บทที่ 24 - แอนิเมชันเรื่องนี้ จะออกอากาศได้เหรอ?

บทที่ 24 - แอนิเมชันเรื่องนี้ จะออกอากาศได้เหรอ?

สองวันต่อมา

ณ ฐานที่มั่นชั่วคราวของหน่วยเฉพาะกิจโปรเจกต์ "ตงเฟิง"

ภายในห้องประชุม มีควันบุหรี่ลอยคลุ้ง กลิ่นหอมของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและกลิ่นคาเฟอีนผสมปนเปกัน ก่อให้เกิดเป็นกลิ่นอาย "สนามรบ" อันเป็นเอกลักษณ์

ผู้กำกับแอนิเมชันที่ย้อมผมสีเทาคุณยาย จ้าวเลี่ยง มีรอยคล้ำใต้ตาบวมเป่งราวกับหมีแพนด้า นัยน์ตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด แต่สภาพจิตใจกลับคึกคักสุดขีด

ตัวเขาและทีมงาน ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาเป็นเวลา 48 ชั่วโมงเต็มๆ แล้ว

"เสร็จแล้วเว้ย!"

เมื่อเขากดปุ่ม Enter คีย์สุดท้าย แอนิเมชันความละเอียดสูงความยาวสามนาที ก็ทำการเรนเดอร์ขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสิ้นในที่สุด

"เร็วเข้า! เร็วเข้า! มาดูผลงานสำเร็จรูปกันหน่อยเร้ว!" จ้าวเลี่ยงแหกปากตะโกนลั่น

สมาชิกในทีมโปรเจกต์ทุกคน รวมถึงหลี่เจี้ยนกั๋ว รีบกรูเข้ามามุงดูกันทันที

โปรแกรมเมอร์หนุ่มวางมือจากโค้ด ผู้อำนวยการ MCN สาวสวยก็หยุดคุยโทรศัพท์กับเน็ตไอดอลต่างชาติชั่วคราว บนใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น

ตลอดสองวันที่ผ่านมา พวกเขาทุกคนทำงานกันประหนึ่งเครื่องจักรที่ถูกไขลาน ด้วยประสิทธิภาพที่เหนือจินตนาการ

และในเวลานี้ ก็ถึงเวลาทดสอบผลงานชิ้นแรกแล้ว

ใจของหลี่เจี้ยนกั๋ว ก็เต้นระทึกจนมาจุกอยู่ที่คอหอยเช่นกัน

ถึงแม้เขาจะเคยตบออกรับประกันกับเลขาธิการเฉินเอาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่พูดตามตรง ลึกๆ แล้วเขาก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน

ไอ้เรื่อง "การเล่นมีมแบบออฟฟิเชียล" แบบนี้ สรุปแล้วมันจะออกมาหน้าตาเป็นยังไง? จะออกนอกลู่นอกทางเกินไปไหม? จะส่งผลกระทบเชิงลบในระดับนานาชาติจริงๆ หรือเปล่า?

เขาลอบมองซูอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มคน ก็พบว่าอีกฝ่ายยังคงสงบนิ่งเหมือนเช่นเคย ราวกับคาดเดาผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

ไอ้หนุ่มนี่ สภาพจิตใจแข็งแกร่งจริงๆ แฮะ หลี่เจี้ยนกั๋วแอบพึมพำในใจ

"หลีกทางหน่อยๆ หลีกทางหน่อยครับ ท่านอธิบดีหลี่ คุณนักวางแผนซู เชิญมายืนดูข้างหน้าเลยครับ" จ้าวเลี่ยงกวักมือเรียก

ไฟในห้องดับลง ภาพบนฉากรับภาพขนาดใหญ่สว่างวาบขึ้นมา

เสียงดนตรีประกอบในสไตล์อนิเมะต้มมาม่าของญี่ปุ่นที่ฟังดูสนุกสนาน ร่าเริง และค่อนข้างจะติ๊งต๊องเล็กน้อย ดังขึ้น

บนหน้าจอ เป็นภาพท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว และดอกซากุระที่กำลังเบ่งบาน

ตัวการ์ตูน Q-version ไซเดอร์สัดส่วน SD สวมสูท หวีผมแสกกลางเรียบกริบ ปรากฏตัวขึ้นหน้ากล้อง เขามีดวงตากลมโต รอยยิ้ม "จริงใจ" ประดับอยู่บนใบหน้า และบนหัวยังมีรัศมีที่มีตัวอักษรคำว่า "ช่างก้มหัว" สองตัวใหญ่ๆ ลอยอยู่

เขาคือตัวเอก "กงเจี้ยงคุง"

"มินนะซัง โอฮาโย!" (ทุกคน อรุณสวัสดิ์ครับ!)

