ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1689 สยบมารกลางทัณฑ์คลั่ง (อ่านฟรี)

ตำนานเทพปีศาจข้ามภพ บทที่ 1689 สยบมารกลางทัณฑ์คลั่ง

[แฟนฟิค เขียนโดย iPAT]

ท้องฟ้าเหนือพิภพปีศาจบัดนี้กลายเป็นเตาหลอมที่เดือดพล่านด้วยพลังงานระดับทำลายล้างโลก หลี่ฉิงซานในร่างเทพปีศาจคำรามกึกก้อง ร่างกายมหึมาของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดสีทองปนม่วงที่ไหลรินออกมาจากบาดแผลนับไม่ถ้วน

มันยากลำบากเกินไป!

แม้เขาจะบรรลุขั้นสูงสุดของเทพปีศาจหลายสายและมีดาบเทพปีศาจในมือ แต่ศัตรูที่เขาเผชิญหน้าอยู่ในขณะนี้คือ จักรพรรดิทั้งสี่ ซึ่งแต่ละองค์ล้วนเป็นมหาเทพที่ดำรงอยู่มายาวนานนับกัปนับกัลป์ หากเป็นการต่อสู้ในยามปกติ หลี่ฉิงซานอาจใช้ความบ้าคลั่งและความเร็วขเข้าแลกได้บ้าง ทว่าท่ามกลางภัยพิบัติสวรรค์ครั้งที่แปด ทุกอย่างกลับเลวร้ายขึ้นนับร้อยเท่า!

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

สายฟ้าสวรรค์สีม่วงเข้มฟาดกระหน่ำลงมาที่จุดชีพจรของเขาอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่สายฟ้าปะทะร่าง มันจะเข้าไปรบกวนการไหลเวียนของพลังงานในขณะที่เขากำลังหลอมรวมความว่างเปล่าเข้ากับเต๋า ทำให้ร่างเทพปีศาจของเขาแทบจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"หลี่ฉิงซาน! ต่อหน้าเต๋าที่เที่ยงธรรม เจตจำนงของเจ้าก็เป็นเพียงความพยายามที่สูญเปล่า!" จักรพรรดิเจินอู่ที่ยังคงแค้นเคืองจากเหตุการณ์ก่อนหน้าตวาดก้องพลางสะบัดมือ แสงดาวนับหมื่นดวงพุ่งเข้าใส่หลี่ฉิงซานประดุจห่ากระสุนที่เจาะทะลวงได้ทุกสรรพสิ่ง

หลี่ฉิงซานใช้ปีกวิหคเพลิงเข้าปัดป้องพันวัล ดาบเทพปีศาจสั่นสะเทือนจนง่ามมือเขาแตกเลือดสาด "ไอ้แก่หนังเหนียว! เพียงรอก่อน... ข้าจะถอนขนพวกเจ้าให้เกลี้ยง!"

ทว่าจตุรจักรพรรดิไม่ได้เปิดโอกาสให้เขาพักหายใจ จักรพรรดิจื่อเวยกระแทกฝ่ามือสร้างอาณาเขตหยินหยางกดทับร่างกายของหลี่ฉิงซานให้ช้าลง ขณะที่จักรพรรดิโกวเฉินวาดนิ้วสร้างกรงขังมิติสีทองล็อกร่างเขาไว้กลางอากาศ

ความเจ็บปวดจากการถูกสายฟ้าแผดเผาจากภายใน และแรงกดดันจากมหาเทพทั้งสี่จากภายนอก ทำให้หลี่ฉิงซานถึงจุดวิกฤต วิญญาณของเขาเริ่มสั่นคลอนประดุจตะเกียงที่ขาดน้ำมันท่ามกลางพายุ

"ถึงเวลาดับสูญ" จักรพรรดิฉางเซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม้เท้าในมือเปล่งแสงสีเทาที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งการดับสิ้น

จักรพรรดิทั้งสี่สบตากันในมิติแห่งความคิด ทันใดนั้น พลังอำนาจที่รุนแรงที่สุดเท่าที่พิภพปีศาจเคยสัมผัสมาก็ถูกรวมไว้ในจุดเดียว จักรพรรดิทั้งสี่ลอยตัวขึ้นสู่จุดสูงสุดของท้องฟ้า รัศมีของพวกเขาเจิดจ้าจนบดบังแสงอาทิตย์และดวงจันทร์

จักรพรรดิกำหราบสี่ทิศ!

ความมืดหมื่นราตรี!!

ปราณกระบี่เจ็ดดารา!!

ไอเย็นนรกเยือกแข็ง!!

ดับแสงสู่นิรันดร์!!

ทักษะทั้งสี่ถูกปลดปล่อยออกมา ลำแสงสี่สีขนาดมหึมาจากสี่ทิศ พุ่งตรงมายังร่างของหลี่ฉิงซานที่ยังถูกพันธนาการอยู่ใจกลางวังวนภัยพิบัติ!

ตูมมมมมมมมมมม!!!

