บทที่ 36 - เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนเก็บความลับเก่งที่สุด

บทที่ 36 - เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนเก็บความลับเก่งที่สุด

แบรนดอนได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที เขาวางงานในมือลงจริงๆ แล้วกระดิกนิ้วเรียกเพื่อนร่วมงาน

"ก็ได้ เจ้าขยับเข้ามาใกล้ๆ หน่อย ข้าจะแอบบอกเจ้า"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของแบรนดอน เพื่อนร่วมงานก็กลับเป็นฝ่ายประหลาดใจเสียเอง

"มีเรื่องสำคัญจริงๆ หรือ"

แบรนดอนตอบรับในลำคอ "ข้าจะบอกเจ้าให้รู้ไว้ การขัดสลักเกลียวก็ถือเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งนะ"

"ตอนนี้ข้าสามารถขัดสลักเกลียวเพื่อเรียนรู้ทักษะต่อสู้ของอาชีพนักรบได้แล้วล่ะ"

"พรืด!"

"มุกตลกนี้ไม่เลวเลย ข้ายอมรับว่าเจ้าทำให้ข้าขำได้จริงๆ!" เพื่อนร่วมงานระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "พึ่งพาแค่สิ่งนี้เนี่ยนะ อาศัยการขัดสลักเกลียวเนี่ยนะ"

"ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่า นักรบระดับตำนานเหล่านั้นคงจะฝึกสำเร็จมาจากการขัดสลักเกลียวสินะ"

"ไอ้ทึ่มเอ๊ย จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้าสิ!" แบรนดอนสบถ

เพื่อนร่วมงานหัวเราะอยู่นาน อดไม่ได้ที่จะหยอกล้อแบรนดอนต่อ "เอาอย่างนี้ เจ้าลองอธิบายรายละเอียดมาหน่อยสิ ว่าการขัดสลักเกลียวกับอาชีพนักรบมันเกี่ยวข้องกันตรงที่ใด"

"เจ้าก็รู้ ข้าเป็นคนปากหนัก เก็บความลับเก่งที่สุด"

"หากการขัดสลักเกลียวสามารถทำให้กลายเป็นนักรบได้จริงๆ เจ้าลองบอกวิธีนั้นแก่ข้าสิ วันหน้าเมื่อข้าสร้างชื่อเสียงและหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ ข้าจะแบ่งให้เจ้าสามส่วนเลย ดีหรือไม่"

แบรนดอนมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย "เจ้าแน่ใจนะ"

เพื่อนร่วมงานยังคงทำท่าทีไม่ใส่ใจนัก "ก็แหงสิ มีวิธีดีๆ อันใดก็รีบแบ่งปันมาเถอะ"

แบรนดอนถามต่อ "ถ้าข้าบอกเจ้าว่า มีเทพเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพอยู่องค์หนึ่ง เพียงแค่เจ้ามอบความศรัทธาให้ พระองค์ก็จะประทานวิธีที่จะช่วยให้เจ้ากลายเป็นผู้ใช้พลังได้ เจ้าจะเชื่อหรือไม่"

"เดี๋ยวๆ ขัดจังหวะสักครู่..."

เพื่อนร่วมงานมองแบรนดอนด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

"คำพูดของเจ้า เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่ามันฟังดูทะแม่งๆ เหมือนเป็นเทพมารเลยล่ะ"

"คริสตจักรแห่งแสงสว่างก็เคยบอกไว้ไม่ใช่หรือ ว่าเทพมารสามารถยัดเยียดพลังให้ได้ ทำให้คนธรรมดามีพลังแข็งแกร่งและกลายเป็นผู้ใช้พลังได้อย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น แต่สุดท้ายก็ต้องสูญเสียสติสัมปชัญญะและร่วงหล่นกลายเป็นสัตว์ประหลาดอยู่ดี"

แบรนดอนรีบอธิบายแก้ต่าง "ไม่ ไม่ ไม่ใช่เทพมาร!"

