089 เด็กสาวประหลาด

เช้าวันศุกร์

ภายในห้องทำงานของศาสตราจารย์อาร์โน ดูเหมือนเขาจะยังคงยุ่งวุ่นวายเหมือนเช่นเคย ผู้ช่วยของเขากำลังเก็บรวบรวมแฟ้มเอกสารในห้อง ส่วนศาสตราจารย์อาร์โนก็นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน จ้องมองเอกสารตรงหน้าเขม็ง ใบหน้าของเขาแสดงความวิตกกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าไม่อยากจะยอมรับความจริงด้วยการเปิดปกเอกสารแผ่นนี้ขึ้นมาเผชิญหน้ากับมันเลยแม้แต่น้อย

"ศาสตราจารย์ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ?"

หลังจากที่ดันเต้ส่งเอกสารเสร็จ เขาก็สังเกตสีหน้าของศาสตราจารย์อาร์โนอยู่สองแวบ พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไรก็เตรียมจะชิ่งหนีทันที

"เดี๋ยวก่อน นายหยุดอยู่ตรงนั้นเลย"

ศาสตราจารย์อาร์โนประสานมือวางบนโต๊ะ ขมวดคิ้วจ้องมองดันเต้เขม็ง

คราวที่แล้วพอดันเต้ส่งรายงานเสร็จก็โกยแน่บหายวับไปทันที ส่งผลให้ศาสตราจารย์อาร์โนอ่านรายงานจบแล้วมีเรื่องอยากจะระบายแต่ดันหาตัวคนรับฟังไม่ได้ คราวนี้เขาเลยตั้งใจจะให้ดันเต้ยืนสำนึกผิดอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะอ่านรายงานจบให้ได้

"เฮ้อ—"

หลังจากจัดการอารมณ์ตัวเองให้คงที่ ในที่สุดศาสตราจารย์อาร์โนก็ยอมเปิดรายงานออกอ่านจนได้

เมื่อเวลาผ่านไปนาทีต่อนาที สีหน้าของเขาก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เขาวางรายงานลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบแว่นตาออกมาใส่ พอใส่แว่นเสร็จ เขาก็ดึงรายงานเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แล้วเริ่มอ่านอย่างละเอียดถิบ

ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดศาสตราจารย์อาร์โนก็วางรายงานลงและถอดแว่นออก

"คราวนี้ใครเป็นคนเขียน?"

"ยังคงเป็นโคนีเลียครับ"

"ดันเต้ รับปากผมทีเถอะว่าคราวหน้าคุณจะเป็นคนเขียนเอง ปล่อยเธอไปเถอะ แล้วก็ปล่อยผมไปด้วยได้ไหม..."

"รับทราบครับ"

ศาสตราจารย์อาร์โนบีบสันจมูกแก้ปวดหัว แต่สุดท้ายเขาก็หยิบตราประทับออกมาปั๊มให้รายงานของดันเต้และโคนีเลียผ่านไปได้อยู่ดี ความจริงเขาไม่ได้ติดใจเรื่องที่จะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นความแปลกของสองคนนี้หรอก แต่ถ้ารายงานต่อๆ ไปยังเป็นแบบนี้อีก แล้วเกิดสถาบันสุ่มตรวจขึ้นมา เขาเองนี่แหละที่จะโดนสวดเอาได้

"ขอบคุณครับศาสตราจารย์!"

ดันเต้โค้งคำนับขอบคุณศาสตราจารย์ด้วยความซาบซึ้งใจสุดๆ

"จริงด้วยดันเต้ เมื่อสัปดาห์ก่อนพวกคุณขาดเรียนไปสามวัน โคนีเลียรู้สึกเรียนตามคลาสของสัปดาห์นี้ไม่ทันบ้างไหม?"

ศาสตราจารย์อาร์โนถามขึ้นด้วยความห่วงใย

เขารู้ดีว่าเรื่องการเรียนสำหรับดันเต้ต่อให้ขาดเรียนก็ไม่มีปัญหา เพราะดันเต้เรียกได้ว่าเป็นสัตว์ประหลาดด้านการเรียนแห่งวิทยาลัยอัศวินเลยทีเดียว

ศาสตราจารย์อาร์โนยังรู้อีกว่าดันเต้คอยช่วยติวให้โคนีเลียมาโดยตลอด แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าลำพังแค่การติวของดันเต้จะเพียงพอสำหรับเธอหรือเปล่า

"ผมก็พยายามสอนเธออย่างเต็มที่แล้วครับ แต่ช่วงนี้ผมก็เริ่มสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเกินไปหรือเปล่า กลัวจะทำให้เธอเข้าใจผิดเพี้ยนไปน่ะครับ..."

