บทที่ 3 - พูดด้วยเหตุผล

"ในแดนลับหลีเทียน หลินเซ่าเทียนช่วยข้าให้พ้นจากอันตรายก็จริง แต่เจ้าคิดว่ามันเป็นไปได้ไหมที่อันตรายในครั้งนี้มีต้นเหตุมาจากหลินเซ่าเทียนเอง"

"หา"

เจียงฝานอ้าปากค้าง สมองตื้อไปหมด

ไม่ใช่สิ พล็อตเรื่องนี้แม้แต่ตัวเขาที่เป็นนักเขียนเองก็ยังไม่รู้เลย อีกอย่าง เขาไม่ได้ออกแบบเนื้อเรื่องมาแบบนี้สักหน่อย!

ลั่วเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "แม้เจ้าจะเป็นผู้สร้างโลก แต่เรื่องราวมากมายในโลกของข้าก็ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของเจ้า หากใช้วลีของโลกเจ้ามาอธิบายก็คือ เนื้อเรื่องหลักดำเนินไปตามที่เจ้าออกแบบไว้จริงๆ ส่วนเรื่องอื่นๆ เจ้าไม่มีทางรู้ดีไปกว่าข้าหรอก"

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็หัวเราะเบาๆ ชั่วพริบตาเดียว ภายในห้องก็ราวกับจะสว่างไสวขึ้นมาหลายส่วน "แม้กระทั่งบุตรแห่งโชคชะตาที่เจ้าออกแบบขึ้นมาเอง เจ้าก็ยังไม่รู้จักเขาเลย หลินเซ่าเทียนเป็นแค่คนต่ำช้าคนหนึ่ง การที่เจ้าบังคับให้ข้าไปชอบคนพรรค์นั้น ข้าจะฆ่าเจ้ามันก็สมเหตุสมผลดี ดังนั้น ..."

"ดังนั้นอะไร"

"เจ้ายอมรับหรือไม่"

"ไม่ยอม!"

"ก็กลั้นเอาไว้!"

สายตาเย็นชาของลั่วเซียนที่ตวัดมองมา ทำให้เจียงฝานได้สติในทันที เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมออกมาไม่หยุด

เถียงลั่วเซียนงั้นเหรอ

การกระทำแบบนี้ในสายตาของเจียงฝาน มันก็คือการรนหาที่ตายชัดๆ

หลังจากตั้งสติได้ เจียงฝานก็ยอมถอยอย่างเด็ดขาด "ขอโทษด้วย ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ"

"แต่ถ้าพูดถึงเรื่องพรสวรรค์ หลินเซ่าเทียนก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณเลย เขาเป็นถึงบุตรแห่งโชคชะตาของโลกเซียนกระบี่ แม้ตอนนี้ความแข็งแกร่งจะยังสู้คุณไม่ได้ แต่วันข้างหน้าหลินเซ่าเทียนจะได้รับวาสนาครั้งใหญ่ติดต่อกัน การที่ความแข็งแกร่งของเขาจะก้าวข้ามคุณมันก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น"

ลั่วเซียนหัวเราะ "หากคนไม่เอาไหนอย่างหลินเซ่าเทียนยังกลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตาได้ มันก็พิสูจน์ได้เพียงอย่างเดียวว่าผู้สร้างโลกอย่างเจ้ามีปัญหา"

เจียงฝานขมวดคิ้ว "ผมมีปัญหาอะไร"

"มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ ลูกหนูย่อมขุดรู หากผู้สร้างโลกอย่างเจ้าไม่มีปัญหา บุตรแห่งโชคชะตาใต้ปลายปากกาของเจ้าก็คงไม่ไร้ค่าถึงเพียงนี้ ในทางกลับกัน การที่บุตรแห่งโชคชะตาใต้ปลายปากกาของเจ้าไร้ค่าถึงเพียงนี้ มันยังใช้พิสูจน์ปัญหาในตัวผู้สร้างโลกอย่างเจ้าไม่ได้อีกหรือ"

