บทที่ 38 ราชครูรักษาด่าน วิชาล่องหนแห่งตี้ซา

บทที่ 38 ราชครูรักษาด่าน วิชาล่องหนแห่งตี้ซา

ภายในห้องลับ เมื่อเลือดของจ้าวอู๋จีหยดลงไปในถ้วย

ถ้วยศักดิ์สิทธิ์ลายเมฆดาราก็เปล่งประกายแสงสีรุ้งเจ็ดสีออกมาทันที

แต่ท้ายที่สุด แสงนั้นก็หยุดนิ่งอยู่ที่เลือดของจ้าวอู๋จี และเปลี่ยนเป็นแสงสีเขียวที่สาดส่องประกายแสงออกมา

"เป็นพรสวรรค์ระดับสีเขียวงั้นรึ..."

นานจือเซี่ยถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นางรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก

พรสวรรค์ของจ้าวอู๋จีนั้น เหนือความคาดหมายของนางไปไกลนัก

ในบรรดาแสงทั้งเจ็ดสีระดับพรสวรรค์แห่งพลังวิญญาณสีเขียวนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ระดับสูงสุดยอด แต่ก็จัดว่าอยู่ในระดับค่อนข้างดีถึงดีมาก

หากเป็นในยุคที่พลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ล่ะก็ สำนักน้อยใหญ่ต่างๆ คงพากันแย่งตัวกันให้ควั่ก แม้แต่สำนักใหญ่ๆ ก็ย่อมต้องให้ความสำคัญและพยายามดึงตัวเขาไปร่วมสำนักอย่างแน่นอน

แต่ในยุคเสื่อมถอยแห่งวิถีเซียนที่ขาดแคลนทรัพยากรและพลังวิญญาณเหือดแห้งเช่นนี้ พรสวรรค์ระดับค่อนข้างดี กลับกลายเป็นเรื่องที่ค่อนข้างจะน่าอึดอัดใจอยู่สักหน่อย

อย่างน้อยที่สุด เท่าที่นางรู้มา ตามถ้ำสวรรค์ต่างๆ รวมถึงถ้ำสวรรค์ที่อยู่เบื้องหลังราชสำนักของทั้งสี่แคว้นในดินแดนเทียนหนาน ล้วนแต่เปิดรับเฉพาะผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับสูงสุดยอด หรือก็คือระดับแสงสีทองเท่านั้น และหลังจากที่ผ่านการทดสอบแล้ว ถึงจะรับเข้าเป็นศิษย์ ถ่ายทอดวิชา และมอบทรัพยากรให้เพื่อใช้ในการบำเพ็ญเพียร

แต่สำหรับผู้ที่มีพรสวรรค์ต่ำกว่าระดับสูงสุดยอดนั้น เนื่องจากพวกเขาไม่มีหวังที่จะบรรลุไปถึงขั้นควบแน่นจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นขั้นที่สูงกว่าขั้นชักนำปราณ ประกอบกับทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด ดังนั้น จุดจบของพวกเขาจึงมักจะน่าเวทนา

พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเขามักจะกลายเป็นเป้าหมายในการถูกกดขี่ข่มเหงและรีดไถผลประโยชน์ไปจนหมดตัว

"เฮ้อ..." ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน นางรีบเก็บซ่อนถ้วยศักดิ์สิทธิ์เอาไว้อย่างมิดชิด

ถ้าระดับพรสวรรค์ของจ้าวอู๋จีมันย่ำแย่จริงๆ นางก็คงไม่รู้สึกสับสนว้าวุ่นใจแบบนี้หรอก

แต่ในตอนนี้ นางกลับเริ่มมีความคิดลมๆ แล้งๆ ผุดขึ้นมาในหัว—ถ้าหากว่ายังมีถ้ำสวรรค์เล็กๆ แห่งอื่นที่นางยังไม่รู้จัก และยอมรับผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับค่อนข้างดีเข้าเป็นศิษย์ล่ะก็ บางทีจ้าวอู๋จีอาจจะมีโอกาสได้ทำความฝันในการเป็นเซียนให้เป็นจริงก็ได้

"เอาไว้ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน... ไม่รู้ว่าฮ่องเต้กับราชครูแห่งแคว้นเสวียนมีแผนการอะไรแอบแฝงอยู่กันแน่ จู่ๆ ถึงได้มาประกาศว่าจะเปิดรับคนเข้าบำเพ็ญเพียรเซียนในช่วงฤดูใบไม้ผลิ

เผลอๆ ถ้าทางนั้นยอมลดมาตรฐานการรับคนลงมา ด้วยพรสวรรค์ที่อู๋จีมี ก็อาจจะเข้าตาพวกเขาก็เป็นได้..."

