บทที่ 39 - คนเถื่อนกรีธาทัพลงใต้! ด่านปราการเหนือเข้าตาจน!

บทที่ 39 - คนเถื่อนกรีธาทัพลงใต้! ด่านปราการเหนือเข้าตาจน!

"ผ่านไปสองเดือนแล้ว ปาเอ่อร์ถูเค่อกับกองทหารม้าสามพันนายก็ยังไม่มีข่าวคราวอะไรเลย!"

"ท่านอ๋องไม่พอใจพวกชาวเฉียนอย่างมาก! ข้าเองก็เช่นกัน!"

ภายในกระโจมหลักส่วนลึกของทุ่งหญ้า อูเหอผู้เป็นแม่ทัพหมื่นนายมีสีหน้าเดือดดาล กวาดสายตามองเหล่านายกองพันที่อยู่เบื้องล่าง

เหล่านายกองพันต่างรู้สึกคึกคักและกระหายเลือด

ในที่สุดก็จะเอาจริงแล้วสินะ!

ฤดูหนาวกำลังจะผ่านพ้นไป พวกชาวจงหยวนกำลังจะเริ่มทำนาในฤดูใบไม้ผลิ และมันก็ถึงเวลาที่พวกเขาจะบุกรุกลงใต้เพื่อปล้นสะดมแล้วเช่นกัน!

"เรื่องนี้จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ ไม่ได้!"

อูเหอตบโต๊ะดังปัง "พวกชาวเฉียนมันคงลืมไปแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของทุ่งหญ้าแห่งนี้!"

"พวกเราไม่ได้ทำการค้าขายกับพวกมัน แต่พวกเรากำลังให้ทานพวกมันต่างหาก!"

"เป็นสุนัขก็ต้องรู้จักรักษาสถานะของสุนัข ไม่ใช่มักใหญ่ใฝ่สูงคิดจะปีนป่ายขึ้นมาขี่หัวเจ้านาย!"

"ใช่แล้ว!!"

เหล่านายกองพันตะโกนก้องอย่างเดือดดาล

อูเหอยืดตัวลุกขึ้นยืน สะบัดแขนเสื้ออย่างห้าวหาญ "เรียกประชุมนักรบจากทุกเผ่า เตรียมตัวลงใต้!"

"เปิดฉากโจมตีด่านตรวจทั้งหมดทั่วทั้งพื้นที่โยวโจว!"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งด่านปราการเหนือ!"

"ไอ้บัดซบฟ่านหย่งคัง จนป่านนี้มันก็ยังไม่ออกมารับผิดชอบ ข้าจะเอาหัวของมันมาทำเป็นกระโถนฉี่!"

"อาปู้ซือ!"

"เจ้าคือนักรบอันดับหนึ่งใต้บังคับบัญชาของข้า ข้าขอมอบทหารให้เจ้าห้าพันนาย ไปตีเมืองเส็งเคร็งนั่นให้แตกซะ!"

อาปู้ซือตื่นเต้นดีใจอย่างยิ่ง เขาลุกขึ้นยืนทำความเคารพตามแบบฉบับของชาวคนเถื่อน

"อาปู้ซือขอสาบานต่อสวรรค์เบื้องบน จะไม่ทำให้ท่านอูเหอต้องผิดหวัง ข้าจะล้างแค้นให้ปาเอ่อร์ถูเค่อและนักรบทั้งสามพันนายด้วยเลือดของพวกมัน!"

"ดีมาก!"

อูเหอยิ้มเหี้ยม

"ครั้งนี้เราจะสั่งสอนพวกชาวเฉียนให้หลาบจำ!"

"ตีเมืองแตกก็เชือดทิ้งให้หมด!"

"ปล้นมันมาให้เกลี้ยง!"

"สังหารแม่ทัพของมันให้สิ้น!"

"ยึดโยวโจวมาให้จงได้!"

"ทำให้ดินแดนแถบนั้นไม่สามารถฟื้นฟูตัวเองได้ไปอีกหลายสิบปี!"

"และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นลานทุ่งหญ้าเลี้ยงม้าแห่งใหม่ของเหล่านักรบพวกเรา!"

ทุกคนต่างตื่นเต้นฮึกเหิมอย่างถึงที่สุด

"โฮกๆๆ——!"

……

"...เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป โปรดติดตามรับฟังในตอนหน้า!"