"อีกฝ่ายคือเทพเจ้าปกติ เพียงแต่อำนาจหน้าที่ของพระองค์ค่อนข้างพิเศษก็เท่านั้น"

"ปัดโธ่เอ๊ย ถ้านั่นไม่ใช่เทพมาร ข้าก็ต้องเชื่ออยู่แล้วสิ!"

เพื่อนร่วมงานตอบกลับมาโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

"เรื่องแบบนี้ยังต้องถามอีกหรือว่าเชื่อหรือไม่ หากมีตัวตนอันยิ่งใหญ่เช่นนั้นอยู่จริง ข้าก็ไม่ต้องมานั่งสวดอ้อนวอนต่อพรูสต์ เทพแห่งความมั่งคั่งทุกวันว่าเมื่อใดข้าถึงจะรวยสักที รับรองได้เลยว่าข้าจะเปลี่ยนศาสนาเดี๋ยวนั้นเลย!"

"เจ้าลองคิดดูสิ ไม่ว่าจะอยากฝึกฝนในเส้นทางใด มันไม่ใช่ว่าแค่มอบความศรัทธาแล้วจะได้เป็นผู้ใช้พลังเลยเสียเมื่อไหร่ ต้องไปหาคริสตจักร ให้พวกเขาเป็นผู้นำทาง เพื่ออ้อนวอนขอให้เทพเจ้าทอดพระเนตรลงมาประทานพรให้"

"แต่เทพเจ้าอย่างที่เจ้าบอก เพียงแค่มอบความศรัทธาก็ได้เป็นผู้ใช้พลังแล้ว"

"นี่มันเทพเจ้าอันใดกัน นี่มันบิดาบังเกิดเกล้า บรรพบุรุษของข้าชัดๆ!"

แบรนดอนอดขำไม่ได้กับคำพูดที่ดูโอเวอร์เกินจริงของเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น

"ข้าไม่ได้พูดล้อเล่น เพราะ... มีเทพเจ้าเช่นนั้นอยู่จริงๆ"

"เรื่องที่ข้าพูดไป ล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น"

"หลังจากที่ข้ามอบความศรัทธาให้แก่พระองค์แล้ว พระองค์ก็ทรงตอบรับข้าจริงๆ และยังทรงบอกวิธีฝึกฝนเพื่อควบคุมความโกรธให้ข้าด้วย"

เมื่อพูดจบ แบรนดอนก็หลับตาลงเล็กน้อย และค่อยๆ กระตุ้นและควบคุมความโกรธตามประสบการณ์ที่ฝึกฝนมา

แม้จะยังไม่สามารถนำความโกรธไปประสานกับทักษะต่อสู้ได้ แต่เขาก็สามารถอาศัยความโกรธเพื่อแผ่ 'จิตสังหาร' ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของนักรบออกมาได้บ้างแล้ว

คราวนี้เพื่อนร่วมงานถึงกับหัวเราะไม่ออก

ตอนแรกคิดว่ากำลังพูดล้อเล่นกันอยู่ แต่แบรนดอนกลับเอาจริงเสียแล้ว!

"เรื่องจริงหรือนี่"

"เรื่องจริงสิ!"

"มีตัวตนเช่นนั้นอยู่จริงๆ หรือ"

"จริงแท้แน่นอน!"

"พระองค์ตอบรับสาวกได้จริงๆ หรือ..."

"โธ่เอ๊ย ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะเซ้าซี้อันใดนักหนา! ข้าบอกแล้วไงว่าเป็นเรื่องจริง ข้าก็ได้รับพรจากพระองค์มาแล้ว จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไรกัน" แบรนดอนที่ถูกถามจนรำคาญพูดขัดขึ้น

เพื่อนร่วมงาน "ซี๊ด!! แล้วถ้าข้าอยากจะมอบความศรัทธาให้แก่พระองค์บ้าง ข้าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด คริสตจักรตั้งอยู่ที่ใด หากเข้าเป็นสาวกแล้วอยากจะฟังโองการเทพต้องจ่ายเงินเท่าใด"

