บทที่ 8 เขาจะอ่านหนังสือจนพังให้ได้ในคืนนี้

“วันนี้ลูกรู้สึกเป็นยังไงบ้าง มีหงุดหงิดไหม มีไม่สบายใจหรือเปล่า ลูกวางใจได้เลย แม่จะไม่กดดันลูกเด็ดขาด ลูกแค่เป็นเด็กดี ไม่ไปก่อเรื่อง แม่ก็สบายใจแล้ว...”

ในบรรดาลูกชายทั้งสามคน เจียงหรูรู้สึกผิดต่อเจียงเจิ้งเซวียนมากที่สุด ท้ายที่สุดแล้ว เจียงเจิ้งเซวียนก็ได้รับผลกระทบจากเรื่องระหว่างเธอกับหลีฉางอวี่ ตอนเด็กแม้เขาจะหยิ่งนิดหน่อย แต่ก็เป็นเด็กดี เชื่อฟัง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเด็กหัวขบถในโรงเรียนไปแล้ว

ลองคิดดูก็รู้ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมา เจียงเจิ้งเซวียนต้องทนรับความทุกข์และความทรมานไว้คนเดียวมากแค่ไหน พอคิดถึงตรงนี้ สายตาของเจียงหรูก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น น้ำเสียงก็ยิ่งนุ่มลง

เธอใส่ใจทุกเรื่องเล็กน้อย แสดงความรักของความเป็นแม่ออกมาแทบทุกด้าน จนแทบจะปฏิบัติกับเจียงเจิ้งเซวียนเหมือนเด็กที่ดูแลตัวเองไม่ได้ กลัวว่าเขาจะมีปัญหาทางจิตใจอีก จนเกิดผลลัพธ์ที่แก้ไขไม่ได้ แต่ในเวลานี้ เจียงเจิ้งเซวียนกลับไม่กล้าขยับตัวเลย รู้สึกเหมือนมีแรงกดดันมหาศาล  เขาจะไม่ดื้ออีกแล้วจริงๆ  ขอร้องล่ะ แม่ช่วยกลับมาเป็นปกติได้ไหม แบบนี้เขากลัวจริงๆ

หลังจากกำชับให้เจียงเจิ้งเซวียนพักผ่อนให้ดี เจียงหรูก็เดินมาที่หน้าห้องของเจียงเจิ้งเจ๋อ

ประตูห้องปิดไม่สนิท เสียงเจียงเจิ้งเจ๋อกำลังคุยโทรศัพท์ดังออกมาจากด้านใน

“เยียนเยียน ผม ผมช่วงนี้มีธุระจริงๆ ถึงไม่ได้ไปหาคุณ อย่าโกรธนะ...”

เจียงหรูกระแอมเล็กน้อย เจียงเจิ้งเจ๋อรีบวางสาย แล้วเดินมาที่หน้าประตู สีหน้าดูมีพิรุธเล็กน้อย “แม่ครับ แม่มาที่นี่ได้ยังไง”

เจียงหรูขมวดคิ้ว “เจิ้งเจ๋อ ลูกยังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม”

เจียงเจิ้งเจ๋อก้มหน้า “แม่ ผม..ผมพยายามลดความถี่ในการเจอเยียนเยียนแล้ว แต่ แต่...”

แม้จะรู้จากน้องสาวแล้วว่าตัวเองจะมีจุดจบแบบไหน แต่เขาก็ยังยากที่จะพูดคำว่าเลิกกับเยียนเยียนออกไป เขายังไม่อยากเชื่อว่า เยียนเยียนที่อ่อนโยนและใจดีคนนั้น คนที่รักเขาจริงๆ จะเป็นเครื่องมือที่สวีม่านตั้งใจใช้จัดการเขา และในอนาคตยังจะหักหลังเขาอีก

【พี่ชายคนโตนี่ดื้อจริงๆ ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ทำไมถึงไม่เชื่อว่าเยียนเยียนคนนั้นไม่ใช่คนดีนะ สมองรักนี่มันถ่ายทอดทางพันธุกรรมจริงๆ แม่ถ่ายทอดให้พี่ชายคนโต จะถ่ายทอดให้หนูด้วยไหมนะ】

【ฮือๆ ไม่เอานะ จิ่งจิ่งไม่อยากเป็นคนสมองรัก】

เจียงหรู “...” รู้สึกเหมือนโดนแซะ

เจียงเจิ้งเจ๋อ “...” โดนน้องสาวรังเกียจแล้ว เจียงหรูยกมือกดขมับ มองเจียงเจิ้งเจ๋ออย่างปวดหัว

“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เรื่องเรียนลูกห้ามปล่อยเด็ดขาด อนาคตแม่ยังไม่รู้ว่าจะเป็นยังไง ถ้าแม่ช่วยอะไรลูกไม่ได้ สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องพึ่งลูกเอง”

