บทที่ 29 - ตลาดมืด

บทที่ 29 - ตลาดมืด

ม่านราตรีอันเลือนรางกลืนกินความมืดมิดอย่างเงียบงัน เขตโกดังร้างใกล้ท่าเรือค่อยๆ ตื่นขึ้นพร้อมกับแสงสนธยา

โกดังแห่งนี้เดิมทีเป็นของพ่อค้าก๊อบลินผู้หนึ่ง เขาเหมาเช่าสถานที่แห่งนี้ไว้เพื่อใช้เป็นที่พักสินค้าชั่วคราวที่เรือสินค้าขนส่งมาจากสถานที่ต่างๆ

ทว่านิสัยละโมบโลภมากที่มีมาแต่กำเนิดของเผ่าพันธุ์ก๊อบลิน ทำให้ในเวลาต่อมาเขาได้กระทำความผิดพลาดครั้งใหญ่

เพื่อกอบโกยผลกำไรมหาศาล เขาไม่ลังเลที่จะทดลองลักลอบขนส่งและกักเก็บสินค้าต้องห้ามที่เกี่ยวข้องกับเทพมารไว้ในสถานที่แห่งนี้อย่างลับๆ

ผลก็คือความลับรั่วไหล เขาถูกก๊อบลินผู้เป็นคู่แข่งทางการค้าสายเดียวกันนำเรื่องไปแจ้งทางการ

ในการจัดการกับเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเทพมาร อำนาจบังคับใช้กฎหมายของคริสตจักรใหญ่ต่างๆ นั้นมีมากกว่าเจ้าหน้าที่รัฐของท่าเรือกริมเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น วิธีการจัดการของพวกเขายังสามารถอธิบายได้ด้วยประโยคเดียวสั้นๆ ว่า

ยอมสังหารคนผิด ดีกว่าปล่อยให้รอดไปได้

ข่าวถูกแจ้งไปเมื่อตอนเช้า พอตกบ่ายโกดังก็ถูกทลายจนสิ้นซาก

เพียงไม่กี่ชั่วโมง เขตโกดังแห่งนี้ก็ถูกกองกำลังของคริสตจักรที่มาทำลายสินค้าต้องห้ามของเทพมาร ถล่มด้วยทักษะต่อสู้ เวทมนตร์ และวิชาเทวะสารพัดรูปแบบจนกลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง

ส่วนก๊อบลินผู้ก่อเรื่องนั้นประสาทสัมผัสไวพอดู เมื่อตระหนักได้ว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี เขาก็รีบควักกระเป๋าซื้อตั๋วโดยสารเรือเหาะก๊อบลินเที่ยวที่เร็วที่สุดในชั้นแขกผู้มีเกียรติระดับสูงสุด แล้วเผ่นหนีออกจากท่าเรือกริมไปอย่างเด็ดขาด จึงรอดพ้นจากการถูกจับกุมมาได้

ทว่ากรรมสิทธิ์เหนือเขตโกดังร้างแห่งนี้กลับกลายเป็นปัญหาคาราคาซัง โฉนดที่ดินยังคงอยู่ในมือของก๊อบลินที่หนีเตลิดไป จึงไม่มีผู้ใดสามารถเข้ามารับช่วงต่อได้

เมื่อวันเวลาล่วงเลยไป พื้นที่บริเวณนี้ก็ค่อยๆ ถูกทิ้งร้างและเลือนหายไปจากความทรงจำของชาวเมือง

มุมมืดที่ไร้ผู้คนสนใจ ย่อมกลายเป็นแหล่งซ่องสุมของเหล่านักค้านอกกฎหมายไปโดยปริยาย

ยามที่เพตและเรน่าซึ่งสวมเสื้อคลุมสีเทาย่างกรายเข้าสู่เขตโกดังร้าง กลิ่นประหลาดนานาชนิดก็ลอยมาเตะจมูก ทั้งกลิ่นธัญพืชขึ้นรา กลิ่นผักผลไม้เน่าเสีย กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากตัวพวกคนจรจัด กลิ่นฉุนกึกเกินบรรยายพุ่งเข้าปะทะใบหน้าอย่างจัง