กงเจี้ยงคุงเอ่ยทักทายกล้องด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่มน่ารัก จากนั้น ก็โค้งคำนับ 90 องศาอย่างได้มาตรฐานเป๊ะ

คนหนุ่มสาวหลายคนในห้องประชุมถึงกับหลุดขำออกมา ลายเส้นนี้มัน แบ๊วเกินไปแล้ว

แต่หลี่เจี้ยนกั๋วกลับขมวดคิ้ว นี่... มันดูเด็กน้อยไปหน่อยหรือเปล่า?

ทว่า ภาพต่อมา กลับทำให้รอยยิ้มของทุกคนแข็งค้าง

กงเจี้ยงคุงยืดตัวขึ้น เดินยิ้มแย้มไปที่วาล์วขนาดใหญ่ วาล์วนั้นเชื่อมต่อกับท่อส่งที่ทอดตัวลงสู่ท้องทะเลสีคราม

เขาโค้งคำนับลงลึกๆ ให้กับกล้องอีกครั้ง น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความ "รู้สึกผิด": "ความผิดพลาดในครั้งนี้ ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนแล้ว ซูมิมาเซ็นจริงๆ ครับ!" (ขอโทษจริงๆ ครับ!)

พูดจบ เขาก็ยื่นมือสั้นๆ ออกไป บิดวาล์วนั้นออกอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"บุ๋งๆๆ..."

ของเหลวสีสันฉูดฉาดที่เต็มไปด้วยฟองอากาศอันน่าขนลุก ไหลทะลักผ่านท่อลงสู่มหาสมุทรอย่างร่าเริง

น้ำทะเลที่เคยใสสะอาด กลายเป็นขุ่นมัวสกปรกในพริบตา ปลาตัวเล็กๆ ในทะเลหงายท้องขาวโพลน เต่าทะเลที่ว่ายน้ำผ่านมารีบหดหัวเข้ากระดองด้วยความหวาดกลัว

ส่วนกงเจี้ยงคุง เพียงแค่หันหน้ากลับมา เผยรอยยิ้มที่ "จริงใจ" และไร้เดียงสาให้กับกล้องต่อไป

เสียงดนตรีประกอบ ยังคงสนุกสนานและร่าเริงเหมือนเดิม

ความแตกต่างอย่างสุดขั้วนี้ ทำให้ทุกคนในห้องประชุมสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นริ้วขึ้นมาตามไขสันหลัง

ปากของหลี่เจี้ยนกั๋วอ้าค้างเล็กน้อย ดวงตาเบิกโพลง

นี่... นี่มัน...

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งสติได้ ภาพก็ตัดไปอีกฉาก

กงเจี้ยงคุงไปโผล่อยู่ในโรงงานประกอบรถยนต์

เขาถือพิมพ์เขียวในมือ โค้งคำนับกลุ่มวิศวกรตัวจิ๋วในแบบ Q-version อย่างสุดซึ้งอีกครั้ง

"เพื่อชื่อเสียงของประเทศหมู่เกาะอันยิ่งใหญ่ของเรา คุณภาพ จะต้องเป็นที่หนึ่งของโลก! ฝากทุกท่านด้วยนะครับ!"

เหล่าวิศวกรพากันตะโกนรับคำ: "ไฮ่!" (ครับผม!)

จากนั้น กล้องก็แพนไปจับภาพกงเจี้ยงคุงที่แอบด้อมๆ มองๆ แอบมุดเข้าไปในรถยนต์คันหนึ่งที่กำลังจะออกจากโรงงาน เขาใช้ความชำนาญงัดพวงมาลัยออก ถอด "ถุงลมนิรภัย" ที่แวววาวเป็นประกายออกจากด้านใน แล้วเปลี่ยนเป็น... ก้อนสำลีที่วาดรูปถุงลมนิรภัยเอาไว้

ทำเสร็จแล้ว เขาก็ตบมือเบาๆ หันมายิ้มแบบ "เคคาคุโดริ (แผนการสำเร็จ)" ให้กล้องอีกครั้ง

ภาพตัดอีกครั้ง

โรงถลุงเหล็ก

กงเจี้ยงคุงโค้งคำนับให้เตาหลอมเหล็กที่ร้อนระอุเป็นครั้งที่สาม

"เหล็กกล้าของเรา คือตัวแทนของจิตวิญญาณของเรา! จะต้องไม่มีตำหนิใดๆ ทั้งสิ้น!"

จากนั้น เขาก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต แอบเทของบางอย่างที่เขียนว่า "กากอุตสาหกรรม" ถุงเบ้อเริ่มลงไปในเตาหลอมหน้าตาเฉย

...