ผู้บังคับหมู่ปิดสมุดนิยายเรื่องสงครามฉู่ฮั่นตอนล่าสุดดังป้าบ

เหล่าทหารกำลังฟังอย่างออกรส แต่จู่ๆ เรื่องราวก็ตัดจบเอาดื้อๆ อารมณ์ค้างเติ่งไปไม่สุดลงไม่ถึง ต่างคนต่างก็เกาหัวแกรกๆ ด้วยความหงุดหงิด

"งานเลี้ยงหงเหมินนี่เป็นประสบการณ์ตรงของนายท่านสินะ หรือว่าหลิวปังจะจับเซี่ยงอวี่และพวกแม่ทัพสับเป็นชิ้นๆ คางานเลี้ยงเลยล่ะเนี่ย"

"ผู้บังคับหมู่ ท่านช่วยไปบอกนายท่านให้หน่อยได้ไหม ขอให้นายท่านเขียนเพิ่มสักวันละสองตอนน่ะขอรับ"

อีกคนก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง

"ใช่ๆ วันละตอนนี่มันทรมานใจคนรอจริงๆ นะขอรับ!"

ผู้บังคับหมู่ตบหัวเจ้านี่ไปสองป้าบดังฉาด

ตวาดลั่น "นายท่านมีภาระหน้าที่ต้องดูแลตั้งมากมาย งานยุ่งจะตายชัก พวกเจ้าไม่รู้หรือไง!?"

"ที่นายท่านยอมเสียสละเวลามาเขียนสงครามฉู่ฮั่นให้พวกเจ้าอ่าน ก็เพื่อต้องการให้พวกเจ้าได้ฝึกอ่านฝึกเขียน ไม่รู้จักพอซะบ้างนะพวกเอ็งนี่ ได้คืบจะเอาศอก!"

เหล่าทหารหน้าแดงก่ำ รู้สึกละอายใจขึ้นมาจริงๆ...

"รับไป!"

ผู้บังคับหมู่ยัดสมุดใส่มือพวกเขา "ก่อนฟ้ามืด ต้องท่องจำเนื้อหาส่วนนี้ให้ขึ้นใจ! ไม่อย่างนั้นคืนนี้ก็ไปวิ่งห้าสิบลี้ก่อนนอน!"

เหล่าทหารหัวเราะแหะๆ ไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับการท่องหนังสือเลยแม้แต่น้อย แต่กลับแย่งสมุดกันอย่างสนุกสนาน

ความสนใจคือครูที่ดีที่สุด ผู้บังคับหมู่นึกทบทวนคำคมประโยคนี้ในใจ พลางรู้สึกเคารพเทิดทูนนายท่านดั่งสายน้ำที่ไหลเชี่ยวไม่ขาดสาย

ในขณะเดียวกัน นายท่านที่ถูกกล่าวขวัญว่างานยุ่งล้นมือ ตอนนี้กำลังเล่นกับลูกม้าหมาป่าอย่างสนุกสนาน

เฉินเช่อตั้งชื่อลูกม้าหมาป่าตามชื่อม้าคู่ใจของเซี่ยงอวี่

——อูจุย

เจ้าอูจุยตัวน้อยไม่เพียงแต่กินเนื้อเป็นอาหาร แต่ยังชอบกินโอสถปราณโลหิตอีกด้วย

มันโตไวมาก

เกิดมาแค่ครึ่งเดือน ก็ตัวสูงถึงครึ่งหนึ่งของม้าโตเต็มวัยแล้ว แถมยังสามารถให้เฉินเช่อขี่หลังวิ่งเล่นได้อีกต่างหาก

ที่สำคัญคือมันฉลาดกว่าม้าทั่วไปมาก สามารถฟังสิ่งที่เขาพูดรู้เรื่อง ถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์อย่างยิ่ง

แต่ความฉลาดก็หมายความว่ามันดื้อรั้นและสอนยากเช่นกัน

เจ้าอูจุยตัวน้อยก็เหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็นไปซะทุกเรื่อง ซุกซนและอยู่ไม่นิ่งเอาเสียเลย

เฉินเช่อจึงตัดสินใจปลดเชือกให้มันวิ่งเล่นในเมืองได้อย่างอิสระ

ยังไงซะทุกคนก็รู้ดีว่าม้าวิเศษตัวนี้เป็นของเขา มีคนช่วยดูแลให้ คงไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้นหรอก

เจ้าอูจุยพอได้รับอิสระก็ปล่อยสัญชาตญาณเต็มที่ กระโดดโลดเต้นวิ่งวุ่นไปทั่วด่านประตูมังกร ทำเอาชาวบ้านแตกตื่นร้องอุทานกันเป็นแถว

เฉินเช่อยิ้มบางๆ แล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในกระท่อมไม้

