ตอนที่3 ฮางาคุเระ โทรุ

“ก็แบบนี้แหละ…ตั้งแต่นี้ไปเธอก็จะได้มาอยู่กับป้าแล้วเป็นยังไงบ้างดีใจไหม?”

ทาเคยามะ ยูหยุดอยู่หน้าประตูห้อง502หยิบกุญแจออกมาเปิดประตูแล้วหันมายิ้มถามหลี่เทียน

“…อ่า” มุมปากของหลี่เทียนกระตุกเล็กน้อยเขาจะกล้าพูดได้ไงว่าไม่ดีใจ?

“ดี…ดีใจ” หลี่เทียนตอบอย่างฝืนๆ

“ดีใจก็ดีแล้ว” ทาเคยามะ ยูไม่รู้ว่าเธอมองไม่ออกว่าหลี่เทียนกำลังฝืนยิ้มหรือจงใจไม่สนใจเธอผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไปในห้องทันที

“เข้ามาสิพี่ฮวาอีของนายเริ่มเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับนายตั้งแต่เช้าแล้ว”

ในเมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้หลี่เทียนจะทำอะไรได้ล่ะเขาจึงเดินตามเข้าไป

“พี่ฮวาอีก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ…เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้ป้าบอกว่าพี่ฮวาอีเริ่มเตรียมงานเลี้ยงตั้งแต่ตอนเที่ยง?”

หลี่เทียนเบิกตากว้างมองทาเคยามะ ยูอย่างตกใจ

“แน่นอนสิพวกเราเป็นคู่หูที่เข้ากันที่สุด…” ทาเคยามะ ยูพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ

แต่ทันใดนั้นเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นได้สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีเธอผลักประตูเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

หลี่เทียน รีบตามเข้าไปเช่นกันทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องเขาก็หยุดฝีเท้าลง

กลิ่นแปลกๆลอยเข้ามาในจมูกของเขาไม่หยุด

“…มีอะไรไหม้อยู่หรือเปล่า?” หลี่เทียน มองไปทางห้องครัวอย่างแปลกใจ

ตอนนี้สีหน้าของทาเคยามะ ยูดูแย่มากเห็นได้ชัดว่าในที่สุดเธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้

“นานาริ ฮวาอี—!!” ทาเคยามะ ยูตะโกนออกมาโดยตรง

“มา…มาแล้ว…มาแล้ว…” เสียงใสๆดังตอบกลับมาสามครั้งติดกัน

จากนั้นหญิงสาวสวมแว่นที่แต่งตัวเหมือนพ่อครัวก็วิ่งออกมาจากทางห้องครัว

ใบหน้าที่ควรจะขาวเนียนกลับดำปื้เสื้อผ้าก็มีรอยไหม้เต็มไปหมด

“ยูแล้วก็เสี่ยวเทียน ในที่สุดพวกเธอก็กลับมาแล้ว!”

ทันทีที่เธอเห็นทาเคยามะ ยูกับหลี่เทียนหญิงสาวสวมแว่นก็ร้องไห้โฮแล้วพุ่งเข้าหาทาเคยามะ ยู

แต่หญิงสาวที่พุ่งเข้ามานั้นถูกทาเคยามะ ยูจับไว้ได้ทันทีเธอถูกหนีบไว้ใต้รักแร้ของทาเคยามะ ยูก่อนที่ทาเคยามะ ยูจะถามด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

“บอกมา เธอไปทำอะไรมา?”

“มะ…ไม่…ไม่…ไม่ได้ทำอะไรเลย!” หญิงสาวสวมแว่นกลอกตา ฟองขาวแทบจะออกมาจากมุมปาก

“ฉันก็แค่ทำ…ทำ…อาหาร…”

เมื่อเห็นภาพตรงหน้าหลี่เทียนก็ยกมือกุมหน้าผากอย่างจนใจ

แต่เขาไม่ได้แปลกใจเลยเพราะแทบทุกครั้งที่เขาเห็นป้าของเขาอยู่กับนานาริ ฮวาอีก็มักจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเสมอด้วยเหตุผลต่าง ๆ

นานาริ ฮวาอีเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องของป้าเขาสมัยเรียนโรงเรียนฮีโร่และตอนนี้ก็เป็นพาร์ตเนอร์ในสำนักงานฮีโร่ของเธอ

