บทที่ 29 - รางวัลหลังสงคราม! โอสถปราณโลหิตแจกไม่อั้น!

บทที่ 29 - รางวัลหลังสงคราม! โอสถปราณโลหิตแจกไม่อั้น!

ประกายดาบ!

แสงเพลิง!

เสียงโห่ร้องฆ่าฟัน!

เสียงร้องโหยหวน!

การสังหารหมู่อันโหดเหี้ยมดำเนินต่อไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มทอแสงรำไร ค่ายทหารคนเถื่อนทั้งค่ายก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดโดยสมบูรณ์

นอกเหนือจากทหารคนเถื่อนเพียงส่วนน้อยที่ตอบสนองได้เร็ว พอค่ายแตกตื่นก็รีบแย่งม้าควบหนีไปได้ราวๆ ร้อยกว่าคน

ส่วนคนที่เหลืออีกสองพันกว่าคน ล้วนกลายเป็นซากศพอันเย็นชืดไปจนหมดสิ้น

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนสลายไปไม่ได้ ผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นไหม้หลังจากการเผาทำลาย

เฉินเช่อกวาดสายตามองดูสนามรบอันน่าสยดสยองแห่งนี้ ก่อนจะเอ่ยปากถาม

"ความสูญเสียล่ะ"

เลี่ยวต้าจื้อ อวี๋จวิ้น สวีเจี้ยนเย่ และคนอื่นๆ ร่างกายอาบชุ่มไปด้วยเลือด พวกเขาก้าวเดินออกมารายงานด้วยสีหน้าที่ดูละอายใจเล็กน้อย

"ทางฝั่งข้า มีพี่น้องสละชีพไปสามคนขอรับ..."

"พวกเราเจ็ดคน"

"พวกเรา... แปดคน"

"..."

เฉินเช่อบวกรวมตัวเลขในใจเงียบๆ ยี่สิบกว่าคน...

ดูเหมือนว่า การใช้กำลังพลหนึ่งพันนายบุกโจมตีค่ายศัตรูที่มีถึงสองพันนาย ความสูญเสียแค่นี้ถือว่าแทบจะมองข้ามไปได้เลย

แต่ปัญหามันไม่ได้คำนวณแบบนี้น่ะสิ ตอนที่พวกเขาบุกเข้าไปในค่ายทหารคนเถื่อน พวกคนเถื่อนก็เหลือรอดไม่ถึงหนึ่งในสิบแล้ว จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ก็พังทลายลงไปหมดแล้ว พวกเขาเป็นฝ่ายบุกเข้าไปสังหารหมู่เพียงฝ่ายเดียวชัดๆ

ในสถานการณ์แบบนี้ก็ยังอุตส่าห์มีคนตายไปตั้งยี่สิบกว่าคน พวกอวี๋จวิ้นจึงรู้สึกละอายใจที่จะพูดออกมา

"การทำสงครามมันก็ต้องมีคนตายอยู่แล้ว เป็นเรื่องปกติ แต่ว่า หลังจากนี้พวกเจ้าต้องเข้มงวดเรื่องการฝึกซ้อมให้มากขึ้นนะ คนที่ตายน่าจะเป็นพวกทหารใหม่ทั้งนั้นเลยสินะ"

เฉินเช่อไม่ได้กล่าวตำหนิติเตียนพวกเขา

"นำร่างของพี่น้องพวกเรากลับไป ฝังศพให้พวกเขาอย่างดี แล้วก็รีบแจกจ่ายเงินชดเชยให้ครบถ้วนเดี๋ยวนี้เลย"

"รอจนกว่าจะเก็บกวาดสถานที่แห่งนี้เสร็จ พวกเราจะจัดพิธีไว้อาลัยกัน"

"ขอรับ!" ทุกคนขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เฉินเช่อไม่พูดอะไรให้มากความอีก เขาร่วมลงมือเก็บกวาดสนามรบด้วยตัวเอง

นี่คือซากศพของพวกคนเถื่อนตั้งสองพันศพเชียวนะ สำหรับเขาแล้ว มันคือมหาสมุทรแห่งแต้มพลังเลยทีเดียว

[ปราณโลหิต +1]

[ร่างกาย +1]

[ร่างกาย +1]

[ความเข้าใจ +1]

[...]

