บทที่ 21 - ลินนานาผู้หวังดีประสงค์ร้าย

บทที่ 21 - ลินนานาผู้หวังดีประสงค์ร้าย

วัวเขาสายฟ้าตัวนี้เห็นได้ชัดว่ายังเป็นเพียงลูกวัวอยู่ ลำตัวยาวเพียงเมตรเศษๆ ระดับพลังชีวิตอย่างมากก็แค่ร่างตัวอ่อนขั้นกลาง

ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่เมื่อมันโกรธจัดจนถึงขีดสุด มันก็ก้มหัวลงต่ำ เขาที่มีกระแสไฟฟ้าสีฟ้าแลบสลับไปมาหันตรงไปข้างหน้า ดวงตาวัวขนาดมหึมาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา กีบเท้าที่แข็งแรงตะกุยพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เตรียมพร้อมที่จะพุ่งเข้าชน— แรงกดดันแห่งความหวาดกลัวนั้นรุนแรงยิ่งนัก!

หญิงสาวชุดน้ำเงินรีบปิดปาก และค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทีละก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“พี่... พี่เฮ่อ... มัน... มันหนีออกมาแล้วค่ะ!”

“แย่แล้ว!” ขาของเฮ่อฟ่านสั่นพั่บๆ เขาตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบตั้งสติได้ “นานา เร็วเข้า พวกเราต้องรีบปีนขึ้นต้นไม้!”

น้ำเสียงของเขาเร่งรีบ ทันทีที่พูดจบ เขาก็เข้าอุ้มหญิงสาวชุดน้ำเงินและพยายามดันเธอขึ้นไปบนต้นไม้อย่างสุดกำลัง ส่วนตัวเองก็รีบตะเกียกตะกายปีนตามขึ้นไป

โครม! ทั้งสองเพิ่งจะปีนขึ้นไปได้สูงเพียงสามสี่เมตร วัวเขาสายฟ้าก็พุ่งชนเข้ามาทันที เขาที่โค้งงอเจาะเข้าที่ลำต้นไม้จนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่สองรู ต้นไม้ทั้งต้นสั่นไหวไม่หยุด

“ว้าย!” ลินนานาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจจนเกือบจะร่วงลงมา

“ตั้งสติไว้ นานาเธอต้องเกาะไว้ให้แน่นนะ ตกลงไปจบเห่แน่!” เฮ่อฟ่านใช้บ่าดันส้นเท้าของหญิงสาวชุดน้ำเงินไว้พลางก้มหัวตะโกนบอกสุดเสียง

“ตึง— ตึง—”

วัวเขาสายฟ้าหอบหายใจแรง มันถอยหลังไปตั้งหลักครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะเร่งความเร็วพุ่งชนใหม่ ถอยหลัง แล้วพุ่งชน...

กิ่งไม้และใบไม้ที่หักกระจุยกระจายปลิวว่อนไปทั่ว ต้นไม้ใหญ่ขนาดที่สองคนโอบไม่นานก็เริ่มรับภาระไม่ไหว มันหักสะบั้นที่กึ่งกลางลำต้นและค่อยๆ ล้มเอนไปข้างหน้า

“ไม่ไหวแล้ว มันทนไม่ไหวแล้ว ต้นไม้จะล้มแล้ว!” ลินนานาร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว

“นานาไม่ต้องกลัว พี่จะนับสามสองหนึ่ง แล้วพวกเรากระโดดลงไปพร้อมกัน จากนั้นก็วิ่งหนีเข้าไปในป่ารกทางด้านขวานะ!”

เฮ่อฟ่านยังคงรักษาความใจเย็นไว้ได้บ้างท่ามกลางความสับสน “วัวเขาสายฟ้าเสียแรงไปเยอะแล้ว พวกเรายังมีโอกาสหนีพ้น เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งถอนใจนะ เข้าใจที่พี่พูดไหม?”

“สาม... สอง... หนึ่ง... โดด!”

ต้นไม้สูงสิบกว่าเมตรล้มครืนลงพื้น ชายหนึ่งหญิงหนึ่งร่วงลงมาและกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบจนดูสภาพไม่ได้

โชคดีที่ต้นไม้ล้มลงกั้นกลางระหว่างวัวเขาสายฟ้ากับคนทั้งสองพอดี ช่วยขัดขวางจังหวะการเคลื่อนที่ของมันไว้ชั่วคราว

เฮ่อฟ่านหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แววตากลับมามีความหวังอีกครั้ง เขาจึงรีบดึงมือลินนานาแล้ววิ่งมุดเข้าไปในป่าเล็กๆ ด้านข้างทันที

“มอ!”

