บทที่ 17 - มาถึงแล้ว ก็อย่าคิดจะหนี
บทที่ 17 - มาถึงแล้ว ก็อย่าคิดจะหนี
ซ่งเจียมู่ที่มือยังจับลูกบิดประตูอยู่
อวิ๋นซูเฉี่ยนที่ปลายปากกายังจดลงบนสมุด
ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างก็ชะงักอึ้งไป
ซ่งเจียมู่ถอยหลังออกไป ดูป้ายเลขหน้าห้องอีกครั้ง 302 ก็ไม่ผิดนี่นา
เขายังไม่ทันได้พูดอะไร อวิ๋นซูเฉี่ยนที่อุตส่าห์เรียกความฮึกเหิมเตรียมตัวสัมภาษณ์ก็พลันหมดแรงข้าวต้ม ถามขึ้นว่า "ซ่งเจียมู่ นายมาหาฉันมีธุระอะไรอีกเนี่ย?"
"เอ๊ะ ไม่ใช่นะ... ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?" ซ่งเจียมู่ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก "นายพูดให้มันดีๆ หน่อย ฉันเคยเป็นฝ่ายไปหานายก่อนตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"งั้นก็ดีเลย เก่งจริงเทอมนี้ก่อนสอบก็อย่ามาขอยืมสมุดจดฉันแล้วกัน"
"...ลูกพี่ ฉันล้อเล่นน่า"
"ใครเป็นลูกพี่นายฮะ!"
"หยุดๆๆ..."
ซ่งเจียมู่ยอมแพ้เธอแล้ว เพิ่งจะเจอหน้ากันแท้ๆ อากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นดินปืนซะแล้ว "เธอยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะ ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?"
"ฉันจะมาอยู่ที่นี่แล้วมันทำไม ฉันจะอยู่ที่ไหนนายเกี่ยวอะไรด้วย..."
"ไม่ใช่ นี่มันห้องสัมภาษณ์ชมรมวิจัยนิยายออนไลน์ไม่ใช่เหรอ? แล้วคนอื่นๆ ล่ะ? โดนเธอไล่ตะเพิดไปหมดแล้วเหรอ?"
"งั้นก็แสดงว่านายมา..."
"หรือว่าเธอคือ..."
สบตากันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างก็ช็อก
ในใจอวิ๋นซูเฉี่ยนปั่นป่วนไปหมด นี่มันต้องเป็นกับดักที่สวรรค์วางไว้แน่ๆ! ทำไมซ่งเจียมู่ถึงโผล่มาสัมภาษณ์ชมรมที่เธอตั้งขึ้นมาเองได้เนี่ย? อ้อ จริงด้วย... เขาคือ 'กระดาษพู่กัน' นี่นา... จะบ้าตาย!
คำว่าคู่แค้นทางแคบนี่ไม่ผิดจริงๆ กฎของเมอร์ฟีก็ไม่ผิด แล้วตกลงมันผิดที่ตรงไหนกันล่ะ?
เทียบกับอวิ๋นซูเฉี่ยนแล้ว ซ่งเจียมู่ดูจะตกใจมากกว่า
หลงคิดว่าตัวเองรู้จักเธอดีแล้วเชียว ไม่นึกเลยว่าเธอเองก็ชอบอ่านนิยายออนไลน์เหมือนกัน? หรือว่าจะเป็นแม่สาวนักปั่นนิยายด้วย? ถึงขั้นลงทุนตั้งชมรมขึ้นมาเอง ซ่งเจียมู่ไม่คิดว่าเธอทำไปเพียงเพื่อหวังคะแนนกิจกรรมอย่างเดียวแน่ๆ
ร้ายลึกจริงๆ นะ อวิ๋นซูเฉี่ยน
แน่นอนว่าการชอบอ่านนิยายออนไลน์ไม่ได้เป็นงานอดิเรกที่น่ารังเกียจอะไร พ่อเขาเองก็ยังชอบอ่านนิยายแนว 'เขยแต่งเข้าบ้าน' เลยนี่นา
ซ่งเจียมู่มองสำรวจเธอด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ตามปกติแล้ว ผู้หญิงที่ดูเรียบร้อยเป็นผ้าพับไว้แบบนี้ พอหันมาชอบอ่านนิยายออนไลน์ล่ะก็ แนวที่ชอบมักจะไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ บางทีเธออาจจะชอบแนว 'ท่านประธานจอมเผด็จการ' หรือไม่ก็แนว 'ท้องแฝดร้อยแปดคน' อะไรทำนองนั้นหรือเปล่านะ?
สรุปก็คือ ชมรมนี้ห้ามเข้าเด็ดขาด!
"โทษที ฉันเข้าผิดห้องน่ะ"
ซ่งเจียมู่ใส่เกียร์หมา เตรียมตัวจะชิ่งหนี
"นะ... นายห้ามไปนะ!"