"งั้นเอาแบบนี้ไหม วันเสาร์กับวันอาทิตย์นี้ทางวิทยาลัยอัศวินมีคลาสเรียนเสริมพอดี แน่นอนว่าคลาสนี้ไม่ได้เปิดมาเพื่อพวกคุณโดยเฉพาะหรอกนะ แต่บางทีมันอาจจะเหมาะให้โคนีเลียไปฟังด้วยก็ได้"

ตามระเบียบแล้ว สำหรับนักศึกษาที่ขาดเรียนเพราะไปท้าทายโลกเงา สถาบันจะจัดคลาสเรียนเสริมให้ ทว่ากฎข้อนี้ในวิทยาลัยอัศวินไม่ได้เป็นเรื่องบังคับ ดันเต้และโคนีเลียซึ่งเป็นสองนักศึกษาปีหนึ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด สามารถยื่นเรื่องขอยกเลิกการเรียนเสริมนี้ได้

แต่ทว่า ดันเต้พบประเด็นสำคัญที่ว่า คลาสเรียนเสริมสุดสัปดาห์นี้ไม่ได้จัดขึ้นเพื่อพวกเขา หากมีการเปิดคลาสเรียนเสริมให้ใครบางคนเป็นพิเศษ นั่นแสดงว่าเป็นการบังคับเรียนเสริมแล้วล่ะ การได้รับการดูแลเป็นพิเศษแบบนี้ถือว่าไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

"ยังมีคนถูกบังคับเรียนเสริมอีกเหรอครับ?"

ดันเต้เริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้ว

โดยปกติแล้วถ้าไม่ใช่พวกนักศึกษาที่ทำตัวเกินกว่าเหตุจริงๆ วิทยาลัยอัศวินที่เป็นสถานที่ที่มีกฎระเบียบยืดหยุ่นและผ่อนปรนแบบนี้ จะไม่มีทางยัดเยียดการเรียนเสริมให้นักศึกษาเด็ดขาด

"นักศึกษาตัวปัญหาจากห้อง D น่ะสิ ถ้าหากเธอเรียนรู้จากพวกคุณได้สักครึ่งหนึ่งก็คงดี......ไม่ว่าจะยังไง พวกคุณก็ยังเป็นนักศึกษาที่ดี ที่รักษากฎระเบียบและตั้งใจเรียนอยู่เสมอ......"

(ต่อให้พวกคุณจะร้ายกาจแค่ไหน แต่ในสายตาผมแล้ว พวกคุณก็ยังเป็นเด็กดีอยู่ดี)

ศาสตราจารย์อาร์โนถอนหายใจ

ดันเต้ครุ่นคิด นักศึกษาปีหนึ่งของวิทยาลัยอัศวินถูกแบ่งออกเป็นสี่ห้อง ห้องที่รวมหัวกะทิอย่างดันเต้และโคนีเลียจะอยู่ที่ห้อง A ส่วนห้อง D นั้นถือว่าเป็นพวกท้ายแถว คนที่ศาสตราจารย์อาร์โนเรียกว่าเป็นพวกประหลาดนั่น สงสัยจะเป็นพวกท้ายแถวของห้อง D อีกทีแน่ๆ

"งั้นเดี๋ยวผมไปบอกโคนีเลียให้นะครับ"

"ดีเลย รีบไปเถอะ"

......

หลังจากบอกลาศาสตราจารย์อาร์โน ดันเต้ก็รีบไปหาโคนีเลียทันที และบอกเธอเรื่องการเรียนเสริม

"อืม......"

โคนีเลียกุมหัวตัวเองด้วยความลังเล เธอไม่อยากเรียนเสริม แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองควรจะไป เธอมองไปที่ดันเต้อย่างไร้ที่พึ่ง แล้วก็เอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ

"เธออยากให้ผมไปเป็นเพื่อนด้วยไหม?"

ดันเต้ถาม

"อื้อ......"

โคนีเลียยังไม่เคยสัมผัสความรู้สึกตอนเรียนวิชาความรู้พื้นฐานบังคับโดยไม่มีดันเต้อยู่ข้างๆ เลย เพราะนั่นจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเอามากๆ

"งั้นก็ไปกันเถอะ ยังไงผมก็อยู่ในรายชื่อผู้ที่ควรเรียนเสริมอยู่แล้ว"

ดันเต้ตั้งใจว่าพอไปถึงก็จะนั่งข้างๆ โคนีเลียแล้วอ่านหนังสือที่ตัวเองอยากอ่าน ความจริงเขาก็แอบสงสัยเหมือนกันว่ายัยตัวประหลาดจากห้อง D คนนั้นจะเป็นเทพเซียนมาจากไหนกัน

......

