บทที่ 20 - ปล้นเสบียง! ปล้นม้า! ค้นพบเหมืองถ่านหิน!

บทที่ 20 - ปล้นเสบียง! ปล้นม้า! ค้นพบเหมืองถ่านหิน!

ฉัวะ!

ฉึก!

ประกายดาบพริ้วไหวดั่งสายฟ้า

เลือดสาดกระเซ็น

กองทหารม้าของเฉินเช่อเปรียบเสมือนดาบเหล็กกล้า บุกตะลุยฝ่าเข้าไปในดงกระโจมหนังสัตว์ของชนเผ่าคนเถื่อนอย่างบ้าบิ่น

ทุกครั้งที่ดาบยาวฟาดฟันลงไป จะต้องมีทหารคนเถื่อนร่วงลงไปนอนกองกับพื้น

คบเพลิงถูกขว้างออกไปอย่างสุดแรง จุดไฟเผากระโจมทีละหลังๆ จนไฟลุกโชนสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า

ทหารโห่ร้องฆ่าฟัน

ม้าศึกส่งเสียงร้องคำราม

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การลอบโจมตีตอนกลางคืน พวกคนเถื่อนจึงไม่ได้อยู่ในสภาพตื่นตระหนกตกใจ

ชนเผ่าบนทุ่งหญ้าก็เปรียบเสมือนฝูงหมาป่า การเข่นฆ่าแย่งชิงกันเองถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับพวกมัน

ชนเผ่าที่เป็นฝ่ายชนะจะได้ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างของชนเผ่าที่แพ้

ไม่ว่าจะเป็นวัวแกะ

หรือแม้กระทั่งภรรยา

ที่นี่ไม่มีกฎเกณฑ์หรือศีลธรรมใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงกฎแห่งป่าอันป่าเถื่อน นั่นก็คือผู้อ่อนแอต้องตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ปลาใหญ่กินปลาเล็ก

แต่พวกคนเถื่อนก็ไม่คาดคิดเลยว่า พวกมันจะถูกชาวเฉียนบุกมาปล้นสะดมถึงในถิ่นของตัวเอง ซึ่งอยู่ห่างจากชายแดนตั้งหลายร้อยลี้แบบนี้!

แม่มันเถอะ นี่มันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินชัดๆ!

ชายฉกรรจ์ต่างพากันกระโดดขึ้นหลังม้า ดวงตาฉายแววอำมหิต หมายมั่นจะฉีกร่างไอ้พวกชาวเฉียนที่บังอาจมาเหยียบจมูกพวกมันให้แหลกเป็นชิ้นๆ!

ทางด้านเฉินเช่อนำกองกำลังบุกตะลุยฆ่าฟันกวาดล้างตั้งแต่ทิศใต้ไปจนทะลุทิศเหนือ ข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาไม่ขาดสาย

[ปราณโลหิต +2]

[อายุขัย +1]

[ความเข้าใจ +2]

[ความเข้าใจ +1]

เขากระตุกสายบังเหียนหันหัวม้ากลับ เพิ่งจะเตรียมตัวพากองทหารม้าบุกทะลวงไปอีกรอบ

ในตอนนั้นเอง กองทหารม้าคนเถื่อนกว่าสองร้อยนายก็รวมพลกันเสร็จเรียบร้อย ส่งเสียงร้องคำรามประหลาดๆ พุ่งเข้าใส่พวกเขา

พวกทหารมองหน้ากัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า

เฉินเช่อก็ฉีกยิ้มกว้าง

เขาชี้ดาบกลืนโลหิตไปข้างหน้า

"บุกทะลวง!!"

พวกคนเถื่อนก็แผดเสียงร้องคำราม

"ฆ่าพวกมัน!!!"

ห้าสิบปะทะสองร้อย

ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเหมือนเอาค้อนเหล็กทุบเต้าหู้!

ก่อนหน้านี้แค่พวกเขาสามสิบคนยังกล้าบุกทะลวงกองทหารม้าประจำการของพวกคนเถื่อนเลย แถมยังเอาชนะมาได้แบบไร้รอยขีดข่วนอีกต่างหาก!