แต่ถ้าอยู่นอกงานด้านสนับสนุนหรือธุรกิจของฮีโร่แล้วเธอจะกลายเป็นคนที่เด๋อมากๆ

เด๋อจนแทบไม่มีสามัญสำนึกในการใช้ชีวิตเลย

อย่างเช่นครั้งนี้มีเตาแก๊สสองหัว หม้อหุงข้าวไฟฟ้าและเตาแม่เหล็กไฟฟ้า

ดังนั้นนานาริ ฮวาอีจึงตั้งหม้อหลายใบตั้งแต่เช้าใส่วัตถุดิบกับน้ำลงไปต้มซุป

อีกด้านหนึ่งก็ใส่น้ำมันเตรียมผัดผัก ข้าวก็ใส่ลงไปในหม้อส่วนปลา,กุ้ง,ปูก็เอาไปต้มรวมกันในอีกหม้อหนึ่ง

ฟังดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ถ้าจะอธิบายให้ละเอียดก็คือมันฝรั่ง แครอท หัวหอม และวัตถุดิบอื่นๆไม่ได้ปอกเปลือกเลยโยนลงหม้อแล้วต้มทันที

ผักก็ใส่น้ำมันแล้วปิดฝาหม้อเลยโดยไม่ผัด ข้าวในหม้อหุงข้าวก็ล้างไปครึ่งเดียวแล้วเอาไปหุง

ส่วนปลา กุ้ง ปู ก็ไม่จัดการอะไรเลยเอาไปต้มรวมกัน

และที่สำคัญที่สุดคือเธอมักจะลืมปิดไฟทุกครั้งต้องรอจนหม้อเดือดจนไหม้ถึงจะรีบไปปิดไฟ

พอคิดถึงเรื่องพวกนี้หลี่เทียนก็พูดไม่ออกเขาไม่เข้าใจจริงๆว่าคนแบบนี้ใช้ชีวิตอยู่มาได้ยังไง

“ทำอาหารงั้นเหรอ? เธอบอกว่าเธอกำลังทำอาหาร…แต่เธอเกือบเผาครัวฉันเลยนะ!”

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”

หลี่เทียนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นฟังเสียงที่ดังมาจากในครัวใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจนใจต่อป้าของตัวเอง

หลังจากเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาสี่ปีทาเคยามะ ยูก็รู้จักนิสัยของนานาริ ฮวาอีเป็นอย่างดี

แต่ยังกล้าให้เธอเตรียมอาหารมื้อใหญ่ด้วยตัวเอง

วันนี้…ไม่สิดูท่าว่าครัวที่บ้านคงจะใช้งานตามปกติไม่ได้อย่างน้อยครึ่งเดือน

“ช่างเถอะ…สั่งอาหารเดลิเวอรี่ดีกว่า” หลี่เทียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเงียบๆจากนั้นก็หาเบอร์ร้านอาหารแล้วสั่งอาหาร

สุดท้ายเมื่ออาหารมาส่งทาเคยามะ ยูก็เพิ่งจะเทศนานานาริ ฮวาอีเสร็จพอดีและพวกเขาก็ได้กินมื้อแรกหลังย้ายเข้าบ้านใหม่

แล้วจากนั้นก็พา หลี่เทียน ไปโรงเรียน

(หลี่เทียน￣へ￣ : เฮอะ ๆ)

ตอนเช้าเพิ่งออกจากโรงพยาบาลตอนบ่ายก็ถูกส่งกลับไปโรงเรียนแล้ว

เมื่อนั่งอยู่ในห้องเรียนที่ไม่ได้สัมผัสมาหลายปีหลี่เทียนทำหน้าตาเหมือนปลาตายฟังครูสอนบทเรียนที่น่าเบื่อจนรู้สึกเหมือนอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด

ถึงแม้เขาจะกลับมาโรงเรียนแต่เจ้าของร่างเดิมเป็นคนไร้ อัตลักษณ์

ดังนั้นตั้งแต่เด็กเขาก็แทบไม่มีตัวตนในห้องเรียนเลยยิ่งไปกว่านั้นเวลาส่วนใหญ่ของเจ้าของร่างเดิมก็ใช้ไปกับการฝึกฝนทำให้ในห้องเรียนยิ่งดูไม่โดดเด่น

