บทที่ 18 - ไม่แต่งงานก็คงจบยากแล้วล่ะ

ซ่งเจียมู่ยังตั้งตัวไม่ทัน

เฮ้ยๆ ไหนว่าสัมภาษณ์แค่พอเป็นพิธี แล้วเธอจะเอาเรื่องบาดหมางส่วนตัวมาเป็นข้ออ้างเตะฉันออกไง?

แล้วนี่ฉันกลายเป็นสมาชิกชมรมไปได้ยังไงเนี่ย?!

"เดี๋ยวก่อน... ฉันว่าเรื่องนี้เราต้องคุยกันยาวๆ นะ ฉันยังไม่ได้ตกลงเลย!"

"นายคิดว่ามาเล่นขายของหรือไง ไม่อยากเข้าชมรมแล้วจะมาสัมภาษณ์ทำไม ตอนนี้ฉันลงทะเบียนข้อมูลของนายเรียบร้อยแล้ว นายถือเป็นสมาชิกชมรมคนหนึ่งแล้ว ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะ ฉันคือประธานชมรม อวิ๋นซูเฉี่ยน"

อวิ๋นซูเฉี่ยนแกว่งใบสมัครไปมาตรงหน้าเขาอย่างผู้ชนะ ก่อนจะสอดเก็บไว้ในสมุดจด

"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!"

"ก็ได้"

อวิ๋นซูเฉี่ยนไม่ได้เถียงกับเขา เธอหมุนฝาขวดน้ำดื่มไปอึกหนึ่ง แล้วพูดลอยหน้าลอยตาว่า "ถ้าจะลาออก นายก็ไปเขียนใบลาออกมาแล้วกัน รอฉันว่างๆ จะเอามาพิจารณาดูว่าควรอนุมัติหรือเปล่า"

หนอยแน่ะ!

ซ่งเจียมู่เพิ่งจะตาสว่าง ที่แท้เขามองเกมออกแค่ชั้นแรก แต่ยัยนี่มองไปไกลถึงชั้นที่ห้าแล้ว เธอไม่ได้กะจะปฏิเสธเขาตั้งแต่แรก แต่ตั้งใจหลอกให้เขาเข้ามาติดกับ แล้วค่อยหาทางกลั่นแกล้งเขาทีหลังต่างหากล่ะ

"เอาใบสมัครมาเลย เธอยังไม่ได้เอาไปลงระบบสักหน่อย ถือว่ายังไม่นับ"

"ไม่ให้ อีกอย่างนะ นักศึกษาซ่งเจียมู่ ช่วยระวังน้ำเสียงตอนพูดกับประธานชมรมด้วย"

"เอามานี่เลยมา..."

ในเมื่อเธอไม่ยอมให้ ซ่งเจียมู่ก็เลยต้องลงมือแย่งเอง

"ว้าย——"

อวิ๋นซูเฉี่ยนตอบสนองไวมาก รีบกอดสมุดจดไว้แน่นแนบอก

ซ่งเจียมู่ตัวโตหยั่งกับยักษ์ ส่วนเธอตัวแค่นิดเดียว เขากระโจนใส่เธออย่างกับหมาป่าหิวโซ ทั้งสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนีย

"ไม่ให้ ไม่ให้ ยังไงก็ไม่ให้!"

อวิ๋นซูเฉี่ยนขดตัวกลมดิ๊กเหมือนลูกเม่น เธอไม่มีคำว่ากลัวอยู่แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตก็ตีกับเขามาไม่รู้ตั้งกี่รอบ

"ฉันแย่งมาไม่ได้จริงๆ เหรอเนี่ย?"

ซ่งเจียมู่เริ่มจะจนปัญญา เลยเปลี่ยนแผนไปจั๊กจี้เอวเธอแทน อวิ๋นซูเฉี่ยนบ้าจี้ ก็เลยเอามือเล็กๆ ทุบเขา แล้วกอดรัดแขนเขาไว้แน่น

การหยอกล้อเล่นกันแบบนี้ แน่นอนว่าต้องมีการเนื้อแนบเนื้อกันบ้าง

โตๆ กันแล้ว แถมยังได้กลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ ตอนที่เธอดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในอ้อมแขนเขา...

อวิ๋นซูเฉี่ยนยังไม่ทันรู้ตัว แค่รู้สึกว่าจู่ๆ เขาก็ชะงักไป ก็เลยฉวยโอกาสงับแขนเขาไปเต็มแรงหนึ่งคำ

"โอ๊ย... เจ็บๆๆ... อวิ๋นซูเฉี่ยน เธอเกิดปีหมาหรือไง รีบปล่อยเลยนะ..."

