090 ผู้พ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยวน (1/2)

"มะ...ไม่ใช่นะ พวกเรา...อยู่ห้อง A น่ะ"

ดูเหมือนว่าพอต้องเผชิญหน้ากับเพื่อนใหม่ โคนีเลียจะออกอาการประหม่าสุดๆ ถึงขั้นพูดจาตะกุกตะกักไปหมด

"เอ๋? ห้อง A เหรอ? งั้นพวกเธอต้องโดดเรียนมาหนักขนาดไหนเนี่ย ถึงได้ถูกสั่งให้มาเรียนเสริมแบบนี้?"

ฟลอร่าถามกลับด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด สายตาของเธอเริ่มจริงจังขึ้นมาทันที ราวกับกำลังจ้องมองเด็กมีปัญหาที่กู่ไม่กลับยังไงอย่างงั้น

นั่นทำเอาดันเต้ถึงกับมุมปากกระตุกยิกๆ นี่เธอเขากล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงกัน? พวกเราสองคนน่ะเป็นถึงหน้าตาของวิทยาลัยอัศวินเชียวนะโว้ย!

"พะ...พวกเรา..."

โคนีเลียพยายามจะอธิบายอย่างสุดชีวิต แต่ฟลอร่ากลับเท้าคางลงบนโต๊ะด้วยมือข้างเดียว แล้วจ้องมองสีหน้าของโคนีเลียพลางยิ้มกริ่ม

"ฮี่ๆ รู้นะว่าแอบรู้สึกผิดล่ะสิ แต่ต่อให้พวกเธอจะโดดเรียนเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้ฉันได้หรอก! เรื่องโดดเรียนเนี่ย ฉันน่ะตัวแม่ มีความมั่นใจเต็มร้อยเลยขอบอก!"

ฟลอร่าพูดด้วยน้ำเสียงที่ภาคภูมิใจสุดๆ

"ฉะ...ฉัน..."

คราวนี้โคนีเลียถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว เธอไม่รู้จะอธิบายให้ฟลอร่าเข้าใจได้ยังไงว่าจริงๆ แล้วพวกเขาคือเด็กดีที่ปฏิบัติตามกฎระเบียบของโรงเรียนมาโดยตลอด แถมตั้งแต่เข้าสถาบันมา เธอก็ไม่เคยได้รับความเป็นกันเองจากเพื่อนผู้หญิงขนาดนี้มาก่อนเลยด้วย เธอรู้สึกว่าฟลอร่าเป็นคนดีนะ แต่แค่ไม่รู้ว่าจะสื่อสารกับเพื่อนประเภทนี้ยังไงดี เพราะคงไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะเข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อได้รวดเร็วเหมือนดันเต้ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งร้อนรนจนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก

"เด...ดันเต้ ช่วย...ช่วยฉันที!"

โคนีเลียคว้าชายเสื้อดันเต้ไว้แน่นด้วยท่าทางไร้ทางสู้

"เอ่อ..."

ตอนแรกดันเต้กะจะช่วยอธิบายให้จบๆ ไป แต่พอกลับมาคิดดูอีกที เขาก็รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดี โคนีเลียควรจะได้ฝึกทักษะการใช้ภาษาของตัวเองให้มากขึ้นกว่านี้หน่อย แถมท่าทางลนลานแบบนี้ของเธอก็หาดูได้ยากซะด้วย

แน่นอนว่าฟลอร่าไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาได้อธิบายเลยสักนิด เธอหัวเราะร่าแล้วพูดต่อทันทีว่า

"ฮี่ๆ ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ เรื่องนี้คนวงในเขารู้กัน! ในวิทยาลัยอัศวินแห่งนี้ใครจะกล้าเรียกตัวเองว่าเด็กเรียนล่ะ? แล้วห้องไหนบ้างจะไม่มีเด็กหลังห้อง? ต่อไปนี้พวกเราสามคนคือแก๊งโดดเรียนนะ!"

"ไม่...โคนีเลีย...มะ...ไม่ได้โดดเรียนนะ!"

โคนีเลียพยายามเค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง

"ฮ่าๆๆ อย่ามาปากแข็งหน่อยเลยน่า! แต่การแสดงอันห่วยแตกของเธอนี่ก็น่ารักชะมัดเลย! ดันเต้ นายว่าจริงไหมล่ะ!"