ในระหว่างที่กำลังลูบศพอย่างเมามันอยู่นั้น เขาก็ขยับความคิดเพื่อตรวจสอบหีบสมบัติสองใบที่ได้มาจากปาเอ่อร์ถูเค่อ

[ได้รับโอสถปราณโลหิตระดับสูง ×10]

[ได้รับสัตว์วิเศษ: ลูกม้าหมาป่า (ไปจุติในท้องของแม่ม้าที่มีปอยผมสีขาวตรงหน้าผากแล้ว)]

สัตว์วิเศษ!

เฉินเช่อเบิกตากว้าง!

"สัตว์วิเศษคือสัตว์ป่าที่มีพลังปราณโลหิตหล่อเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด ไม่คิดเลยว่าในหีบสมบัติจะมีของแบบนี้ด้วย!"

"รวยแล้ว รวยเละเลยงานนี้!"

"ของพรรค์นี้ข้าเคยได้ยินมาว่ามีอยู่แค่ในอุทยานหลวงเท่านั้นนะเนี่ย!"

สุ่มได้ของระดับสีทองมาทั้งที เขาก็รีบทิ้งงานในมือ แล้ววิ่งไปตามหาแม่ม้าตัวนั้นทันที ถ้าเกิดลูกม้าตายในท้องขึ้นมาล่ะก็ขาดทุนย่อยยับแน่

จนถึงตอนนี้ เขาถึงเพิ่งจะมาตระหนักได้ว่า สงครามในครั้งนี้พวกเขาเก็บเกี่ยวของรางวัลกลับมาได้มากมายมหาศาลขนาดไหน

ม้าสายพันธุ์ทุ่งหญ้าสามพันตัว!

แถมไม่ใช่พวกม้าที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้ใช้งานด้วย แต่เป็นม้าศึกของแท้!

ขอแค่เอาอานม้ามาสวมใส่ให้พวกมัน เฉินเช่อก็จะสามารถสร้างกองทัพทหารม้าที่แข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่ากองกำลังของปาเอ่อร์ถูเค่อขึ้นมาได้เลยทีเดียว!

เฉินเช่อดีใจจนเนื้อเต้น แต่ว่านะ สัตว์วิเศษมันล้ำค่ากว่าตั้งเยอะ!

เลี่ยวต้าจื้อกำลังจดบันทึกจำนวนของรางวัลที่ยึดมาได้อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส พอเห็นเฉินเช่อกำลังเดินตามหาอะไรบางอย่างอยู่ในฝูงม้า เขาก็เดินเข้าไปหาด้วยความสงสัย

"ใต้เท้ากำลังหาอะไรอยู่หรือขอรับ"

"แม่ม้า..."

จู่ๆ เฉินเช่อก็คิดขึ้นมาได้ว่า ให้เขามาเดินหาคนเดียวแบบนี้เมื่อไหร่จะหาเจอ เขารีบสั่งการทันที

"ช่วยข้าหาแม่ม้าที่กำลังตั้งท้อง แล้วก็มีปอยขนสีขาวอยู่ตรงหน้าผากทีสิ"

"สำคัญมากนะ!"

"ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด!"

เลี่ยวต้าจื้อสะดุ้งเฮือก ถึงแม้จะไม่เข้าใจเหตุผล แต่เขาก็รีบส่งคนให้ไปช่วยกันค้นหาในฝูงม้าทันที

คนเยอะย่อมหาได้เร็วกว่า เพียงไม่นาน แม่ม้าตัวนั้นก็ถูกหาจนพบ

เฉินเช่อลูบคลำหน้าท้องที่นูนป่องของแม่ม้าด้วยความทะนุถนอมอย่างถึงที่สุด เขาบอกว่าจะเอามันไปเลี้ยงไว้ข้างๆ ที่พักของตัวเอง จะได้ดูแลด้วยตัวเอง

เลี่ยวต้าจื้อและพวกทหารมองหน้ากันเลิ่กลั่ก งุนงงสับสนไปตามๆ กัน

"ข้าเพิ่งจะเคยเห็นใต้เท้าตื่นเต้นขนาดนี้เป็นครั้งแรก หรือว่าในท้องม้าตัวนี้มันมีทองคำซ่อนอยู่หรือไงกัน"

"ทองคำงั้นหรือ เหอะ เอ็งดูทำท่าสิ ใต้เท้าของเราเป็นคนเห็นแก่เงินทองหรือไง"

"แล้วมันคืออะไรกันล่ะ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ"

"เอาล่ะๆ การที่ใต้เท้าทำอะไรก็ต้องมีเหตุผลของท่านนั่นแหละ พวกเรารีบไปจดบันทึกของรางวัลให้เสร็จกันเถอะ ใต้เท้าบอกแล้วนี่นาว่าจะเอาคลังสมบัติเล็กๆ ของพวกคนเถื่อนมาปูนบำเหน็จความดีความชอบน่ะ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า คราวนี้พวกเราจะได้กินอิ่มจนพุงกางกันไปเลยล่ะ!"