ตรรกะย้อนกลับ ช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เจียงฝานถึงกับหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้เลยสักคำ

ลั่วเซียนขยับความคิด กระบี่เหมันต์หลิวหลีก็ปรากฏขึ้นในมือ "รู้หรือไม่ว่าเป้าหมายที่ข้ามายังโลกนี้คืออะไร"

เจียงฝานส่ายหน้า

นัยน์ตากระจ่างใสของลั่วเซียนทอประกาย "ในฐานะผู้สร้างโลก เจ้าคงมีวิธีแก้ไขเนื้อหาก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่ จงลบฉากที่ข้าแอบมีใจให้หลินเซ่าเทียนทิ้งซะ ข้าไม่อยากให้มีใบหน้าของหลินเซ่าเทียนแวบเข้ามาในหัวบ่อยๆ มันน่าสะอิดสะเอียน!"

"น่าสะอิดสะเอียนอะไรกัน"

เจียงฝานไม่ค่อยพอใจนัก "ถึงบทบาทของหลินเซ่าเทียนจะเทียบคุณไม่ได้ แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นพระเอกที่ผมตั้งใจออกแบบมาให้มีค่าสถานะเกือบเต็มหลอด โดยเฉพาะหน้าตาที่เรียกได้ว่าเป็นหนุ่มหล่ออันดับหนึ่งแห่งดินแดนเซียนกระบี่ ไม่รู้ว่ามีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงกี่คนที่หลงรักเขา แล้วมันน่าสะอิดสะเอียนตรงไหน"

"หนุ่มหล่ออันดับหนึ่งแห่งดินแดนเซียนกระบี่งั้นหรือ" นัยน์ตาของลั่วเซียนแฝงไปด้วยความดูแคลน "ก็แค่รูปกายภายนอก"

เจียงฝานยังไม่ยอมแพ้ เขาพยายามงัดเหตุผลขึ้นมาสู้ "ข้อแรกเลยนะ พรสวรรค์กับหน้าตาของคุณและหลินเซ่าเทียนเหมาะสมกันมาก ข้อสอง ในฐานะนักเขียนรุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์เขียนนิยายรักจบมาแล้วถึงสี่เรื่อง ผมขอบอกคุณไว้ตรงนี้เลยว่าประกายแห่งความรักมันต้องอาศัยการปะทะกันถึงจะก่อตัวขึ้นมาได้ ..."

ลั่วเซียนเอ่ยขัดขึ้นมา "เจ้าเคยมีความรักหรือไม่"

เจียงฝานราวกับถูกเหยียบหาง เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที "คุณ คุณอย่ามาดูถูกกันนะ ถึงตอนนี้ผมจะยังไม่เคยมีแฟน แต่อนาคตต้องมีแน่ ไม่เชื่อก็คอยดูเถอะ อย่างมากไม่เกินหนึ่งเดือน ผมจะต้องหาแฟนในมหาวิทยาลัยให้ได้เลยคอยดู!"

ลั่วเซียนแค่นหัวเราะ "คนที่ไม่เคยมีความรักกลับมาเขียนนิยายรัก ช่างเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า หากข้าเดาไม่ผิด นิยายรักไม่กี่เรื่องก่อนหน้านี้ของเจ้าคงไม่มีคนอ่านสักเท่าไหร่งั้นสิ"

"กินข้าวซี้ซั้วกินได้ แต่พูดจาซี้ซั้วพูดไม่ได้นะ คุณหยามเกียรติผมได้ แต่จะมาดูถูกฝีมือการเขียนนิยายของผมไม่ได้เด็ดขาด!"

เจียงฝานร้อนรนจนทนไม่ไหว "ใครบอกว่าเขียนนิยายรักแล้วต้องเคยมีความรัก กฎหมายข้อไหนบัญญัติไว้ว่าไม่เคยมีความรักแล้วเขียนนิยายรักไม่ได้ การเขียนนิยายมันต้องพึ่งพาจินตนาการต่างหาก คุณจะไปรู้อะไร"

"เจ้าจะร้อนรนไปไย"

"ใครร้อนรนกัน"

ลั่วเซียนยิ้มอย่างนึกสนุก "คำโกหกไม่อาจทำร้ายใคร ความจริงต่างหากที่เป็นมีดดาบอันแหลมคม"

"คุณ ..."