ในแอนิเมชันความยาวสามนาที กงเจี้ยงคุงโค้งคำนับไปทั้งหมดเจ็ดครั้ง

การโค้งคำนับทุกครั้ง จะตามมาด้วยวีรกรรมสุดฉาวโฉ่ที่ไร้จรรยาบรรณที่สุดเสมอ

การปลอมแปลงข้อมูล การนำสินค้าด้อยคุณภาพมาหลอกขาย การปล่อยน้ำเสีย การลักไก่ลดสเปกวัสดุ... แทบจะกวาดเอาเรื่องอื้อฉาวในวงการอุตสาหกรรมการผลิตของประเทศหมู่เกาะในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มาจำลองเหตุการณ์ให้ดูแบบครบถ้วน

ฉากสุดท้ายของแอนิเมชัน

กงเจี้ยงคุงยืนอยู่บนกองผลิตภัณฑ์ที่กลายเป็นเศษเหล็กเพราะปัญหาด้านคุณภาพ เผชิญหน้ากับเสียงประณามด้วยความโกรธแค้นจากคนทั่วโลก

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่... หันหน้าเข้าหากล้อง แล้วโค้งคำนับลงลึก... ลึกกว่า 90 องศาอีกครั้ง

ครั้งนี้ บนใบหน้าของเขา ก็ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ "จริงใจ" เช่นเดิม

ภาพหยุดนิ่ง เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน

บนหน้าจอ ค่อยๆ ปรากฏข้อความสองบรรทัดขึ้นมา

"รู้ว่าผิด ต้องแก้ไข"

"ไม่ใช่รู้ว่าผิด แล้วเอาแต่ 'โค้ง'"

ด้านล่าง มีข้อความตัวเล็กๆ ระบุชื่อผู้สร้าง —— หน่วยเฉพาะกิจโปรเจกต์ "ตงเฟิง" กระทรวงการต่างประเทศหัวเซี่ย

ทั่วทั้งห้องเงียบกริบดั่งป่าช้า

เงียบสนิทราวกับความตาย

ทุกคนต่างถูกแอนิเมชันสั้นๆ แค่สามนาทีนี้ กระชากวิญญาณจนหลุดลอย

นี่มันแอนิเมชันที่ไหนกัน?

นี่มันคือการประหารชีวิตออกสื่อสามนาทีเต็มชัดๆ!

ใช้ลายเส้นที่น่ารักที่สุด มาเล่าเรื่องที่เลวร้ายที่สุด ใช้ดนตรีที่ร่าเริงที่สุด มาบรรเลงเพลงสวดส่งวิญญาณที่เศร้าสร้อยที่สุด

ฆ่าคนต้องเชือดคอ! เชือดคอแล้วยังต้องขุดศพมาเฆี่ยนอีก!

"เอื๊อก"

ไม่รู้ว่าใคร เป็นคนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"นี่... นี่มัน..." หลี่เจี้ยนกั๋วชี้ไปที่หน้าจอ ริมฝีปากสั่นระริก อ้าปากค้างอยู่นานก็พูดประโยคที่สมบูรณ์ออกมาไม่ได้

เขารู้สึกว่าโลกทัศน์ของตัวเอง ถูกรีเฟรชใหม่อีกครั้งในวันนี้แล้ว

เขาหันขวับมามองซูอวิ๋น ด้วยสายตาที่ราวกับมองตัวประหลาด

"เสี่ยวซู... ไอ้ของแบบนี้... มัน... มันจะออกอากาศได้เหรอ?"

ตอนที่หลี่เจี้ยนกั๋วถามคำถามนี้ น้ำเสียงของเขายังสั่นๆ อยู่เลย

นี่มันไม่ใช่แค่นอกลู่นอกทางแล้ว นี่มันคือการกระโดดเหยียบหลุมศพคนอื่นชัดๆ!

ขืนออกอากาศไป ทางฝั่งประเทศหมู่เกาะ ไม่โกรธจนถึงขั้นประกาศตัดความสัมพันธ์กับเราเลยเหรอ?

จ้าวเลี่ยงและคนหนุ่มสาวอีกหลายคน ก็มองไปที่ซูอวิ๋นอย่างลุ้นระทึก

แม้พวกเขาจะรู้สึกว่าแอนิเมชันเรื่องนี้มันโคตรเจ๋ง โคตรสะใจ แต่ข้อกังวลของท่านอธิบดีหลี่ ก็เป็นเรื่องที่มองข้ามไม่ได้จริงๆ

ยังไงซะ นี่ก็เป็นผลงานออฟฟิเชียลที่แปะป้ายชื่อ "กระทรวงการต่างประเทศหัวเซี่ย" หราอยู่เลยนะ

"ทำไมจะออกอากาศไม่ได้ล่ะครับ?"