"แต่ถ้าพวกเขามีแผนการร้ายซ่อนอยู่ล่ะ"

แววตาของนานจือเซี่ยแปรเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว นางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ข้าจะต้องรีบสืบข่าวเกี่ยวกับถ้ำสวรรค์แห่งอื่นที่มีชื่อเสียงและน่าเชื่อถือให้เร็วที่สุด

แต่ก่อนที่จะต้องเดินทางครกจากเมืองหลวง ข้าควรจะแวะไปที่ถ้ำอูซง เพื่อช่วยเขาหาหญ้าน้ำค้างจันทรามาให้ได้สักต้น เขาจะได้หมกมุ่นอยู่กับการหลอมยาลูกกลอนและรักษาคนไข้อย่างสบายใจอยู่ในเมืองหลวง..."

ไม่ว่าโลกภายนอกจะวุ่นวายสักแค่ไหน แต่เมืองหลวงแห่งแคว้นเสวียน ถือว่าเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว

การที่จ้าวอู๋จีรั้งตัวอยู่ในเมืองหลวง บางทีอีกไม่นาน นางอาจจะสืบจนเจอถ้ำสวรรค์ที่เหมาะสมกับเขาได้สำเร็จแล้วก็ได้

แต่ถ้าเกิดเจ้าหมอนี่ ฉวยโอกาสตอนที่นางไม่อยู่ แล้วทำตัวเป็นผีเสื้อราตรี เที่ยวเตร็ดเตร่ไปเกี้ยวพาราสีหญิงสาวไปทั่วล่ะก็ นั่นก็แสดงว่าเขาไม่ได้มีความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะเป็นเซียนจริงๆ ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ถือซะว่าเรื่องทั้งหมดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน

...

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปเพียงแค่สี่วัน

หลังจากที่หิมะตกหนักในช่วงปลายปี แคว้นเสวียนก็ก้าวเข้าสู่ช่วงเทศกาลตรุษจีนที่หนาวเหน็บอย่างเป็นทางการ

บ้านเรือนทุกหลังทั้งในและนอกเขตเมืองหลวง ต่างก็พากันแขวนโคมไฟสีแดงสดใสเพื่อเฉลิมฉลอง

กลิ่นหอมกรุ่นของขนมนึ่งลอยคละคลุ้งไปทั่วทุกตรอกซอกซอย เด็กๆ พากันวิ่งเล่นตีลูกข่างและกลิ้งล้อเหล็กกันอย่างสนุกสนาน

แต่ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศความคึกคักของเทศกาลเฉลิมฉลอง ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความตึงเครียดอยู่ลึกๆ

สงครามที่ชายแดนตอนเหนือยังคงไม่สงบลง ราคาข้าวสารอาหารแห้งพุ่งสูงขึ้นถึงสามส่วน แม้กระทั่งเกลือหยาบที่ราคาถูกที่สุด ตอนนี้ก็ยังต้องควายหาเศษเหรียญทองแดงมานับซื้อกันทีละเหรียญเลยทีเดียว

ในตอนนั้นเอง ก็มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองว่า ราชครูฟางได้รับบัญชาให้เดินทางไปบัญชาการทัพที่แนวหน้าชายแดนตอนเหนือ

การที่ผู้บำเพ็ญเพียรในวิถีเซียนระดับราชครู ออกโรงไปบัญชาการรบที่ชายแดนด้วยตัวเองเช่นนี้ ถือเป็นเหตุการณ์ที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นเลย นับตั้งแต่ยุคสมัยของปฐมกษัตริย์แห่งแคว้นเสวียน