เจียงฝานโกรธจนแทบจะกระอักเลือด แต่ก็ทำอะไรลั่วเซียนไม่ได้ เขาได้แต่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงแล้วหันหลังให้เธอ ราวกับภรรยาตัวน้อยที่กำลังงอน

ลั่วเซียนเปลี่ยนเรื่อง "เดิมทีข้ามายังโลกนี้ด้วยจุดประสงค์เดียว แต่หลังจากได้ฟังการตั้งค่าตัวละครหลินเซ่าเทียนของเจ้าเมื่อครู่ ข้าก็เปลี่ยนใจแล้ว เจ้าจงยกเลิกสถานะบุตรแห่งโชคชะตาของหลินเซ่าเทียนเดี๋ยวนี้ แล้วยกมันให้กับข้า"

"เป็นไปไม่ได้!"

เจียงฝานปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เขามีนิสัยอย่างหนึ่งในการเขียนนิยาย นั่นก็คือไม่เคยแก้ไขการตั้งค่า

บรรณาธิการไม่พอใจเหรอ

ก็เขียนใหม่มันทั้งฉบับนั่นแหละ!

ให้แก้เนื้อหางั้นเหรอ

ไร้สาระสิ้นดี!

ยิ่งไปกว่านั้น หากต้องเขียนตามที่ลั่วเซียนพูดจริงๆ มันคงไม่ใช่แค่การแก้เนื้อหาง่ายๆ อีกต่อไป แต่เป็นการรื้อการตั้งค่าตัวละครเกือบสามหมื่นคำของเขาใหม่ทั้งหมด แม้กระทั่งบุตรแห่งโชคชะตาอย่างหลินเซ่าเทียนก็ต้องถูกบังคับให้ตัดบททิ้งไป

เรื่องนี้ล้ำเส้นเจียงฝานมากเกินไป ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับลั่วเซียน เขาก็ไม่คิดจะยอมประนีประนอม

"งั้นหรือ"

ลั่วเซียนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงฝาน มือหยกทาบลงไป นิ้วเรียวยาวออกแรงเพียงเล็กน้อย บนหัวเตียงไม้ก็ปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้าชัดเจน

การฝากรอยลึกลงในเนื้อไม้เป็นยังไงน่ะเหรอ

นี่ไงล่ะแบบนี้เลย!

เจียงฝานหน้าซีดเผือด "เป็นคนเป็นฝูงก็ต้องพูดกันด้วยเหตุผลสิ ..."

กระบี่เหมันต์หลิวหลีในมือของลั่วเซียนส่งเสียงร้องดังกังวาน อุณหภูมิภายในห้องลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว "ข้าก็กำลังพูดด้วยเหตุผลอยู่นี่ไง"

เจียงฝาน "..."

เหตุผลนี้ ... มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

"ข้าไม่ให้เจ้าช่วยฟรีๆ หรอก มาทำข้อตกลงกัน"

"ข้อตกลงอะไร"

"เจ้าไม่เคยมีความรักไม่ใช่หรือ ข้าจะช่วยเจ้าเอง เจ้าช่วยให้ข้ากลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตา ส่วนข้าจะช่วยเจ้าจีบผู้หญิง ข้อตกลงนี้เป็นอย่างไร"

สีหน้าของเจียงฝานดูพิลึกพิลั่น "คุณเนี่ยนะ จะช่วยผมจีบผู้หญิง"

ตัวละครในหนังสือตัวหนึ่ง กลับมาประกาศกร้าวว่าจะช่วยนักเขียนรุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์เขียนนิยายรักมาแล้วถึงสี่เรื่องจีบสาวเนี่ยนะ

พูดให้ดูดีหน่อยก็คือข้อตกลง แต่ถ้าพูดกันตามตรงมันก็คือการหยามเกียรติ การหยามเกียรติกันซึ่งๆ หน้า!

