บทที่ 15: ศรเงา

"อาจารย์มิเรียน ผมมาเรียนทักษะครับ" เมื่อราฟาเอลตามหาตัวมิเรียนจนพบ ก็เห็นเธอกำลังนั่งสัปหงกด้วยความเบื่อหน่าย

"โอ้ ราฟาเอล! นายขึ้นถึงระดับ 1 ไวกว่าที่คิดนะเนี่ย ฉันนึกว่าจะต้องรออีกหลายวันกว่านายจะกลับมาซะอีก"

"อาจารย์มิเรียนครับ ความเร็วในการเลื่อนระดับของผมถือว่าไวมากเลยเหรอครับ?" ราฟาเอลถามด้วยความประหลาดใจและดีใจ เปลวเพลิงวิญญาณของเขาวูบไหวอย่างคึกคักขึ้นมาทันตา

"เปล่าๆๆ อย่าเข้าใจผิดสิ พรสวรรค์ในการบ่มเพาะพลังของนายน่ะจัดว่าแย่มาก ที่บอกว่าไวน่ะ คือไวกว่ามาตรฐานอันต่ำเตี้ยของนายไปแค่ไม่กี่วันเอง" มิเรียนไม่รักษาน้ำใจแม้แต่น้อยในการขยี้ความภูมิใจของเจ้าหนูตรงหน้า

"อ้าว... แล้วผมเรียนทักษะอะไรได้บ้างครับ" ราฟาเอลถอดหัวตัวเองออกมาถือไว้ในอ้อมแขน พลางหันหลังกะโหลกไปทางมิเรียนเพื่อเอ่ยถาม

"ตอนนี้ นายเรียนได้แค่ 'ศรเงา' เท่านั้นแหละ! แต่มันก็เพียงพอให้ใช้ไปได้อีกนานแสนนาน แถมเมื่อระดับอาชีพของนายสูงขึ้น ทักษะนี้ก็จะเลื่อนขั้นและทรงพลังตามไปด้วย"

"หนึ่งเหรียญทอง!"

"แพงชะมัด!" ราฟาเอลสะดุ้งกับค่าเล่าเรียนทักษะ ราคาขนาดนี้จะมีคนในสายอาชีพกี่คนที่ปัญญาจ่ายไหวกันเนี่ย?

"ก็ราคานี้แหละ จะเรียนหรือไม่เรียน?"

"เรียนครับ!" ราฟาเอลควานหาเหรียญทองจากซอกซี่โครงแล้วยื่นให้มิเรียน

มิเรียนมองราฟาเอลด้วยความแปลกใจ "นายไม่รู้เหรอ? เงินตราโลหะมีค่าที่มีคุณสมบัติทางเวทมนตร์น่ะ สามารถเก็บไว้ในพื้นที่วิญญาณของนายได้นะ"

มือของราฟาเอลที่กำลังจะชักกลับชะงักค้างกลางอากาศ "ไม่มีใครเคยบอกผมเลยสักคน ผมจะไปรู้ได้ยังไงเล่า!!!"

"เอ้า นี่ม้วนคัมภีร์ทักษะ ฉีกมันซะ" มิเรียนยื่นม้วนคัมภีร์ให้ ราฟาเอลฉีกมันออกทันที พลังมานาและความผันผวนของพลังจิตพุ่งเข้าสู่เปลวเพลิงวิญญาณของเขาอย่างรวดเร็ว

"ถ้าจะลองวิชาก็ออกไปข้างนอกโน่น ถ้าทำอะไรที่นี่พัง แกต้องชดใช้ยับแน่ แถมราคาแพงหูฉี่ด้วยนะ!" มิเรียนเตือนราฟาเอลที่กำลังจะลองร่ายเวททันที

"ไปก่อนนะครับอาจารย์! ไว้ถึงระดับ 3 เมื่อไหร่ผมจะกลับมาใหม่"

มิเรียนมองตามร่างราฟาเอลที่วิ่งลับตาไป พลางดีดเหรียญทองเล่นในมือนิ้วต่อนิ้ว "นานๆ ทีจะเห็นเด็กใหม่ที่คึกคักขนาดนี้ ถึงจะดูซื่อบื้อไปหน่อยก็เถอะ!"