มีข่าวลือหนาหูว่า ภายในแขนเสื้อของราชครูนั้น ซุกซ่อนอาวุธวิเศษที่สามารถเรียกสายฟ้าฟาดจากฟ้าได้ บ้างก็ร่ำลือกันว่าเขาสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ไกลถึงสองพันลี้ภายในคืนเดียว... ไม่ว่าข่าวลือเหล่านั้นจะเป็นเรื่องจริงหรือหลอก แต่ข่าวนีก็สามารถช่วยเรียกขวัญและกำลังใจของประชาชนที่กำลังตื่นตระหนกกลับคืนมาได้มากโข

ผ่านไปอีกห้าวัน ก็มีข่าวดีส่งตรงมาจากด่านกูซานที่ชายแดนตอนเหนือ ข่าวระบุว่า แม่ทัพใหญ่ฝูอวิ๋นเทา ได้นำกองพันทหารม้าเกราะดำสามพันนายบุกออกจากด่านกูซาน แล้วเข้าโจมตีกองทัพศัตรูแบบสายฟ้าแลบจนแตกพ่ายยับเยิน ส่วนราชครูฟางก็ใช้คาถาเรียกสายฟ้าฟาดลงมาเผาทำลายเสบียงของกองทัพข้าศึกจนวอดวายไม่มีชิ้นดี

ข่าวแห่งชัยชนะนี้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง สร้างความปีติยินดีให้กับประชาชนชาวแคว้นเสวียนไปทั่วหล้า

ภายในห้องหลอมยาของจวน

ควันสีเขียวจางๆ ลอยกรุ่นออกมาจากกระถางธูป จ้าวอู๋จีกำลังจ้องมองหนังสือพิมพ์ฉบับเล็กๆ ที่กางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะ ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ไปตามตัวอักษร 'เผาเสบียงจนวอดวาย' พร้อมกับทอดถอนใจด้วยความพิศวง

"ฟางซืออวี่ถึงกับมีความกล้าหาญและพลังฝีมือถึงเพียงนี้เชียวรึ... หรือว่าพลังยุทธ์ของเขาจะไม่ได้หยุดอยู่แค่ขั้นกลางของระดับชักนำปราณเสียแล้ว"

เก้าวันผ่านไป เรื่องที่ลัทธิอู๋ซั่งออกมาแก้แค้นราชสำนัก ก็ได้กลายเป็นเพียงอดีตไปแล้ว

หลังจากที่กองกำลังตระเวนเมืองของเมืองหลวงได้ออกค้นหากันอย่างครึกโครมอยู่พักหนึ่ง เรื่องนี้ก็ค่อยๆ เงียบหายไป

จ้าวอู๋จีก็เก็บตัวซุ่มฝึกวิชาอยู่ในหน้าอย่างเงียบๆ นานๆ ทีถึงจะออกไปตรวจรักษาและฝังเข็มให้กับคนไข้ เพื่อเก็บเกี่ยวพลังหยินกลับมาบ้าง

และเขาก็อาศัยช่วงเวลาว่างนี้ ใช้วิชาปั้นลูกกลอนสกัดเอาส่วนผสมของดอกทานตะวันออกมาจากเศษซากยาทีฮ่องเต้ประทานให้ได้สำเร็จ

ส่วนพลังวิญญาณอื่นๆ ที่หลงเหลืออยู่ในเศษซากยาก็ถูกเขาดูดซับเข้าไปจนหมด

พลังวิญญาณภายในเศษซากยา ถูกเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็นพลังวิญญาณหยินและหยางอย่างละสิบกว่าสาย

เมื่อนำมารวมกับหยางกว่าสิบสาย ที่เขาแอบดูดซับมาจากงานชุมนุมเซียนเผิงไหลในวันนั้น ตอนนี้ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา ก็มีพลังหยางสะสมอยู่ถึง 393 สาย และพลังหยินอีก 1566 สายเต็มๆ

สาเหตุที่พลังหยินของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก ก็เป็นเพราะในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ เขามักจะแบ่งเวลาไปฝึกปรือวิชากักลมปราณนั่นเอง