หากจะบอกว่ากลิ่นบริเวณทางเดินหน้าหน้าตึกร้านเหล้าของเรน่าในยามปกติเป็นเพียงกลิ่นที่ชวนพะอืดพะอมเล็กน้อยแล้วล่ะก็ กลิ่นในตลาดมืดเขตโกดังร้างแห่งนี้ก็ถึงขั้นทำให้ร่างกายเกิดปฏิกิริยาต่อต้านจนอยากจะอาเจียนออกมาจริงๆ

เพตอดไม่ได้ที่จะขย้อนเบาๆ ก่อนจะรีบร่ายเวทกรองอากาศให้ตนเองและเรน่าอย่างเร่งด่วน

"แหวะ... สถานที่พรรค์นี้ พวกเขาไม่รังเกียจความสะอิดสะเอียนบ้างหรือไร!"

เพตซึ่งไม่เคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนบ่นอุบ หลังจากขย้อนเอาความทรงจำของกลิ่นเหม็นนั้นออกจากหัวไปได้

ตลาดมืดเขตเมืองชั้นล่างไม่เพียงแต่เป็นแหล่งรวมนักค้านอกกฎหมายสารพัดรูปแบบเท่านั้น แต่ยังมีพวกคนจรจัดที่สูญเสียที่อยู่อาศัยและไร้ความสามารถในการทำงานอาศัยอยู่ด้วย

การมีอยู่ของพวกคนจรจัดเหล่านี้ ทำให้สถานีตำรวจท่าเรือกริมหมดความสนใจที่จะเข้ามาจัดการพื้นที่บริเวณนี้

แทนที่จะต้องไปไล่ต้อนพวกขอทานที่เร่ร่อนอยู่เต็มถนน สู้ปล่อยให้พวกเขามากองรวมกันรอความตายอยู่ที่นี่ที่เดียวจะดีกว่า ตำรวจที่ทำตัวเช้าชามเย็นชามเหล่านั้นย่อมหวังให้มีเรื่องยุ่งยากน้อยลงเป็นธรรมดา

สิ่งนี้จึงกลายเป็นเกราะกำบังตามธรรมชาติชั้นดีให้กับตลาดมืด

เมื่อเดินผ่านแนวป้องกันคนจรจัดบริเวณรอบนอกของตลาดมืดเข้ามา ก็จะเข้าสู่เขตค้าขายที่แท้จริงของตลาดมืด

เงาร่างผู้คนเดินขวักไขว่ ผู้คนในที่นี้ล้วนแต่งกายคล้ายคลึงกับเพตและเรน่า สวมเสื้อคลุมยาวที่ขาดวิ่น หรือไม่ก็สวมหมวกคลุมศีรษะใบใหญ่ที่บดบังใบหน้า ทุกคนต่างพยายามปกปิดตัวตนและร่องรอยของตนเอง

ที่นี่ไม่เหมือนกับตลาดการค้าที่แบ่งแยกระหว่างเขตเมืองชั้นบนและชั้นล่างของท่าเรือกริม ซึ่งเหล่าพ่อค้าแม่ค้าจะคอยแนะนำสินค้าของตนอย่างกระตือรือร้น พยายามกวักมือเรียกผู้คนที่มีแววว่าจะเป็นลูกค้าที่เดินผ่านไปมา ไม่ว่าเวลาใดก็ล้วนอึกทึกครึกโครมและคึกคักอยู่เสมอ

ตรงกันข้าม บรรยากาศของตลาดมืดกลับดูอึดอัดกดดันอย่างยิ่ง

พ่อค้านิรนามจะวางสิ่งของที่ต้องการขายไว้บนผ้าปูพื้นข้างกาย หากมีผู้ใดสนใจสินค้าชิ้นใด ก็จะเดินเข้าไปพูดคุยด้วยเสียงกระซิบกระซาบ เมื่อตกลงราคากันได้ ก็ยื่นเงินมาแล้วรับของไป

