บทที่ 14 - การจู่โจม

บทที่ 14 - การจู่โจม

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เวลามาตรฐานสากล วันที่ 17 สิงหาคม 15 นาฬิกา 30 นาที

เหนือท่าอวกาศยานแห่งความมั่งคั่งขึ้นไป 8000 กิโลเมตรคือที่ตั้งของท่าอวกาศยานการทหารแลนส์ฟอร์ด

ในฐานะส่วนต่อขยายส่วนสุดท้ายของโครงการลิฟต์อวกาศดาวโรเบิร์ตหมายเลขสี่

นอกจากพื้นที่ถ่วงน้ำหนักที่อยู่ในวงโคจรสูงกว่าแล้ว ท่าเรือแลนส์ฟอร์ดก็คือจุดที่สูงที่สุดของสิ่งก่อสร้างที่มนุษย์สร้างขึ้นแห่งนี้

ในฐานะที่เป็นฐานที่มั่นของกองเรือป้องกันดาวโรเบิร์ตหมายเลขสี่ และเป็นท่าเรือทหารของสหพันธ์ที่อยู่ใกล้ชายแดนมากที่สุด

ท่าเรือทหารขนาดใหญ่แห่งนี้ ในทางทฤษฎีสามารถรองรับยานประจัญบาน 20 ลำ ยานลาดตระเวน 80 ลำ ยานพิฆาต 200 ลำ และยานฟริเกตอีกจำนวนมากเพื่อทำการซ่อมบำรุงได้พร้อมกัน

แต่ในเวลานี้ นอกจากกองเรือผสมระหว่างยานลาดตระเวนและยานพิฆาตที่กำลังออกลาดตระเวนตามปกติในวงโคจรแล้ว

กองเรือป้องกันที่แทบทั้งหมดกำลังจอดซ่อมบำรุงอยู่ในท่าเรือ กลับกินพื้นที่เพียงเสี้ยวเดียวของท่าเรือทหารแห่งนี้เท่านั้น

ยานประจัญบานชั้นคราเคน 3 ลำ ยานลาดตระเวนชั้นไฮดรา 15 ลำ ยานพิฆาตชั้นแจ็กดอว์ 52 ลำ และยานฟริเกตรุ่นต่างๆ อีกเกือบร้อยลำ

สิ่งเหล่านี้คือสมบัติทั้งหมดที่กองเรือป้องกันดาวโรเบิร์ตหมายเลขสี่มีอยู่

ภายในศูนย์บัญชาการรบของท่าเรือแลนส์ฟอร์ด เจ้าหน้าที่เวรหลายสิบคนกำลังนั่งประจำสถานีรบของตนเพื่อเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน

แต่ถ้าคุณลองเดินไปดูด้านหลังของพวกเขา

คุณจะพบว่ามีคนหนึ่งในสามกำลังแอบงีบหลับ

อีกหนึ่งในสามกำลังถือเครื่องสื่อสารส่วนตัวที่แอบลักลอบนำเข้ามาในศูนย์บัญชาการอย่างผิดกฎ เพื่อดูการถ่ายทอดสดงานเฉลิมฉลองที่จัดขึ้นในพื้นที่พักผ่อนของท่าเรือทหาร

พลเรือจัตวากรีน ผู้บัญชาการกองเรือป้องกันกำลังวิดีโอคอลทางไกลกับผู้บัญชาการอดัมที่อยู่บนพื้นดิน

ในตอนนี้ทั้งสองคนกำลังกล่าวคำอวยพรเนื่องในวันสถาปนากองทัพให้กับเหล่าทหารสหพันธ์บนดาวโรเบิร์ตหมายเลขสี่ได้รับฟัง

ส่วนคนที่เหลืออีกหนึ่งในสาม คือคนส่วนน้อยในศูนย์บัญชาการแห่งนี้ที่กำลังตั้งใจทำงานของตัวเองอย่างแท้จริง

ทอม เจ้าหน้าที่ประสานงานข้อมูลทางยุทธวิธีระดับร้อยตรี คือหนึ่งในนั้น

งานของเขาคือการคัดกรองข้อมูลที่รวบรวมมาจากอุปกรณ์สังเกตการณ์ต่างๆ ของท่าเรือทหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อข้อมูลชุดใหม่เริ่มรีเฟรชบนหน้าจอ ร้อยตรีทอมก็หยิบกาแฟเอสเพรสโซ่ในกล่องกระดาษที่วางอยู่ใกล้มือขึ้นมา

นี่คือสิ่งจำเป็นที่ช่วยป้องกันไม่ให้เขาง่วงนอนระหว่างเข้าเวร

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะฉีกซองหลอดดูด ข้อความหนึ่งที่โผล่ขึ้นมาบนหน้าจอก็ทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก

[คำเตือน ตรวจพบสัญญาณจากสัญญาณนำทาง! โปรดตรวจสอบโดยด่วน!]

