บทที่ 47 - โจมตี!

บทที่ 47 - โจมตี!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หลังจากสูญเสียทีมซุ่มโจมตีที่วางกำลังไว้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหมู่บ้านไป เรือโทแอนดรูว์ผู้บัญชาการหมวดทหารพลร่มวงโคจรแห่งจักรวรรดิก็รู้ตัวแล้วว่าเรื่องใหญ่กำลังจะเกิด

ตอนนี้มันไม่ใช่ปัญหาที่ว่าจะบุกโจมตีหมู่บ้านยังไงแล้ว แต่ปัญหาคือคนที่เหลืออยู่จะสามารถถอนกำลังออกจากการต่อสู้ได้อย่างปลอดภัยรึเปล่าต่างหาก

การโจมตีอันดุดันรวดเร็วภายใต้การสั่งการของแอมเบอร์ ทำให้เรือโทคนนี้ประเมินความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายผิดพลาดไป

เรือโทแอนดรูว์คิดว่ากองกำลังยานเกราะของสหพันธ์ที่มาสนับสนุนในครั้งนี้จะต้องมีขนาดไม่ธรรมดาแน่ แถมยังมีรถหุ้มเกราะเป็นจำนวนมากอีกด้วย

ใต้บังคับบัญชาของเขาเหลือแค่รถรุ่นโฮลี่สปิริตเพียงคันเดียวกับทหารพลร่มวงโคจรไม่ถึงสี่สิบคน ซึ่งสูญเสียคุณสมบัติที่จะไปต่อกรกับอีกฝ่ายแบบซึ่งๆ หน้าไปแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เรือโทหนุ่มจึงตัดสินใจยุติการโจมตีหมู่บ้านทันที และสั่งให้ทุกคนล่าถอยไปยังฐานซุ่มโจมตีทางทิศตะวันตก

ภายใต้การสั่งการของเขา ทหารสื่อสารได้ยิงพลุสัญญาณสีเขียวและสีน้ำเงินขึ้นฟ้าอย่างละหนึ่งลูก

นี่คือสัญญาณที่ตกลงกันไว้ก่อนการรบ ว่าจะให้คนจากฐานซุ่มโจมตีทางทิศตะวันตกคอยยิงคุ้มกัน เพื่อให้กองกำลังหลักยุติการโจมตีแล้วล่าถอยไปทางทิศตะวันตก

จากนั้นเรือโทคนนี้ก็วิ่งไปที่ข้างรถรุ่นโฮลี่สปิริตซึ่งกำลังเฝ้าระวังไปทางกลุ่มควัน โดยไม่สนอันตรายว่าอาจจะถูกขาจักรกลเหยียบเอาได้ เขาแนบฝ่ามือลงบนขาจักรกลข้างหนึ่งของมันโดยตรง

"คำสั่ง เปิดใช้การสื่อสารฉุกเฉินแบบสัมผัส"

"สร้างช่องสัญญาณสำเร็จ กำลังเชื่อมต่อ..."

หลังจากมีเสียงแจ้งเตือนอันอ่อนโยนดังขึ้น

ครู่ต่อมารถรุ่นโฮลี่สปิริตก็หยุดเคลื่อนที่ชั่วคราว จากนั้นก็ลดระดับตัวถังลงเล็กน้อย

ในหน้าจอช่องสัญญาณการสื่อสารของเรือโทแอนดรูว์ที่มีแต่คำว่าไม่มีสัญญาณ ไอคอนตัวแทนของรถถังหลายขาแบบเบารุ่นโฮลี่สปิริตก็สว่างขึ้นมา

พร้อมกับเสียงของคนขับที่ดังขึ้นข้างหู

"ผู้กองครับ ได้ยินชัดไหมครับ"

"ชัดเจนดี ไม่มีปัญหา ตอนนี้ฉันต้องการให้นายระดมยิงข่มขวัญไปทางกลุ่มควัน เพื่อคุ้มกันให้กองทหารล่าถอยไปทางทิศตะวันตก"

