บทที่ 7 รู้สึกว่าน้องน่ารักขึ้นกว่าเมื่อวานอีกนิด

เจียงหรูนั่งอยู่ในลานบ้าน หยอกล้อเจียงจิ่งจิ่งที่นอนอยู่ในเปล ช่วงนี้เด็กน้อยเริ่มโตขึ้นนิดหน่อย

ยิ่งดูขาวน่ารักเหมือนหยกแกะสลัก มือเล็กๆ อวบกลม ดวงตากลมใสเหมือนองุ่นดำ น่ารักยิ่งกว่าตุ๊กตาในตู้โชว์เสียอีก แค่มองก็ทำให้ลืมเรื่องไม่ดีไปได้

ตอนนี้เด็กน้อยกำลังจ้องเธอไม่วางตา 【แม่สวยมากเลย! หนูชอบแม่ที่สุดเลย! ถ้าโตขึ้นได้สวยเหมือนแม่ก็คงดี!】

หัวใจของเจียงหรูอ่อนยวบ เธอยื่นมือไปบีบแก้มลูกเบาๆยิ้มแล้วพูด

“ได้สิ ลูกของแม่ โตขึ้นต้องสวยกว่าแม่แน่นอน”

ช่วงนี้หลีฉางอวี่แทบไม่กลับบ้าน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน แต่เจียงหรูกลับไม่ได้รู้สึกอะไรนอกจากความเสียใจเล็กน้อย กลับรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้สงบดี อีกทั้งเงินสามแสนที่จ้างนักโภชนาการ แม่บ้าน และแพทย์ฟื้นฟู ก็ได้ผลจริงๆ ร่างกายเธอฟื้นตัวดี ใบหน้าสดใสขึ้นมาก

ไม่เหมือนตอนคลอดลูกชายทั้งสาม ที่ดูโทรมและอ่อนแอ ความเสียหายจากการคลอดก่อนหน้านี้ ก็ค่อยๆ ฟื้นกลับมาแล้ว

เงินที่ควรใช้ ก็ต้องใช้ เจียงหรูค่อยๆ กลับมารู้สึกเหมือนตอนที่ยังเป็นคุณหนูอีกครั้ง

“แม่คร้าบบบ ผม...ผมวิ่งไม่ไหวแล้ว...ขอ...ขอ..พรุ่งนี้ค่อยวิ่งได้ไหม...”

เจียงเจิ้งอวี้หอบจนตัวงอ มือเท้าเข่าหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้ากลมอวบเต็มไปด้วยเหงื่อ ลำคอแดงเพราะเหนื่อย เจียงหรูรีบหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดให้เขา ตั้งแต่รู้ว่าลูกชายทั้งสามจะมีจุดจบที่เลวร้าย เธอก็ตัดสินใจจะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

โชคดีที่ตอนนี้พวกเขายังไม่ได้หลงทางไปไกล ยังพอแก้ไขได้ ปัญหาเรื่องน้ำหนักของเจียงเจิ้งอวี้ หลังจากปรึกษาแพทย์แล้ว เธอก็วางแผนลดน้ำหนักและออกกำลังกายอย่างเป็นระบบ

และกำชับว่า ห้ามกินของที่จางชุนเฟิงให้เด็ดขาด ต้องพยายามควบคุมความอยากอาหาร

ตอนนี้เป็นวันที่ห้าของแผนแล้ว เจียงเจิ้งอวี้สูดน้ำมูก พูดเสียงน่าสงสาร

“แม่ ผมอยากกินของอร่อย...ผมหิวมากๆ ปากก็อยากกินมากๆ...ผมทนไม่ไหวแล้ว...”

เห็นเขาเป็นแบบนี้ เจียงหรูก็รู้สึกสงสาร เจียงเจิ้งอวี้เพิ่งอายุห้าขวบ พูดง่ายๆ ก็ยังเป็นเด็กอนุบาล

ให้เขางดขนมมานาน แล้วยังต้องวิ่งออกกำลังกายทุกวัน มันก็หนักเกินไปจริงๆ

ไม่อย่างนั้น... ยังไม่ทันที่เจียงหรูจะพูดอะไร เสียงในใจของเจียงจิ่งจิ่งก็ดังขึ้นในหัวของทั้งสองคน

【ถ้าพี่สามไม่ลดน้ำหนักตอนนี้ โตขึ้นจะกลายเป็นหมูนะ! ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบเลย น่าสงสารมาก! สุดท้ายยังตายเพราะโรคจากความอ้วนในโรงพยาบาล ทรมานสุดๆ เลย!】

พอได้ยินแบบนั้น คำพูดที่เจียงหรูจะให้เขาพักก็กลืนกลับลงไป ส่วนเจียงเจิ้งอวี้ตัวแข็งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ร้องไห้โฮออกมา

“ผมไม่อยากเป็นหมู ไม่อยากตายในโรงพยาบาล! ผมไม่กินขนมแล้ว ผมจะออกกำลังกายต่อ ฮือๆ...”  เขากลับไปวิ่งอีกครั้ง ทั้งร้องไห้ทั้งวิ่ง ดูแล้วน่าขำเล็กน้อย

เจียงหรูทั้งสงสารทั้งโล่งใจ ใช้นิ้วจิ้มจมูกเล็กๆ ของเจียงจิ่งจิ่ง แล้วอุ้มเธอขึ้นไปชั้นสอง

เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ทั้งอนุบาล มัธยมต้น และมัธยมปลาย ต่างก็หยุดเรียน เจียงหรูเคาะประตูห้องของเจียงเจิ้งเซวียน

“แม่...”  พอเห็นเจียงจิ่งจิ่งในอ้อมแขนของเจียงหรู สีหน้าคมเข้มของเจียงเจิ้งเซวียนก็อ่อนลง

เขายื่นมือไปจิ้มแก้มนุ่มๆ ของเจียงจิ่งจิ่งเบาๆ “รู้สึกว่าน้องน่ารักขึ้นกว่าเมื่อวานอีกนะ”

เด็กน้อยคว้านิ้วของเขาไว้ตามแรง ดวงตาใสชื้นกระพริบถี่ๆ แล้วก็ยิ้มอย่างน่ารัก

【พี่รองหล่อจัง! จิ่งจิ่งชอบพี่รองที่สุดเลย!】

หัวใจของเจียงเจิ้งเซวียนละลายทันที สายตาที่มองน้องสาวก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น ต้องขอบคุณสวรรค์

ที่ให้เขามีน้องสาวน่ารักขนาดนี้  “เด็กวัยนี้โตเร็วมากจริงๆ...”

เจียงหรูพูดไป แล้วเงยหน้ามองเจียงเจิ้งเซวียน สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู น้ำเสียงนุ่มนวลเป็นพิเศษ “เจิ้งเซวียน...”

มือของเจียงเจิ้งเซวียนที่กำลังเล่นกับเจียงจิ่งจิ่งหยุดชะงัก ทั้งตัวแข็งทื่อทันที