บทที่ 12 - ผลกระทบแห่งปราชญ์

ไม่น่าจะเป็นไปได้ อักษรภาพชิ้นนี้ไม่ได้ลึกซึ้งขนาดนั้นเสียหน่อย

การทำความเข้าใจแบบย้อนกลับงั้นหรือ ไร้สาระสิ้นดี

แต่ ... เหตุใดมู่หยวนถึงสามารถทะลวงระดับต่อหน้าผู้คนได้

โจวเสียนเดินไปที่อักษรภาพคำว่า 'ปราณพุ่งทะยานทะลวงรุ้ง' เขาพินิจพิจารณามันด้วยความสงสัยอย่างหนัก

ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็เหมือนจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วนั่งลงขัดสมาธิกับพื้นเพื่อทำสมาธิ

ไม่นานนักปราณวิญญาณรอบตัวก็สั่นไหวเบาๆ

ผู้คนรอบข้างต่างกลั้นหายใจ

ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าโจวเสียนกำลังจะทะลวงระดับเช่นกัน

พรวด

เลือดสดๆ คำโตกพุ่งออกจากปากของเขา กลิ่นอายที่วนเวียนอยู่รอบกายระเบิดออกทันที

ร่างกายของเขาล้มลงกับพื้น

"คุณชายโจว" หลายคนตกใจและรีบเข้าไปประคอง

โจวเสียนเจ็บปวดจนต้องรีบกลืนยาเม็ดลงไปหลายเม็ด เขาด่าทอด้วยความโกรธจัด "ไอ้สารเลว การทำความเข้าใจแบบย้อนกลับมันใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิด ไอ้เด็กเวร นี่เจ้าหลอกข้างั้นหรือ"

"ไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถเข้าใจของวิเศษล้ำค่าเหล่านี้ได้หรอกนะ" มู่หยวนส่ายหน้า เขาเอามือไพล่หลังแล้วกล่าวอย่างสบายใจ "คนสมองทึบ จะไปเบิกปัญญาได้อย่างไร"

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ ทุกคนก็กระจ่างแจ้งในทันที

ที่แท้มู่หยวนแกล้งทำเป็นทะลวงระดับ เพื่อจงใจปั่นหัวโจวเสียนนี่เอง

ผู้ชมหลายคนอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา แม้แต่เย่หลิงอิงก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

"มารดามันเถอะ ... " โจวเสียนอับอายและโกรธแค้นจนถึงขีดสุด เขาลุกขึ้นยืนพรวดและเตรียมจะลงมือ

"คุณชายโจวช้าก่อน" จู่ๆ เสิ่นซื่อก็ตะโกนเสียงต่ำ "ท่านปรมาจารย์ซ่งมาถึงแล้ว อย่าได้เสียมารยาทต่อหน้าท่านปรมาจารย์เชียว"

เป็นไปตามคาด

บนถนนสายหลักนอกศาลา รถม้าคันหรูหราแล่นเข้ามา

เมื่อโจวเสียนเห็นเช่นนั้น เขาก็กวาดสายตามองมู่หยวนและเย่หลิงอิงด้วยความโกรธแค้น ก่อนจะรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้ววิ่งออกไปต้อนรับ

เมื่อเย่หลิงอิงเห็นเช่นนั้น แววตาของนางก็มีประกายแห่งความตื่นเต้นวาบผ่าน "ท่านพี่ ท่านปรมาจารย์ซ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือ จะชักช้าไม่ได้ พวกเรารีบไปต้อนรับกันเถอะ"

รถม้ามาจอดที่หน้าศาลา

ชายชราในชุดคลุมสีน้ำตาลหรูหราซึ่งมีผมหงอกประปรายที่ขมับก้าวลงมาจากรถม้า

"ผู้ศิษย์ขอคารวะท่านปรมาจารย์" ทุกคนต่างประสานมือคารวะ

"ท่านอาจารย์ซ่งเดินทางมาไกลเพื่อถ่ายทอดวิชาความรู้ ถือเป็นบุญของพวกเราลูกศิษย์อย่างแท้จริง น้ำใจเล็กน้อยนี้ขอท่านโปรดรับไว้ด้วยเถิด" หลังจากเยินยอเสร็จ โจวเสียนก็รีบมอบกล่องผ้าแพรที่สวยงามให้ทันที

คนอื่นๆ ก็พากันมอบของขวัญที่เตรียมมาให้เช่นกัน

ซ่งจ้งลูบหนวดเครา เขารู้สึกพอใจมาก เมื่อเห็นคนข้างกายรับของขวัญไปแล้ว เขาก็โบกมือแล้วกล่าว "ไม่ต้องทำเป็นพิธีรีตองไปหรอก รีบเอาผลงานชิ้นเอกของบรรดาอัจฉริยะแห่งเมืองเจียงมาให้ชายชราผู้นี้ชื่นชมเถอะ"

ผลงานอักษรภาพที่เป็นไม้ตายของแต่ละคนถูกนำมาแขวนประดับไว้

"เยี่ยม เยี่ยมมาก ตัวอักษรเหล่านี้ตวัดลวดลายราวกับมังกรโลดแล่น ทรงพลังยิ่งนัก"

"ภาพวาดนี้ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน แต่ต้องระวังเรื่องเจตจำนงของมันให้ดี ... "

ซ่งจ้งชี้แนะอย่างใจเย็นและไม่หวงคำชมเลยแม้แต่น้อย

"ท่านปรมาจารย์ซ่ง นี่คือผลงานภาพวาดของตระกูลโจวของพวกเรา ขอเชิญท่านพิจารณาด้วยเถิด" โจวเสียนประคองอักษรภาพคำว่า 'ปราณพุ่งทะยานทะลวงรุ้ง' ก่อนหน้านี้ด้วยสองมือแล้วยื่นส่งให้

