บทที่ 21 - บุกเข้าทุ่งหญ้าไปแล้วยังรอดกลับมาได้อีกหรือ?!

บทที่ 21 - บุกเข้าทุ่งหญ้าไปแล้วยังรอดกลับมาได้อีกหรือ?!

"กลับมาแล้ว!"

"พวกเขากลับมาแล้ว!"

จู่ๆ เสียงโห่ร้องดีใจก็ลอยมาเข้าหูสวีเจี้ยนเย่และหม่าซาน

ทั้งสองคนหันมามองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็เห็นความตกตะลึงและสงสัยบนใบหน้าของอีกฝ่าย

กลับมาแล้วงั้นหรือ

แค่คนห้าสิบคนนั่นเนี่ยนะ บุกเข้าทุ่งหญ้าไปแล้วยังรอดกลับมาได้อีกหรือ

พวกเขารีบทิ้งของในมือแล้ววิ่งออกไปดูข้างนอกทันที

ประตูใหญ่ของป้อมปราการถูกเปิดออกกว้าง ส่งเสียงดัง เอี๊ยดอ๊าด

ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า อย่าว่าแต่คนจากด่านช่องเขาวิหคที่สวีเจี้ยนเย่พามาเลย

แม้แต่ทหารและชาวบ้านที่ด่านประตูมังกรซึ่งรู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของเฉินเช่อดีอยู่แล้ว ก็ยังต้องอ้าปากค้างเป็นไข่ห่าน ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ตอนขาไป มีม้าศึกแค่ห้าสิบตัวแท้ๆ!

แต่ตอนนี้กองกำลังกลับดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร ไม่เพียงแต่คนจะไม่หายไปไหนเลยสักคนเดียว แต่จำนวนม้ายังเพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว!

กะด้วยสายตาคร่าวๆ คงจะมีม้าสายพันธุ์ทุ่งหญ้าเกือบสองร้อยตัวเลยล่ะมั้ง!

บนหลังม้ามีสัมภาระบรรทุกมาจนตุง ไม่ว่าจะเป็นกองเนื้อแห้งหรือหนังสัตว์ แถมยังมีลูกแกะตัวเป็นๆ อีกต่างหาก!

กลิ่นเหงื่อไคลปะปนกับกลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากตัวทหาร สภาพของพวกเขาดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้กอบโกยของกลับมาอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย

หลังจากตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ ทั่วทั้งด่านประตูมังกรก็ระเบิดเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องราวกับคลื่นยักษ์!

ชาวบ้านต่างกรูกันเข้าไปล้อมลูกชายหรือสามีของตัวเอง แย่งกันถามไถ่กันจ้าละหวั่น

"ไปปล้นมาได้เยอะขนาดนี้เลยหรือเนี่ย สวรรค์ช่วย!"

"นี่พวกเจ้าไปกวาดล้างรังของพวกคนเถื่อนมาเลยหรือเนี่ย มาให้ข้าดูซิว่ามีแผลตรงไหนบ้างหรือเปล่า!"

หลินหว่านเอ๋อร์เองก็รีบวิ่งไปหาเฉินเช่อเป็นคนแรก

พอเห็นคราบเลือดที่แห้งกรังและฝุ่นดินบนใบหน้าของเขา ขอบตาของเธอก็แดงรื้นขึ้นมาทันที

แต่พอบังเอิญเหลือบไปเห็นผู้หญิงที่มีสภาพย่ำแย่บนหลังม้า

หัวใจของเธอก็รู้สึกเหมือนถูกกระชากอย่างแรง เธอเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที

เฉินเช่อกระโดดลงจากหลังม้า โยนสายบังเหียนส่งให้ทหารข้างกายลวกๆ แล้วหันไปพูดกับเลี่ยวต้าจื้อ

"ต้าจื้อ เจ้าไปนับจำนวนแล้วก็จัดการเก็บของที่ยึดมาได้นะ งานนี้เจ้าถนัดอยู่แล้วนี่"

"ขอรับ!"