สถานะของเขาน่าจะคล้ายกับพระเอกในช่วงต้นเรื่องอาจจะแตกต่างกันเพียงอย่างเดียวคือเขาไม่มีเพื่อนสมัยเด็กที่อยู่ห้องเดียวกันอย่างบาคุโก

หลังหมดคาบเรียนหลี่เทียนก็ฟุบลงบนโต๊ะทันทีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

ถึงแม้ว่าความรู้หลายอย่างจะแตกต่างกันเพราะโลกไม่เหมือนกัน

แต่หลี่เทียนได้สืบทอดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่เป็นเด็กเรียนเก่งมาอย่างสมบูรณ์

ดังนั้นเขาจึงกลายเป็น“เด็กเรียนเก่ง”อย่างสง่างามเนื้อหาในชั้นเรียนพวกนี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขา

“หลี่เทียน…ยินดีด้วยนะที่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”

เสียงที่เต็มไปด้วยพลังดังขึ้นข้างหูของหลี่เทียน

ขณะที่ยังนอนฟุบอยู่บนโต๊ะหลี่เทียนหันศีรษะไปมองภาพแปลกๆที่ลอยอยู่ข้างตัว

เขาเห็นเพียงเสื้อผ้าที่ลอยอยู่กลางอากาศโดยไม่เห็นร่างกาย

“ขอบคุณ!” หลี่เทียนทักทายด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฮางาคุเระ โทรุเด็กสาวล่องหนจากอนิเมะเคยมีความสัมพันธ์แบบเพื่อนสมัยเด็กกับหลี่เทียน

ตอนเด็กฮางาคุเระ โทรุมักจะถูกคนอื่นรังแกเพราะร่างกายล่องหนส่วนเจ้าของร่างเดิมของหลี่เทียนที่เป็นลูกหลานของฮีโร่

ด้วยความยุติธรรมที่พลุ่งพล่านเขาจึงรีบเข้าไปช่วยจากนั้นทั้งสองก็ได้รู้จักกันถึงแม้ตอนประถมและมัธยมต้นจะไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันแต่ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ

“หลี่เทียนนายไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?”

ฮางาคุเระ โทรุมองหลี่เทียนที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะเหมือนเห็นใบหน้าฝั่งซ้ายเขียนว่า“หมดอาลัย”ฝั่งขวาเขียนว่า“ตายอยาก”แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ฉันไม่เป็นไร รู้สึกดีมากๆ...-0-” หลี่เทียนตอบกลับอย่างสบายๆ

“งั้นเหรอ?” ฮางาคุเระ โทรุพยักหน้ารัวๆสีหน้าดูเหมือนกำลังลังเลแม้จะไม่มีใครมองเห็นก็ตาม

เธออยากถามหลี่เทียนเรื่องลุงกับป้าท้ายที่สุดเธอก็รู้จากข่าวแล้วว่าพ่อแม่ของหลี่เทียนดูเหมือนจะเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น

แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะถามยังไงหรือควรจะปลอบเขายังไงดี

แน่นอนว่าความลังเลบนหน้าของฮางาคุเระ โทรุนั้นหลี่เทียนไม่เห็น

เพราะว่า…เธอล่องหน(￢_￢)

ผ่านไปสักพักเสียงระฆังเข้าเรียนก็ดังขึ้นฮางาคุเระ โทรุที่ยังลังเลอยู่รีบวิ่งกลับไปยังห้องเรียนของตัวเอง

“เด็กคนนี้นี่นะ…” หลี่เทียน มองชุดนักเรียนที่กำลังเดินจากไปแล้วอดหัวเราะไม่ได้

แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นใบหน้าของฮางาคุเระ โทรุแต่ถึงจะทึ่มแค่ไหนเขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความลังเลของเธอ

สำหรับฮางาคุเระ โทรุแล้วหลี่เทียนก็ถือว่ายอมรับเธอเป็นเพื่อนสมัยเด็กอย่างแท้จริง

แต่ในหัวของเข ก็อดนึกถึงชุดฮีโร่แบบถุงมือของฮางาคุเระ โทรุในเนื้อเรื่องเดิมไม่ได้