ซ่งเจียมู่รีบผละออก ถลกแขนเสื้อขึ้นดูก็เห็นรอยฟันเล็กๆ ประทับอยู่อีกรอยหนึ่งจริงๆ ด้วย

หันไปมองอวิ๋นซูเฉี่ยน เด็กสาวหน้าแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะเขินหรือโกรธกันแน่ แต่เธอไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ปอยผมที่หลุดลุ่ยตกลงมาระใบหน้า ดูดุร้ายเหมือนลูกเสือตัวน้อย

"ถ้านายยังขืนแย่งอีก ฉันจะไปฟ้องคุณน้า ว่านายจูบฉัน! จูบแบบบ้าคลั่งด้วย!"

"นี่มันข้อหาบ้าบออะไรอีกล่ะเนี่ย?"

อวิ๋นซูเฉี่ยนขี้เกียจต่อปากต่อคำด้วย จ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของเขาอย่างระแวดระวัง สองมือกอดสมุดจดไว้แน่น ความดื้อรั้นเริ่มกำเริบ ถ้าเขาพูดจาดีๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่ตอนนี้เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว คิดจะลาออกเหรอ? ฝันไปเถอะ!

ซ่งเจียมู่ก็อ่านสายตาเธอออกเหมือนกัน รู้ดีว่าเวลาเธอหัวดื้อขึ้นมา ต่อให้เอาวัวมาลากสิบตัวก็รั้งไม่อยู่ ก็เลยต้องยอมถอยอย่างช่วยไม่ได้

ขืนยังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันต่อไป ถ้าเกิดมีเพื่อนคนไหนเดินผ่านมาเห็นเข้า ไม่แต่งงานก็คงจบยากแล้วล่ะงานนี้...

...

ทั้งคู่นั่งกันคนละมุมห้อง คนนึงอยู่ฝั่งตะวันออก อีกคนอยู่ฝั่งตะวันตก ทิ้งระยะห่างกันไกลลิบเพื่อสงบสติอารมณ์

หน้าของอวิ๋นซูเฉี่ยนยังแดงระเรื่ออยู่ ไม่ใช่เพราะโกรธทั้งหมดหรอก เธอโตเป็นสาวแล้วนะ พอมานึกย้อนถึงตอนที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันเมื่อกี้ ในใจกลับมีความรู้สึกวาบหวามแปลกๆ ผุดขึ้นมาซะได้...

แต่ในจิตใต้สำนึกกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจเลยสักนิด โบราณว่าปรบมือข้างเดียวไม่ดัง เธอเองก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอุณหภูมิร่างกายก็ปกติแท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว...

หัวใจยังเต้นไม่เป็นจ่ำหวะ เต้นตึกตักๆ อยู่ในอก ในสายตาคนนอก เธอคือเด็กผู้หญิงที่เรียบร้อย เป็นกุลสตรี และเอาแต่ตั้งใจเรียน แต่จริงๆ แล้ว มีแค่ตอนที่ได้ทำตัวไร้สาระกับเขาแบบนี้เท่านั้นแหละ ที่เธอจะได้ทิ้งเกราะป้องกันตัวลงอย่างแท้จริง

ไอ้ตัวน่ารำคาญ...

ซ่งเจียมู่ ไอ้น่ารำคาญเอ๊ย!

กำลังนึกด่าเขาอยู่ในใจ หมอนั่นก็เดินดุ่มๆ เข้ามาหาซะงั้น

เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ แล้วพูดเสียงอ่อยว่า "เอ่อ คือ..."

อวิ๋นซูเฉี่ยนไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ตอบกลับเสียงเรียบ "นายรู้ไหมว่าคำว่า 'ไสหัวไป' มันมีวิธีเขียนได้สี่แบบ?"

ซ่งเจียมู่หัวเราะแห้งๆ "แฮะๆ"

"แฮะบ้าแฮะบออะไร ถอยไปเลยนะ"

"อย่าใจร้ายสิครับ ท่านประธาน ผมขอโทษ เมื่อกี้ผมผิดเอง"

"นายมันพวกกลับกลอก"

"ครับ"

"นายเพิ่งพูดแหม็บๆ ว่าถ้าความเห็นไม่ตรงกับประธาน นายจะฟังประธานทุกอย่าง"

"...ครับ"

"งั้นก็ขยับไปไกลๆ ฉันเลย"

ซ่งเจียมู่กระเถิบก้นหนีไปสองที่นั่งอย่างว่าง่าย

หึ

สีหน้าของอวิ๋นซูเฉี่ยนยังนิ่งเฉย แต่ในใจกลับแอบยิ้มกริ่ม ความรู้สึกขุ่นข้องหมองใจเล็กๆ น้อยๆ ปลิวหายไปในอากาศ

การทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งอารมณ์ดี จริงๆ แล้วมันก็ง่ายแค่นี้แหละ

แต่แน่นอนว่า การทำให้เด็กผู้หญิงโมโห มันก็ง่ายมากเหมือนกัน

นี่ถือเป็นศาสตร์แขนงหนึ่งที่ต้องใช้เวลาศึกษาไปทั้งชีวิต

"นายอยากถามอะไร?"