ข้อความตัวหนาสีแดงกระพริบติดต่อกันสามครั้งบนหน้าจอ

ร้อยตรีทอมที่ได้สติกลับคืนมา รีบเชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์สังเกตการณ์ที่ตรวจพบสัญญาณทันที พร้อมกับตะโกนร้องบอกไปทางด้านหลังว่า

"ท่านครับ อุปกรณ์สังเกตการณ์ตรวจพบสัญญาณนำทางครับ!"

พันตรีแลนเดลที่กำลังนั่งดูเครื่องสื่อสารส่วนตัวอย่างเพลิดเพลินอยู่บนที่นั่งผู้บัญชาการในศูนย์บัญชาการรบ เมื่อได้ยินรายงานจากลูกน้องก็สะดุ้งสุดตัวเช่นกัน

เขาปลดสายรัดเข็มขัดนิรภัยบนที่นั่งออก ใช้เท้าทั้งสองข้างถีบเก้าอี้ ส่งให้ร่างของตัวเองลอยละลิ่วออกไป

ภายในท่าเรือทหารแลนส์ฟอร์ด มีเพียงพื้นที่พักผ่อนบางส่วนเท่านั้นที่มีระบบจำลองแรงโน้มถ่วง

และแน่นอนว่าศูนย์บัญชาการรบไม่ได้อยู่ในนั้น

"ถ้าฉันไปดูแล้วพบว่านายทำอุปกรณ์พังล่ะก็ ฉันจะเอาแท่งกระตุ้นจิตวิญญาณยัดก้นนายแน่ เข้าใจไหม!"

"ครับท่าน!"

หลังจากลอยข้ามหัวพวกเจ้าหน้าที่เวรที่กำลังแอบหัวเราะคิกคัก พันตรีแลนเดลก็ร่อนลงจอดข้างๆ ทอม

เมื่อเขาตรวจสอบข้อมูลที่ส่งมาจากอุปกรณ์สังเกตการณ์อย่างละเอียด และยืนยันว่าระบบตรวจสอบตัวเองของอุปกรณ์แต่ละชิ้นทำงานเป็นปกติแล้ว

ในที่สุดเจ้าหน้าที่เวรระดับสูงนายนี้ก็เริ่มตระหนักได้ว่ามีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น

อุปกรณ์สังเกตการณ์ตรวจพบสัญญาณนำทางจริงๆ และสัญญาณนี้ก็กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วคงที่มุ่งหน้าไปยังตำแหน่งของท่าเรือแห่งความมั่งคั่ง

"ค้นหาตำแหน่งของสัญญาณนี้ ใช้กล้องส่องดูระยะไกลดูซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

แลนเดลตบไหล่ทอมเบาๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้าหน้าที่สื่อสารที่อยู่อีกด้านหนึ่งของศูนย์บัญชาการ

"บิล ไปถามพวกขี้เกียจที่จอดเรือแช่อยู่ในท่าเรือดูสิว่า มีไอ้เวรหน้าไหนเอาสัญญาณนำทางไปจุดเล่นเป็นพลุหรือเปล่า!"

เจ้าหน้าที่สื่อสารที่ตอนแรกยังแอบอู้งานอยู่ ตอนนี้เริ่มตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาแล้ว

เขารีบส่งข้อความไปยังยานรบทุกตลำที่จอดเทียบท่าอยู่ภายในท่าเรือทันที

สิบนาทีต่อมา เจ้าหน้าที่เวรบนยานรบแต่ละลำก็ส่งรายงานกลับมา

แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันสถาปนากองทัพ แต่ก็ไม่มีใครบ้าบิ่นถึงขนาดเอาสัญญาณนำทางไปโยนทิ้งไว้ในอวกาศแน่ๆ

ในขณะเดียวกัน จากพิกัดที่ระบุตำแหน่งได้

อุปกรณ์สังเกตการณ์แบบออปติคอลก็สามารถจับภาพสัญญาณนำทางที่กำลังเคลื่อนที่อยู่นี้ได้สำเร็จ

เมื่อภาพที่ถูกซูมขยายถูกฉายขึ้นบนหน้าจอหลัก

ทุกคนในศูนย์บัญชาการก็ได้เห็นยานวิศวกรรมขนาดเล็กกำลังลากตู้สินค้าตู้หนึ่งตามมาด้านหลัง

แลนเดลมองดูตู้สินค้าที่ถูกระบุว่าเป็นแหล่งกำเนิดสัญญาณบนหน้าจอหลัก

เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายขึ้นบนหน้าผากของเขา

แม้ว่าปกติแล้วเขาจะเป็นคนทำตัวเหลาะแหละและละเลยต่อหน้าที่อยู่บ้าง

แต่การที่เขาก้าวขึ้นมาถึงตำแหน่งผู้บัญชาการยุทธวิธีได้ พื้นฐานความรู้ด้านยุทธวิธีของเขาย่อมไม่ธรรมดา