แบรนดอนนึกถึงโองการเทพที่เขาได้รับตอนสวดภาวนา

"นามแห่งความเป็นเทพของพระองค์คือ เทพแห่งการแสวงหาความรู้ โนเวน เพื่อชี้นำมนุษย์ผู้หลงทาง และเผยแผ่สัจธรรมอันยิ่งใหญ่ให้ขจรขจาย พระองค์จึงออกเดินทางไปทั่วโลกหล้า"

"ดังนั้นจึงไม่มีการเรียกเก็บเงินทองโดยอ้างเรื่องการเผยแผ่ศาสนาแต่อย่างใด"

"สิ่งที่นิกายแสวงหาความรู้ต้องการจากสาวก ก็มีเพียงความพยายามของพวกเขาเองเท่านั้น"

"รางวัลทุกอย่างต้องอาศัยความพยายามจึงจะได้มา"

แบรนดอนถ่ายทอดโองการเทพที่ตนได้รับให้ฟัง และเตือนเพื่อนร่วมงานอย่างจริงจังว่า "ข้าขอบอกไว้ก่อนเลยนะ เทพแห่งการแสวงหาความรู้ทรงโปรดที่จะปฏิบัติต่อสาวกทุกคนอย่างเท่าเทียมกันก็จริง"

"แต่ในเมื่อเจ้าต้องการรับความรู้จากพระองค์ เจ้าก็ต้องมีความศรัทธาที่แท้จริง และสำนึกในบุญคุณของสิ่งที่เทพแห่งการแสวงหาความรู้ประทานให้"

"โอกาสที่จะได้เป็นสาวกของพระองค์นั้นล้ำค่ายิ่งนัก"

"เทพแห่งการแสวงหาความรู้จะคอยเฝ้ามองสาวกของพระองค์อยู่เสมอ"

"หากเจ้าคิดไม่ซื่อ พระองค์ก็สามารถริบพลังที่เคยมอบให้คืนได้ทุกเมื่อเช่นกัน"

ท่าทีของเพื่อนร่วมงานก็เริ่มจริงจังขึ้นตามไปด้วย

"แน่นอนสิ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้เจ้าบอกข้าก็เข้าใจดี"

"โอกาสที่ล้ำค่าเช่นนี้ ข้าต้องมอบความศรัทธาให้อย่างหมดหัวใจอยู่แล้ว!"

"เจ้าก็รู้ ข้าเป็นคนปากหนักมาก ข้าจะไม่เอาไปแพร่งพรายมั่วซั่วแน่นอน ข้ารับรองได้ว่าเรื่องนี้ ฟ้าดินรับรู้ เจ้ารู้ ข้ารู้!"

"ตกลงว่าข้าต้องทำเช่นไร ถึงจะได้เป็นสาวกของเทพแห่งการแสวงหาความรู้"

...

เมื่อเผยแผ่ความศรัทธาต่อเทพแห่งการแสวงหาความรู้ให้แก่สหายสำเร็จ แบรนดอนก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เพราะเขาใกล้จะสะสมแต้มความรู้ได้ครบแล้ว!

หากต้องการก้าวเป็นนักรบระดับหนึ่ง การควบคุมความโกรธให้ได้นั้นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ขั้นตอนต่อไปคือ ต้องเชี่ยวชาญทักษะต่อสู้อย่างน้อยหนึ่งอย่าง และสามารถประสานความโกรธเข้าไปในทักษะต่อสู้นั้นได้

แบรนดอนย่อมไม่มีความรู้เรื่องทักษะต่อสู้ใดๆ อยู่แล้ว เขาจึงสวดภาวนาต่อโนเวนเพื่อขอความช่วยเหลือต่อไป

และเขาก็ได้รับการตอบสนองจริงๆ

[เป้าหมาย: ทักษะต่อสู้ระดับหนึ่งของนักรบ ทักษะจู่โจมผู้กล้า]

[ความต้องการ: 15 แต้มความรู้]

แต้มที่ต้องการในระดับนี้ ถือเป็นห้าเท่าของแต้มความรู้ที่ต้องใช้ในการควบคุมความโกรธในตอนแรกเลยทีเดียว!