แล้วนับประสาอะไรกับทหารม้าที่ประกอบไปด้วยพวกคนเลี้ยงสัตว์ตาดำๆ พวกนี้ล่ะ จะเอาอะไรมาต้านทานได้!

การปะทะกันเพียงแค่ครั้งเดียว ฝั่งคนเถื่อนก็ตายเกลื่อนร่วงจากหลังม้าไปเจ็ดแปดสิบคน!

ความหวาดกลัวเข้าแทนที่ความดุร้ายในชั่วพริบตา พวกคนเถื่อนรีบหันหัวม้าวิ่งหนีตาย ทิ้งแม้กระทั่งชนเผ่าของตัวเอง!

"โก่วเซิ่ง!"

เฉินเช่อตะโกนสั่ง "พาทหารสามสิบคนไล่ตามไป! ฆ่าให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้! แล้วไปแย่งม้ากลับมา!"

"ขอรับ!" หวังโก่วเซิ่งขานรับ นำทหารสามสิบคนเร่งควบม้าไล่ตามไป

เฉินเช่อควบม้าไปข้างหน้า "คนที่เหลือตามข้ามา บุกกลับไปลุยพวกมันให้ราบคาบ!"

ประดุจพยัคฆ์ร้ายบุกฝูงแกะ กองทหารม้าพุ่งทะลวงเข้าใส่เต็นท์กระโจมอีกครั้ง เมื่อนึกถึงพี่น้องที่ต้องพลีชีพไป คมดาบของพวกทหารในครั้งนี้จึงไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น

ท่ามกลางแสงเพลิง ประกายดาบสว่างวาบ เสียงร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย

ไม่สนว่าจะเป็นคนแก่หรือคนอ่อนแอ ขอแค่เป็นพวกคนเถื่อน ก็ฆ่าทิ้งให้หมด ไม่ละเว้นเลยสักคน!

ไร้ซึ่งปาฏิหาริย์ใดๆ การเข่นฆ่าดำเนินต่อไปครึ่งชั่วยาม ทั่วทั้งชนเผ่าก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

นอกเหนือจากส่วนน้อยที่หนีรอดไปได้ ส่วนใหญ่ก็ล้วนกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนใต้คมดาบของทหารม้าด่านประตูมังกร

ใบหน้าของเฉินเช่ออาบชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ราวกับเพิ่งตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบ่อเลือด

เขาไม่ได้สนใจพวกที่หนีรอดไปได้ รีบออกคำสั่งทันที "ค้นหาของมีค่าเร็วเข้า! พวกคนเถื่อนที่อยู่ใกล้เคียงอาจจะแห่กันมาสมทบเมื่อไหร่ก็ได้!"

ในตอนนั้นเอง

"ใต้เท้า!" เสียงของเลี่ยวต้าจื้อดังแว่วมา ฟังดูแปลกๆ ราวกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้

เฉินเช่อรีบวิ่งตามเสียงนั้นไป ทันทีที่เปิดกระโจมออก กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงก็ลอยปะทะจมูกทันที

ภาพที่เห็นภายในกระโจมทำเอาพวกทหารที่ตามมาข้างหลังถึงกับสติแตก ความโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที มีคนถึงกับสบถด่าออกมาเสียงดัง

"ไอ้พวกเดรัจฉานเอ๊ย!"

ผู้หญิงเปลือยเปล่านับสิบคนถูกจับยัดเบียดเสียดกันอยู่ในกระโจมที่ทั้งแคบและมืดทึบ ตามร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล นอนเบียดเสียดกันอยู่บนกองอุจจาระ ปัสสาวะ และโคลนตม

มือและเท้าของพวกเธอถูกมัดด้วยเชือก บางคนถึงขั้นถูกตัดแขนตัดขา ราวกับเป็นสัตว์ที่ถูกขังเอาไว้รอวันเชือด

แววตาของพวกผู้หญิงแต่ละคนว่างเปล่าไร้จุดหมาย ผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก หลายคนมีท้องโย้ใหญ่เหมือนคนท้อง

ไม่ต้องคิดก็รู้เลย

ผู้หญิงพวกนี้ล้วนเป็นสตรีชาวเฉียนที่พวกคนเถื่อนฉุดคร่ามาจากชายแดนทั้งนั้น!