"รับทราบครับผู้กอง ให้คนอื่นๆ หลบออกจากพื้นที่อันตรายหน้าปากกระบอกปืนด้วย พวกคุณถอยไปก่อนเลย ผมจะคอยยิงคุ้มกันให้เอง"

ตูม ตูม

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะคุยกันจบ ก็เกิดการระเบิดขึ้นสองครั้งในตำแหน่งที่อยู่ระหว่างกลุ่มควันกับพวกเขา

แอนดรูว์รีบหมอบลงกับพื้นตามสัญชาตญาณหลังจากเกิดการระเบิด

ส่วนคนขับรถถังหลายขาแบบเบารุ่นโฮลี่สปิริตก็ขยับรถเดินหน้าไปสองก้าว เพื่อบังร่างของแอนดรูว์เอาไว้ด้านหลัง

ตูม ตูม

เกิดการระเบิดขึ้นอีกสองครั้ง แต่คราวนี้ระยะห่างขยับเข้ามาใกล้ทางฝั่งกองกำลังโจมตีมากขึ้น

แอนดรูว์รู้ตัวทันทีว่านี่คือการโจมตีจากหน่วยยิงสนับสนุนวิถีโค้งของอีกฝ่าย

ดูจากแรงระเบิดแล้ว เขาคาดเดาว่าหน่วยยิงสนับสนุนวิถีโค้งของสหพันธ์น่าจะเป็นปืนครกขนาด 100 หรือ 120 มิลลิเมตรจำนวนสองกระบอก

ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังปรับเทียบศูนย์เล็ง หรือกำลังใช้ปืนครกสองกระบอกนี้สร้างม่านกระสุนปืนใหญ่แบบรุกคืบเข้ามากันแน่

แต่ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหน มันก็ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับกองกำลังโจมตีของจักรวรรดิเลย

ตอนที่หมอบลงกับพื้น การสื่อสารแบบสัมผัสระหว่างแอนดรูว์กับรถถังหลายขาก็ถูกตัดขาดไป กว่าจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้นได้ เรือโทหนุ่มก็ล้มเลิกความคิดที่จะใช้การสื่อสารแบบสัมผัสต่อ

เขาเงยหน้าขึ้นมองรถรุ่นโฮลี่สปิริต กล้องหลักทรงกลมที่อยู่หน้ารถก็กำลังหันมามองเขาเช่นกัน

เรือโทแอนดรูว์เปิดหน้ากากยุทธวิธีขึ้นแล้วตะโกนลั่นว่า "ยิงเลย!" พร้อมกับทำสัญญาณมือชี้ไปทางกลุ่มควัน

กล้องหลักของรถรุ่นโฮลี่สปิริตสว่างวาบเป็นแสงสีแดง ราวกับกำลังตอบรับคำสั่งของแอนดรูว์

จากนั้นรถถังหลายขาแบบเบาคันนี้ก็เริ่มเคลื่อนไหว

ในขณะที่ทหารพลร่มวงโคจรคนอื่นๆ เริ่มถอยร่นไปทางทิศตะวันตก มันก็ขยับขาจักรกลทั้งแปดข้างก้าวไปอยู่รั้งท้ายขบวน

ตูม

ปืนใหญ่เคมีไฟฟ้าขนาด 120 มิลลิเมตรยิงออกไปทันทีหลังจากระบบบรรจุกระสุนอัตโนมัติทำการบรรจุกระสุนระเบิดแรงสูงที่ตั้งโปรแกรมไว้เรียบร้อยแล้ว

ในขณะเดียวกัน ปืนกลเกาส์ที่แขวนอยู่บนแขนกลใต้ตัวถังท่อนหน้าก็เริ่มสาดกระสุนรัวเป็นชุดยาวไปทางกลุ่มควันเช่นกัน

แต่แอนดรูว์ที่กำลังสั่งการให้กองทหารล่าถอยไปทางทิศตะวันตกกลับไม่รู้ตัวเลยว่า หัวของเขาได้เข้าไปอยู่ในศูนย์เล็งปืนของแอมเบอร์ที่ซ่อนตัวอยู่หลังคันนาห่างออกไปหลายร้อยเมตรเรียบร้อยแล้ว

