088 สรุปว่าทักษะภาษามันมีปัญหาตรงไหนกันแน่

หลังจากกลับมาจากโลกเงาก็เข้าสู่เช้าวันเสาร์พอดี ดันเต้กับโคนีเลียโดดเรียนไปสามวันโดยไม่ได้ทำผิดกฎระเบียบนักศึกษาแต่อย่างใด แถมพอกลับมาจากพักร้อนปุ๊บก็เจอวันหยุดสุดสัปดาห์ปั๊บ จะมีอะไรฟินไปกว่านี้อีกไม่มีแล้ว ทั้งคู่เลยได้ใช้เวลาพักผ่อนกันต่ออย่างชิลล์ๆ อีกสองวัน

ไม่นานนัก สัปดาห์ใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น

หลังมื้อเที่ยงของวันพฤหัสบดี ดันเต้กับโคนีเลียก็มาที่ห้องสมุดเหมือนอย่างเคย นั่งตรงโต๊ะกลมตัวเดิมที่พวกเขานั่งประจำ แต่ตอนนี้ที่โต๊ะมีเก้าอี้วางเพิ่มเป็นสามตัวแล้ว เพราะบางครั้ง โคลอิกซ์ก็จะแวะมาด้วย อย่างเช่นวันนี้ที่โคลอิกซ์จะมาช่วยดันเต้วิจัยอักขระเวทมนตร์มนุษย์ในภายหลัง

“จริงด้วย โคนีเลีย รายงานรอบนี้ฝากเธอเขียนเหมือนเดิมนะ”

ดันเต้เอ่ยพลางครุ่นคิด ก่อนจะวางกระดาษรายงานเปล่าลงบนโต๊ะ พวกเขาต้องเขียนรายงานให้เสร็จและส่งภายในวันศุกร์ ซึ่งหมายความว่าอย่างช้าที่สุดคือต้องเสร็จภายในบ่ายวันนี้

เนื่องจากรอบนี้บทบาทของดันเต้ค่อนข้างจะพิเศษ (และพิสดาร) มาก เขาเลยรู้สึกว่าถ้าเขียนจากมุมมองของตัวเองมันจะดู นอกรีต เกินไปหน่อย ยังดีที่ตอนเข้าสู่พื้นที่ประเมินผลในช่วงสุดท้าย เขายังเปิดโปรแกรมรับชมโลกเงาค้างไว้อยู่ เนื้อหาในหน้าต่างความสำเร็จ เลยเป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของเขาได้ดี ไม่อย่างนั้นหลังจากออกมาจากโลกเงาคงไม่พ้นต้องถูกตรวจสอบประวัติซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนน่ารำคาญแน่ๆ

“มะ...ไม่มีปัญหา!”

โคนีเลียรีบดึงรายงานมาไว้ตรงหน้า คว้าปากกาเตรียมลุยอย่างกระตือรือร้น หลังจากที่รายงานครั้งก่อนประสบความสำเร็จไปได้ด้วยดี ความมั่นใจของโคนีเลียก็พุ่งกระฉูด จนแม้แต่การเรียนภาษาอาณาจักรนอร์ตัน เธอก็ขยันขึ้นกว่าเดิมเยอะ

ดันเต้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกำชับว่า

“รอบนี้รายงานพวกเราไม่ต้องใส่ความเป็นวรรณกรรมจ๋าขนาดนั้นก็ได้นะ เอาสไตล์แบบผ่อนคลายหน่อยๆ ก็พอ”

คราวก่อนแม่คุณเกือบจะเขียนออกมาเป็น พระคัมภีร์แห่งความสุข อยู่แล้ว แต่กลับผ่านมาตรฐานการอนุมัติมาได้ ทำให้แม้แต่ดันเต้เองก็ยังแอบแปลกใจตัวเองอยู่เลย

“อื้อ!”

โคนีเลียพยักหน้าอย่างตั้งใจ

จากนั้นเธอก็เริ่มจรดปากกาเขียนหัวข้อว่า “โลกเงาภูเขาหิมะ | บันทึกการเดินทาง~”

เพียงเห็นแค่ประโยคนี้ดันเต้ก็เริ่มขมวดคิ้วแล้ว แต่เขาก็ยังยั้งมือไม่ให้ไปคว้ามือน้อยๆ ของโคนีเลียไว้ เขาตัดสินใจจะดูต่อไปให้จบ เพราะมีแต่การรู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน เขาถึงจะแก้ได้ถูกจุดและช่วยปรับปรุงทักษะด้านวรรณกรรมให้เธอได้

เนื้อหาในรายงานที่โคนีเลียเขียนมีดังนี้:

“วันที่: 20 ธันวาคม ไปคฤหาสน์ภูเขาหิมะ (ข้างนอกพายุหิมะถล่มหนักมาก แต่ในบ้านอุ่นสุดๆ เกมสืบสวนวันแรกคือได้ฟีลมาก!)”