ทำให้ในระยะเวลาเพียงแค่เก้าวัน เขาก็สามารถฝึกวิชากักลมปราณจนสำเร็จถึงขั้นที่สอง หรือขั้น 'เริ่มต้นหยั่งรู้' ได้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เขาสามารถใช้วิชานี้ ปล่อยปราณกระบี่ที่คมกริบราวกับเส้นลวด ดักจับศัตรูได้ในระยะไกลถึงร้อยจั้ง ไม่ว่าจะใช้เพื่อปัดป้องลูกธนู หรือจะใช้เพื่อล้อมจับศัตรูที่แข็งแกร่งก็ล้วนแต่ได้ผลชะงัดนัก

แถมอานุภาพของการสร้างเกราะคุ้มกายด้วยลมปราณ และการผนึกเส้นชีพจร สะกดพลังวิญญาณของศัตรูก็ยังมีประสิทธิภาพเพิ่มสูงขึ้นอีกด้วย

จ้าวอู๋จีเพ่งกระแสจิตเข้าไปสำรวจลูกปัดเก้าหยินเก้าหยางที่ลอยคว้างอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึก

"ระดับพลังวิถีแห่งเซียน: ชักนำปราณขั้นที่หนึ่ง ระดับพลังวิถีแห่งยุทธ์: ขั้นก่อรูป"

"รอจนกว่าจะถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ดอกไม้บานสะพรั่ง ทั้งระดับพลังวิถีแห่งเซียนและระดับวิชากลืนกินของข้า ก็คงจะสามารถทะลวงขีดจำกัดไปพร้อมๆ กันได้สินะ..."

"ตอนนี้ข้าก็ฝึกวิชากักลมปราณจนสำเร็จวิชาขั้นสูงแล้ว ดูท่าว่าคงจะต้องหาเวลาเพื่อเดินทางไปที่ถ้ำอูซงด้วยตัวเองสักครั้งแล้วล่ะ

ถ้าข้าสามารถหาหญ้าน้ำค้างจันทรามาได้เร็วเท่าไหร่ ข้าก็จะสามารถหลอมยาลูกกลอนหยกทองคำ และไขปริศนาคัมภีร์วิชากลืนกินได้เร็วขึ้นเท่านั้น"

จ้าวอู๋จีครุ่นคิดวางแผนอยู่ในใจ

เมื่อเก้าวันก่อน เขาได้สั่งให้เสี่ยวเยว่ไปที่หอจือเฉ่า เพื่อว่าจ้างคนให้ไปเก็บสมุนไพรที่ถ้ำอูซงด้วยเงินก้อนโต

แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วัน เขาก็ได้รับข่าวร้ายว่า คนเก็บสมุนไพรพวกนั้นถูกพิษของสัตว์มีพิษทั้งห้าที่อาศัยอยู่ในถ้ำอูซงเล่นงานเอาจนอ่วม

โชคดีที่คนพวกนั้น ก็พอจะรู้กิตติศัพท์ความอันตรายของถ้ำอูซงมาบ้าง จึงพากันพกยาถอนพิษติดตัวไปด้วย ทำให้สามารถรอดชีวิตกลับมาได้หวุดหวิด

แต่หลังจากเหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา ก็ไม่มีใครกล้ารับจ้างขึ้นเขาไปหาสมุนไพรที่นั่นอีกเลย

จ้าวอู๋จีจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องเดินทางไปที่นั่นด้วยตัวเอง

ในเวลานี้ เขาวางหนังสือพิมพ์ฉบับเล็กๆ ในมือลง แล้วหยิบตำราที่คัดลอกด้วยลายมือเล่มหนึ่ง ซึ่งมีกลิ่นเหล้าจางๆ ติดอยู่ขึ้นมาเปิดอ่านอย่างช้าๆ

ตำราเล่มนี้ เป็นของขวัญที่เพื่อนรักอย่างเถาเฟยทิ้งเอาไว้ให้เขา มันก็คือตำรา 《เจินเก้า》 ซึ่งเป็นผลงานการประพันธ์ของท่านเถาหงจิ่ง บรรพบุรุษของเถาเฟยนั่นเอง

หลังจากที่เถาเฟยจากไปได้สามวัน เมื่อเห็นว่าทางสำนักเจี้ยนเจิ้งไม่มีปฏิกิริยาอะไรเคลื่อนไหว และยังได้ลองหยั่งเชิงหลี่เนี่ยนเวยดูแล้วจนแน่ใจว่าปลอดภัยดี

