บทที่ 20: สถาบันวิทเธอร์ริงและธนาคารคริปต์

ราคาข้าวของในเมืองบริลล์ทำให้แม้แต่ราฟาเอล ผู้ภาคภูมิใจในความเป็นพ่อค้าหัวใสของตนเอง ยังต้องตกตะลึง

"นายเพิ่งตายหรือเพิ่งตื่นขึ้นมากันแน่เนี่ย บริลล์เป็นหนึ่งในเมืองที่ใหญ่ที่สุดในละแวกอันเดอร์ซิตี้เลยนะ การค้าขายที่นี่เจริญรุ่งเรืองสุดๆ เป็นเมืองที่คึกคักและมีประชากรหนาแน่นที่สุดในทุ่งทิริสฟาลทั้งหมด แน่นอนว่าราคาข้าวของที่นี่ก็ต้องสูงกว่าที่อื่นอยู่แล้ว"

โครงกระดูกตนหนึ่งเดินเข้ามาหาราฟาเอลอย่างกระตือรือร้นและเอ่ยตอบข้อสงสัยของเขา

"เอ๊ะ นายส่งเสียงได้ยังไงเนี่ย" ราฟาเอลเลิกกังวลเรื่องราคาบ้านไปเลย สมัยที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาเคยเห็นราคาที่แพงหูฉี่มาสารพัดรูปแบบแล้ว ราคาของเมืองบริลล์ถือว่าปกติมาก

"นายหมายถึงเวทมนตร์จำลองเสียงนี้น่ะเหรอ มันมีสอนในวิชาเวทมนตร์ภาษาโครงกระดูกที่สถาบันวิทเธอร์ริงน่ะ" โครงกระดูกเอ่ยถึงอีกคำที่ราฟาเอลไม่เคยได้ยินมาก่อน

"สถาบันวิทเธอร์ริงคืออะไรเหรอ"

"สถาบันวิทเธอร์ริงเป็นสถาบันการศึกษาระดับต้นที่ก่อตั้งโดยอันเดอร์ซิตี้ เปิดรับสิ่งมีชีวิตทรงปัญญาทุกเผ่าพันธุ์ในอาณาจักรอันเดด ที่นั่นมีสอนหลักสูตรพื้นฐาน อย่างเช่น การเรียนภาษา มารยาทของแต่ละเผ่าพันธุ์ มารยาททางสังคม ข้อห้ามทางเวทมนตร์ รวมถึงกฎหมายและข้อบังคับพื้นฐานของอาณาจักร"

ค่าลงทะเบียนเรียนก็แค่หนึ่งเหรียญทอง แต่ละวิชาใช้เวลาเรียนสามถึงเจ็ดวัน และจะได้รับใบประกาศนียบัตรเมื่อเรียนจบ

"ฉันขอแนะนำให้พวกนายสองคนไปเรียนต่อนะ เพราะสถาบันระดับกลางและระดับสูงหลายแห่งในอาณาจักร บังคับว่าต้องมีใบจบจากสถาบันระดับต้นก่อนถึงจะเข้าเรียนได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะไม่รับ"

หลังจากโครงกระดูกผู้กระตือรือร้นตนนี้อธิบายซะยืดยาว ราฟาเอลก็พอจะเข้าใจความหมายคร่าวๆ แล้ว

สถาบันวิทเธอร์ริงที่ว่านี้ก็เทียบเท่ากับโรงเรียนประถมในชาติก่อนของเขานั่นแหละ เพียงแต่ความรู้ที่สอนที่นี่มีจำกัดและระยะเวลาเรียนก็สั้นมากๆ

"ตกลง ขอบใจมากนะ เดี๋ยววันนี้พวกเราจะไปลงทะเบียนเรียนกัน" ราฟาเอลตัดสินใจเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม และสมัครเข้าเรียนที่สถาบันวิทเธอร์ริงเพื่อศึกษาหาความรู้

ส่วนแผนการที่จะซื้อบ้านแล้วเปิดร้าน ก็เปลี่ยนมาเป็นเช่าที่เปิดร้านแทน "ยังจนเกินไปอยู่ดี!"