เลี่ยวต้าจื้อตอบรับด้วยใบหน้าตื่นเต้น รีบเรียกคนให้ไปจูงม้าที่บรรทุกเสบียงทันที

เฉินเช่อหันกลับมาหาหลินหว่านเอ๋อร์ สังเกตเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเธอ เขามองตามสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงที่น่าสงสารเหล่านั้น

"หว่านเอ๋อร์ ข้าอยากจะมอบหน้าที่ดูแลจัดการเรื่องของพวกนางให้เจ้านะ"

"มอบให้ข้าดูแลหรือเจ้าคะ!"

หลินหว่านเอ๋อร์ไม่คาดคิดเลยว่าเฉินเช่อจะมอบหมายหน้าที่อันหนักอึ้งนี้ให้เธอ ในใจทั้งรู้สึกประหม่าและรู้สึกอบอุ่นที่ได้รับความไว้วางใจ

เฉินเช่อมมองดูเธอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความให้กำลังใจและความเชื่อมั่น

"ใช่แล้ว เจ้าเป็นคนฉลาดและใฝ่รู้ ตอนนี้ก็อ่านหนังสือออกตั้งเยอะแล้ว แถมยังมีเหตุผลด้วย"

"อีกอย่าง เจ้าก็เป็นคนจิตใจดีและละเอียดอ่อน ข้าเชื่อว่าเจ้าจะสามารถช่วยเยียวยาจิตใจพวกนางให้กลับมาใช้ชีวิตใหม่ได้อีกครั้ง"

หลินหว่านเอ๋อร์ถูกชมจนหน้าแดงซ่าน ที่แท้ในสายตาของใต้เท้า เธอก็เป็นคนดีขนาดนี้เลยหรือ

เธอรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอย่างมหาศาล พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะใต้เท้า!"

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหว่านเอ๋อร์เองเจ้าค่ะ!"

เฉินเช่อระบายยิ้มบางๆ แล้วหันไปถามอวี๋จวิ้น "สองวันนี้ในค่ายมีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีขอรับ!" อวี๋จวิ้นรีบตอบ

เฉินเช่อพยักหน้ารับ

"เงินชดเชยที่ตกลงไว้ว่าจะมอบให้ครอบครัวของพี่น้องที่สละชีพ แจกจ่ายไปได้เลยนะ หนึ่งร้อยตำลึงเงิน ห้ามขาดหายไปแม้แต่อีแปะเดียว!"

"วางใจได้เลยขอรับ! ข้าจะไปจัดการด้วยตัวเอง!" อวี๋จวิ้นรับคำด้วยสีหน้าจริงจัง

หม่าซานยืนมองเฉินเช่อกำลังสั่งการนู่นนี่นั่นอยู่อย่างขะมักเขม้นจากไกลๆ แล้วพูดแขวะขึ้นมา

"ชิ~"

"ดูทำตัวยุ่งเข้าสิ! ทำอย่างกับเป็นแม่ทัพใหญ่คุมทหารเป็นแสนเป็นล้านอย่างนั้นแหละ!"

"ใต้เท้าก็มีตำแหน่งเท่ากับเขานะ แต่เขากลับไม่โผล่หัวมาทักทายสักคำ ไม่ไว้หน้ากันเกินไปหน่อยหรือไง"

แต่สวีเจี้ยนเย่กลับไม่ได้สนใจคำพูดพล่อยๆ ของหม่าซานเลยแม้แต่น้อย

สายตาของเขาราวกับถูกตอกหมุดเอาไว้ จ้องเขม็งไปที่หลังม้าหลายตัวที่เพิ่งจะปลดสัมภาระลง

ตรงนั้นมีแผ่นไม้แข็งๆ ตรงกลางมีรอยเว้า ถูกมัดติดแน่นอยู่บนหลังม้า

มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นอุปกรณ์ขี่ม้าแบบนี้ที่ไหนมาก่อนเลย

เขาเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่อยู่ รีบสาวเท้าเข้าไปขวางหน้าทหารคนหนึ่งที่กำลังจูงม้าอยู่

"พี่ชาย รบกวนถามหน่อยสิ" สวีเจี้ยนเย่ชี้ไปที่ของสิ่งนั้น "นี่... นี่มันตัวอะไรกันน่ะ"

ทหารคนนั้นมองตามนิ้วแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง ตอบด้วยความภาคภูมิใจ

"อ้อ เจ้านี่น่ะหรือ! เขาเรียกว่าอานม้า! เป็นของวิเศษที่ใต้เท้านายกองร้อยคิดค้นขึ้นมาเองเชียวนะ!"