นอกจากผู้ซื้อและผู้ขายแล้ว จะไม่มีบุคคลที่สามล่วงรู้เนื้อหาการเจรจาอย่างเด็ดขาด

เพตกวาดสายตามองแผงลอยในตลาดมืด

นี่เป็นครั้งแรกของเขากับเรน่าที่ได้มาเยือนตลาดมืด

นอกจากสินค้าทั่วไปอย่างอาวุธ ชุดเกราะ งานศิลปะ อัญมณี วัตถุดิบ หรือม้วนคัมภีร์เวทมนตร์ที่ไม่สามารถยืนยันของแท้ของเทียมได้แล้ว

ยังมีพวกที่ขายข่าวกรองหรือข้อมูลข่าวสาร พวกที่รับจ้างออกประกาศหรือรับทำภารกิจ พวกที่ออกประกาศจับ หรือแม้กระทั่ง เพตยังได้เห็นสินค้าที่พิเศษยิ่งกว่านั้น

ที่มุมทิศตะวันออกเฉียงใต้ของตลาดมืด มีพื้นที่กว้างขวางถูกจัดสรรไว้อย่างชัดเจน ชายสามคนที่ไม่ได้สวมเสื้อคลุมยาวกำลังนั่งยองๆ หรือนั่งพักผ่อนอยู่ ข้างกายพวกเขามีกรงเหล็กขนาดความสูงราวหนึ่งเมตร กว้างยาวหลายเมตรตั้งอยู่

ภายในกรงอันคับแคบ หญิงสาวหลายคนสวมปลอกคอหนังสีน้ำตาล เนื่องจากข้อจำกัดด้านความสูงของกรง พวกนางจึงจำต้องอยู่ในท่านั่งคุกเข่าก้มหน้า

มีคนเดินเข้าไปหาชายสามคนนั้นเป็นระยะๆ หลังจากพูดคุยกันไม่กี่คำและหยิบถุงเงินเทเหรียญทองแดงออกมานับสิบเหรียญ ชายเหล่านั้นก็จะหัวเราะเสียงประหลาดแล้วเปิดประตูกรง ลากหญิงสาวคนหนึ่งออกมาจากข้างใน นำโซ่เหล็กไปคล้องกับปลอกคอของนาง จากนั้นก็ปล่อยให้ลูกค้าจูงนางเดินหายไปในมุมมืดสลัวหลังกรงเหล็กนั้น

...

"ถุย!"

"เมื่อก่อนเคยแต่ได้ยิน ข้าไม่นึกเลยว่าคนของแก๊งเขี้ยวเลือดจะวิปริตผิดมนุษย์มนาถึงเพียงนี้!" เรน่าสบถเสียงต่ำด้วยความโกรธแค้น

"คนพวกนั้นก็มาจากแก๊งเขี้ยวเลือดด้วยหรือ" เพตขมวดคิ้ว

ในตลาดมืดที่ทุกคนต่างพยายามหาวิธีปกปิดตัวตนเช่นนี้ การที่ชายเหล่านั้นกล้าเปิดเผยรูปร่างหน้าตาอย่างโจ่งแจ้ง ย่อมมีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

นั่นคืออีกฝ่ายไม่เกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริง มั่นใจในอำนาจบารมีของตนเอง!

เรน่าส่งเสียงตอบรับเบาๆ "บนตัวคนพวกนั้นมีรอยสักรูปเขี้ยวสีเลือด นั่นเป็นสัญลักษณ์เฉพาะของแก๊งเขี้ยวเลือดเจ้าค่ะ"

"แล้วผู้หญิงพวกนั้นมันเรื่องอันใดกัน"

"แก๊งเขี้ยวเลือดเปิดบ่อนคาสิโนและหอนางโลมหลายแห่งในเขตเมืองชั้นล่าง ข้าเคยได้ยินมาว่า หญิงบริการในนั้น หากทำงานได้ไม่ดี ทำยอดไม่ถึงเป้า แก๊งเขี้ยวเลือดก็จะใช้วิธีการสารพัดรูปแบบมาลงโทษพวกนาง"

"ยกตัวอย่างเช่น... ลากพวกนางมาที่ตลาดมืด บังคับให้พวกนางรับแขก..."