แอมเบอร์ที่เปิดระบบล่องหนด้วยแสงและแอบซุ่มเดินวนไปมาอยู่ในสนามรบ นอกจากจะคอยจับตาดูสถานการณ์การบุกของกองทหารแล้ว เขายังทุ่มเทความสนใจไปที่การค้นหาผู้บัญชาการของอีกฝ่ายด้วย

ตามความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับรูปแบบขบวนรบของทหารราบจักรวรรดิ ในการต่อสู้ที่มีทหารราบผสมกับหน่วยยานเกราะแบบนี้ ผู้บัญชาการถ้าไม่ได้อยู่ข้างในยานเกราะ ก็ต้องคอยสั่งการอยู่ใกล้ยานเกราะแน่ๆ

ดังนั้นตอนที่เรือโทแอนดรูว์กระซิบกระซาบกับทหารสื่อสาร แอมเบอร์ก็เพ่งเล็งเขาเอาไว้แล้ว

ยังไงซะอุปกรณ์สื่อสารที่ติดตั้งอยู่บนโครงกระดูกภายนอกของทหารสื่อสาร ก็มีเสาอากาศยาวเฟื้อยเป็นจุดเด่นให้ระบุตัวตนได้ง่ายอยู่แล้ว

ตามระบบโครงสร้างของจักรวรรดิ ไม่ว่าจะเป็นหมวดทหารราบยานเกราะหรือหมวดทหารพลร่มวงโคจร ศูนย์บัญชาการหมวดก็จะประกอบไปด้วยผู้บังคับหมวด รองผู้บังคับหมวด และทหารสื่อสารรวมสามคน

แอมเบอร์เดาว่ารองผู้บังคับหมวดน่าจะอยู่ในฐานปืนครกที่ถูกถล่มไปก่อนหน้านี้ หรือไม่ก็อยู่ในฐานซุ่มโจมตีทางทิศซ้ายและขวาของหมู่บ้าน

ดังนั้นอีกคนที่กำลังกระซิบกระซาบกับทหารสื่อสารคนนี้ จึงมีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นผู้บังคับหมวด

และเมื่อเห็นคนคนนี้ทาบมือลงบนขาจักรกลของรถรุ่นโฮลี่สปิริตซึ่งดูเหมือนจะทำการสื่อสารแบบสัมผัส

แถมหลังจากนั้นยังโบกไม้โบกมือสั่งให้รถถังหลายขายิงสนับสนุนอีก

แอมเบอร์ก็ฟันธงตัวตนของเขาได้ในที่สุด

ตัวเลขวัดระยะทางในกล้องเล็งหยุดนิ่งอยู่ที่ 562 เมตร

ระยะทางแค่นี้สำหรับปืนซุ่มยิงเกาส์ที่มีความเร็วต้น 2800 เมตรต่อวินาที แทบจะไม่ต้องคำนึงถึงวิถีกระสุนตกหรือระยะเวลาที่กระสุนบินเลย

แอมเบอร์ผ่อนลมหายใจให้ช้าลง โครงกระดูกภายนอกที่เขาสวมใส่อยู่ถูกปรับเป็นโหมดซุ่มยิง มันเริ่มช่วยพยุงร่างกายของเขาให้มั่นคงและลดการสั่นไหวตามธรรมชาติที่ไม่จำเป็นลง

ราวกับว่าเปิดระบบรักษาการทรงตัวของรถถังเอาไว้ แอมเบอร์ล็อกเป้าเล็งไว้ที่หัวของเป้าหมายอย่างแน่นหนา จากนั้นก็เฝ้ารอจังหวะยิงที่เหมาะสมอย่างใจเย็น

ในที่สุดเป้าหมายรายนี้ที่กำลังล่าถอยไปทางทิศตะวันตกพร้อมกับทหารพลร่มวงโคจรแห่งจักรวรรดิคนอื่นๆ ก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ตอนที่หันกลับมาดูสถานการณ์

ในจังหวะนั้นเอง แอมเบอร์ก็เหนี่ยวไกปืนซุ่มยิงเกาส์โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ห่างออกไปกว่า 560 เมตร ทหารสื่อสารที่กำลังล่าถอยเพิ่งจะเตรียมเข้าไปรายงานสถานการณ์กับเรือโทแอนดรูว์

