้น ท้ายที่สุดแล้วมันก็มีไว้เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของชนชั้นบนอยู่ดี

"แล้วคุณพาผมมาด้วยทำไมล่ะ"

สกอตต์ถามด้วยความสงสัย ที่นั่นมีแต่นักการเมืองคนอื่นๆ การที่เขาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ ฮิลลารีอย่างเปิดเผยมันคงดูไม่ค่อยดีนัก

ฮิลลารีเข้าใจความหมายของเขา แต่เธอไม่ได้ตอบตรงๆ

"แผนของคุณเมื่อคืนผ่านการอนุมัติแล้ว"

"แต่ทางตระกูลเคนเนดี้กับตระกูลสตีเฟนส์มองว่าไอเดียของคุณที่จะใช้เหตุการณ์ข่าวมาโน้มน้าวสื่อนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่มันยังไม่รัดกุมพอ"

"ในเมื่อต้องใช้ทรัพยากรมากมายขนาดนั้น สู้ทำรวดเดียวให้จบไปเลยดีกว่า โดยการปั้นให้บิลกลายเป็นความหวังใหม่ของอเมริกาไปเลย"

"บิลไปหาหัวหน้าพรรคและติดต่อไปยังเจ้าพ่อสื่อที่เอนเอียงไปทางพรรคเดโมแครตแล้ว ส่วนดักลาสก็สามารถโน้มน้าวสื่อฝ่ายอนุรักษ์นิยมอย่างเมอร์ด็อกได้ ฉันเลยจำเป็นต้องทำให้เขาวางใจ"

สกอตต์รู้สึกตกใจกับความทะเยอทะยานของทีมหาเสียงที่มีตระกูลเคนเนดี้เป็นแกนนำ พวกเขาคิดจะฮุบกินคำโตแบบรวดเดียวจบเลยหรือนี่ แต่เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมฮิลลารีถึงพาเขามาด้วย

นี่ก็เป็นหนึ่งในธรรมเนียมปฏิบัติอันเลวร้ายของการเมืองอเมริกา พวกเขาไม่เชื่อในคำสัญญา เพราะทุกคนรู้ดีว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์ ทุกสิ่งก็ต้องยอมหลีกทางให้

จึงเกิดเป็นธรรมเนียมแปลกๆ ขึ้นมา นั่นก็คือการทำเรื่องสุ่มเสี่ยงที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ เพื่อใช้เป็นใบเบิกทางหรือเครื่องรับประกัน

เพื่อทำให้ทุกคนเชื่อว่าพวกเราคือตั๊กแตนที่ถูกผูกติดอยู่บนเชือกเส้นเดียวกัน ใครก็หนีไม่รอด

และไม่มีอะไรจะเล็กน้อยทว่ามั่นคงไปกว่าเรื่องอื้อฉาวคาวโลกีย์อีกแล้ว วันนี้การที่ฮิลลารีพาเขามาด้วยก็เป็นเช่นนั้น เกาะโลลิต้าในอนาคตก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน

สถานที่นั้นอยู่ไม่ไกลจริงๆ นั่งรถเพียงไม่กี่นาทีก็ถึง รถขับผ่านประตูคฤหาสน์แห่งหนึ่ง แล้วไปจอดนิ่งอยู่หน้าอาคารที่ดูคล้ายกับโบสถ์สีขาว

สกอตต์มองผ่านหน้าต่างรถ ก็เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดูเฉลียวฉลาด ยืนอยู่ริมถนนแล้ว

เมื่อรถจอดสนิท คนขับรถด้านหน้าก็รีบลงมาเปิดประตูรถด้านข้าง สกอตต์ค้อมตัวเดินลงจากรถ แล้วหันกลับไปรอฮิลลารี

เมื่อฮิลลารีลงจากรถ สกอตต์ก็ควงแขนเธอเดินไปหาชายร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินตรงมาหาพวกเขา

"ดักลาส ไม่เจอกันนานเลยนะ"