ซูอวิ๋นดันแว่นตากรอบทอง ย้อนถามกลับไป

เขาเดินไปที่หน้าจอ ชี้ไปที่เนื้อหาในแอนิเมชัน แล้วพูดเน้นทีละคำ:

"ขอถามหน่อยครับ ว่าเราบอกว่าพวกเขาปล่อยน้ำเสียปนเปื้อนนิวเคลียร์ มันเป็นการปล่อยข่าวลือหรือเปล่าครับ?"

ทุกคนส่ายหน้า

"เราบอกว่าเหล็กของพวกเขาเป็นของปลอม มันคือการใส่ร้ายหรือเปล่าครับ?"

ทุกคนส่ายหน้าอีกครั้ง

"เราบอกว่าผลทดสอบความปลอดภัยรถยนต์ของพวกเขาโกง มันคือเรื่องแต่งขึ้นเองหรือเปล่าครับ?"

ทุกคนก็ยังคงส่ายหน้า

"ในเมื่อ ทุกสิ่งที่เรานำเสนอในแอนิเมชัน ล้วนเป็นข้อเท็จจริงที่พวกเขาเป็นคนลงมือทำเอง เราก็แค่ใช้ 'ศิลปะ' ในการถ่ายทอดข้อเท็จจริงเหล่านั้นออกมาก็เท่านั้นเองครับ"

ซูอวิ๋นหันกลับมา มองไปที่ทุกคน แบมือออกด้วยท่าทางไร้เดียงสา

"แล้วพวกเรา ผิดตรงไหนเหรอครับ?"

"ทีพวกเขายังกล้าทำ แล้วทำไมพวกเราถึงจะวาดออกมาไม่ได้ล่ะครับ?"

"เหตุผลบ้าบออะไรกัน?"

คำพูดชุดนี้ ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับเถียงไม่ออกไปตามๆ กัน

จริงด้วยแฮะ เราพูดแต่เรื่องจริงทั้งนั้นนี่นา!

ก็แค่นำเสนอด้วยวิธีที่พวกเขาไม่เคยเห็น และไม่เคยคิดถึงมาก่อนก็เท่านั้นเอง

"ส่วนเรื่องผลกระทบในระดับนานาชาติ..." ซูอวิ๋นยิ้มบางๆ "ท่านอธิบดีหลี่ คุณวางใจได้เลยครับ"

"ผมรับรองได้เลยว่า ทางการของประเทศหมู่เกาะ จะไม่กล้าออกมาโต้แย้งแบบเป็นทางการเลยแม้แต่คำเดียว ตั้งแต่ต้นจนจบอย่างแน่นอน"

"เพราะถ้าขืนพวกเขาออกมาโต้แย้ง ก็เท่ากับเป็นการเตือนความจำคนทั้งโลก ว่าเรื่องพวกนี้ พวกเขาเป็นคนทำจริงๆ"

"พวกเขาทำได้แค่กลืนเลือดตัวเองลงคอ แล้วกลับไปทุบทีวีระบายอารมณ์ที่บ้านเท่านั้นแหละครับ"

เมื่อได้ฟังบทวิเคราะห์ของซูอวิ๋น หลี่เจี้ยนกั๋วก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขารู้สึกว่าหัวใจที่แขวนต่องแต่งอยู่ ในที่สุดก็ตกลงมาอยู่ที่เดิมเสียที

ไอ้หนุ่มนี่ ไม่ใช่แค่ใจกล้า แต่ยังรอบคอบมากอีกต่างหาก คิดคำนวณผลที่ตามมาไว้หมดแล้ว

"เอาล่ะ!" หลี่เจี้ยนกั๋วตบต้นขาฉาดใหญ่ "ตกลงตามนี้แหละ! ฉายเลย!"

"จ้าวเลี่ยง!"

"ครับ!" ผู้กำกับแอนิเมชันผมสีเทาคุณยายรีบยืนตรงแหน่วทันที

"อัปโหลดเวอร์ชันสุดท้าย ขึ้นเซิร์ฟเวอร์ที่คุณนักวางแผนซูระบุไว้เดี๋ยวนี้เลย! สหายจากฝ่าย MCN สหายจากฝ่ายเทคนิค เตรียมตัวให้พร้อม! ขีปนาวุธ 'ตงเฟิง' ลูกแรกของพวกเรา กำลังจะถูกปล่อยตัวแล้ว!"

(จบแล้ว)