อวิ๋นซูเฉี่ยนไวเป็นกรด พุ่งพรวดเดียวก็โผล่มาดึงแขนเขาแล้วลากเข้าไปในห้องเรียน
"ฉันรับประกัน ฉันสาบานเลย! ว่าจะไม่เอาเรื่องที่เธอชอบอ่านนิยายแนว 'ท่านประธานมาเฟียตกหลุมรักฉัน' ไปบอกใครเด็ดขาด!"
"บ้าอะไรของนาย! ฉันไม่ได้ชอบแนวนี้สักหน่อย!"
"ฉันจะรูดซิปปากเก็บไว้เป็นความลับเลย!"
"ฉันไม่ได้ชอบจริงๆ นะว้อย!"
"พวกเธอเป็นชมรมอะไรเนี่ย หาคนเข้าชมรมด้วยการลากคอคนแบบนี้เหรอ?"
"นายเข้ามาเลยนะ... เข้ามาเดี๋ยวนี้!"
อวิ๋นซูเฉี่ยนหน้าแดงก่ำ ออกแรงลากซ่งเจียมู่เข้าไปในห้องเรียนอย่างกับโจรฉุดคร่า แล้วกระแทกปิดประตูเสียงดังปัง
เธอคิดตกแล้ว ซ่งเจียมู่ไม่รู้ก็แล้วไป แต่ในเมื่อเขารู้แล้ว ก็ปล่อยให้เขาหนีไปไม่ได้เด็ดขาด ยังไงซะตอนนี้ก็หาคนเข้าชมรมยากอยู่แล้ว จับได้คนนึงก็ยังดี
ซ่งเจียมู่รู้สึกเหมือนตัวเองไปล่วงรู้ความลับระดับชาติของเธอเข้า ถูกเธอกดให้นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางอกสั่นขวัญแขวน
"นายมาสัมภาษณ์ไม่ใช่เหรอ งั้นเรามาเริ่มกันเลย"
อวิ๋นซูเฉี่ยนกางสมุดโน้ตออก ซ่งเจียมู่เห็นว่าบนหน้ากระดาษมีรายชื่อน่าสงสารอยู่แค่ไม่กี่ชื่อ แถมข้างหลังยังกากบาททิ้งหมดด้วย
"ฉันขอไม่สัมภาษณ์ได้ไหม?" ซ่งเจียมู่ถามอย่างระมัดระวัง
"ไม่ได้ ถึงเราจะสนิทกัน ฉันก็ให้เส้นสายไม่ได้หรอกนะ" อวิ๋นซูเฉี่ยนทำท่าทางเหมือนกำลังปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด
"ฉันหมายความว่าฉันจะไม่เข้าชมรมแล้วต่างหาก" ซ่งเจียมู่พูดไม่ออก
พอได้ยินแบบนั้น ดวงตากลมโตของอวิ๋นซูเฉี่ยนก็ถลึงใส่เขาอีกรอบ มือที่จับด้ามปากกาออกแรงบีบแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
"มาทั้งทีแล้ว งั้นฉันสัมภาษณ์หน่อยก็ได้..."
ซ่งเจียมู่รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน คิดซะว่าก็แค่ทำให้มันจบๆ ไปตามระเบียบ ยังไงซะอวิ๋นซูเฉี่ยนก็ไม่ค่อยถูกชะตากับเขาอยู่แล้ว เดี๋ยวเธอก็หาข้ออ้างเตะเขาออกเองแหละ
"ตั้งใจหน่อยสิ"
"ครับผม"
"ชื่อ"
"..." ซ่งเจียมู่อ้าปากจะแซะ แต่พอเหลือบไปเห็นสายตาอำมหิตของเธอก็เลยต้องตอบตามตรง "ซ่งเจียมู่"
"อายุ"
"ยี่สิบ"
"คุณเห็นประกาศรับสมัครสมาชิกชมรมของเราจากที่ไหนคะ?"
"เว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยครับ"
"ทำไมถึงอยากเข้าร่วมชมรมของเราคะ?"
คำถามนี้เล่นเอาซ่งเจียมู่ไปไม่เป็น ตอนแรกก็อยากเข้าอยู่หรอก แต่ตอนนี้เขาไม่อยากเข้าเลยสักนิด!
"มีความสนใจในด้านนิยายออนไลน์ครับ"
"คุณมีความสามารถพิเศษหรือข้อดีอะไรบ้างคะ? แล้วข้อเสียล่ะ?"
"หล่อ ถือเป็นข้อดีไหมครับ..."
"ซ่งเจียมู่!"