พวกทหารหัวเราะร่วนอย่างมีความสุข ทุกคนต่างก็ตื่นเต้นดีใจกับชัยชนะอันยิ่งใหญ่ในครั้งนี้จนควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่

……

"ทำความเคารพ!"

เฉินเช่อตะโกนลั่น

"ปึก ปึก ปึก——"

ทหารชายฉกรรจ์นับพันนายทุบกำปั้นลงบนหน้าอก ส่งเสียงดังกึกก้องทุ้มต่ำ พวกเขาจ้องมองอนุสาวรีย์หินสีเทาขาวอย่างเงียบงัน สีหน้าเคร่งขรึมและตื้นตันใจ

นั่นคืออนุสรณ์พื้นที่ที่ใต้เท้าสร้างขึ้นมาด้วยของวิเศษอย่างปูนซีเมนต์ เพื่อเป็นสถานที่พำนักสุดท้ายให้กับพวกคนชั้นต่ำอย่างพวกเขา

บนนั้นสลักตัวอักษรขนาดใหญ่เอาไว้ว่า——อนุสาวรีย์วีรชน

"เลิกแถว!"

เมื่อเฉินเช่อออกคำสั่ง ขบวนทัพหนึ่งพันนายก็ลดแขนลงอย่างพร้อมเพรียง ยืนหยัดสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุหิมะโดยไม่ไหวติง

เขาหันหลังกลับมา กวาดสายตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ศรัทธาเหล่านั้น

แล้วเขาก็มองเลยออกไปรอบนอกขบวนทัพ มีชาวบ้านจำนวนมากกว่าพวกทหารเสียอีก ที่อุตส่าห์ฝ่าความหนาวเหน็บมาร่วมพิธีไว้อาลัยในครั้งนี้

"ศึกใหญ่ในครั้งนี้ มีบางคนที่จะไม่ได้กลับมาอีกตลอดกาล"

เสียงของเฉินเช่อดังกังวานทะลุพายุหิมะ

"แต่ว่า พวกเราจะไม่มีวันลืมพวกเขา และจะก้าวเดินต่อไปในส่วนของพวกเขาด้วย!"

"ในวันนี้ กองทัพทหารม้าของปาเอ่อร์ถูเค่อถูกพวกเรากวาดล้างจนสิ้นซาก นี่คือบทเรียนที่พวกเรามอบให้กับพวกคนเถื่อน ให้พวกมันรู้ว่าชาวเฉียนไม่ใช่แกะสองขาอย่างที่พวกมันเรียกกัน!"

ทั้งทหารและชาวบ้านต่างก็รู้สึกภาคภูมิใจร่วมกัน ใบหน้าของแต่ละคนแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

เฉินเช่อพูดต่อ

"ฤดูหนาวอันแสนโหดร้ายมาเยือนแล้ว พายุหิมะพัดกระหน่ำจนมองไม่เห็นทาง พวกเราไม่สามารถบุกเข้าไปปล้นพวกคนเถื่อนในทุ่งหญ้าได้อีกแล้ว!"

"แต่ในทำนองเดียวกัน พวกคนเถื่อนก็ไม่สามารถยกทัพลงใต้มาได้เหมือนกัน ช่วงเวลาสามเดือนนี้ คือช่วงเวลาทองแห่งการพัฒนาของพวกเรา!"

"สร้างกำแพงให้สูงขึ้นไปอีก!"

"ตีดาบให้คมยิ่งขึ้นไปอีก!"

"ระดับพลังก็ต้องเร่งพัฒนาให้สูงขึ้นไปอีก พอถึงฤดูใบไม้ผลิ ข้าต้องการให้พวกเจ้าทั้งพันคนก้าวขึ้นมาเป็นผู้ฝึกยุทธ์ให้หมด!"