เฉินเช่อแทบหยุดหายใจ ถึงแม้เขาจะพยายามจินตนาการถึงความป่าเถื่อนของพวกมันเอาไว้เลวร้ายที่สุดแล้ว แต่ภาพตรงหน้าก็ยังทำให้เขาสะเทือนใจอย่างหนัก

เลี่ยวต้าจื้อหันมามองเขา สายตาตั้งคำถามว่า จะเอาไงดี

ใจจริงเขาอยากจะสงเคราะห์ให้พวกเธอหลุดพ้นจากความทรมานไปซะ เพราะช่วยกลับไปก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว

ถึงร่างกายจะดูเหมือนยังมีชีวิตอยู่ แต่ความจริงแล้ววิญญาณพวกเธอแหลกสลายตายไปตั้งนานแล้ว

หนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้นปรายตาที่ไร้ความรู้สึกมองดูพวกทหารเฉียน

เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกเมื่อกี้เธอได้ยินหมดแล้ว แต่ในใจกลับไม่มีความหวังจุดประกายขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

ทหารคนเถื่อนมันเป็นสัตว์ป่าไร้หัวใจ แล้วทหารเฉียนล่ะ จะไม่ใช่สัตว์ป่าเหมือนกันหรอกหรือ

เธอจินตนาการภาพสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปออกเลย

ทหารเฉียนพวกนี้ก็คงจะทำเหมือนกับพวกคนเถื่อนนั่นแหละ เอาพวกเธอมาเป็นเครื่องระบายความใคร่ แล้วสุดท้ายก็ฆ่าทิ้งอย่างเลือดเย็น

แต่ทว่า ขุนพลหนุ่มชาวเฉียนที่ตัวเปื้อนเลือดคนนั้นกลับเอ่ยปากขึ้น

"ช่วยคน!"

เฉินเช่อไม่สนใจความสกปรกเหม็นเน่า เขาเดินตรงเข้าไปแก้มัดเชือกให้ทันที

เมื่อเห็นเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า ผู้หญิงคนนั้นก็สะดุ้งโหยงราวกับถูกเข็มทิ่ม ดึงสติกลับมาทันที

"อย่ามาแตะตัวข้านะ! มันสกปรก! ตัวข้าสกปรก!!"

จู่ๆ เธอก็สติแตก กรีดร้องออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

มือของเฉินเช่อชะงักค้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นเขาก็ระบายยิ้มออกมา เอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆ

"ไม่สกปรกเลย เด็กดี พวกเรากลับบ้านกันนะ"

ผู้หญิงคนนั้นชะงักไปทันที จ้องมองเขาอย่างเหม่อลอย

เฉินเช่อช่วยเธอแก้มัดเชือก กระชากผ้าเต็นท์ที่อยู่ข้างๆ มาห่มตัวให้เธอ

พวกทหารพยายามสะกดกลั้นความโกรธแค้นเอาไว้ แล้วค่อยๆ เข้าไปช่วยเหลือพวกเธออย่างระมัดระวัง

พอช่วยเหลือผู้หญิงทั้งหมดออกมาได้สำเร็จ เสียงฝีเท้าม้าก็ดังมาจากข้างนอก โก่วเซิ่งและพวกกลับมาแล้ว

แถมยังต้อนม้าสายพันธุ์ทุ่งหญ้าของพวกคนเถื่อนกลับมาได้อีกร้อยกว่าตัวด้วย

เวลาจวนตัวเต็มที พวกทหารรีบขนเงินทอง เสบียงอาหาร เนื้อแห้ง และหนังสัตว์ที่ปล้นมาได้ มัดรวมกันขึ้นหลังม้าอย่างรวดเร็ว

แล้วก็ค่อยๆ อุ้มผู้หญิงที่ช่วยเหลือมาได้ขึ้นหลังม้าทีละคนๆ

เฉินเช่อออกคำสั่งสุดท้าย "จุดไฟเผาอีกรอบ! เผาให้ราบเป็นหน้ากลองไปเลย!"