วัวเขาสายฟ้าสีเหลืองทองกระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง มันกระโดดเหยียบความว่างเปล่าลอยตัวขึ้นไปสองสามเมตร ข้ามสิ่งกีดขวางไปได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังร่นระยะห่างระหว่างมันกับชายหญิงคู่นั้นให้ใกล้เข้าไปอีก

“ก้าวเวหาอีกแล้ว เพิ่งเรียนรู้ก็ใช้งานต่อเนื่องได้เลย วัวเขาสายฟ้าตัวนี้พรสวรรค์ไม่เลวทีเดียว...”

ไป๋อู๋ซางที่ซุ่มดูอยู่ในที่ลับวิพากษ์วิจารณ์เงียบๆ แต่ถึงเขาจะเอ่ยชมในใจ เขาก็ไม่มีความคิดที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยคนทั้งสอง หรือคิดที่จะสยบวัวเขาสายฟ้าตัวนี้แต่อย่างใด

“ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น นี่เพิ่งเป็นวันแรก ฉันยังมีเวลาเหลือเฟือที่จะเลือกสัตว์อสูรตัวที่ดีกว่านี้... ส่วนวัวเขาสายฟ้าตัวนี้ พูดตามตรงมันยังอ่อนแอไปหน่อย ถ้าเป็นร่างตัวอ่อนขั้นปลายฉันอาจจะสนใจ แต่นี่แค่ขั้นกลาง... ช่างมันเถอะ...”

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ไป๋อู๋ซางเตรียมตัวจะเผ่นแล้ว

เขาดูละครฉากนี้มาห้านาทีแล้ว ก็นับว่าเพียงพอแล้วละ

ส่วนชายหญิงคู่นั้นจะหนีพ้นหรือไม่ ไป๋อู๋ซางตัดสินใจว่ามันดูจะริบหรี่ไปหน่อย เพราะการมีผู้หญิงที่เป็นตัวถ่วงติดตามไปด้วย ค่าความยากย่อมเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

“ว้าย! นานา เธอฉุดฉันไว้ทำไมน่ะ!”

เขาก้าวเดินไปได้เพียงสองก้าว ก็มีเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจของชายชุดเทาดังมาจากข้างหลัง

ด้วยความสอดรู้สอดเห็นล้วนๆ ไป๋อู๋ซางจึงหันกลับไปมองอีกครั้ง

แล้วเขาก็เห็นภาพที่หญิงสาวชุดน้ำเงินคว้าชายเสื้อของชายชุดเทาที่วิ่งอยู่ข้างๆ ไว้ ก่อนจะผลักเขาไปข้างหน้าเบาๆ ชายชุดเทาที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงจึงเสียหลักและล้มคะมำลงกับพื้นทันที

“มอ!”

วัวเขาสายฟ้าที่เปรียบเสมือนภูเขาจำลองที่เคลื่อนที่ได้ พกพาความโกรธแค้นอันมหาศาลพุ่งเข้าชนเข้าที่ช่วงอกและท้องของชายชุดเทาโดยไม่ลังเล

ชายชุดเทาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เขากระอักเลือดออกมาคำโต นอนขดตัวดิ้นพล่านอยู่บนพื้นด้วยความทรมาน

ในช่วงเวลาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เขาพยายามหันหัวไปมองด้วยความยากลำบาก ดวงตาที่มีเส้นเลือดแดงก่ำจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวชุดน้ำเงินที่วิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ สายตาของเขาเริ่มพร่ามัวลงทุกที

“นานา... เธอ... เธอถึงกับ... ทรยศฉัน...”

ชายชุดเทาปิดตาลงด้วยความเจ็บปวดใจ เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายบีบยันต์ขอความช่วยเหลือที่ซ่อนอยู่ที่เอวให้แตกออก ก่อนจะสลบเหมือดไปในที่สุด

ม่านพลังสีขาวขุ่นรูปทรงครึ่งวงกลมปรากฏขึ้น และโอบล้อมตัวเขาไว้อย่างหนาแน่น

วัวเขาสายฟ้าลองพุ่งชนดูสองครั้ง แต่พบว่าม่านพลังสีขาวไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว มันจึงหันเขาที่เปื้อนเลือดไปยังหญิงสาวชุดน้ำเงินที่หนีไปไกลแล้ว และเริ่มควบตะบึงติดตามไปอย่างไม่ลดละ

ไป๋อู๋ซางที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ขมวดคิ้วแน่น

“ผู้หญิงคนนี้ ช่างอำมหิตนัก ชายชุดเทาอุตส่าห์เข้าใจและคอยดูแลเธอมาตลอด คิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน เธอจะขายเพื่อนเพื่อเอาตัวรอด!”