ฟลอร่าหัวเราะอย่างร่าเริง ดูท่าทางเธอจะตีสนิทกับทั้งคู่ไปเรียบร้อยแล้ว

"ก็จริงนะ"

ดันเต้พยักหน้าเห็นด้วย

"โฮะๆ ยอมรับแล้วล่ะสิ พวกเธอสองคนคือราชาแห่งการโดดเรียนของห้อง A จริงๆ ด้วย!"

ดูเหมือนฟลอร่าจะเข้าใจความหมายของคำว่า ก็จริงนะ ของดันเต้ผิดไป หรือไม่พวกเขาก็สื่อสารกันคนละคลื่นความถี่มาตั้งแต่แรกแล้ว

โคนีเลียดูเหมือนจะคิดวิธีอธิบายให้ฟลอร่าเข้าใจได้แล้ว เธอเตรียมจะเรียบเรียงคำพูดเขียนลงในกระดาษยาวๆ แล้วค่อยยื่นให้ฟลอร่าดู เธอเลยเม้มปากแน่นแล้วก้มหน้าก้มตาละเลงปากกาลงบนกระดาษด้วยท่าทางน่าสงสาร

ฟลอร่ามองดูโคนีเลียที่ค่อยๆ เขียนตัวหนังสือช้าๆ พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ทุกคนเป็นเด็กหัวช้าเหมือนกันจริงๆ ด้วย

"ว่าแต่ พวกเธอจะยอมนั่งแกร่วอยู่ที่นี่ทั้งวันจริงๆ เหรอ! อากาศข้างนอกน่ะดีสุดๆ ไปเลยนะ!"

เห็นชัดเลยว่าฟลอร่าเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะประเภทที่จะไม่ยอมให้เพื่อนข้างๆ ได้เรียนอย่างสงบสุขเด็ดขาด คำพูดของเธอพรั่งพรูออกมาไม่หยุดหย่อน

"แล้วเธอมีความคิดดีๆ อะไรล่ะ?"

ดันเต้ถามพลางยิ้ม

"ตอนแรกฉันกะว่าจะแอบหลับอยู่ในคาบนี้ให้จบๆ ไปน่ะนะ แต่พอได้เจอพวกเธอแล้ว จิตวิญญาณแห่งเสรีภาพของฉันมันก็เริ่มเรียกร้องจนอยู่เฉยไม่ได้แล้วสิ!"

ฟลอร่าลุกพรวดขึ้นมาทันที ดวงตาเป็นประกายจ้องมองไปที่ดันเต้และโคนีเลีย

"พวกเราสามคนมาโดดเรียนด้วยกันเถอะ!"

ในที่สุดเธอก็พูดประโยคที่อยากพูดที่สุดออกมา

"มะ...ไม่ได้นะ โดด...โดดเรียนมันไม่ดี!"

โคนีเลียรีบวางปากกาแล้วห้ามปรามทันควัน

"ไปเถอะน่า! ดันเต้ โคนีเลีย ไปกินพาร์เฟต์ ไปอาบแดด แล้วก็นั่งเล่นกับน้องแมวกัน!"

ตอนนีฟลอร่าลุกออกจากที่นั่งไปแล้ว เธอทำท่าเหมือนจะเต้นระบำอยู่ท่ามกลางแสงแดดที่สาดส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียนเข้ามา

"อือ..."

ปกติแล้วโคนีเลียจะไม่มีทางมีความคิดเรื่องโดดเรียนอยู่ในหัวเลย แต่ว่า...นานๆ ทีจะมีเพื่อนผู้หญิงมาทำตัวกระตือรือร้นกับเธอขนาดนี้ โคนีเลียเลยไม่อยากจะปฏิเสธน้ำใจ และที่สำคัญที่สุดก็คือ...ได้เล่นกับน้องแมว!

จะเลือกยังไงดีเนี่ย! ตัดสินใจลำบากจัง!

เธอตกอยู่ในสภาวะสับสนอย่างรุนแรง

"ฉะ...ฉัน..."