"ผมเป็นคนตั้งใจเรียน ขยันอดทน เชื่อฟังคำสั่งองค์กร ความสามารถพิเศษคืออ่านหนังสือเร็ว อ่านหนังสือเยอะ ส่วนข้อเสียคือปฏิเสธคนไม่เป็นครับ"
อวิ๋นซูเฉี่ยนมองบนใส่เขา รู้จักกันมาตั้งหลายปี คำพูดเมื่อกี้ไม่มีความจริงเลยสักประโยค ซ่งเจียมู่น่ะนอกจากหล่อแล้วก็ไม่มีดีอะไรเลย
แต่เธอก็ยังคงจดบันทึกอย่างตั้งใจ เพราะยังไงตอนทำเอกสารก็ต้องใช้อยู่ดี ใครใช้ให้เขารนหาที่มาติดกับเองล่ะ
จากนั้นก็ถามคำถามตามขั้นตอน ทั้งความเข้าใจเกี่ยวกับชมรม แผนการในอนาคต เคยรับตำแหน่งอะไรมาบ้างหรือเปล่า ถามรวดเดียวจบ
ซ่งเจียมู่รู้สึกว่านี่ไม่เหมือนมาสัมภาษณ์ แต่เหมือนมาดูตัวซะมากกว่า
"ในเมื่อคุณชอบนิยายออนไลน์ งั้นช่วยแนะนำนิยายที่คุณชอบที่สุดมาสักสองสามเรื่องสิคะ"
"...'เรื่องราวสมัยราชวงศ์หมิง', 'ขุนนางฉิน', 'ราชันเร้นลับ'"
อวิ๋นซูเฉี่ยนเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ตอแหล! จริงๆ แล้วนายชอบอ่าน 'ยอดบ่าวจอมกะล่อน' กับ 'ผู้พิทักษ์กระบองโต' ต่างหาก!
"แล้วอ่านหนังสือมาเยอะขนาดนี้ เคยลองแต่งนิยายลงเน็ตด้วยตัวเองบ้างไหมคะ?"
ซ่งเจียมู่เริ่มระแวง มีสิ มีอยู่แล้ว
แต่เรื่องนี้บอกไม่ได้เด็ดขาด! ถ้าขืนให้เธอรู้ว่าเขาเขียนนิยายเรื่องอะไร เธอจะต้องใช้เสียงหวานหยดย้อยชวนขนลุกพูดว่า 'โอ้โห~? ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่านายก็เขียนนิยายพรรค์นี้ด้วย สงสัยจะเก็บกดสินะ' แน่ๆ
"ไม่เคยครับ!" ซ่งเจียมู่ตอบเสียงแข็ง แถมยังย้อนถามเธอกลับไปว่า "แล้วคุณล่ะมีเขียนนิยายไหมครับ? ผมขออนุญาตอ่านผลงานของคุณได้ไหม?"
"ตอนนี้ฉันกำลังสัมภาษณ์คุณอยู่นะคะ นักศึกษาซ่งเจียมู่ ช่วยวางตัวให้ถูกที่ถูกทางด้วยค่ะ"
"..."
ในการสัมภาษณ์ที่ดูเหมือนจะราบรื่นธรรมดา แต่ทั้งสองคนกลับซ่อนเหลี่ยมเล่ห์กลไว้เป็นร้อยแปด
ซ่งเจียมู่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงได้มีคำถามเยอะแยะขนาดนี้ ถามลึกไปยันเรื่องมีคนที่ชอบหรือยัง การสัมภาษณ์ชมรมมันเป็นแบบนี้ทุกที่เลยเหรอ? หรือว่าอวิ๋นซูเฉี่ยนกำลังใช้อำนาจหน้าที่เพื่อเรื่องส่วนตัวกันแน่?
"งั้นคำถามสุดท้าย คุณยอมรับเรื่องแบบไหนได้มากที่สุดคะ?"
มองดูท่าทางไร้เดียงสาไม่มีพิษมีภัยของอวิ๋นซูเฉี่ยนแล้ว ซ่งเจียมู่ก็ยิ่งระวังตัว
"หมายความว่าไงครับ? ผมไม่ค่อยเข้าใจ..."
"ก็คือ สมมติว่าความคิดเห็นของคุณไม่ตรงกับหัวหน้าชมรม คุณจะเลือกทำยังไง"
เชี่ยเอ๊ย ก็แค่สัมภาษณ์เข้าชมรม จำเป็นต้องถามคำถามโหดหินขนาดนี้เลยเหรอ!
เขาก็ต้องจับหัวหน้าชมรมมัดให้แน่นๆ แล้วเอาแส้เฆี่ยน เอาน้ำตาเทียนหยดใส่ จนกว่าเธอจะยอมศิโรราบสิ! (คิดในใจ)
"อะแฮ่ม... โดยทั่วไปแล้ว ขอแค่ไม่ขัดต่อค่านิยมหลักของสังคมนิยม ผมก็รับได้หมดแหละครับ"
"ดีมาก" อวิ๋นซูเฉี่ยนพอใจเป็นอย่างยิ่ง
"คุณผ่านการสัมภาษณ์อันเข้มงวดแล้ว ตั้งแต่นี้ต่อไป คุณคือสมาชิกของชมรมวิจัยนิยายออนไลน์ค่ะ!"
(จบแล้ว)