ตกดึก จ้าวอู๋จีจึงได้เดินทางไปที่หอเชียนเซียงเพียงลำพัง เพื่อไปตามเอาสุรา 'จ้านหยางชุน' ที่เถาเฟยฝากเอาไว้ให้

พอเปิดไหสุราออก เขาก็พบกับม้วนกระดาษที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษอาบน้ำมันหลายชั้นซุกซ่อนอยู่ภายใน

ลายมือที่เขียนอยู่บนกระดาษเหล่านั้น ลักษณะเหมือนกับตัวอักษร 'ยอดบุรุษเจ้าสำราญ' ที่สลักอยู่บนพัดจีบของเถาเฟยไม่มีผิดเพี้ยน

เห็นได้ชัดว่า นี่เป็นตำราที่เถาเฟยลงมือคัดลอกด้วยตัวเอง

หนึ่งในนั้นก็คือเนื้อหาบางส่วนจากตำรา 《เจินเก้า》 อันเลื่องชื่อ

ส่วนอีกสองเล่ม เป็นคู่มือบันทึกสูตรการหลอม 'ยาลูกกลอนมังกรพยัคฆ์' ที่คิดค้นขึ้นโดยนักพรตเว่ยป๋อหยางในสมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก และบันทึกข้อห้ามในการบำเพ็ญเพียรที่บรรดาผู้บำเพ็ญเพียรในยุคก่อนๆ จำเป็นจะต้องรู้

ตำราคัดลอกด้วยลายมือทั้งสามเล่มนี้ นับว่าเป็นข้อมูลล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง มันเต็มเปี่ยมไปด้วยคุณค่าและความรู้ที่ทำให้จ้าวอู๋จีถึงกับรู้สึกทึ่งไปเลยทีเดียว

แต่เมื่อได้เห็นตัวหนังสือที่ถูกคัดลอกด้วยลายมือ จ้าวอู๋จีก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้

มีความเป็นไปได้สูงมากที่ยอดโจรลี้ลับอย่างปี้อวี่เสียง จะลอบเข้าไปในสำนักเจี้ยนเจิ้ง แล้วใช้วิธีจดจำเนื้อหาในตำราโบราณ หรือไม่ก็ใช้ความเร็วในการคัดลอกเนื้อหาทั้งหมดออกมาแทนที่จะขโมยตำราตัวจริงออกมาตรงๆ

ด้วยความสามารถในการจดจำระดับปรมาจารย์แห่งขั้นก่อรูป ย่อมมีความทรงจำที่เป็นเลิศชนิดที่ว่ามองแค่ปราดเดียวก็จำได้ขึ้นใจ การท่องจำเนื้อหาของตำราโบราณบางส่วนแล้วนำออกมาเขียนใหม่ จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

จากนั้น เถาเฟยก็คงจะนำเนื้อหาเหล่านั้นมาคัดลอกต่ออีกสามชุด เพื่อนำมามอบให้กับเขา

ด้วยวิธีการแยบยลเช่นนี้ ทางสำนักเจี้ยนเจิ้งเองก็คงจะไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติแต่อย่างใด

ก็ในเมื่อตำราโบราณไม่สูญหายไปไหน แถมทักษะการขโมยของทายาทยอดโจรก็ใช่ย่อย จึงไม่ทิ้งร่องรอยหรือเบาะแสอะไรเอาไว้ให้ใครดูออกหรอก

ในขณะที่จ้าวอู๋จีกำลังกวาดสายตาอ่านตำรา 《เจินเก้า》 อยู่นั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าลูกปัดหยางลูกแรกในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขาเริ่มตอบสนอง กลุ่มตัวอักษรรูปทรงลูกอ๊อดชุดที่สามบนลูกปัดก็เริ่มเปล่งประกายแสงสีทองออกมาจางๆ

ตำรา 《เจินเก้า》 เล่มนี้ เป็นคัมภีร์เต๋าที่รวบรวมและเรียบเรียงขึ้นโดยเถาหงจิ่งในยุคราชวงศ์หนานเฉา