ค่าธรรมเนียมเรียนทักษะระดับต่ำจะไปแพงขนาดนั้นได้ยังไง? อีกอย่าง การปูพื้นฐานอาชีพเบื้องต้นมันเป็นสวัสดิการฟรีของอาณาจักร ไม่มีการเก็บเงินเลยสักแดงเดียว

'ก็ใครใช้ให้แกเปิดปากถามเองล่ะ? ถ้าฉันไม่เก็บเงินสักหน่อย มันจะดูเหมือนฉันไม่ให้เกียรติแกนะ'

ถ้าราฟาเอลรู้ว่าตัวเองโดนต้มตุ๋นไปสองต่อติดๆ เขาคงคลั่งจนอกแตกตาย และอาจจะถอดหัวตัวเองออกมาเตะเล่นเป็นลูกบอลอีกรอบแน่ๆ

"ผมสาบานด้วยคุณธรรมของลูกพี่เลยครับ น้ำยาขวดนี้เราไม่ได้กำไรจริงๆ 3 เหรียญทองนี่คือราคาถูกที่สุดแล้ว" ทันทีที่ราฟาเอลก้าวเท้าเข้าร้าน เขาก็ได้ยินซามูเอลกำลังใช้คุณธรรมของเขาเป็นเครื่องรับประกันในการขายของ

"งั้นห่อมาเลย สองขวด!"

"ได้เลยครับ ทั้งหมด 6 เหรียญทองครับ"

'ชัดเลย... ก่อนไปฉันบอกให้มันขายน้ำยาฟื้นฟูซอมบี้ฉบับเจือจางขวดละ 2 เหรียญทองนี่นา'

"ลูกพี่ กลับมาแล้วเหรอครับ"

เมื่อเห็นราฟาเอลเดินเข้ามา ซามูเอลก็รีบวิ่งมาต้อนรับด้วยท่าทางนอบน้อม

"ทำได้ดีมาก ส่วนต่างที่ขายเกินมา ฉันจะแบ่งให้แก 30% ตั้งใจทำงานต่อไปล่ะ!" ราฟาเอลที่เพิ่งเสียเงินไปรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นทันทีเมื่อเห็นซามูเอลทำกำไรเข้ากระเป๋า

'อย่างที่คิดไว้เลย ใครๆ ก็รักลูกน้องที่หาเงินเก่งทั้งนั้นแหละ'

"ขอบคุณครับลูกพี่! ลูกพี่ใจกว้างที่สุดเลย!"

"กางเกงสวยดีนี่" ราฟาเอลสังเกตเห็นว่าซามูเอลยอมใส่กางเกงตามสั่งแล้ว เป็นกางเกงขาสั้นลายสก็อตผ้าลินิน ดูทันสมัยไม่เบา

"ผมซื้อมาจากร้านตัดเสื้อในเมืองน่ะครับ" ซามูเอลลูบกางเกงพลางจัดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีแดงของตนให้เข้าที่

"ดูดีมาก ไว้ว่างๆ ฉันจะหาชุดมาใส่บ้างสักสองสามชุด" ถึงราฟาเอลจะเป็นแค่โครงกระดูกที่ไม่ได้ซีเรียสเรื่องการสวมเสื้อผ้า แต่มองซามูเอลแล้วมันก็เริ่มปลุกสัญชาตญาณรักสวยรักงามและแฟชั่นขึ้นมาในตัวเขาเหมือนกัน

"ฝากดูร้านด้วยนะ ฉันจะออกไปข้างนอกสักพัก"

"ศรเงา!!!"

"เอ๋ง!!!"

"พับผ่าสิ! ศรเงาลูกเดียวฆ่าหมาป่ากินซากไม่ได้แฮะ พลังแค่นี้ยังไม่พอ"

ราฟาเอลใช้เท้ากระดูกประเคนแข้งใส่พุงหมาป่าซ้ำๆ พลางใช้กรงเล็บงัดปากที่อาบไปด้วยเลือดของมันออก

รอยแผลเป็นรูโหว่ที่มีควันสีดำพวยพุ่งอยู่ที่เอวของหมาป่าส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด

"กร๊อบ!" เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น กรงเล็บของราฟาเอลหลุดเข้าไปในปากหมาป่า ทันใดนั้นมันก็งับหัวราฟาเอลไว้แน่นแล้วหันหลังโกยแน่บ

"เฮ้ย หยุดนะ! จะเอาหัวฉันไปไหนวะนั่น!" เปลวเพลิงวิญญาณของราฟาเอลยืดเป็นเส้นยาวคาอยู่ในปากหมาป่า เป็นสายใยโยงให้ร่างโครงกระดูกไร้หัววิ่งตามหลังไปติดๆ

"วิ่งตามมาสิไอ้โง่! มันจะขาดอยู่แล้ว!" ราฟาเอลสบถลั่นเมื่อเห็นร่างไร้หัวของตัวเองสะดุดขาตัวเองล้มกลิ้ง