หลินหว่านเอ๋อร์และเซี่ยเสี่ยวเสวี่ยกำลังเก็บข้าวของอยู่

กองทัพราษฎรกำลังจะบุกยึดด่านปราการเหนือ เมื่อถึงเวลานั้น พวกนางก็จะต้องย้ายไปอยู่กับเฉินเช่อที่เมืองใหม่

"นายท่าน เราต้องย้ายไปอยู่ที่ด่านปราการเหนือจริงๆ หรือเจ้าคะ"

หลินหว่านเอ๋อร์มองดูบ้านหลังน้อยอันแสนอบอุ่นด้วยความอาลัยอาวรณ์ ที่นี่เต็มไปด้วยความทรงจำดีๆ มากมาย

ครั้งแรกที่ได้รู้จักกับนายท่าน

ครั้งแรกที่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากับนายท่าน...

ครั้งแรกในอ่างอาบน้ำ...

ครั้งแรกที่ทำร่วมกับเสี่ยวเสวี่ย...

คิดไปคิดมา

แก้มของนางก็แดงซ่านขึ้นมาทันที

เฉินเช่อไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนาง "อืม เมื่อเทียบกับด่านประตูมังกรแล้ว ด่านปราการเหนือถือเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ เหมาะแก่การตั้งรับมากกว่า"

"แถมการยึดครองที่นั่นได้ ก็เป็นประโยชน์อย่างมากต่อการขยายอำนาจของพวกเราในอนาคตด้วย"

เซี่ยเสี่ยวเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา "แล้วที่นี่ล่ะเจ้าคะ"

เฉินเช่อยิ้มพลางลูบหัวนางเบาๆ "ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีทางทิ้งด่านประตูมังกรหรอก"

"เพราะที่นี่คือสถานที่ที่พวกเราลงแรงสร้างขึ้นมาจากความว่างเปล่าเชียวนะ มันมีความสำคัญอย่างมากในทุกๆ ด้านเลยล่ะ"

"ต่อไปด่านประตูมังกรจะถูกใช้เป็นฐานฝึกทหาร รวมถึงเป็นฐานผลิตถ่านหินและเหล็กกล้า"

"คอยเป็นแหล่งบ่มเพาะทหารใหม่และเสบียงอาวุธให้กองทัพราษฎรต่อไป"

"ข้ายังคิดอยู่เลยว่า รอให้มีคนมีของมากพอเมื่อไหร่ล่ะก็~"

เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน

"นายกองร้อย!"

เสียงร้อนรนของหวังโก่วเซิ่งดังลอยเข้ามา "พวกคนเถื่อนบุกลงใต้แล้วขอรับ! แถมยังมีกองกำลังมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยด้วย!"

เฉินเช่อสีหน้าเปลี่ยนไป หันไปขอโทษขอโพยหญิงสาวทั้งสอง ซึ่งพวกนางก็บอกว่าเรื่องสำคัญต้องมาก่อน เขาพยักหน้าแล้วผลักประตูวิ่งออกไปทันที

"เกิดอะไรขึ้น"

เฉินเช่อรีบสาวเท้าเดินไปทางค่ายทหารพลางถามอย่างเร่งรีบ

หวังโก่วเซิ่งรีบรายงาน "คนของเราสอดแนมพบกองทัพคนเถื่อนจำนวนกว่าห้าพันนาย กำลังมุ่งหน้าไปยังด่านปราการเหนือขอรับ!"

"แถมทิศทางอื่นๆ ก็ยังมีร่องรอยการเคลื่อนทัพลงใต้อีกเพียบเลย!"

"ข้าคาดว่าเป้าหมายของพวกมันในครั้งนี้คือด่านตรวจทั้งหมดในโยวโจว! พวกมันเอาจริงแล้วขอรับ!"

เฉินเช่อขมวดคิ้วแน่น

"ทำไมถึงได้กะทันหันขนาดนี้ล่ะ"

"หรือว่าการที่เราฆ่าปาเอ่อร์ถูเค่อ จะเป็นการชักนำความแค้นมาสู่พวกเรากันนะ"

หวังโก่วเซิ่งพยักหน้า "ข้าก็คิดแบบนั้นขอรับ! ครั้งนี้พวกเราดันไปทำลายข้อตกลงลับที่พวกคนเถื่อนกับกองทัพเฉียนมีร่วมกันมาอย่างยาวนานโดยไม่ตั้งใจ!"

เฉินเช่อแค่นเสียงเย็นชา "พังก็ดีสิ! เรียกหัวหน้าหน่วยทุกกองพันมาประชุมที่กระโจมหลักเดี๋ยวนี้!"

หวังโก่วเซิ่งฉีกยิ้มกว้าง

"ขอรับ!!"

[จบแล้ว]