แต่น่าเสียดายที่มันสายไปก้าวหนึ่งแล้ว

อาวุธป้องกันที่ติดตั้งอยู่บนท่าเรือทหารและลิฟต์อวกาศล้วนเป็นอาวุธพลังงานทิศทางตรงที่มีกำลังทำลายล้างสูง

และยานขนส่งสินค้าจำนวนมากที่อยู่ล้อมรอบยานวิศวกรรมลำนั้นก็ล้วนอยู่ในวิถีการยิงทั้งสิ้น

หากผลีผลามยิงออกไป อาจทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายของพลเรือน หรือแม้กระทั่งทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่เลวร้ายตามมาได้

ดังนั้นแลนเดลจึงทำได้เพียงมองหาหน่วยรบที่เหมาะสมกับงานละเอียดอ่อนแบบนี้มากกว่า

ในขณะที่เขากำลังเตรียมจะส่งหน่วยหุ่นรบฮิวแมนนอยด์ออกไปจัดการกับตู้สินค้าตู้นี้เป็นการด่วน

เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งศูนย์บัญชาการ

[คำเตือน! ตรวจพบปรากฏการณ์มิติยุบตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต!]

[คำเตือน! ตรวจพบมวลสารเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติในห้วงอวกาศ!]

[คำเตือน! ตรวจพบการรบกวนทางแม่เหล็กไฟฟ้าอย่างรุนแรง!]

[คำเตือน! ตรวจพบการรบกวนการสื่อสารผ่านนิวตริโนอย่างรุนแรง!]

[คำเตือน! เส้นรุ้งสุริยะ 23 องศา ขั้วเหนือทรงกลมฟ้า 52 องศา มุมเอียงระนาบสุริยะ 18 องศา ระยะห่างเส้นตรง 9542 กิโลเมตร ตรวจพบกองเรือไม่ทราบฝ่าย!]

ข้อความแจ้งเตือนสีแดงเข้มตัวหนากะพริบถี่ๆ บนหน้าจอหลัก

ในเวลาเดียวกัน อุปกรณ์ตรวจจับอัตโนมัติจำนวนมากบนท่าเรือทหารแลนส์ฟอร์ดก็สามารถจับภาพกองเรือขนาดมหึมาที่เพิ่งทำการวาร์ปเสร็จสิ้นได้สำเร็จ

ยานรบแต่ละลำล้วนมีรูปทรงเพรียวยาวสง่างาม พื้นผิวชั้นนอกเปล่งประกายสีเงินเรียบเนียน

นี่คือเอกลักษณ์เฉพาะตัวของยานรบแห่งจักรวรรดิมังกรดารา

เมื่อยานธงขนาดยักษ์ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมาจากเงามืดของดาวเคราะห์ เส้นโค้งบนเกราะหุ้มภายนอกของตัวยานก็สะท้อนแสงจ้าบาดตา

ในภาพที่ถูกระบบขยายให้เห็นชัดเจน ชื่อสีทองที่ประทับอยู่บริเวณด้านข้างของยานรบขนาดยักษ์ลำนี้ปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัด

SENY-BB-24 ดาบแห่งรุ่งอรุณ

วินาทีต่อมา ลำแสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นในห้วงอวกาศอันมืดมิดโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

ทุกคนรู้สึกเพียงว่ามีลำแสงสีขาวตกค้างอยู่บนจอประสาทตาของตนเอง

วินาทีถัดมา ทั้งศูนย์บัญชาการก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย

ศัตรูเปิดฉากยิงแล้ว

ก้อนบิสมัทโลหะที่ผ่านการหลอมตามมาตรฐาน ถูกพลังงานมหาศาลจากการระเบิดนิวเคลียร์ฟิวชันภายในเตาปฏิกรณ์ของยานรบ เผาไหม้จนมีอุณหภูมิพุ่งสูงถึงสิบล้านองศาในชั่วพริบตา

ภายใต้แรงบีบอัดของสนามแม่เหล็ก กลุ่มพลาสม่าก้อนนี้ถูกเร่งความเร็วผ่านรางเร่งอนุภาคของปืนใหญ่อนุภาคมวลหนัก จนมีความเร็วพุ่งสูงถึง 2000 กิโลเมตรต่อวินาที

ท้ายที่สุด พลาสม่าที่พุ่งออกมาราวกับคลื่นยักษ์ก็เข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำที่เสาสัญญาณสื่อสารด้านบนสุดของท่าเรือแลนส์ฟอร์ด

และทำลายมันจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี

[จบแล้ว]