ซ่งจ้งรีบรับไป เขาเพียงแค่กวาดสายตามองคร่าวๆ แล้วกล่าวชื่นชมเสียงดัง "ดี ดี ดีเยี่ยม ผลงานชิ้นนี้ถือว่ายอดเยี่ยมที่สุดในงานชุมนุมครั้งนี้เลยทีเดียว"

ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย

ตัวอักษรของโจวเสียนนั้นเขียนได้ดีจริงๆ แต่หากจะบอกว่าดีที่สุด มันก็ดูจะเกินจริงไปหน่อย

เย่หลิงอิงรู้สึกไม่ยอมแพ้ นางกำลังจะนำผลงานที่เตรียมมาออกมา

"หลิงอิง" มู่หยวนร้องห้าม เขามองไปทางนั้นแล้วถาม "งานชุมนุมครั้งนี้ ใครเป็นคนจัดหรือ"

"ตระกูลโจวเป็นคนริเริ่ม มีอันใดหรือ"

"ตระกูลโจวหรือ" มู่หยวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "เมื่อครู่เจ้าบอกว่าซ่งจ้งมาจากเมืองเซิ่งหยาง มีชื่อเสียงโด่งดัง คำวิจารณ์ของเขามีความน่าเชื่อถือสูง ตอนนี้ตระกูลเย่กับตระกูลโจวกำลังแข่งขันกันเรื่องผลงานอักษรภาพ หากซ่งจ้งสมรู้ร่วมคิดกับตระกูลโจว จงใจใส่ร้ายผลงานของเจ้า เจ้าและหออักษรศิลป์ตระกูลเย่จะต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน"

สีหน้าของเย่หลิงอิงเปลี่ยนไป นางมองไปที่ซ่งจ้งซึ่งกำลังเยินยอผลงานอักษรภาพของตระกูลโจวไม่หยุด "ท่านพี่ ท่านหมายความว่างานชุมนุมครั้งนี้ คือแผนการของตระกูลโจวที่มุ่งเป้ามาที่ตระกูลเย่ของพวกเราอย่างนั้นหรือ ตระกูลโจวกำลังจะใช้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างซ่งจ้งมาโจมตีผลงานอักษรภาพของตระกูลเย่หรือ"

"มีความเป็นไปได้สูง"

"มิน่าล่ะตระกูลโจวถึงยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อเชิญซ่งจ้งมา ... ท่านพี่ พวกเรารีบไปกันเถอะ"

"จะไปทำไม" มู่หยวนปรายตามองโจวเสียน จู่ๆ เขาก็พูดเสียงดังลั่น "อักษรภาพชิ้นนี้ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ข้าว่ายังสู้ผลงานในมือของน้องสาวข้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

คำพูดนี้ช่างกะทันหันนัก ทำให้ทุกคนพากันหันกลับมามอง

คิ้วของโจวเสียนขยับเล็กน้อย เขากระซิบเสียงเบา "บุตรบุญธรรมตระกูลเย่ มู่หยวน"

"โอ้" สายตาของซ่งจ้งหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาลูบหนวดเคราพลางยิ้มบางๆ "คนหนุ่มสาวมักจะสายตาสั้น จะไปรู้ความงดงามที่ซ่อนอยู่ในผลงานชิ้นเอกนี้ได้อย่างไร"

"งั้นหรือ" มู่หยวนพูดตามน้ำ "ถ้าเช่นนั้นก็ขอเชิญท่านปรมาจารย์ช่วยอธิบายสักหนึ่งหรือสองอย่าง เพื่อเปิดหูเปิดตาให้พวกเราหน่อยเถิด"

ผู้คนต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันทีและพากันร้องสนับสนุน

คำอธิบายของปรมาจารย์นั้นล้ำค่ายิ่งนัก

"เอาเถอะ ชายชราผู้นี้จะช่วยชี้แนะพวกเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน" ในดวงตาอันฝ้าฟางของซ่งจ้งมีประกายแสงประหลาดวาบผ่าน เขาหัวเราะหึๆ "พวกเจ้าลองดูตัวอักษรนี้สิ เข็มแขวนน้ำค้างหยาด การเริ่มลงพู่กันราวกับหิมะถล่มบนเขาคุนหลุน การตวัดพู่กันเก็บราวกับมังกรเทพสะบัดหาง ในสีน้ำหมึกกลับแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งสงครามถึงสามส่วน เจตจำนงหลักคือวิถีแห่งการฆ่าฟันเพื่อบำเพ็ญเพียร ช่างเป็นผลงานชิ้นยอดที่หาได้ยากยิ่งจริงๆ ... "

คำอธิบายของเขาช่างมีหลักการและเหตุผล

แม้จะฟังดูยากและซับซ้อน แต่ผู้ที่มีสติปัญญาล้ำเลิศไม่กี่คนกลับเกิดความเข้าใจ พวกเขานั่งลงเพื่อทำสมาธิทันที

เวลาผ่านไปครึ่งก้านธูป กลิ่นอายของคนเหล่านี้ก็เกิดความเปลี่ยนแปลง

แม้ว่าจะไม่สามารถทะลวงระดับได้ แต่พลังวิญญาณก็ได้รับการยกระดับขึ้นไม่น้อย

มุมปากของโจวเสียนยกขึ้น

เดิมทีผลงานของเขาชิ้นนี้ อย่างมากก็ทำให้คนเกิดความเข้าใจได้แค่สองสามคนเท่านั้น

แต่ภายใต้คำอธิบายของซ่งจ้งที่วิเคราะห์ทีละตัวอักษร กลับทำให้คนถึงห้าคนเกิดความเข้าใจได้

นี่ก็คือ ผลกระทบแห่งปราชญ์