"อานม้าหรือ"

สวีเจี้ยนเย่ทวนคำซ้ำ พยายามเค้นสมองค้นหาความทรงจำ แต่ก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

"ใช่แล้ว! อานม้า!"

ทหารคนนั้นใช้มือตบอานม้าแข็งๆ เบาๆ "ก็เพราะเจ้านี่แหละ พวกเราถึงได้ทรงตัวอยู่บนหลังม้าได้อย่างมั่นคงแบบนี้ไง!"

"บุกตะลุยฆ่าฟันกลางทุ่งหญ้า! ฝีมือไม่ด้อยไปกว่าพวกคนเถื่อนเลยล่ะ!"

สวีเจี้ยนเย่รู้สึกทึ่งมาก หลังจากได้รับอนุญาตแล้ว เขาก็กระโดดขึ้นหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว

ทันทีที่ก้นของเขาสัมผัสลงบนรอยเว้าของอานม้าแข็งๆ และสองเท้าเหยียบลงไปในโกลนม้าอย่างมั่นคง ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนก็แผ่ซ่านจากเอวและต้นขาขึ้นมาทันที!

เขาแทบไม่ต้องออกแรงหนีบท้องม้าเอาไว้เลยสักนิด!

เขาลองบังคับให้ม้าเดินไปสองสามก้าว แล้วก็อดไม่ได้ที่จะควบม้าให้วิ่งไปอีกสักระยะ "ไม่น่าเชื่อ!"

"มันมั่นคงสุดๆ ไปเลย!"

ความตกตะลึงในใจของสวีเจี้ยนเย่ปะทุขึ้นราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด!

"มิน่าล่ะ พวกเขาถึงได้กล้าพากำลังพลแค่ห้าสิบคนบุกเข้าไปลึกในทุ่งหญ้า แถมยังไล่ต้อนพวกคนเถื่อนเหมือนไล่จับลูกแกะแบบนี้...!"

เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความสับสนงุนงงในใจมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเลื่อมใสศรัทธาในตัวเฉินเช่ออย่างสุดซึ้ง

……

ยุ่งวุ่นวายกันจนฟ้ามืด ควันไฟจากครัวในค่ายลอยคละคลุ้งขึ้นสู่ท้องฟ้า เสบียงและสิ่งของต่างๆ ถูกจัดเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ความวุ่นวายจอแจถึงได้เริ่มสงบลง

ในตอนนั้นเอง สวีเจี้ยนเย่ถึงได้สบโอกาสตอนที่คนน้อยๆ เดินเข้าไปหาเฉินเช่อ

"นายกองร้อยเฉิน" น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก ฟังดูประหม่าเล็กน้อย "ข้าปรึกษากับพี่น้องทุกคนแล้ว... ตัดสินใจว่าจะไม่ไปไหนแล้วล่ะ"

เฉินเช่อที่กำลังจะเดินกลับเข้ากระท่อมไม้ พอได้ยินดังนั้นก็หยุดชะงักเท้า หันมามองเขาด้วยสายตาตั้งคำถาม

สวีเจี้ยนเย่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

"ข้าอยากจะพาพวกเขากลับมาปักหลักอยู่ที่นี่ มาเป็นทหารของที่นี่ กลายเป็นคนแบบเดียวกับพวกเขา"

เขาชี้มือไปที่ทหารในค่ายที่เพิ่งจะจุดกองไฟเตรียมตัวท่องจำคำศัพท์อยู่ไกลๆ

"ทหารลูกหลานประชาชน"

"ดี!"

เฉินเช่อดีใจมาก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"ประตูใหญ่ของด่านประตูมังกรยินดีต้อนรับพี่น้องทุกคนที่พร้อมจะสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่ และปกป้องชาวบ้านเสมอ!"

"พรุ่งนี้ข้าจะให้อวี๋จวิ้นพาพวกเจ้าไปทำความคุ้นเคยกับการฝึกซ้อมนะ!"

เมื่อได้รับคำตอบตกลง ไหล่ที่ตึงเครียดของสวีเจี้ยนเย่ก็ผ่อนคลายลงในที่สุด เขาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"ขอบคุณนายกองร้อยมาก!"