"เจ้าเคยมีความรักหรือไม่เล่า"

"ไม่เคย แต่ข้าเป็นผู้หญิง แม้โลกของข้ากับโลกของพวกเจ้าจะแตกต่างกันอยู่บ้าง แต่ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน ความคิดหลายๆ อย่างย่อมเชื่อมโยงถึงกันได้"

"ผมปฏิเสธได้ไหม"

"หืม"

น้ำเสียงเย็นยะเยือกทำให้เจียงฝานหมดอารมณ์จะโต้เถียง "ตกลง แต่เรื่องลบเนื้อหาเส้นทางความรักระหว่างคุณกับหลินเซ่าเทียน คุณต้องให้เวลาผมหน่อย การออกแบบเนื้อเรื่องมันต้องใช้เวลา"

อยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น จะไม่ก้มหัวให้ก็คงไม่ได้

ก็แค่การตั้งค่าตัวละครเอง รื้อใหม่ก็รื้อใหม่สิ

ล้ำเส้นงั้นเหรอ

งั้นก็แค่ถอยเส้นแบ่งขอบเขตให้ร่นลงไปอีกหน่อยก็พอแล้ว เรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง

ลั่วเซียนกวักมือเรียก กระบี่เหมันต์หลิวหลีก็พุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วของเธอ "ให้เร็วที่สุดก็พอ"

เธอเดินไปที่หน้าต่าง ลมราตรีเย็นสบายพัดลอดผ่านตะแกรงเหล็กเข้ามา ชุดคลุมสีขาวแบบโบราณพลิ้วไหวไปตามสายลม น้ำเสียงของเธอแฝงความข่มขู่เอาไว้เล็กน้อย "หากหลังจากนี้เจ้ากล้ายัดเยียดเส้นทางความรักให้ข้าอีก ข้าจะต้อง ..."

"รู้แล้วน่า ... คุณต้องแทงผมตายแน่ๆ"

"แทงเจ้าตาย?"

"ก็หมายความว่าจะฆ่าผมไง"

"ตระหนักรู้ได้ดีนี่"

พูดจบ ร่างของลั่วเซียนก็ราวกับภาพฉายโปรเจกเตอร์ มันค่อยๆ จางลงจนกระทั่งหายลับไป

เจียงฝานนั่งอยู่ริมเตียงพักใหญ่ จู่ๆ เขาก็หยิกต้นขาตัวเองอย่างแรงจนต้องแยกเขี้ยวออกมาด้วยความเจ็บปวด

ไม่ใช่ความฝัน เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ... แม่งเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!

นิยายเรื่องใหม่เซียนกระบี่เพิ่งจะอัปโหลดไปได้แค่สองหมื่นคำ รวมทั้งหมดแปดตอน เมื่อเช้าก็เพิ่งจะเซ็นสัญญาไปหมาดๆ

ตอนเซ็นสัญญา บรรณาธิการยังชมว่าพล็อตเรื่องในแดนลับหลีเทียนเขียนได้ดี ช่วยดึงความสัมพันธ์ของพระนางให้ใกล้ชิดกันได้อย่างรวดเร็ว ผลปรากฏว่าตกดึกกลับถูกลั่วเซียนบังคับให้รื้อพล็อตทำใหม่เสียอย่างนั้น

หลังจากแก้ไขเสร็จ บรรณาธิการมีโอกาสสูงมากที่จะด่าเขาจนหูชา

แต่ทว่า ...

ถึงจะต้องรื้อก็ต้องรื้อ!

ท้ายที่สุดแล้ว ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดของการรื้อพล็อตทำใหม่ก็แค่โดนบรรณาธิการด่าสักตั้ง แต่ถ้าไม่ยอมรื้อพล็อตใหม่ เขาต้องโดนลั่วเซียนแทงตายแน่ๆ

กลัวตายเหรอ

ไม่ เขาแค่ชอบแก้เนื้อหานิยาย ... อืม ก็แค่นั้นแหละ

[จบแล้ว]