จนกระทั่งถึงเช้าวันเสาร์

ดันเต้และโคนีเลียมาถึงห้องเรียนเสริมแต่เช้าตรู่ตามที่นัดกันไว้

อาจารย์ผู้สอนในคลาสนี้จะเป็นอาจารย์จากห้อง B ซึ่งเป็นคุณลุงที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดสุดๆ ดันเต้กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องเรียนที่ว่างเปล่าด้วยความเบื่อหน่าย

เขาแอบกังวลว่ายัยตัวประหลาดที่ควรจะมาเรียนเสริมคนนั้นจะโดดเรียนหนีไปเสียก่อน ถ้าเป็นแบบนั้น ความสนุกของเขาในวันนี้คงจะหายไปกว่าครึ่ง

ทว่า ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังรออาจารย์อยู่นั้น

จู่ๆ ก็มีเด็กสาวที่มีเส้นผมยาวสลวยสีไม้วิ่งกระโดดโลดเต้นเข้ามาในห้อง

"เอ๊ะ?"

เธอมองเห็นดันเต้และโคนีเลียที่นั่งอยู่ในห้องเป็นคนแรกทันที

พอได้เห็นเพื่อนร่วมชะตากรรม ดวงตาทั้งสองข้างของเธอก็ดูเหมือนจะเป็นประกายวิบวับขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าเธอคาดไม่ถึงว่าจะมีคนอื่นมาเรียนเสริมด้วยกันอีก

ส่วนความสนใจของดันเต้และโคนีเลียก็ถูกดึงดูดโดยเด็กสาวคนนี้เช่นกัน เครื่องหน้าของเธอละเอียดอ่อนมาก ผิวพรรณก็นุ่มเด้งอิ่มน้ำ แม้จะไม่ได้แต่งหน้า แต่ริมฝีปากสีแดงระเรื่อตามธรรมชาติของเธอก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้อย่างดีเยี่ยม คำว่า สวยธรรมชาติ มีไว้เพื่อนิยามคนแบบเธอโดยเฉพาะเลยจริงๆ

แต่ไม่รู้ทำไม พอดันเต้เห็นเธอแล้ว เขากลับรู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่างที่บอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนจะมีความคล้ายคลึงกับใครบางคนที่เขารู้จักอยู่นิดๆ......แต่ทว่ากลิ่นอายและบุคลิกกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เด็กสาวรีบวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าดันเต้และโคนีเลียทันที

"ยินดีที่ได้รู้จัก! ฉันชื่อฟลอร่า! แล้วพวกเธอล่ะ?"

เด็กสาวแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเองและร่าเริงสดใส ราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งได้เพื่อนใหม่ในสวนสาธารณะ

เธอไม่ได้สนใจรัศมีเด็กเรียนดีเด่นของดันเต้และโคนีเลียเลยแม้แต่นิด ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เคยได้ยินเรื่องราววีรกรรมของทั้งสองคนมาก่อนเลยด้วยซ้ำ

"ผมชื่อดันเต้ ส่วนนี่โคนีเลีย"

ดันเต้ตอบกลับไป

ท่าทางที่ร่าเริงและเปิดเผยแบบนี้ย่อมทำให้ดันเต้และโคนีเลียรู้สึกประทับใจได้ไม่ยาก ปกติแล้วในสถาบันคงมีไม่กี่คนหรอกที่จะเดินเข้ามาทำความรู้จักกับพวกเขาอย่างเป็นมิตรและเป็นกันเองขนาดนี้

"ดันเต้ โคนีเลีย ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมแก๊งโดด......เอ๊ย เพื่อนร่วมเรียนเสริมกันแล้วนะ! ไม่นึกเลยว่าจะเจอเพื่อนนักศึกษาคนอื่นตอนเรียนเสริมด้วย! ว่าแต่พวกเธอก็อยู่ห้อง D เหมือนกันเหรอ?"

ฟลอร่านั่งลงข้างๆ โคนีเลียด้วยความดีใจพร้อมกับถามขึ้น

ดันเต้ : "?"

หลังจากได้ฟังประโยคสั้นๆ ง่ายๆ จากปากของฟลอร่า ในใจของเขาก็พลันบังเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำขึ้นมาทันที

ที่ว่า......พวกเธอก็อยู่ห้อง D เหมือนกัน นี่มันหมายความว่าไงนะ?

นี่ก็เปิดเทอมมาจะสองเดือนแล้วนะแม่คุณ หรือว่าตั้งแต่เปิดเทอมมาจนถึงตอนนี้ เธอจะไม่เคยโผล่หัวไปเข้าเรียนในห้องของตัวเองเลยสักครั้งกันฮะ?!

แม่คุณเป็นเทพเซียนมาจากไหนกันแน่เนี่ย??