"ถ้าอยากเช่าที่ ก็ไปหาพวกนายหน้าอสังหาริมทรัพย์พวกนั้นสิ" เจ้าหน้าที่จากสำนักงานจัดการทรัพย์สินชี้ไปที่กลุ่มอันเดดหลากหลายตนที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ใกล้ๆ กับศาลาว่าการเมือง

ราฟาเอลพาซามูเอลเดินไปหากลุ่มอันเดดพวกนั้น และพวกเขาก็ถูกรุมล้อมทันที

"คุณลูกค้า กำลังหาที่เช่าอยู่ใช่ไหมครับ ผมมีอสังหาริมทรัพย์ทุกรูปแบบเลยนะ ทั้งคฤหาสน์ขุนนาง ร้านค้าทำเลทอง ลานบ้านหลังเล็กแสนอบอุ่น หลุมศพกว้างขวาง โลงศพแสนสบาย หรือถ้างบจำกัดจริงๆ ผมก็แนะนำให้ไปหาพวกโนลล์นักโจรปล้นสุสานได้นะ พวกนั้นหาหลุมศพเก่าๆ แถวชานเมืองที่เหมาะกับคุณให้ได้แน่นอน"

ผีสางผู้มากประสบการณ์ตนหนึ่งเทเลพอร์ตมาดักหน้าพวกเขาทั้งสองโดยตรง พร้อมกับกางแผนที่ภาพลวงตาออกตรงหน้า

นายหน้าอสังหาริมทรัพย์คนอื่นๆ เมื่อเห็นว่ามีคนตัดหน้าไปแล้ว ก็จำใจแยกย้ายกันไปอย่างเสียไม่ได้

"ผมต้องการร้านค้าติดถนนสำหรับขายน้ำยาเล่นแร่แปรธาตุ ไม่ต้องใหญ่มากก็ได้ แต่ต้องมีห้องปฏิบัติการเล่นแร่แปรธาตุและใช้อยู่อาศัยได้ ถ้ามีลานเล็กๆ ไว้ปลูกสมุนไพรกับวัตถุดิบด้วยก็ยิ่งดี"

ราฟาเอลนับความต้องการของตนเองทีละข้อๆ ลงบนกรงเล็บกระดูก

แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นภายในร่างโปร่งแสงของผีตนนั้น ราวกับคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลผลด้วยความเร็วสูง

"มีลานบ้านแห่งหนึ่งที่ตรงตามความต้องการของคุณพอดีครับ นี่คือภาพสามมิติของตัวบ้าน ลองดูสิครับว่าถูกใจไหม" ทันทีที่ราฟาเอลพูดจบ ผีตนนั้นก็ฉายภาพโมเดลสามมิติของลานบ้านขนาดเล็กขึ้นกลางอากาศ

ราฟาเอลมองดูแผนผังบ้านสามมิติที่สร้างขึ้นจากพลังวิญญาณล้วนๆ พลางมองผีตนนั้นด้วยความอิจฉา "พลังวิญญาณมหาศาลอะไรขนาดนี้! แถมยังควบคุมได้แม่นยำสุดๆ!"

ตัวบ้านตรงตามความต้องการของราฟาเอลทุกประการ เป็นบ้านสองชั้นพร้อมห้องใต้ดิน มีลานบ้าน ห้องปฏิบัติการ เคาน์เตอร์ และชั้นวางสินค้า

"เจ้าของเก่าของลานบ้านแห่งนี้เป็นนักเล่นแร่แปรธาตุ ซึ่งตอนหลังย้ายไปอยู่ที่แอนดอร์ฮาล เขาฝากให้ผมช่วยขายหรือปล่อยเช่าให้น่ะครับ"

ราฟาเอลพอใจกับลานบ้านแห่งนี้มาก "ค่าเช่าเดือนละเท่าไหร่ครับ"

"แปดเหรียญทองต่อเดือนครับ หากในอนาคตมีการประกาศขาย คุณก็จะได้รับสิทธิ์ในการตัดสินใจซื้อเป็นคนแรกด้วย" ผีตนนี้ตั้งความหวังกับอนาคตของราฟาเอลไว้สูงทีเดียว

"ตกลง ผมเอาที่นี่แหละ"

"มัดจำหนึ่งเดือนและจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือน รวมเป็นสามสิบสองเหรียญทองสำหรับการชำระเงินงวดแรกครับ หลังจากนั้น จ่ายไตรมาสละยี่สิบสี่เหรียญทอง คุณสามารถโอนค่าเช่าเข้าบัญชีวิญญาณของผมได้โดยตรงเลย เรามีบริการดูแลจัดการแบบครบวงจร นี่คือหนังสือมอบอำนาจจากเจ้าของบ้านและสัญญาเช่า ถ้าตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหาอะไรก็มาเซ็นกันเลยครับ" ผีตนนั้นทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ เสกกระดาษหนังสีเทาสองแผ่นและขวดหมึกสีขาวโพลนออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับปากกาขนนกที่เสียบคาอยู่ในขวดหมึก

"สัญญาและหนังสือมอบอำนาจไม่มีปัญหา ผมสามารถจ่ายค่าเช่าไตรมาสแรกและค่ามัดจำได้เลย แต่จ่ายเป็นเงินสดเท่านั้นนะ ผมไม่มีบัญชีวิญญาณที่คุณพูดถึงหรอก" ราฟาเอลเซ็นสัญญาเช่าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หยิบเหรียญทองสามสิบสองเหรียญออกมาแล้วยื่นให้