"ไม่ต้องกังวลไป!"

"ครั้งนี้พวกเจ้าสู้รบได้ยอดเยี่ยมมาก มีผลงานก็ต้องมีรางวัล!"

"นอกจากจะได้รับเงินรางวัลคนละหนึ่งตำลึงเงินแล้ว ทุกคน จะได้รับโอสถปราณโลหิตระดับต่ำไปอีกคนละสองเม็ดด้วย!"

"ตำแหน่งนายหมู่ จะได้รับโอสถปราณโลหิตระดับกลางเพิ่มอีกหนึ่งเม็ด!"

"หวังโก่วเซิ่ง เลี่ยวต้าจื้อ สวีเจี้ยนเย่ และอวี๋จวิ้น นายหมวดทั้งสี่คน จะได้รับโอสถปราณโลหิตระดับสูงคนละหนึ่งเม็ด!"

สิ้นเสียงของเขา

ทั่วทั้งลานกว้างก็เงียบสงัดจนน่ากลัว

พายุหิมะพัดกระหน่ำปะทะใบหน้าที่กำลังตื่นตะลึงของพวกทหาร แต่กลับไม่ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความหนาวเย็นเลยแม้แต่น้อย

พวกเขาได้ยินอะไรกัน

ทหารทุกคนจะได้รับโอสถปราณโลหิตระดับต่ำคนละสองเม็ด!

นายหมู่ได้ระดับกลาง!

นายหมวดได้ระดับสูงงั้นหรือ!

ปกติแล้วโอสถปราณโลหิตระดับต่ำจะมีแจกให้เฉพาะทหารสิบคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในแต่ละวันเท่านั้น ทหารหลายคนเพิ่งจะได้กินไปแค่เม็ดเดียวเอง!

แต่แค่เม็ดเดียวนั่นแหละ ที่ทำให้พวกเขาสามารถรวบรวมปราณโลหิต จนก้าวเข้าสู่การเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้!

แต่ตอนนี้จะได้กันคนละสองเม็ดเลยนะ นี่มันน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าได้เงินรางวัลซะอีก!

ไม่ต้องพูดถึงโอสถระดับกลางของนายหมู่ และโอสถระดับสูงของนายหมวดเลย พวกเขาจินตนาการไม่ออกเลยว่ามันจะช่วยยกระดับพลังได้มากขนาดไหน!

คนอื่นเขาให้รางวัลเป็นเงินเป็นทอง แต่ใต้เท้าของพวกเขาให้รางวัลเป็นระดับพลังซะงั้น!

พวกเลี่ยวต้าจื้อเป็นแค่พวกคนบ้านนอกคอกนา ไม่ค่อยมีความรู้เรื่องเม็ดยาเท่าไหร่ แต่ว่า สวีเจี้ยนเย่เขามีความรู้เรื่องนี้ดีเลยล่ะ!

เขาเกิดในตระกูลขุนศึก ไม่มีใครรู้ซึ้งถึงมูลค่าอันมหาศาลของเม็ดยาพวกนี้ได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว!

ตอนนี้เขาอ้าปากค้าง สงสัยว่าตัวเองกำลังหูฝาดไปหรือเปล่า

โอสถระดับต่ำสองพันเม็ด โอสถระดับกลางอีกหนึ่งร้อยเม็ด จำนวนมหาศาลขนาดนี้ บทจะงัดออกมาก็งัดออกมาดื้อๆ เลย เฉินเช่อไปเสกของพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย!

เรื่องจำนวนเยอะนี่ไม่ต้องพูดถึงหรอก แต่ทำไมถึงมีของล้ำค่าอย่างโอสถระดับสูงรวมอยู่ด้วยล่ะ!?

ขนาดเขาเองยังไม่เคยเห็นของจริงเลยด้วยซ้ำ!

แต่เฉินเช่อกลับแจกทีเดียวสี่เม็ดรวด นี่มันรวยล้นฟ้าเกินไปแล้ว!

สวีเจี้ยนเย่งงเป็นไก่ตาแตก ตอนนี้เขาเชื่อมั่นยิ่งกว่าใครๆ ว่าเฉินเช่อจะต้องเป็นเทพเจ้าบนสรวงสวรรค์ที่ลงมาจุติบนโลกมนุษย์อย่างแน่นอน!

[จบแล้ว]