"ก็คือ ในเมื่อตอนนี้ฉันก็ถือเป็นสมาชิกชมรมแล้ว ฉันก็น่าจะมีสิทธิ์รู้ข้อมูลเกี่ยวกับชมรมเราบ้างสิ เธอยังไม่ได้แนะนำอะไรเลยนะ"

ซ่งเจียมู่ยอมรับชะตากรรม สงสัยชาติที่แล้วเขาคงไปติดหนี้เธอไว้จริงๆ ถึงได้โดนเธอปราบซะอยู่หมัดแบบงงๆ ตลอด พอเห็นหน้าเธอแดงๆ ทำหน้าน้อยอกน้อยใจเหมือนจะร้องไห้ ต่อให้ซ่งเจียมู่จะร้ายกาจแค่ไหน เขาก็ทำร้ายจิตใจเธอจนร้องไห้ไม่ลงอยู่ดี

"นายอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ?"

อวิ๋นซูเฉี่ยนหมุนฝาขวดน้ำพกพา แล้วจิบน้ำนิดนึง

"จำนวนคนล่ะ?"

"แผนในอนาคตกะไว้สักยี่สิบสามสิบคน"

"แล้วตอนนี้ล่ะ?"

"มีแค่นายกับฉัน"

เป็นอย่างที่คิด พอได้ยินตัวเลขสุดรันทดนี้ ซ่งเจียมู่ก็หมดความสนใจทันที ชมรมที่มีสมาชิกสองคนมันจะไปทำอะไรได้? ฉันเป็นพ่อเธอเป็นแม่ เล่นขายของงั้นเหรอ?

"แต่นายก็ไม่ต้องท้อใจไปหรอกนะ ชมรมเราเพิ่งเปิดใหม่ การจัดการยืดหยุ่นมาก ในเมื่อนายก็ชอบนิยายออนไลน์เหมือนกัน นายก็น่าจะรู้ว่าตลาดมันกว้างใหญ่แค่ไหน เราสามารถดึงคนที่มีความชอบเหมือนกันมารวมตัวกันได้ตั้งเยอะ นายควรจะดีใจนะที่ได้เข้าร่วมตั้งแต่เนิ่นๆ ในฐานะสมาชิกรุ่นบุกเบิก ตำแหน่งรองประธานชมรมในอนาคต ขอแค่นายพยายามอีกนิด มันจะหนีไปไหนพ้น?"

ฝีมือการทำอาหารของอวิ๋นซูเฉี่ยนเป็นเลิศ แถมยังมีแววความเป็นผู้นำสูง การวาดฝันของเธอทำเอาซ่งเจียมู่มึนงงไปหมด ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

"อย่าว่าแต่รองประธานเลย ถ้านายทำผลงานได้ดีล่ะก็ ต่อให้เป็นตำแหน่งประธานก็ยังตกเป็นของนายได้เลย!"

"...หมายความว่าไง? ต่อให้ยกให้ฟรีๆ ฉันก็ไม่เอาหรอก"

"ซ่งเจียมู่!"

อวิ๋นซูเฉี่ยนโดนเขาขัดจังหวะ ไอเดียการวาดฝันที่กำลังแล่นๆ เลยสะดุดกึก "ฉันหมายถึงตำแหน่งประธานย่ะ!"

"ตกใจหมดเลย"

ซ่งเจียมู่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เรื่องประธานชมรมมายัดเยียดตัวเองให้เนี่ย เขาคงไม่มีบุญรับไว้หรอก

"แล้วตกลงแผนต่อไปของเราคืออะไรล่ะ?"

"อืม..."

อวิ๋นซูเฉี่ยนหมุนฝาขวดน้ำปิด แล้วจ้องสำรวจซ่งเจียมู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ต้องยอมรับเลยว่าหมอนี่หน้าตาดีใช้ได้เลย รูปร่างสูงโปร่งขายาว แถมเธอก็ทั้งเคยจับเคยกัดมาแล้ว กล้ามเนื้อแน่นหนึบสู้ฟัน แถมยังมีแรงเยอะอีกต่างหาก...

ซ่งเจียมู่ถูกเธอจ้องจนรู้สึกขนลุกซู่...

"แน่นอนว่าต้องรับสมาชิกใหม่สิ ไม่มีสมาชิก จะทำอะไรก็ไม่สำเร็จหรอก"

"ตั้งกระทู้ในเว็บบอร์ดอะนะ?"

"ได้ผลช้าไป ฉันกะจะไปตั้งโต๊ะรับสมัครเลย นายคิดว่าไง?"

ซ่งเจียมู่พยักหน้า "ก็ดีนะ อย่างน้อยก็ดูเป็นทางการขึ้นมาหน่อย"

"งั้นหน้าที่กางเต็นท์ก็มอบหมายให้นายจัดการแล้วกัน! ฉันตั้งความหวังกับนายไว้นะ นักศึกษาซ่งเจียมู่!"

"?"

(จบแล้ว)