“การเดินทาง: โลกเงารับผิดชอบเรื่องการเคลื่อนย้ายตลอดทริป พวกเราแทบไม่ต้องเสียเวลาเดินทางเลยสักนิด~”

“จองตั๋ว: อันนี้หลักๆ แค่นัดเวลากับทางสถาบันเวทมนตร์เฮเวนลิธ เพื่อเข้าสู่โลกเงาก็พอแล้ว! ทางโลกเงาจัดให้ฟรีแบบเหมาจบ!”

“สถานที่ท่องเที่ยว: ขนาดพื้นที่อาจจะจำกัดไปนิด แต่ทิวทัศน์สวยระดับพรีเมียม! กิจกรรมบันเทิงก็สนุกมาก ทั้งเลื่อนหิมะ ทั้งสกี ดีงามสุดๆ! แต่ไฮไลท์ของทริปนี้อยู่ที่ปาร์ตี้ในคฤหาสน์~ ดันเต้บอกว่ามันเรียกว่าโฮมปาร์ตี้ตั้งตารอที่จะได้เล่นอีกเลย!”

“การแต่งกาย: โลกเงาสุ่มชุดให้ตามบทบาทตัวละครเลย! โคนีเลียเป็นนักสืบ ส่วนดันเต้เป็นผู้ช่วย! ในห้องนอนยังมีเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้อีกเพียบ เปลี่ยนได้ตามใจชอบแบบไม่เสียอรรถรสในการพักผ่อนเลยละ”

“อาหาร: เกือบจะทำเองทุกขั้นตอนเลย ทางโลกเงาเตรียมวัตถุดิบกับอุปกรณ์เครื่องครัวไว้ให้ครบเครื่องมาก!”

“บันทึกเพิ่มเติม: จุดสำคัญมาแล้ว! ขออวยโปรแกรมรับชมโลกเงาแบบความคมชัดสูงแรงๆ เลยค่ะ เพราะมันช่วยบันทึกช่วงเวลาดีๆ ไว้ให้พวกเราเยอะมาก!”

“หมายเหตุ 1: โคนีเลียได้หนังสือที่ชอบมากจนวางไม่ลงมาเล่มหนึ่งที่แหล่งท่องเที่ยวด้วย~ เป็นของที่ระลึกที่เจ๋งที่สุดเลย! ฉันจะดูแลมันอย่างดีค่ะ!”

“หมายเหตุ 2: พวกเราได้กลายเป็นเพื่อนกับเพื่อนร่วมทริปที่มาจอยกันด้วยนะ นัดกันไว้แล้วว่าวันหลังจะไปเล่นด้วยกันอีก!”

“......”

พอมองดูเนื้อหาที่โคนีเลียเขียน ดันเต้ถึงกับตาค้าง เขายืนนิ่งอึ้งเป็นไก่ตาแตกไปเรียบร้อยแล้ว แม้ตลอดสองเดือนมานี้ภาษาอาณาจักรนอร์ตันของโคนีเลียจะเริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นบ้าง แต่ดูเหมือนว่าเขายังต้องติวเข้มเธออีกเยอะเลย

เขาแค่บอกให้เธอลดความเป็นวรรณกรรมในรายงานลงหน่อย แต่ไม่ได้บอกให้เธอเขียน บล็อกรีวิวท่องเที่ยวนะ!

โคนีเลียวางปากกาแล้วเงยหน้ามองดันเต้ด้วยสายตาคาดหวัง หลังจากจ้องตากันครู่หนึ่ง ในแววตาของดันเต้ก็เหลือเพียงรอยยิ้มอย่างอ่อนใจ

“อื้ม เขียนได้ดีมาก”

สุดท้ายเขาก็กลืนคำวิจารณ์แรงๆ ลงคอไป

“ฮี่ๆ!”

โคนีเลียยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

ดันเต้ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะส่งรายงานฉบับนี้ไปเลย ถือโอกาสลองเชิงดูว่า ศาสตราจารย์อาร์โนจะมีความอดทนต่อรายงานแบบนี้ได้สูงแค่ไหน

แต่จังหวะที่เขากำลังจะเก็บรายงาน โคลอิกซ์ก็เดินเข้ามาพอดี เขาเลื่อนเก้าอี้นั่งลงพลางมองกระดาษรายงานที่วางอยู่ระหว่างดันเต้กับโคนีเลีย

“พวกนายกำลังเขียนรายงานกันอยู่เหรอ?”