"บ้าจริง ที่นี่ที่ไหนเนี่ย? ทำไมแมงมุมเยอะขนาดนี้!" ราฟาเอลรู้สึกว่าหมาป่ากินซากเริ่มจะหมดแรง ในที่สุดมันก็ตะเกียกตะกายขึ้นเนินและมุดเข้าไปในถ้ำที่ดูเหมือนเหมืองร้าง

"หนีมาซะไกลเลยนะ" ร่างของราฟาเอลตามมาทันในที่สุด เขาช่วยหัวตัวเองออกมาจากปากหมาป่าแล้วต่อกลับเข้าที่ตามเดิม

"กลับไปคราวนี้ ฉันต้องหาน้ำยามาเชื่อมกระดูกทั้งตัวให้แน่นๆ ซะแล้ว หลุดง่ายชะมัด" ราฟาเอลตั้งใจว่าจะใช้กาวที่ได้จากระบบจัดการกับกระดูกตัวเองทันทีที่ถึงร้าน

"นี่เหมืองเหรอ? ทำไมถึงโดนทิ้งล่ะ?" ราฟาเอลมองดูแมงมุมตัวเล็กๆ สีเขียวสีแดงที่เดินยั้วเยี้ยแถวปากถ้ำและด้านใน พลางรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา

"ติ๊ง! ค้นพบ 'เหมืองแมงมุม' ได้รับค่าประสบการณ์การสำรวจ 10 แต้ม"

เผละ!

"แหยะ น่าขยะแขยง มีน้ำสีเขียวพุ่งออกมาด้วย!"

ราฟาเอลประเคนฝ่าเท้าใส่แมงมุมตัวน้อยไปหลายตัวจนพวกมันสิ้นชีพ

ขณะที่กำลังสนุกอยู่นั้น แมงมุมขนาดใหญ่กว่าเดิมมากก็พุ่งพรวดออกมาจากถ้ำ ทั่วทั้งร่างของมันปกคลุมด้วยลวดลายสีแดงดำ เขี้ยวคู่ยักษ์ชูตระหง่าน พร้อมกับพ่นน้ำสีเขียวใส่ราฟาเอล

"นี่อะไรเนี่ย? ฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงชะมัด!" ราฟาเอลโดนพิษแมงมุมพ่นใส่เต็มๆ กระดูกทั่วร่างเปลี่ยนจากสีขาวโพลนกลายเป็นรอยด่างขาวดำเป็นจ้ำๆ แถมรอยดำยังลามออกไปเรื่อยๆ

"พิษร้ายแรงนักนะ เจอศรเงาของฉันหน่อยเป็นไง!" ราฟาเอลซัดศรเงาใส่แมงมุมตัวนั้น

จังหวะที่เขากำลังจะร่ายเวทซ้ำแล้วชิงหนี เขากลับเห็นแมงมุมยักษ์กระตุกเกร็งดิ้นพราดๆ อยู่กับที่ ก่อนจะหงายหลังสิ้นใจไปดื้อๆ!

"เอ๊ะ? ติดคริติคอลด้วยเหรอ?"

"พลังป้องกันธาตุมืดของแมงมุมนี่ ต่ำกว่าหมาป่ากินซากซะอีกแฮะ!"

ราฟาเอลนั่งยองๆ พิจารณามันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหักเขี้ยวแมงมุมและเก็บตัวอย่างพิษติดมือมาด้วย ทันทีที่เขาหันหลังเตรียมจะกลับ ฝูงแมงมุมยักษ์จำนวนมหาศาลก็กรูออกมาจากถ้ำ

"ว้าก! ตายแน่ๆ โกยเถอะโยม! ช่วยด้วย!!!"

หลังจากใส่เกียร์หมาวิ่งกลับเข้าเมือง ราฟาเอลก็ระลึกถึงการแจ้งเตือนของระบบได้ เขาเปิดหน้าต่างดูและพบว่าระบบมอบค่าประสบการณ์สำรวจให้ 10 แต้มจริงๆ

"สำรวจครั้งเดียวเท่ากับทำสมาธิสองวันเลยแฮะ คุ้มค่าสุดๆ"

"เสียดายที่ละแวกเมืองระฆังมรณะมันเล็กไปหน่อย ไว้ฉันเรียนรู้วิธีอัญเชิญอิมป์ได้เมื่อไหร่ ฉันจะไปจากที่นี่ซะที"

หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในเมืองระฆังมรณะมากว่าหนึ่งปี ราฟาเอลเริ่มมีความสามารถในการเอาตัวรอดด้วยตัวเอง เรียนรู้ทักษะทำมาหากินจนเลี้ยงตัวได้ แถมยังมีอาชีพสายต่อสู้ติดตัวแล้ว ถึงเวลาที่เขาจะต้องออกไปท่องโลกกว้างเสียที