มันเป็นการบันทึกประสบการณ์และการหยั่งรู้ของหยางซี, สวีหมี่ และนักพรตท่านอื่นๆ ในยุคราชวงศ์ตงจิ้น ที่ได้จากการสื่อสารกับเซียนผู้บรรลุธรรม โดยแบ่งเนื้อหาออกเป็นเจ็ดบทด้วยกัน

แต่ทว่า ในตำราฉบับคัดลอกที่อยู่ในมือของเขากลับมีเนื้อหาแค่บทเดียว นั่นก็คือบท 《โว่เจินฝู่》

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเถาเฟยคัดลอกมาแค่บทเดียว หรือว่าเป็นเพราะในหอสมุดของสำนักเจี้ยนเจิ้ง มีคัมภีร์บทนี้หลงเหลืออยู่แค่บทเดียวกันแน่

เนื้อหาในบทนี้ กล่าวถึงเคล็ดวิชาและแนวความคิดบางส่วนที่ใช้ในการบำเพ็ญเพียร

ถึงแม้ว่าจะไม่มีการบอกเล่าถึงวิธีฝึกคาถาอาคมหรือวิธีในการบำเพ็ญเพียรอย่างละเอียด แต่ในระหว่างที่จ้าวอู๋จีกำลังอ่านทำความเข้าใจนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นมาในหัว และเกิดไอเดียใหม่ๆ ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

ถึงขนาดที่ว่า บางครั้งมันก็เผลอไปกระตุ้นให้ค่าความชำนาญของวิชาสื่อสารวิญญาณ และวิชาปั้นลูกกลอนของเขา ขยับเพิ่มขึ้นมาหนึ่งหรือสองระดับเลยทีเดียว

ส่วนเรื่องที่ว่า ตำรา 《เจินเก้า》 เล่มนี้ จะสามารถดึงเอาวิชาใดในเจ็ดสิบสองวิชาตี้ซาออกมาจากลูกปัดหยางได้นั้น ตัวเขาเองก็ยังไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัดเหมือนกัน

เขาซึมซับและท่องจำเนื้อหาในคัมภีร์มาจนกระทั่งถึงช่วงเย็น

จนในที่สุด เขาก็อ่านข้อมูลทั้งหมดในตำราฉบับคัดลอกนั้นจนจบ

กลุ่มตัวอักษรรูปทรงลูกอ๊อดชุดที่สามบนลูกปัดหยางลูกแรกในทะเลแห่งจิตสำนึกของจ้าวอู๋จี ก็มีค่าความก้าวหน้าทะลุเกินกว่าเจ็ดส่วนแล้ว

และมันก็ส่งผลให้เขาปลดล็อกวิชาใหม่ในหมวดหมู่เจ็ดสิบสองวิชาตี้ซาได้สำเร็จ นั่นก็คือวิชา... ล่องหน

"ที่แท้ก็คือวิชาล่องหนหรอกรึ..."

จ้าวอู๋จีรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

นี่คือหนึ่งในวิชาอาคมที่ใช้งานได้จริงมากที่สุด มันถือเป็นสุดยอดคาถาคุ้มภัยที่ยอดเยี่ยมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

แต่ดูเหมือนว่า เขาจะต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจและตีความหมายของเนื้อหาในตำรา 《เจินเก้า》 ให้ถ่องแท้เสียก่อน ถึงจะสามารถไขความลับของวิชาล่องหนนี้จนสำเร็จได้

จ้าวอู๋จีไม่ได้รีบร้อนอะไร เขาเก็บตำรา 《เจินเก้า》 เข้าไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง แต่ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องพัก จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เสี่ยวเยว่เดินย่องเข้ามาอย่างแผ่วเบา เมื่อดวงตากลมโตของนางเห็นว่าจ้าวอู๋จีลุกขึ้นยืนแล้ว นางก็รีบซ่อนของที่ถือมาไว้ด้านหลัง พร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้

"ใต้เท้า เจ้าคะ อ่านหนังสือจบแล้วเหรอเจ้าคะ ข้ามีอะไรมาเซอไพรส์ใต้เท้าด้วยแหละ ลองทายดูสิเจ้าคะว่ามันคืออะไร"

...