ไป๋อู๋ซางรู้สึกรังเกียจผู้หญิงประเภทนี้จากส่วนลึกของหัวใจ ภายใต้ใบหน้าที่สะสวยกลับซ่อนไว้ด้วยจิตใจที่โหดเหี้ยมดั่งอสรพิษ ช่างน่าสะอิดสะเอียนเสียจริง

เพียงหนึ่งหรือสองนาทีต่อมา ก็มีอาจารย์ขี่สัตว์อสูรบินได้ปรากฏตัวขึ้น เขาใช้มหาเวทรัรักษาเพื่อประคองอาการบาดเจ็บของชายชุดเทาก่อน แล้วจึงใช้เปลพิเศษหามเขานำตัวออกไป

เมื่อมองดูอาจารย์ที่กลายเป็นจุดดำหายไปในท้องฟ้า ไป๋อู๋ซางก็ส่ายหัวพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะสำรวจป่าต่อไป

สิบนาทีต่อมา

บนเส้นทางเล็กๆ สายหนึ่งในป่า

ไป๋อู๋ซางเพิ่งจะเก็บดอกไม้หลงกลิ่นได้หนึ่งดอก ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นเสียงอึกทึกจากทางด้านหน้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จึงรีบเงยหน้าขึ้นดู

เขาก็พบกับหญิงสาวชุดน้ำเงินในสภาพมอมแมมกำลังวิ่งหนีมาทางเขาด้วยท่าทางเหนื่อยหอบอย่างหนัก และที่ด้านหลังของเธอ มีสิ่งมีชีวิตสีเหลืองทองตามมาติดๆ

“ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า? ทำไมถึงเจอเธออีกแล้วล่ะ???”

ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น ไป๋อู๋ซางสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่หรือเปล่า เพราะเมื่อครู่เขาเปลี่ยนทิศทางเดินมาใหม่แล้ว ซึ่งทิศทางมันคลาดเคลื่อนกับจุดที่หญิงสาวชุดน้ำเงินหายตัวไปมาก

“เป็นเธอจริงๆ ด้วย! วัวเขาสายฟ้ายังตามเธอไม่ทันอีกเหรอเนี่ย แถมยังวิ่งอ้อมโลกจนวนมาเจอฉันอีก...”

ไป๋อู๋ซางสบถคำด่าออกมาเบาๆ เขาทำหน้าบึ้งและหันหลังมุดเข้าไปในป่าอีกด้านทันที โดยไม่อยากจะข้องเกี่ยวกับหญิงสาวชุดน้ำเงินแม้แต่น้อย

“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”

ลินนานามองเห็นเงาร่างคนอยู่ไกลๆ จากเดิมที่สิ้นหวัง ร่างกายเธอก็เหมือนจะมีพละกำลังผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเร่งฝีเท้าและวิ่งตามคนคนนั้นไปสุดชีวิต

ไป๋อู๋ซางไม่ได้สนใจเธอ เขารีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

“อย่าหนีสิคะ... ได้โปรด... ช่วยฉันที...” ลินนานาร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำเสียงของเธอช่างน่าเวทนาเหลือเกิน

ไป๋อู๋ซางยังคงนิ่งเฉย และเริ่มวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด

ในฐานะผู้ที่ตื่นรู้เอง พลังวิญญาณของเขานับว่าอยู่ในกลุ่มที่สูงที่สุดในบรรดานักศึกษาทั้งหมด และสมรรถภาพร่างกายที่สอดคล้องกันก็ถือว่าอยู่ในอันดับต้นๆ ดังนั้นเขาจึงสลัดหญิงสาวชุดน้ำเงินให้หลุดออกไปได้อย่างรวดเร็ว

ลินนานาไม่เข้าใจว่าทำไมคนคนนั้นถึงไม่สนใจเธอ และก็ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมเขาถึงวิ่งได้เร็วขนาดนั้น!

ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าถึงขีดสุด สมองเริ่มขาดออกซิเจน จนสูญเสียความสามารถในการคิดอ่านไปเกือบหมด

ถึงจะเป็นอย่างนั้น ลินนานาก็ยังไม่ยินยอมที่จะบีบยันต์ขอความช่วยเหลือทิ้งไปง่ายๆ เธอไม่อยากแพ้อย่างน่าอนาถเช่นนี้

เสียงลมหายใจฟืดฟาดของวัวป่าทางด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ภายใต้ความหวาดกลัวต่อความตาย ลินนานาก็ก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายอีกครั้ง เธอเร่งความเร็วฝืนวิ่งตามทิศทางที่ไป๋อู๋ซางหายตัวไป

อีกด้านหนึ่ง ไป๋อู๋ซางที่วิ่งนำหน้าไปพลันหยุดกึกทันควัน สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ราวกับคนท้องผูก

ข้างหน้า... กลับกลายเป็นทางตัน...

(จบตอน)