“อื้ม!”

โคนีเลียรีบหยิบรายงานส่งให้โคลอิกซ์ทันที เธอตั้งตารอฟังคำชมจากเพื่อนร่วมทีมอีกคนมาก

โคลอิกซ์นั่งลงที่โต๊ะกลมแล้วอ่านรายงานอย่างละเอียด ผ่านไปไม่กี่สิบวินาทีเขาก็เงยหน้าขึ้น มองดันเต้ด้วยสีหน้าสงสัยสุดขีด

โคนีเลียเริ่มถามด้วยความประหม่า

“ปะ...เป็นยังไงบ้าง มี...มีตรงไหนเขียนผิดหรือเปล่า?”

“เปล่าๆ เขียนได้ฟีลชีวิตประจำวันมากเลย อ่านแล้วรู้สึกสดชื่นเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเลยละ”

โคลอิกซ์ฝืนปั้นยิ้มพลางส่งรายงานคืนให้โคนีเลีย

“โอ้!”

เสียงของโคนีเลียสดใสขึ้นมาทันตาเห็น

“เดี๋ยวผมไปหาหนังสือแป๊บนึงนะ”

โคลอิกซ์ลุกขึ้นยืน ตอนเดินผ่านดันเต้ เขาแอบสะกิดดึงชายเสื้อดันเต้เบาๆ ดันเต้รู้ทันทีว่าโคลอิกซ์ต้องการจะคุยด้วย เขาเลยลุกขึ้นตามไป พร้อมกับบอกกับโคนีเลียว่า

“ผมก็ว่าจะไปหาหนังสือเหมือนกัน”

“อื้ม ได้เลย”

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปคุยกันหลังชั้นหนังสือที่อยู่ห่างออกไป

“ดันเต้ ถามจริง โคนีเลียเรียนภาษาอาณาจักรนอร์ตันด้วยตัวเองล้วนๆ เลยเหรอ?”

โคลอิกซ์ถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาตระหนักได้ถึงความรุนแรงของปัญหานี้แล้ว

“เมื่อก่อนน่ะเรียนเอง แต่หลังๆ ผมเป็นคนสอนเธอ”

ดันเต้ตอบ

“แล้วทำไมเธอถึงเขียนรายงานออกมาในสภาพนี้ล่ะ?”

โคลอิกซ์สงสัย

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมพยายามสอนสุดความสามารถแล้วนะเนี่ย สงสัยหลังจากนี้ต้องติวเข้มเพิ่มอีกหน่อยแล้วละ”

ดันเต้ตอบ

“......”

โคลอิกซ์เหมือนจะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“มันเป็นไปได้ไหมว่า...เพราะนายเป็นคนสอนนั่นแหละ ภาษาของเธอถึงได้เพี้ยนไปขนาดนี้?”

ดันเต้: “......”

หลังจากเดินวนรอบห้องสมุดหนึ่งรอบ ทั้งคู่ก็กลับมาที่โต๊ะ ดันเต้ทำสีหน้าจริงจังพลางตบบ่าโคนีเลีย

“โคนีเลีย เรื่องภาษาอาณาจักรนอร์ตันเนี่ย พื้นฐานที่ผมสอนได้ก็สอนไปจนหมดเกลี้ยงแล้วล่ะ ตอนนี้เธอควรจะเข้าสู่การเรียนในขั้นถัดไปได้แล้ว ต่อไปถ้ามีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนให้ไปถามโคลอิกซ์เยอะๆ นะ ถึงผมกับหมอนี่จะเป็นคนจากชายแดนอาณาจักรเหมือนกัน แต่ยังไงเขาก็เป็นถึงคุณชายจากตระกูลเคานต์ พื้นฐานวรรณกรรมของเขาเนี่ยผมเทียบไม่ติดหรอก อีกอย่าง เทอมหน้าเธอก็ลองลงวิชาเลือกพวกภาษาศาสตร์เพิ่มดูนะ”

“โอ้ ได้เลย!”

โคนีเลียพยักหน้าอย่างดีใจ

เห็นไหมล่ะ ความพยายามของเธอได้รับการยอมรับแล้ว! เชื่อเลยว่าอีกไม่นานเธอต้องมาสเตอร์ภาษานี้ได้แบบ 100% แน่! เพื่อที่จะได้สื่อสารกับทุกคนได้อย่างลื่นไหล โคนีเลียเลยตัดสินใจว่าจะตั้งใจเรียนให้หนักกว่าเดิมอีก!