"บัญชีวิญญาณคือบัญชีธนาคารสากลภายในอาณาจักรอันเดด พลเมืองของอาณาจักรอันเดดทุกคนควรจะเปิดไว้สักบัญชีนะครับ ในเมืองบริลล์ก็มีธนาคารคริปต์ตั้งอยู่"

"ถ้าคุณมีเงินเหลือ ผมขอแนะนำเป็นการส่วนตัวให้ฝากไว้ที่ธนาคารคริปต์จะดีกว่า อัตราผลตอบแทนต่อปีคงที่และเสถียรอยู่ที่ประมาณ 3.2 เปอร์เซ็นต์ มันอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ได้กำไรสูงสุด แต่มันเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดครับ"

ผีตนนี้โฆษณาธนาคารคริปต์ราวกับเป็นพนักงานขายของธนาคารเสียเอง พลางพูดจาฉะฉานอย่างตื่นเต้น

"ตกลง เดี๋ยวพวกเราค่อยไปจัดการเรื่องนั้นกัน"

"ตามผมมาเลยครับ ทั้งสองท่าน ผมจะพาคุณไปที่ลานบ้าน ส่วนธนาคารคริปต์ตั้งอยู่ในสุสานฝั่งตรงข้ามกับสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุ สังเกตป้ายหลุมศพที่โดดเด่นที่สุดนั่นแหละครับ หาง่ายนิดเดียว"

"ลงหลักปักฐานได้ชั่วคราวแล้วล่ะ ต่อไปยังมีเรื่องต้องทำอีกเพียบ ล็อกประตูซะ แล้วไปกันเถอะ" หลังจากราฟาเอลและซามูเอลรับมอบบ้านเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ไปที่ธนาคารคริปต์เป็นอันดับแรก เมื่อเดินลงบันไดหลังป้ายหลุมศพขนาดใหญ่ ก็จะพบกับธนาคารใต้ดินที่กว้างขวางมากๆ ซึ่งพนักงานและลูกค้าจะทำธุรกรรมกันผ่านลูกกรงโลหะ

หลังจากเปิดบัญชีเสร็จ ทั้งสองก็ไปลงทะเบียนที่สถาบันวิทเธอร์ริงซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังศาลาว่าการเมือง ตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเขาต้องเจียดเวลาวันละสามชั่วโมงมาเรียนวิชาต่างๆ และน่าจะใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนกว่าจะได้ใบประกาศนียบัตร

"ใครจะไปคิดล่ะว่า ต่อให้ตายไปแล้วก็ยังต้องมาเหนื่อยยาก ต้องมาวิ่งวุ่นหาที่พักพิง อาหารการกิน และหน้าที่การงานอีก" เมื่อกลับมาถึงลานบ้าน ราฟาเอลก็ล้มตัวลงนอนตัวแข็งทื่ออยู่บนพื้น ไม่อยากจะขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว

"สปลอง ออกมา!" ราฟาเอลที่นอนอยู่บนพื้นร่ายเวทมนตร์ วงแหวนอัญเชิญสีเขียวปรากฏขึ้นใต้ตัวเขา ไม่กี่อึดใจต่อมา อิมป์ตนหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า หล่นตุ้บลงบนซี่โครงของราฟาเอล

"แกเรียกท่านสปลองออกมาทำไม ไอ้ซื่อบื้อ!" สปลองกระทืบเท้าลงบนซี่โครงของราฟาเอลอย่างหยิ่งผยอง

เปลวเพลิงวิญญาณของราฟาเอลอ่อนระทวย เขาไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปต่อล้อต่อเถียงกับอิมป์ตนนี้

"ไปช่วยซามูเอลจัดบ้านไป นี่จะเป็นบ้านของพวกเราในเมืองบริลล์ตั้งแต่นี้ต่อไป"

"แกกล้าสั่งให้ท่านสปลองทำความสะอาดงั้นเรอะ? นี่มันเป็นการดูถูกมหาปีศาจในอนาคตชัดๆ! ข้าขอท้าดวลกับแก!!!"

ราฟาเอลมองท่าทีจองหองของสปลอง แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างเหยียดหยาม หันหัวเอาหลังกะโหลกชี้ขึ้นฟ้า จากนั้นก็เสกเหรียญทองให้ปรากฏขึ้นบนกรงเล็บกระดูก แล้วดีดมันดัง เคร้ง ไปตกอยู่แทบเท้าของอิมป์

"แน่นอนสิ แกเป็นเจ้านายนี่ แกเป็นคนตัดสินใจอยู่แล้ว ท่านสปลองยินดีรับใช้ขอรับ"

"แกมันตัวน่าอับอายของเผ่าพันธุ์ปีศาจ" ซามูเอลเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ

"หุบปากไปเลย ไอ้เศษสวะ!"