เฉินเช่อกลับมาที่กระท่อมไม้ของตัวเอง น้ำร้อนในถังอาบน้ำมีไอร้อนลอยคลุ้งเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว

หลินหว่านเอ๋อร์รีบเดินเข้ามารับหน้าทันที ช่วยเขาถอดเสื้อคลุมที่ยังคงมีคราบฝุ่นดินและคราบเลือดเกาะอยู่

เมื่อน้ำอุ่นๆ สัมผัสผิวกาย ความเหนื่อยล้ามาทั้งวันก็ราวกับถูกละลายหายไปจนหมดสิ้น เฉินเช่อพ่นลมหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลาย

หลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังช่วยถูหลังให้เฉินเช่อด้วยใบหน้าแดงก่ำ พยายามหาเรื่องคุยเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง

"วันนี้ใต้เท้าดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะเจ้าคะ"

เฉินเช่อเอนตัวพิงขอบถังไม้ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มอย่างอารมณ์ดี

"อื้ม ไปเจอของดีมาน่ะ!"

การที่สวีเจี้ยนเย่ยอมมาสวามิภักดิ์ด้วยก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีแหละนะ แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับการค้นพบถ่านหิน

"ของดีหรือเจ้าคะ ปล้นเงินกับม้ามาได้เยอะแยะเลยใช่มั้ยเจ้าคะ" หว่านเอ๋อร์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก"

น้ำเสียงของเฉินเช่อแฝงไปด้วยความตื่นเต้น "ตอนขากลับข้าบังเอิญไปเจอเหมืองถ่านหินเข้าน่ะ!"

"ถ่านหินหรือ"

หลินหว่านเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ เธอไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อนเลย

"ใช่แล้ว! ถ่านหิน!"

เฉินเช่ออธิบายด้วยน้ำเสียงที่เก็บอาการตื่นเต้นเอาไว้ไม่อยู่ "พอมีมันแล้ว ก็จะสามารถจุดไฟให้ร้อนจัดในระดับที่ฟืนทำไม่ได้เลยล่ะ! เอาไปหลอมเหล็กกล้าชั้นดีได้สบาย!"

"พอมีเหล็กกล้าชั้นยอดแล้ว อาวุธและชุดเกราะที่ตีออกมาก็จะแข็งแกร่งขึ้น!"

"แถมยังเอาไปเผาทำของดีสำหรับสร้างบ้านสร้างป้อมปราการได้ด้วยนะ เขาเรียกมันว่าปูนซีเมนต์! แข็งยิ่งกว่าก้อนหินซะอีก!"

"และที่สำคัญ!"

เขามองไปที่หว่านเอ๋อร์ ดวงตาเป็นประกาย "พอมีถ่านหินแล้ว ฤดูหนาวก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป!"

"ทุกบ้านจะได้มีเตียงเตาผิงอุ่นๆ ใช้นอนผิงไฟกัน!"

"ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายังสามารถสร้างโรงอาบน้ำขนาดใหญ่ได้ด้วย จะอาบน้ำร้อนตอนไหนก็ได้ตามสบายเลย!"

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวาดฝัน หลินหว่านเอ๋อร์ได้แต่ฟังคำศัพท์แปลกๆ พวกนั้นด้วยความงุนงงสับสน

แต่เธอฟังออกว่า ของพวกนั้นมันสำคัญต่อใต้เท้ามาก และก็สำคัญต่อทุกคนด้วย!

เธอมองดูผู้ชายตรงหน้าที่ตัวเปียกโชก กำลังวางแผนอนาคตอย่างออกรสออกชาติ ผู้ชายที่ทั้งเผด็จการและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน แถมยังห่วงใยชาวบ้านถึงเพียงนี้

หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกได้ถึงมวลอารมณ์อันรุนแรงที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้

"ใต้เท้า!" เธอเผลอเรียกเขาออกมาอย่างลืมตัว

"หืม"

เฉินเช่อเพิ่งจะขานรับ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

ก็เห็นหลินหว่านเอ๋อร์พุ่งพรวดเข้ามาหาเขาราวกับลูกนกนางแอ่นโผบิน กระโจนตู้มลงไปในถังอาบน้ำจนน้ำสาดกระจาย

ซ่า ซ่า ซ่า

ภายในกระท่อมไม้เหลือเพียงเสียงน้ำกระเพื่อมไหว

[จบแล้ว]