โคนีเลียเริ่มจะเบลอไปหมดแล้ว เธอเลยหันไปมองดันเต้อีกครั้ง เธอต้องการ สมอง มาช่วยประมวลผลให้หน่อย

"พวกเราไม่ได้ถูกบังคับให้มาเรียนเสริม เพราะงั้นถ้าจะพูดตามตรง คาบนี้ต่อให้พวกเราเดินออกไปก็ไม่นับว่าเป็นการโดดเรียนหรอก"

ดันเต้อธิบายพลางยิ้มแห้งๆ พอเขาเห็นท่าทางของโคนีเลียแล้วเขาก็รู้เลยว่า ถ้าวันนี้ไม่ปล่อยให้เธอออกไปเที่ยวเล่นสักรอบ เธอคงต้องเสียใจไปตลอดทั้งวันแน่ และต่อให้รั้งตัวไว้เรียนที่นี่ เธอก็คงจะซึมกะทือไปทั้งวันอยู่ดี

บางครั้งมันก็เป็นแบบนี้แหละ พอได้เจอเพื่อนที่คอเดียวกัน ใครๆ ก็ย่อมพ่ายแพ้ต่อสิ่งยั่วยวนกันทั้งนั้น

กริ๊งงงงง!

เสียงกริ่งดังขึ้น แม้อาจารย์จะยังไม่ปรากฏตัว แต่เวลาให้คิดก็เหลือไม่มากแล้ว ถ้าจะหนีก็ต้องตอนนี้แหละ!

ทว่ายังไม่ทันที่พวกเขาจะตัดสินใจได้เด็ดขาด ฟลอร่าก็เปิดหน้าต่างแล้วกระโดดพรวดลงมาจากชั้นสามทันที พลังการลงมือทำของเธอทำให้ดันเต้กับโคนีเลียต้องอึ้งไปอีกรอบ สมกับเป็นยัยบ๊องที่เปิดเทอมมาสองเดือนยังไม่รู้จักเพื่อนในห้องตัวเองจริงๆ!

โคนีเลียถามสั้นๆ: "เอาไง?"

ดันเต้ตอบคำเดียว: "เผ่น!"

โคนีเลียพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น มีทั้งความกลัวและความลุ้นปนกันไปหมด เธอรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปที่หน้าต่าง เตรียมจะโดดลงไป แต่แล้วเธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอเกือบจะลืมสมองส่วนตัวไปซะแล้ว

ดังนั้นเธอจึงรีบวิ่งกลับไปอุ้มดันเต้ขึ้นมา แล้วกระโดดลงไปพร้อมกับเขาซะเลย

"ว้าว!"

ฟลอร่าที่ยืนรออยู่ข้างล่างเห็นโคนีเลียกับดันเต้ตามลงมาก็โห่ร้องด้วยความดีใจ

"เย้! รีบหนีกันเถอะ!"

ฟลอร่าวิ่งมาหาทั้งสองคนแล้วตะโกนเรียกอย่างร่าเริง

ดันเต้กับโคนีเลียสบตากันแล้วเผยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู ถึงฟลอร่าจะดูประหลาดไปหน่อย แต่พวกเขาก็ไม่ได้เกลียดเธอ ใครจะไปปฏิเสธคำชวนจากสาวน้อยจอมพลังที่ชวนไปเที่ยวเล่นแก้เซ็งได้ลงคอกันล่ะ?

"ฮ่าๆๆ วันนี้คือการพบปะครั้งประวัติศาสตร์ของสหพันธ์คนโดดเรียน!"

ทั้งสามคนเดินทอดน่องไปตามสถานบันอย่างเป็นอิสระ ฟลอร่าพูดพลางหัวเราะร่า ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่า หากพวกเขาสามคนรวมร่างกันยังไม่รู้เลยว่าจะขุดสมองออกมาได้ถึงก้อนหรือเปล่า

โคนีเลียคงจะมีสมรรถภาพทางกายที่ดีเยี่ยมแต่เรียนไม่เอาไหน ส่วนดันเต้ นอกจากจะเรียนแย่จนต้องมาเรียนเสริมแล้ว ร่างกายยังดูอ่อนปวกเปียกอีก นอกจากหน้าตาดีแล้วก็ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง แต่ช่างเถอะ แค่ทุกคนเที่ยวด้วยกันอย่างมีความสุขก็พอแล้ว! ความสุขน่ะไม่จำเป็นต้องใช้สมองหรอก!

"..."

ดันเต้มองรอยยิ้มอันสดใสของฟลอร่าพลางรู้สึกเหมือนมีขีดดำพาดเต็มหน้าขึ้นมาทันที