จุดไฟหลายจุดลุกโชนกลายเป็นกองเพลิงขนาดใหญ่ เผาผลาญรังมารอันสกปรกโสมมแห่งนี้ให้มอดไหม้ลงสู่นรกอเวจี

กองกำลังควบม้าฝ่าควันไฟหนาทึบ มุ่งหน้ากลับด่านประตูมังกรอย่างสุดกำลัง

พอใกล้จะถึงบ้าน เฉินเช่อก็ยกมือขึ้นทันที

"หยุด!"

ทหารม้าต่างกระตุกสายบังเหียนให้ม้าหยุดเดิน มองไปรอบๆ ทุ่งหญ้าอันรกร้างว่างเปล่าด้วยความระแวดระวัง

เนินเขาหัวโล้นๆ

มีความผิดปกติอะไรอย่างนั้นหรือ

ผู้หญิงพวกนั้นไม่ได้สนใจความอันตรายใดๆ ได้แต่มองขุนพลชาวเฉียนด้วยความสงสัยว่าเขากำลังจะทำอะไร

เฉินเช่อกระโดดลงจากหลังม้า ก้มลงหยิบก้อนหินสีดำปี๋ขึ้นมาจากพื้น

พอกำก้อนหินในมือ ก็มีเศษผงสีดำติดมือมาอย่างเห็นได้ชัด

เขาออกแรงหักมัน รอยตัดใหม่ๆ มีแสงสีดำมันวาวสะท้อนออกมา คล้ายกับยางมะตอยที่ถูกหลอมละลาย

เขาจ้องเขม็งไปที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าอย่างเหม่อลอย พึมพำกับตัวเองราวกับกำลังร่ายมนตร์ "ก้อนหินสีดำ รอยตัดมันวาว..."

"ถ่านหิน!"

"นี่มันเหมืองถ่านหินนี่หว่า!"

เขาโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ความตื่นเต้นเอ่อล้นจนปิดไม่มิด เสียงดังขึ้นมาทันที!

พอมีถ่านหินแล้ว! ก็สามารถหลอมเหล็กได้! เผาปูนซีเมนต์ได้!

ไม่เพียงแต่อาวุธยุทโธปกรณ์จะได้รับการอัปเกรดเท่านั้น แค่เอาไปให้ชาวบ้านใช้จุดไฟทำเตียงเตาผิง ก็ถือเป็นการยกระดับคุณภาพชีวิตครั้งใหญ่แล้ว!

ต้องรู้ก่อนนะว่า ในยุคโบราณ ฟืนถือเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต!

แต่ที่นี่คือทุ่งหญ้า ไม่มีฟืนให้ตัดมาเผามากนักหรอกนะ!

พอถึงฤดูหนาว ชาวบ้านก็ได้แต่ทนหนาวกับอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศา คำว่า หนาวตาย มันไม่ใช่แค่คำเปรียบเปรยหรอกนะ แต่มันเกิดขึ้นจริง!

เลี่ยวต้าจื้อและพวกพากันเดินเข้ามามุงดู เห็นใต้เท้าถือหินสีดำก้อนหนึ่งแล้วทำท่าทางตื่นเต้นดีใจ พวกเขาก็ได้แต่งุนงง

ถ่านหินหรือ ไอ้หินดำปิ๊ดปี๋นี่มันเอาไปทำอะไรได้ล่ะ

เฉินเช่อกระโดดขึ้นหลังม้า อารมณ์เบิกบานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาชี้มือไปที่เนินเขารอบๆ

"จำที่นี่เอาไว้ให้ดี! อยู่ห่างจากด่านประตูมังกรไม่เกินสามสิบลี้!"

"ต่อไปพวกเราจะทำให้พวกคนเถื่อนหวาดกลัวจนหัวหดได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับที่นี่แหละ!"

[จบแล้ว]