ผลปรากฏว่าเขากลับเห็นเส้นไฟสว่างจ้าพุ่งแหวกสนามรบมาในชั่วพริบตา และพุ่งทะลุหัวของเรือโทแอนดรูว์เข้าอย่างจัง

ราวกับลูกโป่งที่แตกโพละ ชิ้นส่วนสมองของเรือโทหายวับไปในอากาศทันที

ปัง

ครู่ต่อมาเสียงปืนถึงค่อยดังตามมา

เมื่อเห็นศพที่หัวกระจุยค่อยๆ ล้มลงในกล้องเล็ง แอมเบอร์ก็รีบเก็บปืนแล้วกลิ้งตัวไปทางซ้ายทันที จากนั้นก็ใช้ความเร็วสูงสุดพุ่งทะยานหนีไปให้ไกล

ไม่กี่วินาทีต่อมา จุดที่เขาใช้ซุ่มยิงเมื่อครู่ก็ถูกแรงระเบิดแปรสภาพกลายเป็นทะเลเพลิง

ระบบตรวจจับวิถีกระสุนของรถถังหลายขารุ่นโฮลี่สปิริตส่งสัญญาณเตือนตั้งแต่ตอนที่แอมเบอร์เหนี่ยวไกแล้ว พร้อมกับระบุพิกัดคร่าวๆ ลงบนแผนที่ยุทธวิธีของคนขับ

เมื่อคนขับเห็นผู้บังคับหมวดของตัวเองถูกฆ่าตาย ตอนแรกเขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตา จากนั้นความโกรธแค้นก็พวยพุ่งขึ้นมาเต็มอก

เขาราวกับคนเสียสติ หมุนตัวรถและป้อมปืนไปมา จากนั้นก็สั่งให้ระบบบรรจุกระสุนบรรจุกระสุนระเบิดเพลิงที่ใช้ต่อต้านบุคคลโดยเฉพาะ แล้วยิงกระสุนระเบิดเพลิงนัดนี้ไปยังพิกัดคร่าวๆ ที่ถูกระบุไว้

กระสุนระเบิดเพลิงขนาด 120 มิลลิเมตรนอกจากจะเปลี่ยนจุดซุ่มยิงของแอมเบอร์ให้กลายเป็นทะเลเพลิงแล้ว คลื่นกระแทกจากการระเบิดยังซัดจนแอมเบอร์เสียหลักเซถลาไปด้วย

ความเร็วในการตอบโต้ของรถถังหลายขารวดเร็วกว่าที่แอมเบอร์คาดคิดไว้มาก ถ้าเขาหนีช้ากว่านี้อีกนิด ป่านนี้คงโดนย่างสุกไปแปดส่วนแล้ว

และในหูฟังก็มีน้ำเสียงที่ดูร้อนรนเล็กน้อยของอิซาเบลดังขึ้น

"รีบขยับตัวเร็วเข้า ทหารพลร่มวงโคจรพวกนั้นกำลังตีวงล้อมเข้ามาทางนายแล้วนะ"

"หา พวกมันไม่ถอยแล้วเหรอ"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ แต่โดรนจับภาพได้ชัดเจนเลยนะว่ารถถังหลายขาที่เหลือกับพวกทหารกำลังพุ่งตรงไปที่พิกัดของนาย"

แอมเบอร์ที่เพิ่งจะหมอบลงกับพื้นนาอีกครั้งพลันตระหนักได้ว่านี่คือจังหวะเวลาที่ยอดเยี่ยมที่สุด

โดยไม่สนเรื่องความปลอดภัยของตัวเองหรือแม้แต่จะหยุดพักหายใจ เขาก็ออกคำสั่งสุดท้ายทันที

"บุกโจมตีเต็มกำลัง บุกโจมตีเต็มกำลัง"

"รถหุ้มเกราะทุกคันฟังให้ดี ระดมยิงทำลายรถถังหลายขาคันนี้ก่อนเป็นอันดับแรก"

[จบแล้ว]