แสงสว่างจ้ากลบทุกสรรพสิ่งไปชั่วขณะ แรงระเบิดทำให้พื้นที่รอบนอกพิภพปีศาจแหลกสลายเป็นผุยผง เหลือเพียงความว่างเปล่าที่สั่นสะเทือน

หลี่ฉิงซานถูกการโจมตีประสานของจักรพรรดิทั้งสี่เข้าอย่างจังท่ามกลางภัยพิบัติสวรรค์ที่รุนแรงที่สุด ชีวิตของเขากำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย...

ท่ามกลางความเงียบงัดอันเยือกเย็นของดินแดนรกร้างแห่งพิภพวิญญาณ เสี่ยวอันนั่งขัดสมาธิอยู่ใจกลางวงล้อมของกระดูกขาวนับแสน เบื้องหน้านางคือวิญญาณอมตะที่เปล่งแสงเรืองรองทว่าเยือกเย็น นางกำลังใช้เพลิงสมาธิสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ กลืนกินและหลอมรวมวิญญาณอมตะเข้ากับตบะของตน

ทันใดนั้น หัวใจที่ควรจะสงบนิ่งของนางพลันกระตุกวูบ ภาพร่างของหลี่ฉิงซานที่อาบไปด้วยเลือดฉายชัดขึ้นในห้วงสมาธิ

"ฉิงซาน!!"

นางหลุดจากภวังค์กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง เพลิงสมาธิรอบกายสั่นไหวประดุจจะมอดดับ มือเรียวบางกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นางอยากจะทะลวงมิติไปหาเขาในวินาทีนี้ ทว่าสติอันเฉียบคมกลับรั้งนางไว้ สายใยแห่งโชคชะตาบอกนางว่า การไปหาเขาด้วยพลังในระดับนี้มีแต่จะทำให้เขาพะวักพะวน

‘สิ่งที่ข้าทำได้... มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น’ นางขบฟันแน่น เร่งเพลิงสมาธิให้โหมกระหน่ำขึ้นเป็นสิบเท่าเพื่อกลืนกินวิญญาณอมตะอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนว่าร่างกายจะรับไหวหรือไม่ "ข้าต้องบรรลุขั้นสูงสุดให้เร็วที่สุด เพื่อเป็นกระดูกสันหลังให้เจ้าในศึกสุดท้าย!"

ในอีกฟากฝั่งของจักรวาล ณ พิภพอสูรที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด เสี่ยวหมิง บัดนี้ไม่ได้เป็นเพียงเด็กน้อยอีกต่อไป ร่างของเขาแผ่ซ่านกลิ่นอายของเทพอสูรออกมาอย่างเต็มตัว ทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผลจากการปะทะกับมารดาของตนที่พยายามจะสังหารเขาเพื่อชิงพลัง

ดาบในมือของเขาปะทะกับพลังของมารดาจนเกิดคลื่นกระแทกทำลายภูเขาไปทั้งลูก ในวินาทีที่ลำแสงสี่สีระเบิดออกบนพิภพปีศาจ เสี่ยวหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ลางร้ายแห่งความตายพุ่งเข้าจู่โจมจิตใจของเขา

"หลี่ฉิงซาน...!"

เขารู้ดีว่านั่นคือระดับการต่อสู้ที่เขายังเอื้อมไม่ถึงในตอนนี้ ซึ่งทำให้เจตจำนงแห่งการต่อสู้ของเขาลุกโชน และถูกเปลี่ยนเป็นพลังขับเคลื่อน เสี่ยวหมิงคำรามลั่น ดวงตากลายเป็นสีแดงฉานระเบิดพลังเทพอสูรออกมาจนถึงขีดสุด เขาพุ่งเข้าหามารดาด้วยท่าไม้ตายที่หมายจะจบศึกนี้ในกระบวนท่าเดียว "ข้าไม่มีเวลามาเสียกับท่านอีกต่อไปแล้ว!"

ณ ท้องทะเลและแผ่นฟ้าแห่งพิภพสัตว์อสูร กองทัพมังกรนับพันตนกำลังล้อมกรอบเงาร่างหนึ่งที่สง่างามยิ่งกว่าใคร กู่เยี่ยนหยิน บัดนี้ทิ้งร่างปลาวาฬยักษ์แล้วเปลี่ยนรูปกายเป็น คุนเผิงตัวใหญ่ยักษ์ที่มีปีกกว้างประดุจเมฆทาบฟ้า

ขนของนางคมกริบประดุจกระบี่เซียน ทุกครั้งที่สะบัดปีก เลือดมังกรจะสาดกระจายประดุจห่าฝน นางสู้เพียงลำพังอย่างอหังการท่ามกลางกองทัพมังกรที่หวังจะเด็ดปีกนาง แววตาของนางจ้องมองไปยังทิศทางของสวรรค์เก้าชั้นด้วยความอาวรณ์

"ฉิงซาน... อย่าเพิ่งตายเสียก่อนล่ะ ข้ายังจัดการเจ้าพวกนี้ไม่หมดเลย!" นางหัวเราะเย็นสองเสียง ท่ามกลางวงล้อม แลกเลือดต่อเลือด สังหารมังกรตนแล้วตนเล่าอย่างไม่เกรงกลัว

วัฎสงสารทั้งหกล้วนปั่นป่วน สายใยแห่งโชคชะตาของเหล่ายอดฝีมือล้วนขมวดปมไปที่จุดเดียว... ใจกลางแรงระเบิดที่พิภพปีศาจ!