เขาจำได้ว่าในโรงเรียนยูเอมีคนหนึ่งชื่อมิริโอะที่มีอัตลักษณ์แบบทะลุผ่านได้และไม่สามารถใช้กับเสื้อผ้าได้

ดังนั้นทุกครั้งที่ใช้อัตลักษณ์เสื้อผ้าของเขาก็จะหลุดออกหมดภายหลังชุดฮีโร่ของเขาถูกสร้างโดยบริษัทอุปกรณ์พิเศษโดยใช้เส้นใยที่ทำจากเส้นผมของเขาเองเพื่อให้สามารถรองรับอัตลักษณ์ได้

“หาเวลาเตือนเธอสักหน่อยดีกว่า ชุดฮีโร่ในอนาคตสามารถทำจากเส้นใยผมของตัวเองได้…” หลี่เทียนพึมพำกับตัวเอง

ยังไงซะเธอก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เขายอมรับแล้วเขาคงปล่อยให้ฮางาคุเระ โทรุเป็นเหมือนในต้นฉบับแบบนั้นไม่ได้

อีกเรื่องก็คือปัญหาการฝึกพิเศษตอนดูอนิเมะในชาติก่อนหลี่เทียนก็อยากจะบ่นเหมือนกัน

เขาไม่เข้าใจเลยว่าในต้นฉบับฮางาคุเระ โทรุสามารถสอบเข้าแผนกฮีโร่ของโรงเรียนมัธยมUAได้ยังไง?

ไม่ว่าจะมองจากอัตลักษณ์แบบล่องหนพละกำลังทางร่างกายหรือผลการเรียน

หลี่เทียนก็ไม่คิดว่าเพื่อนสมัยเด็กของเขาจะมีความสามารถมากพอที่จะผ่านการสอบของUAได้

ตัวอย่างที่ง่ายที่สุดก็คือฮิโตชิ ชินโซจากแผนกสามัญ

อัตลักษณ์ล่องหนนั้นแทบไม่ได้เหนือกว่าอัตลักษณ์ล้างสมองของเขาเลยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหุ่นยนต์

อย่างน้อยหุ่นยนต์ที่มีเกราะหนาแบบนั้นต่อให้ยืนเฉยๆก็ไม่สามารถถูกหมัดเล็กๆของฮางาคุเระ โทรุทำลายได้อยู่แล้ว!

และยังมีอีกหลายคนเช่นมิโนรุ มิเนตะเจ้าของอัตลักษณ์หนุบหนับที่มักจะถูกล้ออยู่ตลอดเวลา

พลังโจมตีของเขาเองก็ดูเหมือนจะไม่สามารถเจาะเกราะของหุ่นยนต์ได้เช่นกัน

โอเค!

ถ้าการใช้ลูกบอลเหนียวๆของเขาไปติดหุ่นยนต์แล้วนับเป็นคะแนนได้

งั้นโคดะ โคจิล่ะถึงแม้เขาจะสามารถเรียกฝูงนกมาได้แต่จะให้จะงอยปากของนกกระจอกฝูงหนึ่งไปจิกเกราะหุ่นยนต์ให้แตกงั้นเหรอ?

หรือว่าจะสามารถเรียกสัตว์อย่างเสือ สิงโต หรือช้างที่เตรียมไว้ล่วงหน้ามาช่วยสอบได้

ต้องรู้ก่อนว่านอกจากสองตัวประหลาดในต้นฉบับอย่างมิโดริยะ อิซึคุ และคัตสึกิ บาคุโกแล้ว

ผู้สมัครคนอื่นที่สอบผ่านต่างก็มีทั้งคะแนนจากการทำลายศัตรูและคะแนนช่วยเหลือหลี่เทียนแทบอยากจะระเบิดสมองตัวเอง

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าฮางาคุเระ โทรุที่ไม่มีอาวุธอะไรเลยสามารถทำลายหุ่นยนต์ที่มีเกราะหนาหลายเซนติเมตรได้ยังไง?

―――――――――――――――――――――――――

[ Nanli Huayiชื่ออังกฤษแปลได้นานาริ ฮวาอีส่วนชื่อจีน南里花衣แปลเป็นได้มินามิริ ฮานาอิเอาอันไหนดี55 ] เอานานาริ ฮวาอีไปก่อนเนาะ55