【เฮ้อ พอพูดถึงพี่ชายคนโต หนูก็เศร้า...】

【เมื่อก่อนพี่ชายคนโตเรียนดีแค่ไหนกันนะ ครูกับโรงเรียนยังให้ความสำคัญเป็นพิเศษ! สุดท้ายเพื่อนร่วมชั้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันหมด มีแค่พี่ชายคนโตที่สอบไม่ติดแม้แต่ระดับวิทยาลัย ต่อให้ส่งไปเรียนต่างประเทศก็ไม่มีโรงเรียนรับ! หลังจากนั้นก็ยิ่งตกต่ำลงไปอีก! แม่ พี่ชายคนรอง แล้วก็พี่ชายคนเล็กต่างก็เสียชีวิต พ่อสารเลวกับเมียน้อยก็ไม่อยากสนใจพี่ชายคนโต พี่ชายคนโตหางานไม่ได้ จนต้องไปทำงานก่อสร้าง แต่เขาก็รังเกียจว่าเขาผอมเกินไป ไม่มีแรง! สุดท้ายพี่ชายคนโตก็ต้องขอทานเลี้ยงชีพ...】

【คนที่เคยเป็นความภาคภูมิใจของฟ้า กลับต้องมาจบแบบนี้ น่าเวทนาจริงๆ...】

อะ...อะไรนะ! ไม่ใช่แค่ล้มเหลว แต่ขนาดไปทำงานก่อสร้างยังไม่มีใครเอา สุดท้ายถึงขั้นต้องกลายเป็นขอทานงั้นเหรอ เจียงเจิ้งเจ๋อกำหมัดแน่นด้วยความหวาดกลัว

เขา…เขาจะอ่านหนังสือทั้งคืนจนพังให้ได้ ส่วนเรื่องเยียนเยียน...

แม้จะไม่รู้ว่าน้องสาวรู้อนาคตได้อย่างไร แต่เธอคือน้องสาวแท้ๆ ของเขา ย่อมหวังดีกับเขาแน่นอน ไม่มีทางแต่งเรื่องมาหลอกเขา พอมาคิดดูดีๆ แม้เยียนเยียนจะชอบเขามาก แต่ก็ไม่ได้คำนึงถึงเขาเท่าไร ต่อให้เขาใกล้สอบแล้ว ก็ยังคอยรบเร้าให้เขาออกไปเดต ไม่ยอมให้เขามีเวลาอ่านหนังสือ ผลการเรียนของเขาที่ตกลง ก็เริ่มตั้งแต่คบกับเยียนเยียน...

เขาเองก็ไม่ได้โง่ ถึงตอนนี้จะยังตัดใจเลิกไม่ได้ แต่ก็ควรจะต้องพิจารณาแฟนคนนี้ให้ดีแล้ว

“แม่ครับ วางใจเถอะ ถ้าผมเจอว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง ผมจะเลิกกับเยียนเยียนเอง ตอนนี้ผมจะไปอ่านหนังสือแล้ว”

เมื่อมองลูกชายคนโตที่เริ่มตั้งใจเรียนขึ้นมา เจียงหรูก็พยักหน้าอย่างพอใจ เพราะเพิ่งคลอดลูกได้ไม่นาน เดินไปมารอบหนึ่งเธอก็รู้สึกเหนื่อยแล้ว อุ้มเจียงจิ่งจิ่งกลับห้องของตัวเอง เพิ่งจะคิดเอนตัวพัก ประตูก็ถูกหลีฉางอวี่ผลักเข้ามา

เจียงหรู “...”

ผู้ชายเฮงซวยนี่เลือกจังหวะได้ดีจริงๆ หลีฉางอวี่มีสีหน้างงงัน เขารู้สึกว่าที่เจียงหรูมองเขา...เหมือนจะเต็มไปด้วยความรังเกียจ แต่ในวินาทีถัดมา เจียงหรูก็ลุกจากเตียง ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา

“ฉางอวี่ คุณกลับมาแล้ว”

เมื่อครู่น่าจะเป็นภาพลวงตาของเขา หลีฉางอวี่ไม่ได้คิดอะไรมาก วางกระเป๋าเอกสารในมือ แล้วยื่นให้เจียงหรูอย่างเป็นธรรมชาติ

“อีกสองวันผมต้องไปงานเลี้ยงสำคัญงานหนึ่ง คุณช่วยเลือกชุดให้ผมหน่อย”

เจียงหรูเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอคงจะเลือกอย่างพิถีพิถัน กลัวว่าหลีฉางอวี่จะเสียหน้า แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์แบบนั้นแล้ว หยิบชุดที่พอใช้ได้มาชุดหนึ่ง แล้วถ่วงเวลาอยู่ในห้องแต่งตัวสักพัก ก่อนจะเตรียมออกไป เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องแต่งตัว ก็ได้ยินเสียงในใจของเจียงจิ่งจิ่ง

【งานเลี้ยงสำคัญ ถ้าหนูจำไม่ผิด น่าจะเป็นงานของตระกูลฮั่วใช่ไหม】

【งานนี้ สวีม่านก็ไปเข้าร่วมด้วย】

【เดิมทีสวีม่านไม่มีสิทธิ์ไป แต่พ่อสารเลวช่วยพาเธอเข้าไป สวีม่านใช้โอกาสนี้ทำให้คุณนายฮั่วชื่นชอบ หลังจากนั้นยังช่วยคุณนายฮั่วทำเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง ทำให้คุณนายฮั่วเชื่อใจและซาบซึ้งเธอมาก】

【ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พ่อสารเลวยิ่งให้ความสำคัญกับสวีม่าน และยังอาศัยความสัมพันธ์กับตระกูลฮั่วก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว...】 พอได้ยินตรงนี้ ฝีเท้าของเจียงหรูก็หยุดชะงัก