เพตเข้าใจแล้ว

ในท่าเรือกริม แม้การซื้อขายบริการทางเพศจะถูกกฎหมาย แต่เงื่อนไขสำคัญคือทั้งสองฝ่ายต้องยินยอมพร้อมใจ

ผู้หญิงที่สวมปลอกคอเหล่านั้น ดูจากแววตาหวาดกลัวยามถูกลากออกมาจากกรงเหล็ก ก็เห็นได้ชัดว่าพวกนางไม่ได้สมัครใจ

"กำเริบเสิบสานเสียจริง"

เพตรู้ดีว่าอิทธิพลของแก๊งอันธพาลในเขตเมืองชั้นล่างของท่าเรือกริมนั้นยิ่งใหญ่มาก แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าแก๊งเขี้ยวเลือดจะกระทำความชั่วช้าได้ถึงเพียงนี้

ในเมืองชายแดนอันเป็นบ้านเกิดของเพต แม้ขุนนางและสามัญชนจะมีเรื่องขัดแย้งกันบ้างในบางครั้ง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของกฎระเบียบ

ทว่าสิ่งที่แก๊งเขี้ยวเลือดกระทำนั้น เห็นได้ชัดว่าได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้นไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าแก๊งเขี้ยวเลือดไม่ได้เห็นกฎหมายของท่าเรือกริมอยู่ในสายตาเลย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ในเขตเมืองชั้นล่างที่ความปลอดภัยย่ำแย่และเต็มไปด้วยอาชญากรรม พวกเขามีกฎเกณฑ์ของตนเองมาแทนที่กฎหมายของบ้านเมืองไปแล้ว

เดิมทีเพตคิดว่า หากต้องการแก้ปัญหาของเรน่า เพียงแค่เผยแผ่ลัทธิของเทพแห่งการแสวงหาความรู้ในท่าเรือกริม รวบรวมผู้คนให้ได้มากพอ เมื่อมีกำลังที่แข็งแกร่งพอที่จะทำให้แก๊งเขี้ยวเลือดรู้ว่าเบื้องหลังของเรน่าก็มีคนหนุนหลังและไม่ควรเข้าไปตอแย พวกเขาก็ย่อมไม่กล้ามาหาเรื่องที่ร้านเหล้าอีก

ทว่าเมื่อได้เห็นพฤติกรรมกำเริบเสิบสานไม่เห็นหัวผู้ใดของแก๊งเขี้ยวเลือดแล้ว เพตก็เกิดลางสังหรณ์บางอย่าง

เรื่องนี้คงไม่อาจจัดการได้ง่ายดายถึงเพียงนั้น

หากเปลี่ยนเป็นเพตคนก่อนที่เอาแต่ใช้ชีวิตไปวันๆ รอความตาย เมื่อตระหนักได้ว่าเรื่องราวยุ่งยากถึงเพียงนี้ เขาคงจะถอดใจและเตรียมตัวหนีเอาตัวรอดไปแล้ว

แต่ในยามนี้เขามีเทพแห่งการแสวงหาความรู้เป็นผู้หนุนหลัง เพตจึงมีความมั่นใจ

เพตจับมือเรน่าเบาๆ "อย่าเพิ่งใจร้อน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะไปปะทะกับพวกมันตรงๆ อย่าลืมเป้าหมายที่เรามาที่นี่สิ"

"รอให้พวกเราเติบโตแข็งแกร่งขึ้นก่อนเถอะ ค่อยไปคิดบัญชีกับพวกมัน!"

...

[จบแล้ว]