สวัสดิการของสาวกใหม่มีเพียงสิบแต้มความรู้เท่านั้น เมื่อนำไปแลกเปลี่ยนเป็นความรู้แล้วก็ยิ่งเหลือน้อยลงไปอีก

หากต้องการแลกเปลี่ยนความรู้ใหม่ เขาก็ต้องหาวิธีสะสมแต้มให้ได้มากขึ้น

เขาขัดสลักเกลียวง่วนอยู่ทั้งเช้า สุดท้ายก็ไปกระตุ้นรางวัลที่ชื่อว่า การใช้แรงงาน แต่กลับให้แต้มความรู้มาแค่ ศูนย์จุดสามแต้มเท่านั้น

ด้วยเหตุนี้ แบรนดอนจึงให้ความสนใจกับภารกิจ สัจธรรมขององค์ผู้เป็นเจ้าสาดส่องทั่วหล้า เป็นพิเศษ

ขอเพียงเผยแผ่ศาสนาให้คนอื่นได้สำเร็จหนึ่งคน ก็จะได้รับรางวัลเป็นแต้มความรู้ห้าแต้ม!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ขอเพียงเขาเผยแผ่ศาสนาให้คนได้สามคน เขาก็จะได้รับความรู้เรื่องทักษะจู่โจมผู้กล้ามาทันที!

เมื่อเทียบกับการสวดภาวนาและการใช้แรงงานที่เชื่องช้าแล้ว

แต้มความรู้ที่ได้จากการเผยแผ่ศาสนาได้สำเร็จนั้นเห็นได้ชัดว่ารวดเร็วกว่ามาก!

หลังจากตระหนักถึงจุดนี้ได้ เมื่อเพื่อนร่วมงานเอ่ยปากถามพอดี แบรนดอนจึงฉวยโอกาสนี้เผยแผ่ความศรัทธาต่อเทพแห่งการแสวงหาความรู้ให้อีกฝ่ายไปในตัวเสียเลย!

เขาได้รับแต้มความรู้

ส่วนเพื่อนร่วมงานก็ได้กลายเป็นสาวกคนใหม่

พวกเขาทั้งคู่ต่างก็มีอนาคตที่สดใสรออยู่

แต่ทว่า...

ในขณะนี้แบรนดอนยังไม่รู้ตัวเลยว่า

คนที่คิดเรื่องนี้ตกนั้น ไม่ได้มีเพียงเขาแค่คนเดียว!

...

คืนนั้น ณ ร้านเหล้าหัวหมู

"ข้าจะบอกอะไรให้นะ นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นสหายรักของข้า ข้าถึงยอมเล่าให้ฟัง เจ้าต้องเก็บรักษามันไว้ให้ดี ห้ามเอาไปบอกผู้ใดเด็ดขาดนะ!"

เพื่อนร่วมงานที่ถูกแบรนดอนเผยแผ่ศาสนาให้จนสำเร็จ นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ริมกำแพง เขากำลังกระซิบกระซาบด้วยท่าทีลึกลับกับสหายของเขา

อีกฝ่ายมีสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"วางใจเถอะ ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจดี!"

"เจ้าก็รู้ ข้าเป็นคนปากหนักที่สุดเลย!"

"เรื่องดีๆ เช่นนี้ ข้าไม่มีทางไปเล่าให้คนอื่นฟังแน่นอน! เจ้ารู้ ข้ารู้ รับรองว่าจะไม่มีบุคคลที่สามล่วงรู้เด็ดขาด!"

"รีบเล่ามาเร็วเข้า ข้าต้องทำเช่นไร ถึงจะสามารถมอบความศรัทธาแด่เทพแห่งการแสวงหาความรู้ได้!"

...

[จบแล้ว]